Μαζευτήκαμε το Σαββατοκύριακο, άνθρωποι που ενδιαφερόμασταν για το θέμα του πανικού, και το εξερευνήσαμε κάτω από το πρίσμα της προσέγγισης του Process Work, που βλέπει την εμπειρία μέρος μιας ευρύτερης διεργασίας «επιστροφής» στη ρίζα του εαυτού μας – μια κατάστασης συνείδησης που είναι η πηγή του εαυτού μας – που συνυπάρχει με μια διεργασία «αυτοπραγμάτωσης». Προσδιορίσαμε την ενέργεια που μας ενοχλεί (τον «δημιουργό» του πανικού) και αυτό που μέσα μας ενοχλείται από αυτή την ενέργεια και μπήκαμε στην συνδιαλλαγή τους, βιώνοντας τη σύγκρουση αυτών των αντιτιθέμενων ενεργειών, κι αναζητήσαμε πρόσβαση σε μια βαθύτερη αίσθηση του εαυτού μας – μια κατάσταση συνείδησης που προσφέρει μια άλλη οπτική κι από όπου μπορεί κανείς να ρέει με αυτές τις αντιτιθέμενες ενέργειες.
Συναισθήματα και σκέψεις που μοιραστήκαμε στο κλείσιμο:
– ανακούφιση κι εγρήγορση…
– ηρεμία…
– χαρά…
– ζεστασιά κι ασφάλεια…
– φιλοξενία…
– από αυτό που δεν ξέρεις έχεις να μάθεις πολλά, το ξένο είναι φίλος αρκεί να το δεις αλλιώς…
– κι ευγνωμοσύνη για τους ανθρώπους που δούλεψαν στη μέση, είναι Δάσκαλοι για μένα… – ηρεμία, αρμονία, δημιουργία…
– μια τεράστια αγκαλιά…
– κολυμπώ στα βαθιά…
– φως, αέρα, ξεμπλοκάρισμα…
– ανάμικτα…
– ζεστασιά και άγχος…
– ψάχνουμε μια εύκολη συνταγή για να το ξεπεράσουμε αλλά δεν υπάρχει. Πρέπει να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε γιατί συμβαίνει αυτό. Ο οργανισμός σου, σου δίνει μια πληροφορία. Αν δε πάρεις τη πληροφόρηση κι αλλάξεις τη ζωή σου δε γίνεται τίποτα. Πρέπει να βρίσκεις καινούργιους τρόπους να εξερευνείς τον εαυτό σου. Δε θα σου δοθεί η λύση σε φάκελο. Θέλει συνεχή προσπάθεια…
– η ποιότητα που νιώθω όταν φεύγω από σεμινάρια process work είναι η αποδοχή και η ενότητα…
– πήρα πάρα πολλά κι εγώ για τον εαυτό μου βοηθώντας τον άλλον στην δυάδα με την εμπειρία του…
Να είσαστε καλά όλες και όλοι!