Στο κλείσιμο του σεμιναρίου, ρωτήσαμε τα μέλη της ομάδας ‘πως φεύγεις από εδώ σήμερα;’. Μερικές από τις απαντήσεις:
… φεύγω με μια ώθηση…
… μια λύπη, όχι κακή… συγχρόνως και χαρά για την ευκαιρία με όλους σας εδώ…
… γαλήνη και αγάπη… πήρα πολλά…
… αν έχω ένα όνειρο για κοινότητα είναι αυτό, να είναι ο καθένας ο εαυτός του και να μην χρειάζεται να είναι ‘κάπως’…
… ήρθα με αγωνία, τώρα νιώθω οικειότητα…
… φεύγω με αίσθηση επίτευξης. Δεν ήμουν ο εαυτός μου που έφυγε από την Αθήνα, αλλά ο εαυτός μου τελεία..
… με βάρος και αισιοδοξία…
… μπερδεμένος, αλλά και ανοιχτός…
… με την αίσθηση οτι γίνανε πολλά, έχω πολλές αναφορές. Με έντονη την ανάγκη να φύγω. Έχω κάτι να τις κάνω τις αναφορές έξω…
… δεν θέλω να φύγω, φοβάμαι πως θα μου φανεί ο κόσμος. Αισθάνθηκα ότι ανήκω σε μια κοινότητα. Όρεξη να φέρω αυτήν την αίσθηση στη ζωή μου γενικότερα…
… αυτές οι πολύ περιθωριοποιημένες για κοινωνικούς λόγους φωνές, όταν εκφραστούν σε χώρο που είναι ασφαλής, είναι το άνοιγμα μιας πύλης που αποδεσμεύει ενέργεια και σε φέρνει σε επαφή με κάτι μεγαλύτερο που προχωράει το όραμά σου…
… φεύγω με λίγο μεγαλύτερη συμπάθεια για τον εαυτό μου. Αρχή για να μπαίνω και σε κοινότητες…
… πέτυχα χαλαρότητα που δεν περίμενα να πετύχω. Φεύγω με χαρά και με την αίσθηση οτι δεν θέλω να τελειώσει εδώ…
… με ικανοποίηση και περηφάνια που μπόρεσα να ακούσω και τις δύο ενέργειες και να τις συνθέσω…
… έχω να ξεμάθω τον παλιό τρόπο πρώτα, και μετά να μάθω καινούργιο… Χαρά που υπάρχει καινούργιος τρόπος, αλλά βάρος και δυσκολία για αυτό που πρέπει να ξεμάθω…
… εμπειρία…μου έφτασε… Θέλω χρόνο να την επεξεργαστώ και να την αξιολογήσω…
… αισθάνομαι σύνδεση… άνοιξαν καινούργιες πόρτες, διαστάσεις, σε παλιές σχέσεις…
… σαν να έχω μια μικρή φόρα μέσα μου, το σεμινάριο συνεχίζεται στη ζωή…
Τεχνικά προβλήματα δεν επιτρέπουν το ποστάρισμα φωτογραφιών… Μόλις λυθούν, θα μπουν κι αυτές! :-)