Δραστηριότητες Processwork Hub 2025-2026

Aug 202025
 

(ένα κλικ στην εικόνα για αρχείο pdf με τις δραστριότητες της χρονιάς)

Γεια σας,

Ευχόμαστε να βρήκατε στιγμές ξεκούρασης και ανανέωσης μέσα σ’ αυτό το δύσκολο καυτό καλοκαίρι.

Διεθνώς βιώνουμε μια κλιμακούμενη κατάρρευση των οικοσυστημάτων του πλανήτη μας – λόγω της στρεβλής μας σχέσης ως Ανθρωπότητα με αυτόν – και συγχρόνως των διεθνών θεσμών και οργανισμών, την καταστρατήγηση του διεθνούς δικαίου, την απανθρωποποίηση ολόκληρων λαών, την μεγέθυνση μέσω οικονομικών πολιτικών του χάσματος μεταξύ εχόντων και μη-εχόντων. Επιπροσθέτως, στη χώρα μας, μεταξύ άλλων, βιώνουμε τη διάλυση όσων είχαν χτιστεί τα τελευταία 70 χρόνια για την πρόληψη και φροντίδα της ψυχικής υγείας σε κοινοτική βάση, τη διάλυση της δημόσιας παιδείας και δημόσιας φροντίδας υγείας, μια εντεινόμενη κρίση στέγης και την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων τα οποία γεννούν μια κλιμακούμενη ένταση συναισθημάτων οργής, θλίψης, απόγνωσης, απελπισίας, αίσθησης αδυναμίας παρέμβασης και τα οποία με τη σειρά τους φέρνουν πάγωμα και ακινητοποίηση ή ξέσπασμα τυφλής οργής.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες είναι κρίσιμο το χτίσιμο δεξιοτήτων παρατήρησης του εαυτού, ξεδιπλώματος εμπειριών, σχετίζεσθαι, συνδιαλλαγής με το διαφορετικό, συλλογικού κρατήματος βιωμάτων και χτισίματος νησίδων συνεργασίας, μα και πρόσβασης σε μια βαθύτερη αίσθηση εαυτού – μια κατάσταση συνείδησης που προσφέρει ενοράσεις μιας ευρύτερης οπτικής και ενσυναίσθηση.

Στο Processwork Hub περπατάμε αυτό το μονοπάτι συνεχίζοντας να μαθαίνουμε η μια από την άλλη ως συνεργάτιδες, μα και – με μεγάλη χαρά – ως διευρυμένη ομάδα σε κάποιες δραστηριότητες, με συναδέλφισσες νεότερης γενιάς Processworkers.

Με το καλό να βρεθούμε στις δραστηριότητες του Processwork Hub.

Με εκτίμηση,

Λένα Ασλανίδου, Αλεξάνδρα Βασιλείου, Λίλη Βασιλείου

Η πρόληψη δεν είναι καταστολή – ούτε αντικαθίσταται, ούτε φιμώνεται

Jul 082025
 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στις 27/6/2025, πραγματοποιήθηκε συνάντηση μελών του Διοικητικού Συμβουλίου του Σωματείου μας και δύο συμβασιούχων συναδέλφων από τα Κέντρα Πρόληψης της Αθήνας, με τον Διευθυντή του Γραφείου του Υφυπουργού Υγείας. Παρότι παραδέχτηκε πως «η πρόληψη ματώνει και έχει πολλά προβλήματα», επισήμανε ότι νέα Κέντρα δεν πρόκειται να ανοίξουν, ενώ τα υπάρχοντα ΚΠ, ως ΑΜΚΕ, «δεν βρήκαν τον βηματισμό τους». Το Υπουργείο –είπε– θα ενισχύσει «την πρόληψη», αλλά όχι απαραίτητα τα Κέντρα Πρόληψης, υπονοώντας ξεκάθαρα ότι σχεδιάζεται ένα άλλο μοντέλο, με πρόσχημα την δυσλειτουργικό σχήμα των τοπικών ΑΜΚΕ με βασικό εταίρο τους ΟΤΑ α και β βαθμού και την εποπτεία του ΕΟΠΑΕ.

Αυτή η κατεύθυνση φάνηκε και στη δημόσια συζήτηση στη Βουλή για το νομοσχέδιο «Προστασία των ανηλίκων από προϊόντα καπνού και αλκοόλ» (30/6/2025).

Ο προσωρινός πρόεδρος του ΕΟΠΑΕ ανακοίνωσε ότι εκεί όπου δεν υπάρχουν ή υπολειτουργούν Κέντρα Πρόληψης, δεν θα ιδρυθούν νέα, ούτε θα υπάρξουν προσλήψεις μόνιμου προσωπικού. Αντ’ αυτού, προωθείται η δημιουργία καθέτως ιεραρχημένων «Γραφείων Πρόληψης» εντός του ΕΟΠΑΕ – σαν τα Κέντρα να «βρωμάνε» και να χρειάζονται αντικατάσταση με πιο «συσκευασμένα» προϊόντα.

Την ίδια στιγμή, ο ΕΟΔΥ σχεδιάζει νέες Δομές Πρόληψης με απόλυτα ιατροκεντρικό μοντέλο για τις «νόμιμες εξαρτήσεις», με χρήματα ΕΣΠΑ, παρακάμπτοντας πλήρως τα Κέντρα Πρόληψης, τις εμπειρίες και την ιστορία τους.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο ΕΟΠΑΕ επέβαλε μονομερώς και χωρίς διάλογο καταχρηστικούς όρους στις διμερείς συμβάσεις για το 2025, οι οποίοι:

  • Περιορίζουν την επιστημονική δημιουργικότητά των στελεχών πρόληψης και των Κ.Π.

  • Υπονομεύουν την ανάγκη για διαρκή εκπαίδευση

  • Ακυρώνουν τη συμμετοχή της τοπικής κοινότητας

  • Εισάγουν τιμωρητικές διατάξεις και κυρώσεις

  • Επιδιώκουν να αντικαταστήσουν την σταθερή κρατική χρηματοδότηση, από μια χρηματοδότηση που θα συνδέεται με την μονομερή έγκριση από την διοίκηση του ΕΟΠΑΕ του έργου που θα υλοποιούν τα Κέντρα Πρόληψης.

Προωθούν έναν γραφειοκρατικό, συγκεντρωτικό μηχανισμό, ξένο προς τη φιλοσοφία της κοινοτικής πρόληψης. Αυτό δεν είναι «μεταρρύθμιση». Είναι θεσμική βίαιη αναδιάταξη του πεδίου πρόληψης – χωρίς τους ανθρώπους της.

Ως Σωματείο δηλώνουμε καθαρά:

Ζητάμε δημόσια Κέντρα Πρόληψης – όχι ΑΜΚΕ, ούτε άκαμπτες κρατικές υπηρεσίες. Ζητάμε ένα θεσμικό πλαίσιο δημοκρατικό, συμμετοχικό και κοινοτικό, που να σέβεται την εμπειρία, την αυτονομία και την αλληλεπίδραση με τις τοπικές κοινωνίες.

Απαιτούμε:

  • Άμεση ακύρωση των καταχρηστικών όρων που προστέθηκαν στις διμερείς συμβάσεις του 2025

  • Έναρξη επίσημου διαλόγου για νέα Κεντρική Προγραμματική Σύμβαση 2027–2034

  • Στελέχωση των Κέντρων Πρόληψης με μόνιμο προσωπικό (130 κενές οργανικές θέσεις)

  • Αναγνώριση και μονιμοποίηση των συμβασιούχων που καλύπτουν πάγιες ανάγκες

  • Επαναλειτουργία της Επιτροπής Παρακολούθησης για θεσμική συνεννόηση

  • Ελευθερία επιστημονικής έκφρασης και δικαίωμα συμμετοχής σε επιμορφώσεις

Χαιρετίζουμε τη δημόσια δέσμευση του Υπουργού στη Βουλή ότι «η πρόληψη είναι άλλο βήμα – ελάτε όλοι να κουβεντιάσουμε» και τη διαβεβαίωση του Υφυπουργού ότι μετά τις 15 Ιουλίου θα προχωρήσουμε σε επίσημη συνάντηση για τον θεσμικό διάλογο.

Θα είμαστε εκεί – με τη φωνή των εργαζομένων, με τις ανάγκες της κοινωνίας.

Η φωνή της πρόληψης είναι η φωνή της κοινωνίας. Και αυτή η φωνή δεν θα σβήσει.

Το Διοικητικό Συμβούλιο
του Σωματείου Εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης

Ποιος θα πάρει την ευθύνη για τη διάλυση της απεξάρτησης στη χώρα;

Jun 262025
 

Πηγή: News24/7

Η Κατερίνα Μάτσα, η Μένη Μαλλιώρη, ο Χαράλαμπος Πουλόπουλος, ο Κώστας Γασγαλίδης και ο Παναγιώτης Γεωργάκας γράφουν για την κατάρρευση του συστήματος απεξάρτησης.

Η 26η Ιουνίου έχει οριστεί από τον ΟΗΕ ως Παγκόσμια Ημέρα Κατά των Ναρκωτικών. Στη χώρα μας τέτοιες μέρες τα προηγούμενα χρόνια γινόταν, απολογισμός έργου των φορέων και προσπάθειες ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης. Φέτος, ενώ ο νεοσύστατος Εθνικός Οργανισμός Πρόληψης και Αντιμετώπισης των Εξαρτήσεων (ΕΟΠΑΕ) αναλίσκεται με στημένες συνεντεύξεις σε κούφια λόγια και ρητορείες από ένα παράλληλο σύμπαν, γινόμαστε μάρτυρες τεράστιου αναβρασμού που επικρατεί  στο εσωτερικό του, εξαιτίας μέτρων και αποφάσεων της διοίκησης τα οποία θέτουν σε κίνδυνο την υγεία των θεραπευόμενων, θίγουν τους εργαζόμενους και διαταράσσουν ανεπανόρθωτα τη λειτουργία των μονάδων. Οι τοπικές κοινωνίες, που τα προηγούμενα χρόνια αγκάλιασαν τα προγράμματα απεξάρτησης, σήμερα παρακολουθούν με βαθιά ανησυχία  τις πολύ αρνητικές εξελίξεις που οφείλονται στις αποφάσεις του ΕΟΠΑΕ και έχουν ήδη αρχίσει να αντιδρούν. Τι συμβαίνει λοιπόν στον ΕΟΠΑΕ;

O EOΠΑΕ είναι το δημιούργημα του Νόμου 5129/1-8-24 που ψηφίστηκε από την κυβερνητική πλειοψηφία, μία μέρα πριν κλείσει η Βουλή για καλοκαιρινές διακοπές, παρά την έντονη αντίδραση σύσσωμης της αντιπολίτευσης και τις προηγηθείσες έντονες και πολύμηνες αντιδράσεις των οργανισμών και προγραμμάτων απεξάρτησης, των θεραπευόμενων σε αυτούς και των οικογενειών τους, καθώς και πολλών επιστημονικών και κοινωνικών φορέων σε όλη την Ελλάδα. Ο νόμος κατάργησε, χωρίς να έχει προηγηθεί αξιολόγηση και χωρίς ουσιαστική αιτιολόγηση, όλους τους διαφορετικούς δημόσιους φορείς θεραπείας, συγχωνεύοντας το προσωπικό και τις μονάδες τους στον ΕΟΠΑΕ, ενώ έθεσε στο περιθώριο τα Κέντρα Πρόληψης, καθιστώντας αβέβαιη την προοπτική τους μετά το 2027.

Η εφαρμογή του νόμου και η λειτουργία του ΕΟΠΑΕ ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2025.  Από την πρώτη στιγμή ο προσωρινά διορισμένος πρόεδρος του ΕΟΠΑΕ Α. Θεοχάρης επιχείρησε να διαγράψει την ιστορία και την ταυτότητα των συγχωνευόμενων προγραμμάτων, να τα αποσυνδέσει από το παρελθόν τους και τη θεραπευτική προσέγγιση που εκπροσωπούν, καταργώντας αρχικά τις ονομασίες τους. Και όλα αυτά παρά τις αλλεπάλληλες διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης ότι τίποτα απολύτως δεν θα αλλάξει και ότι θα διαφυλαχτούν οι διαφορετικές θεραπευτικές προσεγγίσεις οι οποίες ανταποκρίνεται στις διαφορετικές ανάγκες των ανθρώπων με πρόβλημα εξάρτησης. Στη συνέχεια, η διοίκηση του ΕΟΠΑΕ επιδόθηκε σε σειρά αποφάσεων με χαρακτήρα πογκρόμ, οι οποίες έχουν αποδιοργανώσει όλο το θεραπευτικό σύστημα: εργαζόμενους, θεραπευόμενα μέλη, οικογένειες και εθελοντές.

Η προσωρινά διορισμένη διοίκηση αντί να προχωρήσει με προσεκτικά βήματα αναγνωρίζοντας τις διαφορετικές ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις, αντί να σεβαστεί τη λειτουργία και την πολύτιμη εμπειρία των προηγούμενων χρόνων, αντί να προσπαθήσει να οικοδομήσει εμπιστοσύνη, αντί να διασφαλίσει τη θεραπευτική συνέχεια για τους εξυπηρετούμενους, αντί να επιδείξει ενσυναίσθηση και να καλλιεργήσει ένα περιβάλλον συνεργασίας όπου οι εργαζόμενοι θα αισθάνονται ότι η επαγγελματική τους ταυτότητα και η προσφορά τους εκτιμώνται, αντί να δημιουργήσει ένα πλαίσιο στο οποίο μπορεί να διαμορφωθεί ένα νέο όραμα, επιχειρεί να ισοπεδώσει τα πάντα, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις. Αυτή η  αυταρχική πολιτική σε τέτοιο οργανισμό αποτελεί σίγουρη συνταγή για «κάψιμο» (burnout) του προσωπικού και ουσιαστική αποσύνθεση του ίδιου του οργανισμού.

Το προσωπικό του ΕΟΠΑΕ βιώνει μια άνευ προηγουμένου εργασιακή κακοποίηση και επαγγελματική απαξίωση, με σοβαρές συνέπειες στην ποιότητα της παρεχόμενης φροντίδας.  Χωρίς καμία εξήγηση αυτές τις μέρες σε όλη τη χώρα μετακινούνται βίαια δεκάδες μέλη του προσωπικού σε άλλες μονάδες, σε υπηρεσίες άσχετες με την ειδικότητα, την εκπαίδευση και την προϋπηρεσία τους. Κάποιες μονάδες διαλύονται ολοσχερώς χωρίς τεκμηρίωση και οι εργαζόμενοι βιώνουν απογοήτευση, μοναξιά, ματαίωση, πίκρα και ανησυχία.

Η συναισθηματική πίεση είναι τεράστια, καθώς πρέπει να διαχειριστούν τη διακοπή των θεραπευτικών σχέσεων που έχουν οικοδομήσει με τα μέλη τους και την αίσθηση διάλυσης του έργου τους. Αυτή η αυταρχική πολιτική δημιουργεί ένα τοξικό περιβάλλον όπου οι εργαζόμενοι χάνουν το κίνητρο και την αφοσίωσή τους. Αισθάνονται ότι οι προσπάθειές τους δεν εκτιμώνται και ότι το όραμα της δημόσιας, δωρεάν θεραπείας διαλύεται. Το δεύτερο πλήγμα στη δημόσια απεξάρτηση προέρχεται από τον ίδιο τον Υπουργό Υγείας, ο οποίος σπεύδει, ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, να υποστηρίξει από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ιδιωτική μονάδα απεξάρτησης κερδοσκοπικού χαρακτήρα, αναφερόμενος με υπερηφάνεια στην εφαρμογή του νέου νόμου.

Οι θεραπευόμενοι του ΕΟΠΑΕ χάνουν τους θεραπευτές με τους οποίους έχουν οικοδομήσει θεραπευτικούς δεσμούς και σχέσεις εμπιστοσύνης. Οι συχνές αλλαγές θεραπευτών και η αίσθηση ότι δεν υπάρχει σταθερότητα και συνέχεια στη φροντίδα δημιουργεί στους θεραπευόμενους αβεβαιότητα και  ανασφάλεια σχετικά με το μέλλον της θεραπευτικής τους προσπάθειας και μπορεί να οδηγήσει σε επιδείνωση των ψυχολογικών τους συμπτωμάτων. Είναι γνωστό ότι δεν αρκεί απλά και μόνο η χορήγηση μιας ουσίας για να σταθεροποιηθεί η κατάστασή τους και για να κάνουν θετικές αλλαγές. Καθώς διακόπτονται οι θεραπευτικές σχέσεις που χτίστηκαν με κόπο και χρόνο, αυξάνουν οι πιθανότητες οι θεραπευόμενοι να εγκαταλείψουν πρόωρα τη θεραπεία, γεγονός που θέτει σε κίνδυνο την προσπάθεια για αλλαγή στη ζωή τους, ίσως και την ίδια τη ζωή τους. Ακόμα και οι πιο άπειροι θεραπευτές γνωρίζουν ότι η διαδικασία οικοδόμησης μιας νέας σχέσης εμπιστοσύνης είναι δύσκολη και επώδυνη, ειδικά μετά από μια εμπειρία απώλειας και απογοήτευσης.

Αυτή η κατάσταση θα οδηγήσει με μαθητική ακρίβεια σε «διαρροή» πολύτιμης τεχνογνωσίας, λόγω αποχώρησης πολλών εργαζομένων και εξουθένωσης όσων παραμείνουν και κατά συνέπεια σε υπονόμευση της ικανότητας του ΕΟΠΑΕ να παρέχει αποτελεσματική και ποιοτική φροντίδα, αλλά και σε απώλεια της εμπιστοσύνης από την πλευρά των θεραπευόμενων και της κοινωνίας.

Οι αποτελεσματικοί οργανισμοί θεραπευτικής αντιμετώπισης των εξαρτήσεων προϋποθέτουν περιβάλλον εμπιστοσύνης, ανοικτού διαλόγου, επικοινωνίας με ενσυναίσθηση και συνεργατικότητα, προώθησης της ανάληψης ευθύνης και της αυτενέργειας. Αναγνωρίζουν τη συμβολή των ομοτίμων, των αποφοίτων  των θεραπευομένων, των γονέων και των εθελοντών στην αντιμετώπιση του προβλήματος και συνεργάζονται μαζί τους. Ο ΕΟΠΑΕ δείχνει να αγνοεί την συμβολή των παραπάνω δικτύων. Οι διαταραγμένες και αβέβαιες εργασιακές συνθήκες και η αυταρχική οργανωσιακή κουλτούρα που διαμορφώνει ο ΕΟΠΑΕ είναι βαθιά αντιθεραπευτικές. Και αν ο προσωρινά διορισμένος πρόεδρος του ΕΟΠΑΕ Α. Θεοχάρης, δεν είναι σε θέση να το γνωρίζει αυτό,  τα μέλη του Επιστημονικού Συμβουλίου του Οργανισμού και όσες και όσοι έχουν αναλάβει διευθυντικές θέσεις θεραπευτικής ευθύνης γιατί σιωπούν;

Ποιες είναι οι πραγματικές προθέσεις και οι απώτερες επιδιώξεις της διοίκησης του ΕΟΠΑΕ, που άλλα διακηρύσσει δημοσίως και άλλα πράττει στο εσωτερικό του;

Τελικά, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη απέναντι στην κοινωνία για τη διάλυση των ζωτικών για τη ζωή δημόσιων και δωρεάν υπηρεσιών αντιμετώπισης των εξαρτήσεων;

Κατερίνα Μάτσα, Ψυχίατρος, πρώην διευθύντρια της Μονάδας Απεξάρτησης 18 ΑΝΩ του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής (Ψ.Ν.Α.)

Μένη Μαλλιώρη, Ομότιμη Καθηγήτρια Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, εκπρόσωπος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο ΔΣ του Οργανισμού Ευρωπαΐκής Ένωσης για τα Ναρκωτικά-EUDA, πρώην πρόεδρος Οργανισμού κατά των Ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ)

Χαράλαμπος Πουλόπουλος, Καθηγητής Κοινωνικής Εργασίας στις Εξαρτήσεις στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής , πρώην διευθυντής Κέντρου Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων (ΚΕΘΕΑ)

Κώστας Γασγαλίδης, Νευρολόγος-Ψυχίατρος, πρώην Διευθυντής ΕΣΥ, πρώην αντιπρόεδρος του Οργανισμού κατά των Ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ)

Παναγιώτης Γεωργάκας, Νευρολόγος-Ψυχίατρος, πρώην διευθυντής ΕΣΥ και επιστημονικός υπεύθυνος Προγράμματος Εναλλακτικής Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων “Αργώ” του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης (Ψ.Ν.Θ)

Ημερίδα: Αόρατες Φωνές, ένας κόσμος δύο όψεις

Apr 242024
 

 

Ημερίδα: Αόρατες Φωνές, ένας κόσμος δύο όψεις
Διεθνής Συμμετοχή: Peter Bullimore, Kate Crawford

27 Απριλίου 2024 09.00 π.μ.

Πάντειο Πανεπιστήμιο, Λεωφόρος Συγγρού 136, Αθήνα
Αμφιθέατρο Σ. Καράγιωργα I

Εδώ το πρόγραμμα της ημερίδας (αρχείο pdf)

Εδώ η αφίσα της ημερδίας (αρχείο pdf)

 

Μοιρασιά από το σεμινάριο για τον πανικό

Apr 222024
 

     

Ολοκληρώθηκε το σεμινάριο για τον Πανικό που συντόνισα το Σαββατοκύριακο.

Ήταν συγκινητική η ατμόσφαιρα ανοικτότητας, μοιρασιάς και εμπιστοσύνης που δημιουργήθηκε. Κάναμε βουτιές στα βαθιά εξερευνώντας προσωπικές εμπειρίες τρομακτικές που κουβαλάνε και το στίγμα της ψυχιατρικής διάγνωσης και βρήκαμε κρυμμένους θυσαυρούς, φώς και χαρά!

Όπως μας λένε και τόσοι διαφορετικοί αυτόχθονοι πολιτισμοί, η ίαση είναι κοινοτική υπόθεση, γιατί οι δυσκολίες δημιουργούνται συλλογικά και γιατί ο χώρος γι αυτήν δημιουργείται συλλογικά και γιατί η ελευθερία μας είναι άρρηκτα αλληλένδετη.

Μοιραζόμαστε μαζί σας μια φωτογραφία μας μετά το κλείσιμο και μια από τις ζωγραφιές τριών σημαντικών στιγμών του ταξιδιού αυτού του ΣΚ και την περιγραφή της:

“Ξεκίνησα το σεμινάριο πιστεύοντας ότι ο πανικός είναι μια σκοτούρα. Αυτή την πεποίηθηση την ενίσχυσε ο συννεφιασμένος, κακός καιρός της πρώτης ημέρας.

Η δεύτερη σημαντική στιγμή μέσα στο σεμινάριο είναι ότι οι βιωματικές εμπειρίες των ανθρώπων που μίλησαν. Ήταν σαν την ρουφήχτρα, πολύ δυνατές και αποκαλυπτικές.

Η τρίτη στιγμή είναι που ο πανικός μεταμορφώνεται σε δένδρο και τα στοιχεία του συνδέονται μεταξύ τους. Τα φύλλα που πέφτουν προς τα κάτω μετά την κακοκαιρία, στο αριστερό τμήμα της ζωγραφίας, με μώβ χρώμα μέσα στην γκρίζα βροχή, στο τέλος του σεμιναρίου είναι πράσινα επάνω στο δένδρο. Η τρίτη στιγμή αναφέρεται στη στιγμή που οι λέξεις (όροι, έννοιες) στο σχεδιάγραμμα που είχε κάνει η Λίλη στον πίνακα εξηγώντας τη θεωρία οργανώθηκαν και βρήκαν την θέση τους.”

«Οδηγός για ψυχοθεραπευτές. Διευκολύνοντας συζητήσεις με θεραπευόμενους που παίρνουν συνταγογραφούμενα ψυχιατρικά φάρμακα ή αποσύρονται από αυτά»

Sep 202023
 

 Posted by at 14:39  βιβλία, ψυχική υγεία  Comments Off on «Οδηγός για ψυχοθεραπευτές. Διευκολύνοντας συζητήσεις με θεραπευόμενους που παίρνουν συνταγογραφούμενα ψυχιατρικά φάρμακα ή αποσύρονται από αυτά»

“Cured” – Προβολή στο πλαίσιο του Athens Pride 2023

Jun 012023
 

Η Ελληνοαμερικανική Ένωση παρουσιάζει στo πλαίσιo του Athens Pride 2023 την προβολή του αμερικανικού βραβευμένου ντοκιμαντέρ “Cured” (2020, 80’) των Bennett Singer, Patrick Sammon. Η ταινία προβάλλεται την Πέμπτη 8 Ιουνίου, 19.00 με ελεύθερη είσοδο για το κοινό στο θέατρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης (Μασσαλίας 22, Αθήνα).

Το ντοκιμαντέρ περιγράφει τις κινητοποιήσεις της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας για να αφαιρεθεί η ομοφυλοφιλία από τις λίστες των ψυχικών διαταραχών του Διαγνωστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου των Ψυχικών Διαταραχών (DSM). Όταν επιτεύχθηκε αυτό, το 1973, μετά από έναν σκληρό αγώνα Δαυίδ εναντίον Γολιάθ, ήταν ένα μεγάλο βήμα για τη διεκδίκηση των ίσων δικαιωμάτων.

Η ταινία έχει λάβει τα βραβεία:

Βραβείο Κοινού για Καλύτερο Ντοκιμαντέρ, Frameline San Francisco International LGBTQ+ Film Festival 2020

  • Βραβείο Κοινού για Καλύτερο Ντοκιμαντέρ, NewFest: The New York LGBTQ Film Festival 2020
  • Βραβείο Κοινού για Καλύτερο Ντοκιμαντέρ, ImageOut: The Rochester LGBT Film Festival 2020
  • Βραβείο Κριτικής Επιτροπής Καλύτερου Ντοκιμαντέρ, Movies International Film Festival in North Carolina 2020

Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με τα μέλη της OrlandoLGBT+ : Αλεξάνδρα Βασιλείου και Νάνσυ Παπαθανασίου.

Η Αλεξάνδρα Βασιλείου είναι επαγγελματίας του Processwork και εκπαιδεύτρια ενηλίκων. Είναι κάτοχος διδακτορικού (Ph.D.) στην Κοινωνική Ψυχολογία και διπλώματος Processwork. Δραστηριοποιείται στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ως ψυχοθεραπεύτρια, εκπαιδεύτρια ενηλίκων, σύμβουλος οργανισμών, καθώς και συντονίστρια σε δράσεις στην κοινότητα (community work).

Η Νάνσυ Παπαθανασίου είναι Κλινική Ψυχολόγος (Διδακτορικό Δίπλωμα και Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Ειδίκευσης, ΕΚΠΑ), και έχει κάνει επιπλέον μεταπτυχιακές σπουδές στην διαμεσολάβηση συγκρούσεων και την οργανωτική αλλαγή (MA in Conflict Facilitation & Organizational Change, Processwork Institute, Portland, OR, ΗΠΑ, 2004-2007). Είναι επιστημονικά υπεύθυνη στη Γραμμή Ψυχολογικής Στήριξης 11528 για ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, τις οικογένειές τους και εκπαιδευτικούς και εκπαιδεύτρια ατόμων, ομάδων και οργανισμών σε ζητήματα σεξουαλικού προσανατολισμού, ταυτότητας, χαρακτηριστικών και έκφρασης φύλου.

Ημερομηνία προβολής

8 Ιουνίου 2023, 19:00

Διεύθυνση

Θέατρο Ελληνοαμερικανικής Ένωσης, Μασσαλίας 22, 10680, Αθήνα

Είσοδος

Είσοδος ελεύθερη

Πληροφορίες

Διεύθυνση Πολιτιστικών (210 3680052), culture@hau.gr, www.hau.gr

«Απο-ιατρικοποιώντας τη δυστυχία»: παρουσίαση του βιβλίου και διεργασία ομάδας

Jan 182023
 

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων η νέα μεταφραστική προσπάθεια του Δικτύου “Ακούγοντας Φωνές” με τίτλο Απο-ιατρικοποιώντας τη δυστυχία.

Την Κυριακή 29/01/23 το Processwork Hub (@ 18.00–21.00) φιλοξενεί μια παρουσίαση του βιβλίου. Μετά την παρουσίαση θα ακολουθήσει συζήτηση και διεργασία ομάδας πάνω στους προβληματισμούς που θα προκύψουν από την ομάδα.

Η συνάντηση θα γίνει υβριδικά (δια ζώσης, με ταυτόχρονη μετάδοση στο διαδίκτυο μέσω πλατφόρμας zoom). Θα γίνει παρουσίαση του βιβλίου (για όσα άτομα είναι στο χώρο του Processwork Hub και μέσω πλατφόρμας Zoom) και θα ακολουθήσει συζήτηση και διεργασία ομάδας πάνω στους προβληματισμούς που θα προκύψουν από την ομάδα (για όσα άτομα είναι στο χώρο του Processwork Hub).

Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο Λυκούργος Καρατζαφέρης (Ψυχίατρος), ο Γιώργος Κεσίσογλου (Ψυχολόγος, Συστημικός ψυχοθεραπευτής), η Κατερίνα Κουνή (Συντονίστρια ομάδας αυτοβοήθειας φίλων και συγγενών Ηearing Voices) και η Ράνια Φιλίνδρα (Ψυχολόγος, Συστημική ψυχοθεραπεύτρια). Τη διεργασία ομάδας θα συντονίσουν συνεργάτιδες του Processwork Hub.

Σημαντική σημείωση: καθώς ο χώρος στο Processwork Hub είναι περιορισμένος, χρειάζεται να δηλώσετε συμμετοχή για την παρουσία σας δια ζώσης. Συμπληρώστε τη δήλωση συμμετοχής στον σύνδεσμο: https://forms.gle/ubt8GYrxym2fYKoZ6

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Το βιβλίο εκδίδεται ως αποτέλεσμα μια συλλογικής δουλειάς ανθρώπων που είχαν το μεράκι να συνεισφέρουν αφιλοκερδώς και την επιθυμία να διατηρούν μια κριτική ματιά στα ζητήματα ψυχικής υγείας. Ως μέλη ή/και συνεργάτες με το ευρύτερο Δίκτυο «Ακούγοντας Φωνές» κουβαλάμε μια ποικιλομορφία απόψεων, θέσεων, στάσεων, προβληματισμών. Η ποικιλομορφία αυτή μας εμπλουτίζει και ταυτόχρονα μας προ(σ)καλεί σε ένα συνεχές προσωπικό, συλλογικό και επαγγελματικό ταξίδι επιλέγοντας να διατηρούμε μια κριτική στάση απέναντι στο κυρίαρχο ιατροκεντρικό ψυχιατρικό αφήγημα και τη, συχνά, υπεραπλουστευμένη και άκρως παραπλανητική αναγωγή κοινωνικών ζητημάτων σε υποτιθέμενες βιολογικές ανωμαλίες. Μια κριτική στάση δε σημαίνει άρνηση αλλά ούτε και άνευ όρων κατάφαση. Σημαίνει αμφισβήτηση, αναγνώριση της άγνοιας και αναζήτηση ερευνητικών, συλλογικών, συνεργατικών δρόμων υπέρβασης αυτής.

Συνεργασία του Processwork Hub με το ΚΕ.ΣΥ.ΘΕ.Σ.

Jun 042022
 

Μετά από πρόσκληση του Κέντρου Συστημικής Θεραπείας και Συμβουλευτικής, η Αλεξάνδρα Βασιλείου συντόνισε επιμορφωτική συνάντηση ευαισθητοποίησης για θέματα σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου στην συμβουλευτική και ψυχοθεραπεία. Στην διαδικτυακή συνάντηση συμμετείχαν συνεργάτιδες του κέντρου και εκπαιδευόμενα άτομα. Προβληματιστήκαμε, αναρωτηθήκαμε, αποδομήσαμε, χτίσαμε εκ νέου…

Στο κλείσιμο της συνάντησης, όπως συχνά ρωτάμε … “κάτι που κρατάω, που παίρνω μαζί μου φεύγοντας από τη συνάντηση;” η ομάδα απάντησε: Αυθεντικότητα… Αναζήτηση και εξέλιξη… Νέοι δρόμοι… Σεβασμός στον άνθρωπο… Δικαίωμα να είμαι ότι επιθυμώ!… Αποδοχή… Προβληματισμός… Δυνατότητα αυτοπροσδιορισμού… “Όλα μας”… Ξεκαθάρισμα… Ύπαρξη και γοητεία… Άνοιγμα… Δύναμη… Πολυπλοκότητα των ανθρώπινων σχέσεων γιατί είμαστε συστημικοί… Σεξουαλικός προσανατολισμός vs σεξουαλική συμπεριφορά… Βοήθεια… Να ακούω την εσωτερική φωνή!

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο ΚΕ.ΣΥ.ΘΕ.Σ. και στην Βάσω Παπαδιώτη για την πρόσκληση κι ευχές για καλή αντάμωση από κοντά!

 

 

 

 

Γιατί πρέπει ειδικά τα μικρά παιδιά να δουν την διαφήμιση της εταιρείας που στηρίζει την Γραμμη 11528

Jan 192022
 

Το Processwork Hub υποστηρίζει τη γραμμή 11528 – Δίπλα σου από την αρχή της δημιουργίας της, παρέχοντας εποπτεία στην ομάδα των ψυχολόγων. Η Pantene χρηματοδοτεί αυτήν τη φάση της γραμμής 11528 και ως υπερήφανος χορηγός παρήγαγε διαφημιστική καμπάνια. Η διαφήμιση “έπαιξε” σε ώρες υψηλής τηλεθέασης, δημιουργώντας θετικές και αρνητικές αντιδράσεις. Μια περιήγηση και ανάγνωση των σχολίων στο κανάλι της Pantene στο YouTube ή σε σελίδες εφημερίδων που ανήρτησαν άρθα σε σχέση με τη διαφήμιση, αρκεί για να καταλάβεις την πόλωση γύρω από το θέμα. Ανάμεσα στα αρνητικά σχόλια και πολλά που αποτελούν ρητορική μίσους. Πολλά επιχειρήματα εστιάζουν στο αν πρέπει ή όχι να βλέπουν “τέτοιες” εικόνες μικρά παιδιά. Το Orlando LGBT+ έκανε ανάρτηση σχολιάζοντας το θέμα. Συμφωνούμε και επαυξάνουμε την επισήμανση στο τέλος του σημειώματος: “Ως επαγγελματίες ψυχικής υγείας δεν αρκεί να μένουμε ουδέτεροι-ες-α σε ζητήματα που ανακινούν έντονο δημόσιο διάλογο (ακόμα και ρητορική μίσους). Παίρνουμε θέση, διαχέουμε τα επιστημονικά δεδομένα υπέρ της συμπερίληψης και της ορατότητας και ενισχύουμε την αλλαγή στάσεων για την καταπολέμηση των στερεοτύπων και την ισότητα. Είμαστε περήφανες-οι-α που αποτελούμε μέρος της προσπάθειας της Γραμμής 11528. Είμαστε #diplasou”

Πηγή: Orlando LBGT+

ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΕΙΔΙΚΑ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΓΡΑΜΜΗ 11528.

Για χρόνια οι αναπαραστάσεις ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων και ιστοριών επικεντρώνονταν αποκλειστικά στο τραύμα, την επίδραση των διακρίσεων και τους αποκλεισμούς που βιώνουν.

Το να υπάρχουν κεντρικές/mainstream αναπαραστάσεις σε μέσα όπως η τηλεόραση, που κάνουν ορατή την ανθεκτικότητα, την χαρά και την γιορτή των ΛΟΑΤΚΙ+ ζωών, μπορεί να είναι εξαιρετικά ενδυναμωτικό -ιδιαίτερα για νεαρά κουίρ άτομα.

Η ίδια η ορατότητα ταυτοτήτων και εμπειριών όπως λεσβίες, τρανς γυναίκες και non-binary άτομα, ταυτοτήτων σταθερά αποκλεισμένων από τον δημόσιο χώρο και λόγο, είναι επίσης κομβικής σημασίας.

Η διαφήμιση της Pantene με αφορμή την χορηγία της στην Γραμμή 11528 – Δίπλα σου είναι σημαντική ακριβώς γιατί κάνει τα παραπάνω, σε πλαίσια γεμάτα από αμιγώς ετεροκανονικές εικόνες και προτάγματα, όπως η τηλεόραση.

Για όσα άτομα από εμάς γνωρίζουμε πόσες φορές έχουν απορριφθεί παρόμοιες εικόνες/βίντεο/μηνύματα από το ΕΣΡ ή έχουν παιχτεί μόνο σε μεταμεσονύχτιες ώρες είναι μια μικρή νίκη και ένα θετικό μήνυμα ότι κάτι αλλάζει -προφανώς δεν είναι ένα μήνυμα ότι όλα πια είναι τέλεια, ούτε ότι οι κυρίαρχοι νόμοι της αγοράς και της χρήσης των στερεοτύπων έχουν αντιστραφεί όσον αφορά τα έμφυλα στερεότυπα, τις διακρίσεις και τις εργαλειοποιήσεις.

Ως ο φορέας που έχει αναλάβει την επιστημονική ευθύνη της Γραμμής, σας καλούμε με την σειρά μας να αναπαράξετε, κοινοποιήσετε και συζητήσετε τις εικόνες αυτού του βίντεο, για την προώθηση της συμπερίληψης και της ουσιαστικής ισότητας.

Ειδικά αν δεν είστε ΛΟΑΤΚΙ+ και έχετε μικρά παιδιά, σας προτείνουμε έντονα, ως επαγγελματίες ψυχικής υγείας, να τους δείξετε αυτό το βίντεο.

Κόντρα σε όλα τα ομοφοβικά/τρανσφοβικά και πολλά απαρχαιωμένα αντιεπιστημονικά επιχειρήματα που θεωρούν ότι αυτές οι εικόνες “μπερδεύουν” και επηρεάζουν αρνητικά τα μικρά παιδιά, όλα τα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα συνηγορούν ότι αυτά τα ερεθίσματα είναι απαραίτητα καθώς:

– Αν το παιδί σας δεν είναι ΛΟΑΤΚΙ+ δεν θα γίνει από μηνύματα σαν κι αυτό. Μπορεί όμως να αυξηθεί η ενσυναίσθησή του προς άλλους, το εσωτερικό αίσθημα δικαίου και το αίσθημα αλληλεγγύης. Επιπλέον μπορεί να νιώσει λιγότερο καταπιεσμένο από τα έμφυλα στερεότυπα που περιορίζουν την συναισθηματική του έκφραση και τις σχέσεις τους με τους άλλους (π.χ. να μην νιώθει ντροπή αν είναι αγόρι και κλαίει, να μην υποτιμά τα κορίτσια της τάξης του, να αυξηθεί η αυτοπεποίθησή του αν είναι κορίτσι και να μειωθεί το αίσθημα ενοχικότητας ή ντροπής σε σχέση με την εξωτερική του εμφάνιση και την έκφραση φύλου του).

– Αν το παιδί σας είναι ΛΟΑΤΚΙ+ (είτε το ξέρετε είτε όχι), υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να νιώσει περισσότερο ασφαλές και λιγότερο αποκλεισμένο, να ενισχυθεί ένα αίσθημα ελπίδας και δικαιοσύνης για τον κόσμο γύρω του, να ενδυναμωθεί σε δυνάμει κακοποιητικά περιβάλλοντα κ.α.

– Στην σχέση των παιδιών με τους γονείς που μπορεί να τους δείχνουν και να συζητούν μαζί τους τέτοια ερεθίσματα, μπορεί να επιτευχθεί μεγαλύτερο αίσθημα ασφάλειας και εμπιστοσύνης, το παιδί να σας ανοίγεται και να σας μιλά περισσότερο, να κατανοεί καλύτερα την έννοια του αλληλοσεβασμού και της οριοθέτησης παραβιαστικών συμπεριφορών και να έχετε πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να σας εκμυστηρευθεί εγκαίρως οτιδήποτε μπορεί να του προκαλεί αμηχανία ή ντροπή -και συχνότατα μπορεί να το θέτει σε οποιονδήποτε κίνδυνο.

Ως επαγγελματίες ψυχικής υγείας δεν αρκεί να μένουμε ουδέτεροι-ες-α σε ζητήματα που ανακινούν έντονο δημόσιο διάλογο (ακόμα και ρητορική μίσους).

Παίρνουμε θέση, διαχέουμε τα επιστημονικά δεδομένα υπέρ της συμπερίληψης και της ορατότητας και ενισχύουμε την αλλαγή στάσεων για την καταπολέμηση των στερεοτύπων και την ισότητα.

Είμαστε περήφανες-οι-α που αποτελούμε μέρος της προσπάθειας της Γραμμής 11528.

Αναπάντεχα δώρα

May 042021
 

Ευχαριστούμε Η.Α. για την γενναιόδωρη μοιρασιά της Galadriel!

Galadriel

Σκηνή 1η: Η μάχη.

Ορμάω χωρίς δεύτερη σκέψη. Υπερασπίζομαι το άρρωστο παιδί μου και το άλλο που δε θέλω να κολλήσει. Τα δίνω όλα. Φροντίδα, υπομονή, σώμα, λογική σκέψη, οργάνωση.

Σκηνή 2η: Νικημένη.

Το πάνω χέρι έχουν τώρα η κούραση, η έλλειψη ύπνου, η αίσθηση ότι χάνω. Οι μέρες περνούν, η αρρώστια επιμένει. Φόβος…

Σκηνή 3η: Η παράδοση.

Αφήνομαι στο φόβο. Δυσκολεύομαι στην αρχή. Πολύ. Νιώθω το φόβο να με παραλύει και ταυτόχρονα αντιστέκομαι, λέω ενθαρρυντικά λόγια στον εαυτό μου, ψάχνω για ελπίδα. Ώσπου κάποια στιγμή δεν αντέχω άλλο και παραδίνομαι στην απελπισία και στον φόβο. Κλείνω τα μάτια και περιμένω. Λέω “αυτό ήταν”.

Σκηνή 4η: Η μεταμόρφωση

Κλειστά μάτια. Ξαπλωμένη. Αναπνέω. Επιτρέπω σταδιακά στο συναίσθημα του φόβου να απλωθεί. Στο σώμα μου, στο μυαλό μου. Ξαφνικά χωρίς να ξέρω πώς, εμφανίζεται η μορφή της. Galadriel. Τη βλέπω. Πανύψηλη, μακριά ξανθά μαλλιά, φωτισμένη ολόκληρη. Την ακούω. Μου λέει: “Εσύ γέννησες, τίποτα δεν είναι πιο δύσκολο από αυτό”. Κι ύστερα αφήνομαι να τη νιώσω με ολόκληρο το σώμα μου. Να γίνω αυτή. Νιώθω τα χέρια μου να μακραίνουν, το σώμα μου να ψηλώνει. Τα πόδια μου ακουμπάνε καλά στη γη και το ανάστημά μου ορθώνεται πάνω από όλους και όλα. Στα εσωτερικά μου όργανα νιώθω μια θέρμη. Το πρόσωπό μου χαλαρώνει. Νιώθω δύναμη και σιγουριά.

Σκηνή 5η: Η αλλαγή

Η επόμενη μέρα. Η ασθένεια υποχωρεί. Το άλλο παιδί βελτιώνεται, δεν προσβάλλεται. Είναι απερίγραπτη η χαρά της νίκης. Ξέρω ότι ο κίνδυνος θα ξανάρθει. Και μαζί κι ο φόβος. Αλλά έχω κερδίσει κάτι πιο βαθύ. Την Galadriel, που θα είναι πάντοτε εκεί. Είμαι περήφανη κι ευγνώμων.

Σκηνή 6η: Η επαναφορά

Τη δεύτερη φορά ήταν πιο δύσκολα. Γιατί ο φόβος ήταν και κοινωνικός. Ήταν παντού. Γύρω μας και μέσα μας. Κι η υποστήριξη ελλιπής. “Μείνε σπίτι”. Άφαντη η παιδίατρος. Πώς να μείνω σπίτι μ’ ένα παιδί άρρωστο που δεν του επαρκεί η δική μου φροντίδα; Θυμός.

Σκηνή 7η: Οι φραγμοί

Ξανά φόβος. Αυτή τη φορά αλλιώτικος. Πρωτόγονος. Είχε και απόρριψη και μοναξιά. Και θάνατο. Από μακριά, αλλά είχε. Προσπαθώ να βρω την Galadriel. Να συνδεθώ με αυτό το κομμάτι του εαυτού μου. Δεν μπορώ να τη βρω. Ξαπλώνω, κλείνω τα μάτια, αφήνομαι. Ή νομίζω ότι αφήνομαι. Τη φέρνω στο νου μου σαν μορφή, τεχνητά, σκηνοθετημένα. Όμως έτσι δεν τη νιώθω δική μου φυσικά. Μένω εκεί. Σ’ αυτό το ‘πήγαινε – έλα’. Απελπίζομαι. Δεν υπάρχει τίποτα. Ώσπου κάποια στιγμή ακούω τη φωνή της. Αλλά αλλιώτικη, σιγανή. Αμέσως κι η εικόνα της. Ξαπλωμένη στο χώμα, ένα με τη γη. Έχει μια γλυκιά έκφραση στο πρόσωπο. Απαλότητα. Για μια στιγμή φοβάμαι ότι είναι νικημένη. Μια φωνή μου λέει “Είδες; Δεν είναι όπως τότε. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να ανακαλύψεις σήμερα” και με προτρέπει να εγκαταλείψω, να ανοίξω τα μάτια και να επανέλθω στην πραγματικότητα. Δεν το κάνω. Μένω εκεί. Κάπου “ανάμεσα”. Μετά από λίγο τη βλέπω πάλι. Στην ίδια θέση. Στη γη. Το αυτί της κολλημένο στο έδαφος, το μάγουλό της ένα με το νοτισμένο χώμα. Ψιθυρίζει το όνομά μου, μου λέει να πλησιάσω. Λέει “εδώ είμαι”. Αρχίζω να καταλαβαίνω. Είναι σε διαφορετική θέση μάχης. Έρχεται σε επαφή με τη ζωή κάτω από τη γη, με τις υπόγειες διεργασίες. Γίνομαι ένα με αυτήν. Αναπνέω και νιώθω ζωντανή. Ξέρω πού είναι η ζωή. Κάτω από την επιφάνεια. Υποδόρια. Εκεί που δεν το συνειδητοποιείς, ανασυντάσσεται. Νιώθω τη λειτουργία της φύσης κάτω από τη γη: στις ρίζες, στους σπόρους, στους μικροοργανισμούς και τις κοινωνίες τους. Με γεμίζει μια αίσθηση σιγουριάς. Θα την κερδίσω τη μάχη.

Σκηνή 8: Η επίγνωση

Συμβατική πραγματικότητα, dreamland, essence, φραγμοί. Φιγούρες, μύθοι, σύμβολα. Όλα είναι εδώ. Η σημασία της επίγνωσης είναι ότι μπορώ να ενεργοποιήσω την πρόσβασή μου στην εμπειρία πιο εύκολα και να μην εγκαταλείψω όταν εμφανιστούν οι φραγμοί. Η ίδια η εμπειρία δεν γνωρίζω πώς θα είναι. Ίσως πιο δύσκολη κάθε φορά. Δεν ξέρω και δε χρειάζεται να ξέρω.

Η κοινοτική προσέγγιση στο στόχαστρο

Apr 152021
 

Άρθρο του 2019 της Νάνσυ Παπαθανασίου στην ΕφΣυν. Με τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών στο ΚΕ.Θ.Ε.Α. αξίζει μια υπενθύμιση.

Η κοινοτική προσέγγιση στο στόχαστρο

Το θέμα με την πρόταση της κυβέρνησης δεν είναι αν θα διοριστούν στο Δ.Σ. του ΚΕΘΕΑ οι άριστοι ή η αποζημίωση που θα λαμβάνουν. Είναι ότι καταργεί ουσιαστικά τον κοινοτικό προσανατολισμό του ΚΕΘΕΑ, το πιο σημαντικό ίσως στοιχείο ενδυνάμωσης, επαναφέροντας την κοινότητα σε μια θέση ανίσχυρη, μακριά από τη λήψη αποφάσεων.

Το ΚΕΘΕΑ ανακοίνωσε ότι επιχειρείται η κατάργηση του αυτοδιοίκητου χαρακτήρα του, με τον διορισμό του Δ.Σ. του από το υπουργείο Υγείας.

Μέχρι τώρα το Δ.Σ. του ΚΕΘΕΑ είναι άμισθο, εκλεγόταν από τη Γενική Συνέλευση, αποτελείται από εννέα αιρετά και τρία αναπληρωματικά μέλη και συμμετέχουν σε αυτό και δύο μη αιρετά μέλη (από το Εθνικό Συμβούλιο Δημόσιας Υγείας και το το Δ.Σ. του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής αντίστοιχα).

Το ΚΕΘΕΑ έχει χτίσει έναν τομέα επιστημονικής εξειδίκευσης που βασίζεται στο κοινοτικό μοντέλο δουλειάς από και με την κοινότητα στην οποία απευθύνεται, σε μια έκταση που είναι πρωτόγνωρη στην Ελλάδα.

Η πράξη αυτή επεκτείνεται και στη σύνθεση της Γενικής Συνέλευσης· ένα από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά της οργανωτικής δομής του ΚΕΘΕΑ είναι η πρόσβαση στις γενικές συνελεύσεις των μελών των θεραπευτικών προγραμμάτων που είναι στη φάση της επανένταξης.

Αναγνωρίζεται δηλαδή το δικαίωμα όσων λαμβάνουν τις υπηρεσίες του ΚΕΘΕΑ να συμμετέχουν ισότιμα στις συλλογικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων που αφορούν την εκλογή του Δ.Σ., μαζί με τους εργαζόμενους και τους εκπροσώπους των οικογενειών.

Η φιλοσοφία πίσω από αυτή τη στάση συνάδει απόλυτα με τη δυνατότητα που δίνει το ΚΕΘΕΑ σε πρώην χρήστες και χρήστριες να γίνουν θεραπευτές και θεραπεύτριες, να ενταχθούν δηλαδή ισότιμα στο επαγγελματικό και επιστημονικό προσωπικό, μετά την ολοκλήρωση της επανένταξης, να συμμετάσχουν στη χάραξη των στόχων και της πολιτικής του οργανισμού.

Η πρακτική αυτή αναγνωρίζει την αξία του προσωπικού βιώματος και ως δυνάμει επιστημονικού εργαλείου και δίνει έμπρακτα τη δυνατότητα στα άτομα που έχουν υπάρξει χρήστες και χρήστριες να μετακινηθούν στον ρόλο του επαγγελματία. Με δυο λόγια, κάνει πράξη την επανένταξη την οποία διεκδικεί.

Το θέμα με την πρόταση της κυβέρνησης δεν είναι αν θα διοριστούν στο Δ.Σ. του ΚΕΘΕΑ οι άριστοι ή η αποζημίωση που θα λαμβάνουν. Είναι ότι καταργεί ουσιαστικά τον κοινοτικό προσανατολισμό του ΚΕΘΕΑ, το πιο σημαντικό ίσως στοιχείο ενδυνάμωσης, επαναφέροντας την κοινότητα σε μια θέση ανίσχυρη, μακριά από τη λήψη αποφάσεων.

Ταυτόχρονα, είναι και ένα ηχηρό μήνυμα ότι ο τοίχος ανάμεσα σε όσους βρίσκονται σε θέση ισχύος (επιστημονικής, κοινωνικής, πολιτικής ή όποιας άλλης) και σε όσους βρίσκονται σε θέση «ωφελούμενου» δεν πρέπει να γκρεμίζεται· το μόνο αποδεκτό είναι ένα μοντέλο «φιλανθρωπίας» και «αυθεντίας», που στην ουσία του είναι βαθιά εξουσιαστικό. Είναι όμως και απόλυτα συνεπές με την επιθυμία για διατήρηση μιας κοινωνικής ιεραρχίας που καθιστά αδύνατη την ισοτιμία.

Οσοι επαγγελματίες ψυχικής υγείας εργαζόμαστε βασισμένοι και βασισμένες στις αρχές της κοινοτικής συμπεριληπτικής προσέγγισης στην παροχή υπηρεσιών ψυχοκοινωνικής υγείας χρειάζεται να διαφυλάξουμε παραδείγματα όπως αυτό του ΚΕΘΕΑ και, επικεντρωμένοι σε έναν κοινοτικό τρόπο δουλειάς, να προσπαθούμε να βελτιώνουμε πρακτικές και να αίρουμε αποκλεισμούς και διακρίσεις εντός των οργανισμών μας.

Με αυτήν την έννοια, το ΚΕΘΕΑ μπορεί να έχει πολλά πράγματα ακόμη να βελτιώσει και να διορθώσει στην ήδη μακρά πορεία του, βήματα που μόνο στηρίζοντας τον ανεξάρτητο χαρακτήρα του μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα γίνουν.

Ανώμαλοι, ψυχοπαθείς, πού#%δες

Feb 132021
 

Πηγή: Antivirus

κείμενο: Έλενα Όλγα Χρηστίδη*

Η συζήτηση έχει ανοίξει για τα καλά. Μέσα στην δίνη του ελληνικού #metoo, όλο και περισσότερες καταγγελίες που αφορούν άνδρες-θύματα σεξουαλικής βίας έχουν έρθει στο φως. Κορωνίδα των καταγγελιών είναι όσα ακούγονται για άνδρα ηθοποιό-σκηνοθέτη, που φέρεται να βίαζε παιδιά-πρόσφυγες κάνοντας χρήση υπηρεσιών κυκλώματος trafficking, ηλικιών 13-15 ετών. Ταυτόχρονα έρχονται στην επιφάνεια περιγραφές για βιασμούς νεαρών ηθοποιών -πάντα από άνδρα/άνδρες μεγαλύτερης ηλικίας, με ισχυρή θέση στο θέατρο και τους καλλιτεχνικούς κύκλους.

Στα social media, αλλά και σε ορισμένα κεντρικά ΜΜΕ και την τηλεόραση, έχουν αρχίσει να εμφανίζονται τα πρώτα σχόλια που περιγράφουν τον εκάστοτε θύτη ως «ανώμαλο», «ψυχοπαθή», «ψυχολογικά ανισόρροπο». Έχουν αρχίσει επίσης οι συγκρίσεις με άλλες παραβιαστικές συμπεριφορές δημόσιων προσώπων, όπως την γνωστή υπόθεση του Νίκου Γεωργιάδη που έκανε χρήση υπηρεσιών trafficking με ανήλικα αγόρια άνω των 15 ετών (τότε είχαμε σημειώσει ότι κακώς η πράξη είχε χαρακτηριστεί «παιδεραστία», αφού δεν αφορούσε ανήλικα κάτω των 15 ετών, όμως ο χαρακτηρισμός αυτός είχε επικρατήσει στον δημόσιο διάλογο).

Πίσω από τα κοινωνικά αντανακλαστικά που εύλογα εκφράζουν αποτροπιασμό με τις καταγγελίες αυτές, κρύβεται συχνά η αναπαραγωγή ενός καλά εγκαθιδρυμένου στίγματος: του στίγματος που ακολουθεί την ψυχική ασθένεια, καθώς και των βαθιά ομοφοβικών στερεοτύπων. Το στίγμα αυτό φυσικά δεν εγείρεται σε κενό χώρο, μία μακρά ιστορία επιβολής εξουσίας στην σεξουαλικότητα και την «τρέλα», συχνά με τις συστημικά κατασκευασμένες αιτιώδεις συνδέσεις τους, έχει αναλυθεί σε βάθος. Το κίνημα του δεύτερου φεμινιστικού κύματος είχε κληθεί να αντιμετωπίσει τις εσωτερικές συγκρούσεις που έφερνε το επείγον αίτημα των διαθεματικών διεκδικήσεων. Λεσβίες γυναίκες διεκδικούσαν ορατότητα ενός του κινήματος, την ίδια ώρα που οι συντηρητικότερες πλευρές φοβούνταν το στίγμα των κουήρ ταυτοτήτων και τις απομόνωναν. Ταυτόχρονα γυναίκες φεμινίστριες στάθηκαν αλληλέγγυα σε γκέι άνδρες που οδηγούνταν σε καταναγκαστικό εγκλεισμό σε ψυχιατρικές κλινικές, πριν αποπαθολογιοποιηθεί η ομοφυλοφιλία από τους διεθνείς επιστημονικούς φορείς.

Σήμερα, όσο κι αν είναι δεδομένο επιστημονικά ότι η ομοφυλοφιλία δεν αποτελεί ψυχιατρική διαταραχή, όσο κι αν έχουν προχωρήσει οι κινηματικές διεργασίες διεκδίκησης χώρου και ορατότητας και όσο κι αν υπογραμμίζεται ότι οι προκλήσεις ψυχικής υγείας δεν οδηγούν σε ειδεχθή εγκλήματα έμφυλης βίας όπως ο βιασμός (παιδιών ή ενηλίκων), παρ’ όλα αυτά οι διασταυρώσεις των βαθύτερων στερεοτύπων γύρω από την μη ετεροκανονική σεξουαλικότητα, την «τρέλα» και την πατριαρχική βία εξακολουθούν να αναπαράγονται. Ο θύτης, ειδικά όταν η δράση του είχε θύματα αγόρια ή άνδρες, παρουσιάζεται ως «ανώμαλος», «διαστροφικός» και «διαταραγμένος», λέξεις ειδικού βάρους που παραπέμπουν εύλογα σε ομοφοβικά αντανακλαστικά, ενεργοποιώντας συλλογικά τραύματα.

Στο ευρύτερο αυτό πλαίσιο, της απάντησης στο ειδεχθές έγκλημα, αναδύονται επίσης αντανακλαστικά εκδικητικής «δικαιοσύνης»: αρκετοί πολίτες (αλλά και πρόσωπα με δημόσια επιρροή, όπως ένας γνωστός ηθοποιός μέσω του προφίλ του στα social media) κάνουν λόγο για την θανατική ποινή ως κατάλληλο τιμωρητικό μέσο. Κυκλοφόρησαν επίσης αφίσες στοχοποίησης με το πρόσωπο του γνωστού ηθοποιού-σκηνοθέτη, φερόμενου ως δράστη, που εγείρουν αισθήματα αυτοδικίας και λιντσαρίσματος.

Η τοποθέτηση ανάλογων ακραία παραβιαστικών συμπεριφορών και εγκλημάτων στην σφαίρα του εξω-πραγματικού (είτε λόγω της «ανωμαλίας» τους, είτε λόγω της «ασθένειας» που τα προκαλεί, είτε λόγω της εξαιρετικής, απανθρωποποιητικής σιχασιάς που τους αποδίδουμε), είναι και αυτό παγίδα. Οι γκέι άνδρες, οι γυναίκες και οι θηλυκότητες, τα άτομα που αντιμετωπίζουν προκλήσεις ψυχικής υγείας, είναι ομάδες που έχουν γραμμένη στην ιστορία της ύπαρξής τους πρακτικές λιντσαρίσματος, μεθόδων τιμωρητικής «αλλαγής», βασανιστήρια, στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Στο όνομα της ιστορίας αυτής των συλλογικών τραυμάτων διεκδικούν δικαιοσύνη, ορατότητα και καταπολέμηση της πατριαρχικής βίας. Ως καθημερινές επιζώσες, επιζώντες και επιζώντα αυτής της βίας επιζητούν τον τερματισμό επιχειρημάτων και πρακτικών που αναπαράγουν παραβίαση και υποτίμηση της έννοιας της ανθρώπινης ζωής. «Ανώμαλοι» και «ανώμαλες», λεσβίες, τρανς, πού#%δες, κίνκστερς και σαδομαζοχιστές, ψυχικά ασθενείς και άτομα σε διαρκή αγώνα για την αντιμετώπιση προκλήσεων ψυχικής υγείας, είναι κατεξοχήν ομάδες που αρνούνται και καταγγέλουν κάθε αναπαραγωγή βίας, κάθε μη συναινετική αλληλεπίδραση, κάθε κατάχρηση εξουσίας σε βάρος πιο αδύναμων μερών.

Οι θύτες που αναδεικνύονται αυτήν την περίοδο δεν είναι τίποτα από τα παραπάνω -είναι όμως όσα τους αποδίδονται με βάση τις πράξεις τους: βιαστές, κακοποιητές, καταχραστές ισχύος.

Και για αυτά αναμένουμε να τιμωρηθούν.

*ψυχολόγος, ψυχοθεραπεύτρια και επιστημονική υπεύθυνη του Orlando LGBT

Οδηγοί για την ψυχική αντιμετώπιση της πανδημίας COVID-19

Apr 022020
 

Πηγή: https://apsych.med.uoa.gr

Το επιστημονικό προσωπικό και οι συνεργάτες της Α’ Ψυχιατρικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ έχουν δημιουργήσει μια σειρά οδηγών για την ψυχική διαχείριση της πανδημίας COVID-19. Οι οδηγοί προήλθαν μέσα από την ανασκόπηση της διεθνούς αλληλογραφίας και την εμπειρία υποστήριξης ατόμων σε απομόνωση τις πρώτες εβδομάδες της πανδημίας.

ΟΔΗΓΟΙ: (ένα κλικ σε κάθε σύνδεσμο για να δεις το αρχείο pdf)

ΨΥΧΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΔΗΜΙΑΣ

ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ

ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ

ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΗ

ΟΔΗΓΟΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ

ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ

ΟΔΗΓΟΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΟΔΥΝΗΣ

ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΗΛΙΚΙΑ

Οδηγός για την απομόνωση

Mar 242020
 

Σύντομος οδηγός για άτομα που βρίσκονται σε απομόνωση λόγω του κορονοϊού (COVID-19)

Σύντομος οδηγός για τα άτομα που βρίσκονται σε απομόνωση λόγω του κορνοϊού, από την Α’ Ψυχιατρική Κλινική της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ. Η επιμέλεια του οδηγού έγινε από τους Λίζα Μαυρομαρά, Αλέξανδρο Γεωργούλη και Φραγκίσκο Γονιδάκη.

   Για να δείτε τον οδηγό ένα κλικ εδώ

Page 1 of 13 1 2 3 … 12 13