Nov 102018
 

Το Processwork Hub σε συνεργασία με το Orlando LGBT+ και τις ψυχολόγους της Σχολής Χιλλ, οργάνωσαν μια συνάντηση επαγγελματικής επιμόρφωσης για τους εκπαιδευτικούς, με θέμα την ποικιλομορφία των μορφών οικογενειών των παιδιών του σχολείου. Συντονίστριες της συνάντησης η Αλεξάνδρα Βασιλείου και η Έλενα-Όλγα Χρηστίδη. Εξερευνήσαμε την έννοια της οικογένειας, των γονεϊκών ρόλων και της λειτουργίας τους. Μιλήσαμε για τους παράγοντες που επηρεάζουν την ομαλή ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών. Βάλαμε στην εικόνα και τις κοινωνικές διακρίσεις και πως αυτές επηρεάζουν τις οικογένειες που δεν εντάσσονται στα κριτήρια του κυρίαρχου ρεύματος.

Με βάση τη δέσμευση του σχολείου να είναι ένας χώρος ασφαλής και συμπεριληπτικός για όλα τα παιδιά, αναρωτηθήκαμε για τα στερεότυπα μας γύρω από το τι είναι “οικογένεια”, για την επίδραση του στίγματος και της περιθωριοποίησης στην ψυχική υγεία των παιδιών (και όχι μόνο), για τους τρόπους που οι εκπαιδευτικοί μπορούν να λειτουργήσουν ως καταλύτες μια διεργασίας που δεν αφορά μόνο το σχολείο, αλλά την κοινωνία ολόκληρη.

Η συνάντηση έγινε στο χώρο του νηπιαγωγείου, ένας χώρος γεμάτος χρώμα και παιχνίδια. Παρότι η επιλογή του χώρου έγινε με κριτήριο τη διαθεσιμότητα χώρων εκείνη την ώρα στο σχολείο, κρίναμε συμβολικό το ότι ήμασταν εκεί. Όλοι και όλες είμαστε στο “νηπιαγωγείο” σε σχέση με αυτά τα θέματα. Τώρα που έχει ανοίξει και ο θεσμικός και κοινωνικός διάλογος για αυτά τα θέματα, η σχολική κοινότητα είναι στην πρώτη γραμμή, με έντονη την ανάγκη να αποδομήσει στερεότυπα, να προσφέρει ασφάλεια και παιδεία σε όλα τα παιδιά, να λειτουργήσει ως μοντέλο κοινωνικών σχέσεων, να ενθαρρύνει την μετάβαση σε μια κοινωνία που υποστηρίζει την ορατότητα και γιορτάζει την ποικιλομορφία των οικογενειών που την αποτελούν.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους συνεργάτες της Σχολής Χιλλ για την πρόσκληση και στην ομάδα εκπαιδευτικών για την ενεργή και αυθεντική συμμετοχή τους στη συνάντηση!

Nov 072018
 

«Ο αδερφός μου ο Βύρωνας»: Ο αποχαιρετισμός του 38χρονου αυτόχειρα της Θεσσαλονίκης, από την αδελφή του

Πηγή: tvxs.gr

Η τραγική είδηση της αυτοκτονίας ενός 38χρονου άνδρα, ο οποίος, στις 31 Οκτωβρίου έπεσε στο κενό από μπαλκόνι 5ου ορόφου εμπορικού κέντρου στη δυτική είσοδο της Θεσσαλονίκης, ήταν η ματωμένη «αυλαία» αυτού που περιέγραψε, σε μια συγκλονιστική ανάρτηση στο Facebook, η αδελφή του Anastasia Bartzoulianou:

«Ο αδερφός μου ο Βύρωνας ήταν ένα πανέξυπνο, ταλαντούχο παιδί. Το έλεγαν όλοι. Το έλεγαν οι δάσκαλοί του, οι φίλοι του, και όσοι τον είχαν γνωρίσει. Το έλεγαν, αργότερα, οι συμφοιτητές του και οι καθηγητές του στη σχολή όπου φοιτούσε. Η οικογένειά του, όλοι εμείς, ξέραμε πως ήταν ένα παιδί με χιούμορ, ευφυής, ευαίσθητος, δημιουργικός. Με έκανε συχνά να γελάω. Μου άρεσε πολύ να περνάω χρόνο μαζί του. Δεν μαλώναμε ούτε τρωγόμασταν όλη την ώρα όπως κάνουν συχνά τα αδέλφια. Ήξερε να αγκαλιάζει, να χαϊδεύει, να δείχνει τρυφερότητα. Με φώναζε “ζουζούνι”. Ήταν ένας άνθρωπος με ικανότητες. Του άρεσε η ορειβασία, η αναρρίχηση, έπαιζε βιολί, κιθάρα, και γρατζουνούσε που και που ένα μπαγλαμαδάκι. Ήταν καλός στις τέχνες αλλά και στις τεχνικές… Έίχε σπουδάσει στα ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, Ηλεκτρονικός. Είχε μάθει πολεμικές τέχνες, και κυρίως TAE KWON DO. Στο στρατό, ήταν δόκιμος αξιωματικός. Τα τελευταία χρόνια εργαζόταν σε μια εταιρεία βιοτεχνολογίας στη Θεσσαλονίκη.

Τον αδερφό μου δεν τον έχασα μέσα σε μια μέρα. Τον έχασα ξαφνικά, το απόγευμα της 31ης Οκτωβρίου 2018. Όμως ο αδερφός μου πέθαινε εδώ και πολύ καιρό, λίγο λίγο.

Τον αδερφό μου άρχισα να τον χάνω όταν ο πατέρας του του έλεγε να μην είναι “τόσο ευαίσθητος” γιατι οι άντρες πρέπει να είναι σκληροί. Από τότε προσπαθούσε να αποδείξει με κάθε τρόπο ότι ήταν “άντρας”.

Έχασα ακόμη ένα κομμάτι του, όταν γύρισε από το στρατό, τσακισμένος, επειδή κάποια σαδιστικά τσογλάνια που έχουν πρόβλημα με την ευαισθησία ως γνώρισμα του αντρικού φύλου, και τον κορόιδευαν γι’ αυτό, τον νάρκωσαν ένα βράδυ ρίχνοντας μια ουσία στο ποτό του που τον άφησε αναίσθητο και τον κακοποίησαν σεξουαλικά.

Έχασα ένα ακόμη κομμάτι του, όταν άρχισε να έχει παραισθήσεις, και να ακούει φωνές, και η και η ψυχιατρική του είπε ότι είναι σχιζοφρενής, και η κοινωνία τον φόρτωσε με τύψεις για μια απλή βιοχημική ανισορροπία στο νευρικό του σύστημα, και το στίγμα του ψυχικά ασθενούς.

Έχασα ένα ακόμη κομμάτι του, όταν ο πνευματικός στον οποίο πήγε για να τον βοηθήσει του είπε ότι οι φωνές που ακούει είναι ο Σατανάς και πρέπει να κάνει μετάνοιες και να εξομολογείται συνέχεια τις αμαρτίες του, γεμίζοντάς τον ενοχές για πράγματα που δεν ήταν δική του ευθύνη.

Αλλά ο αδερφός μου δεν ήθελε να είναι θύμα. Πάλεψε με όλα. Στην θέση του, με την ασθένειά του, κανείς δεν δουλεύει.

Όμως ο αδερφός μου, εδώ και χρόνια, σηκωνόταν κάθε πρωί και πήγαινε στη δουλειά.

Έπαιρνε τα φάρμακά του, μάζευε το κουράγιο του, το πείσμα του, την ακλόνητη θέλησή του για ζωή, και προχωρούσε.

Στο εργασιακό του περιβάλλον, αντιμετώπισε το ίδιο bullying που είχε αντιμετωπίσει σε όλη του τη ζωή από τους “άντρες” που ήταν “αδέρφια” του.

Σε ένα εργασιακό περιβάλλον όπου η λεκτική (ακόμα και η σωματική βία) ήταν αποδεκτή ως δείγμα ανδρισμού, όπου οι τσακωμοί και οι απειλές ήταν η καθημερινότητα, όπου για κάθε στραβό το οποίο προκάλεσε η οικονομική κρίση και που η συναισθηματική φόρτιση των αφεντικών του έπρεπε να εκτονωθεί πάνω στον ίδιο, κι αυτό ήταν ΟΚ, επειδή αυτό είναι ο ανδρισμός, ο αδερφός μου έχανε τον εαυτό του μέρα με την ημέρα.

Δούλευε ασταμάτητα, χωρίς κανένα ρεπό, εφτά μέρες τη βδομάδα, ακόμη και χωρίς λεφτά.

Δούλεψε μέχρι που έλιωσε, και έγινε από 80 σχεδόν 60 κιλά.

Δούλεψε ασταμάτητα για να αποδείξει ότι δεν είναι ο σχιζοφρενής με το στίγμα του τρελού και του ανίκανου, δούλεψε για να αποδείξει ότι οι άντρες αντέχουν τα πάντα, δούλεψε για να προσφέρει ακόμη κι όταν δεν αμοιβόταν, γιατί θεωρουσε ότι η δουλειά του ήταν κοινωνικό λειτούργημα, δούλεψε κάτω από συνθήκες που οποιονδήποτε θα τον είχανε τσακίσει.

Τον είχα παρακαλέσει άπειρες φορές να φύγει, να ξεκουραστεί, να φροντίσει τον εαυτό του. Η μητέρα μου του είπε ότι δε χρειάζεται να εργαστεί για ένα διάστημα, ότι είχε αποδείξει με χίλιους τρόπους ότι είναι ικανός, ότι μπορούσε να βρει δουλειά οπουδήποτε αλλού. Αυτός επέλεξε να μείνει σε μια εταιρεία που βούλιαζε από τα χρέη για να βοηθήσει τα αφεντικά του που τους θεωρούσε φίλους του.

Και μια μερα, ο αδερφός μου, χωρίς να πει λέξη, χωρίς να πει τίποτα σε κανέναν, χωρίς να αφήσει τίποτα πίσω του, ούτε ένα σημείωμα, πήδηξε στο κενό.

Τον αδερφό μου δεν τον έχασα σε μια μέρα. Τον έβλεπα να καταρρέει μια ζωή και να σηκώνεται και να παλεύει ξανά και ξανά, να αρνείται να παραιτηθεί, να παλεύει για το δικαίωμα στη ζωή.

Ο αδερφός μου αντί να αγκαλιάσει τον εαυτό του και την ευαισθησία του, προσπάθησε με κάθε τρόπο να την αρνηθεί, γιατί “έτσι είναι οι άντρες”¨.

Και μια μερα, δεν άντεξε. Δεν γνωρίζω τι συνέβαινε μέσα στο μυαλό του τη μέρα εκείνη που βούτηξε στο κενό. Πονάω στη σκέψη ότι στις τελευταίες του στιγμές μπορεί να πανικοβλήθηκε, να πόνεσε, να υπέφερε.

Αλλά αυτό που με πονάει περισσότερο, είναι ότι τον έβλεπα να χάνεται, κομμάτι – κομμάτι τη φορά, και κανείς, μα κανείς, δεν βρήκε τον τρόπο να τον βοηθήσει. Ούτε οι γιατροί, ούτε τα φάρμακα… Ούτε κι εγώ.

Οι κοντινοί μου άνθρωποι νιώθουν ενοχές γιατί δεν κατάφεραν να σταματήσουν αυτό που του συνέβη. Σε κανέναν όμως δεν είχε πει ότι είχε σκοπό να το κάνει.

Δεν φταίνε αυτοί.

Είναι ανύμποροι μπροστά στη λαίλαπα της πατριαρχίας. Είναι ανύμποροι μέσα σε ένα σύστημα που μαθαίνει τους άντρες ότι όχι μόνο δεν είναι μεμπτό, αλλά είναι αποδεκτό να χρησιμοποιούν βία για να υπάρχουν. Ότι πρέπει να ασκούν βία, για να έχουν την εξουσία. Ότι αυτός είναι ο λόγος της ύπαρξής τους. Η δύναμη. Αυτός είναι ο ανδρισμός.

Δεν επιτρέπεται κανείς να είναι αδύναμος, άρρωστος, ευαίσθητος, δεν επιτρέπεται να μην εργάζεται, γιατί είναι άχρηστος αν δεν το κάνει. Στον καπιταλισμό είσαι άχρηστος όταν δεν είσαι παραγωγικός.

Αν δεν είχε ασκηθεί τόση βία πάνω στο γλυκό του σώμα, ο αδερφός μου θα ζούσε. Θα ζουσε γιατί η οικογένειά του δεν του φέρθηκε σαν “ψυχικά ασθενή”, δεν τον απέρριψε, δεν τον έκλεισε στο τρελοκομείο, δεν τον έδεσε σε ένα κρεβάτι ψυχιατρείου και δεν τον χαπάκωσε μέχρι θανάτου, να τον ξεφορτωθεί και να τον παρατήσει. Η οικογένειά μου τον αγάπησε και τον στήριξε ακόμη κι όταν δεν συμφωνούσε με την απόφασή του να εργάζεται μέχρι να διαλυθεί.

Πολύ εύκολα κάποιοι μιλάνε για “ψυχική ασθένεια” και αυτοκτονία. Είναι ένας τόσο γρήγορος και βολικός τρόπος για να ξεφορτωθεί κανείς την ευθύνη για όλα όσα συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας, για την βία που ασκείται σε όλους και που θεωρείται αποδεκτή.

Τη βία του πατέρα προς το γιό, τη βία του αξιωματικού προς τον δόκιμο, την βία του ιερέα προς τον “αμαρτωλό”, την βία του εργοδότη προς τον εργαζόμενο, τη βία του ψυχίατρου προς τον ασθενή.

Δεν είστε άντρες. Ο αδερφός μου άξιζε όσο χίλιοι από εσάς. Ο θάνατός του είναι και δική σας ευθύνη, γιατί μου τον κλέβατε, όλα αυτά τα χρόνια, παίρνοντας κάθε φορά ένα κομμάτι του.

Δεν είστε άντρες. Είστε κλέφτες, υπάνθρωποι και απάνθρωποι, και αν υπάρχει δικαιοσύνη, σε αυτό τον κόσμο, ελπίζω να πάρετε αυτό που σας αξίζει».

Nov 062018
 

Η Ανοιχτή Διεργασία Ομάδας αυτήν την Παρασκευή 9/11, 7.00 – 9.00 μμ, στο Καλαμάκι (Γιαννάρου 17, στάση τραμ ‘Πικροδάφνη’).

“Βαθιά Δημοκρατία είναι η αίσθηση ότι ο κόσμος είναι εδώ για να μας βοηθήσει να γίνουμε ολόκληροι και ότι εμείς είμαστε εδώ για να βοηθήσουμε τον κόσμο να γίνει ολόκληρος” — Arnold Mindell

Οι συναντήσεις Διεργασίας Ομάδας στηρίζονται σε μια συναισθηματική στάση “Βαθιάς Δημοκρατίας” και είναι ανοιχτές σε όσους επιθυμούν να εξερευνήσουν θέματα και προβλήματα που αφορούν την ζωή μας, ως κοινωνικά και πολιτικά άτομα, στα πλαίσια της ομάδας. Το θέμα επιλέγεται στην κάθε συνάντηση από την ομάδα. Η συναντήσεις αυτές είναι χωρίς κόστος.

Nov 052018
 

 

Η «Πρωτοβουλία για το Άρθρο 12», με τον συνοπτικό τίτλο «ΠΡΩΤΑ.12» («InArt12») είναι μια κίνηση που αποβλέπει στη διάδοση και εφαρμογή του άρθρου 12  της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού, δηλαδή του δικαιώματος όλων των παιδιών να εκφράζουν ελεύθερα τις απόψεις τους, να ακούγονται και η γνώμη τους να λαμβάνεται υπόψη σε όλα τα θέματα και τις διαδικασίες που τα αφορούν.

Το Processwork Hub συμμετέχει στην ομάδα εμπειρογνωμόνων για τα δύο εργαστήρια διαβούλευσης με παιδιά που διοργανώνει η ΠΡΩΤΑ.12 στο πλαίσιο του προγράμματος Global Child.

Τα εργαστήρια διεξάγονται στο πλαίσιο του “Παγκόσμιου Διαλόγου για τα Δικαιώματα του Παιδιού”, παράλληλα με παρόμοια σε πολλές χώρες της υφηλίου, ενταγμένα στο πρόγραμμα GlobalChild που συντονίζεται από το Πανεπιστήμιο Victoria του Καναδά και τελεί υπό την αιγίδα της  Επιτροπής Δικαιωμάτων του Παιδιού του ΟΗΕ. Μέσα από τα εργαστήρια επιδιώκεται να καταγραφεί η γνώμη των παιδιών σχετικά με την παραγωγή δεικτών για την παρακολούθηση της εφαρμογής της ΔΣΔΠ. Οι εκθέσεις από την διεξαγωγή των εργαστηρίων θα τροφοδοτήσουν μια ενιαία έκθεση που στόχο έχει να συμβάλει στην τελική διαμόρφωση των δεικτών αυτών. Η μεθοδολογία των εργαστηρίων είναι προϊόν σύνθεσης των μεθόδων και εργαλείων που περιλαμβάνονται στο υλικό που διαθέτει το πρόγραμμα σε όλες τις χώρες που συμμετέχουν στη δράση (το οποίο εκπονήθηκε από το Κέντρο Δικαιωμάτων του Παιδιού του Πανεπιστημίου Queen’s του Belfast), και μεθόδων που εισηγείται η ΠΡΩΤΑ.12, με βάση την εμπειρία και τεχνογνωσία των μελών της.

Για την προετοιμασία, την υλοποίηση και την αξιολόγηση των εργαστηρίων διαβούλευσης με παιδιά στην Ελλάδα, τα ιδρυτικά μέλη της ΠΡΩΤΑ.12 συνεργάζονται με ομάδα εμπειρογνωμόνων: Σοφία Κωνσταντέλια, κοινωνική λειτουργός / πρόεδρος του ΚΚΠΠΑ, Παύλος Χαραμής, εκπαιδευτικός / αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής, Πάρη Ζαγούρα νομικός -εγκληματολόγος, επιμελήτρια του δικαστηρίου ανηλίκων Αθήνας, Δρ.Αλεξάνδρα Βασιλείου, κοινωνική ψυχολόγος εξειδικευμένη στη διεργασία ομάδας / ιδρυτικό μέλος του Processwork Hub, Δρ. Ελένη Πετρίδου, παιδίατρος, καθηγήτρια προληπτικής ιατρικής και επιδημιολογίας στο ΕΚΠΑ / πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρίας Κοινωνικής Παιδιατρικής και Προαγωγής της Υγείας, Στέλλα Τσίτουρα, παιδίατρος, ιατρός κοινωνικής ιατρικής / αντιπρόεδρος Δικτύου για τα Δικαιώματα του Παιδιού

Nov 012018
 

Σήμερα λάβαμε μήνυμα από το Δίκτυο των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές. Το δημοσιεύουμε γιατί όπως γράφουν και οι ίδιοι “… η δύναμή μας βρίσκεται στο μήνυμα που εκπέμπουμε και στο διαρκώς επεκτεινόμενο δίκτυο ανθρώπων που στηρίζουν τις προσπάθειές μας.”

Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

Το Δίκτυο των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές έχει ανοίξει τους τελευταίους μήνες μια συζήτηση στους κόλπους του προκειμένου να αναζητήσει διεξόδους για ένα επιπλέον άνοιγμα στην κοινότητα.  Στεγαζόμαστε μέχρι τώρα, όπως οι περισσότεροι γνωρίζετε, σε έναν υπόγειο χώρο στην Τροίας 44, στην πλ.Βικτωρίας, ο οποίος μας έχει παραχωρηθεί. Πλην όμως, ο συγκεκριμένος χώρος έχει σοβαρά προβλήματα υγρασίας, έλλειψης φωτός και ήλιου κ.α.

Δεδομένου ότι η απήχηση του Δικτύου καθώς και οι δράσεις μας επεκτείνονται, φιλοδοξούμε να βρούμε έναν νέο χώρο στην Αθήνα που θα μπορέσει να στεγάσει τις δραστηριότητές μας, μερικές από τις οποίες είναι ο συντονισμός ομάδων αυτοβοήθειας, η διοργάνωση σεμιναρίων και συζητήσεων.

Οπότε, είναι πλέον αναγκαία η αναζήτηση ενός προσφορότερου χώρου με τα εξής βασικά χαρακτηριστικά:

  • Να είναι ισόγειος ή σε όροφο και να περιλαμβάνει:

    • Μια ενιαία αίθουσα ~100τ.μ. για τις συναντήσεις και εκδηλώσεις (σεμινάρια, διαλέξεις, ομάδες, κτλ.)

    • Βοηθητικούς χώρους (κουζίνα, μπάνιο)

    • Επιθυμητός, ένας επιπλέον χώρος για γραφείο

    • Ονειρικά, στο βάθος κήπος

Τα οικονομικά του Δικτύου είναι εξαιρετικά περιορισμένα, για τούτο θα ήταν πολύ σημαντικό να μας παραχωρηθεί ένας τέτοιος χώρος δωρεάν ή τουλάχιστον με το ελάχιστο δυνατό ενοίκιο. Έτσι, αποφασίσαμε να απευθυνθούμε με ένα δημόσιο κάλεσμα και παρακαλούμε λοιπόν για τη συμβολή σας, για παραχώρηση, ενοικίαση ή ακόμα και ενημέρωσή μας για σχετικούς διατιθέμενους χώρους, ούτως ώστε να τους δούμε και να ενεργήσουμε αναλόγως. Μπορείτε να στείλετε σχετικό μέηλ στη διεύθυνση: athinahvsynantisi@gmail.com.

Συνειδητοποιούμε πως η δύναμή μας βρίσκεται στο μήνυμα που εκπέμπουμε και στο διαρκώς επεκτεινόμενο δίκτυο ανθρώπων που στηρίζουν τις προσπάθειές μας. Είμαστε ανοικτοί σε κάθε νέα ιδέα στην αναζήτηση μιας στέγης για τα όνειρά μας.

Σας ευχαριστούμε πολύ όλους εκ των προτέρων

Oct 232018
 

Ταξίδι στη Ρόδο χθες για το ξεκίνημα της εφαρμογής του προγράμματος Ενδυνάμωση Εκπαιδευτικών για τη χρονιά 2018-2019. Πριν τη συνάντηση με τους εκπαιδευτικούς, μια βόλτα από το Κόκκινο Ρόδου για μια συζήτηση στον αέρα με την Πόλυ Χατζημάρκου. Για τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου, για τις αντιδράσεις, για την έννοια της κοινότητας και πολλά άλλα…

Oct 172018
 

Αξίζει ένας περίπατος! Διάβασε παρακάτω.

 

Πηγή: Το Σκασιαρχείο

Περίπατος ιστορικής μνήμης αφιερωμένος στο έργο πρωτοπόρων εκπαιδευτικών και της συγγραφέως Άλκης Ζέη

Σάββατο 20 & Κυριακή 21 Οκτωβρίου

Το κέντρο της Αθήνας στον μεσοπόλεμο είναι ένας χώρος διακίνησης παιδαγωγικών ιδεών και στάσεων για την παιδική ηλικία. Από την παιδική εργασία μέχρι και την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1929, που δημιουργούνται νέα σχολεία, η πίστη στη μόρφωση και στην ιδέα του παιδιού γίνεται μια παιδαγωγική αξία. Τα δημόσια σχολεία, όπως το 35ο Αθηνών στην Κωλέττη στα Εξάρχεια, αλλά και τα ιδιωτικά, όπως η Σχολή Αηδονοπούλου (πολύ κοντά στις ιδέες του Σελεστέν Φρενέ) ή η Σχολή Μπερζάν και η Σχολή Απόρων Παίδων του Παρνασσού στην πλατεία Κάνιγγος, ή ακόμη και το υπαίθριο σχολείο στο Πεδίο του Άρεως, σηματοδοτούν το ξεπέρασμα των παραδοσιακών αντιλήψεων για την παιδαγωγική και τις συνεργασίες με τους αρχιτέκτονες, τους γεωπόνους, τους ιατρούς και τους επιστήμονες για την πολιτική μόρφωση των παιδιών. Αυτές οι προσπάθειες αναστέλλονται ή εκτρέπονται με τη μεταξική δικτατορία. Τα χρόνια της αντίστασης είναι κι αυτά μια περίοδος που τα παιδιά και οι δάσκαλοι/ες θα έχουν τον ιδιαίτερο ρόλο τους.

Στο πλαίσιο αυτό η Περιφέρεια Αττικής, ο κινηματογράφος Τριανόν, η Παιδαγωγική Ομάδα Το Σκασιαρχείο, η Μαργαρίτα Μαντά, σκηνοθέτρια της ταινίας Ο μεγάλος περίπατος της Άλκης και το παλαιοβιβλιοπωλείο Νικολάκη των εκδόσεων Εκάτη στην πλατεία Βικτωρίας συνεργάζονται τις δυο μέρες, 20 και 21 Οκτωβρίου, για να τιμήσουν τη ζωή και το έργο της Άλκης Ζέη και να στοχαστούμε πάνω στις αναμνήσεις της περιόδου του μεσοπολέμου και των χρόνων της αντίστασης μέχρι την απελευθέρωση της Αθήνας. Στόχος μας είναι να ακουστούν ξανά τα ονόματα των εκπαιδευτικών που πρωτοστάτησαν στο κέντρο της πόλης της Αθήνας, έκαναν υπαίθρια διδασκαλία στο Πεδίο του Άρεως, οργάνωσαν την «Κοινωνική Αλληλεγγύη», μερίμνησαν για την τροφή των παιδιών στα χρόνια της αντίστασης και έφεραν τις νέες τεχνικές στα σχολεία (τυπογραφείο, κουκλοθέατρο, εφημερίδες, σινεμά, υπαίθρια διδασκαλία, μαθητική αυτοδιοίκηση, συνεταιρισμό, αναγνωστικά, αλληλογραφία).

Το πρόγραμμα της διημερίδας έχει ως εξής:

Σάββατο 20 Οκτωβρίου

Κινηματογράφος Τριανόν (Κοδριγκτώνος 21, Πλατεία Βικτωρίας)

16:00 Προβολή της ταινίας Ο μεγάλος περίπατος της Άλκης (2017) για την πολυτάραχη ζωή και το πλούσιο έργο της συγγραφέως Άλκης Ζέη, παρουσία με τη σκηνοθέτριας Μαργαρίτας Μαντά.

18:30 Συζήτηση στρογγυλής τράπεζας με θέμα Η παιδαγωγική κίνηση ιδεών γύρω από το Πεδίο του Άρεως στον μεσοπόλεμο και τα χρόνια της αντίστασης, με ομιλητές/ ομιλήτριες:

Κώστας Θεριανός, Παιδαγωγικές αναζητήσεις και πρακτικές του μεσοπολέμου: Δημήτρης Γληνός και Αλέξανδρος Δελμούζος 

Ιωάννα Σπηλιoπούλου,  Η Άλκη Ζέη και το δημιουργικό σχολείο: ένας δάσκαλος φέρνει την άνοιξη

Χρύσα Χρονοπούλου, Όταν το παρελθόν υπερισχύει, υποβαθμίζεται το έργο του δασκάλου

Χαράλαμπος Μπαλτάς, Ο Παναγής Δημητράτος, το 35ο Δημοτικό Αθηνών  και το σπίτι της ΕΠΟΝ

Κυριακή 21/10/2018

12:00 Παλαιοβιβλιοπωλείο Νικολάκη (3ης Σεπτεμβρίου 91, Πλατεία Βικτωρίας)

Συζήτηση γύρω από τα βιβλία των αθηναίων παιδαγωγών, τις ιδέες τους και τη στράτευσή τους στην πολιτική. Θα ακολουθήσει περίπατος με τη μορφή υπαίθριας διδασκαλίας στα μέρη όπου έδρασαν οι εκπαιδευτικοί και τα σχολεία τους. Θα έχουμε μαζί μας ένα καρότσι γεμάτο βιβλία εκπαιδευτικών, λογοτεχνών και ανθρώπων που βίωσαν και κατέγραψαν αυτά τα χρόνια, για να γιορτάσουμε την Αθήνα, πρωτεύουσα φέτος του βιβλίου. Ένα καρότσι ταιριαστό με την παράδοση του βιβλιοπωλείου.

17:00 Σπίτι της ΕΠΟΝ (Δουκίσσης Πλακεντίας 3, Αμπελόκηποι)

Κλείσιμο της διημερίδας

Η είσοδος σε όλες τις εκδηλώσεις είναι ελεύθερη.

Από τα σχολεία της Άλκης στον περίπατο γύρω από το Πεδίο του Άρεως

Τον Ιούνιο του 2018 επισκεφθήκαμε την Άλκη Ζέη στο σπίτι της και συζητήσαμε μαζί της για την εκπαίδευση και τα παιδικά της χρόνια, μέχρι την αντίσταση και την υπερορία. Συγκεκριμένα, μας μίλησε για τα σχολεία στα οποία φοίτησε, υπογραμμίζοντας τον καθοριστικό ρόλο της πρωτοποριακής Σχολής Αηδονοπούλου στη συνολική διαμόρφωσή της, αλλά και ειδικότερα στην ενασχόλησή της με τη συγγραφή. Χάρη στις αφηγήσεις της περιηγηθήκαμε τόσο στα σχολεία του Μεσοπολέμου όσο και στα εκπαιδευτικά συστήματα των χωρών όπου έζησε. Τέλος, επισκεπτόμενη πολλά σχολεία επί σειρά δεκαετιών, αναφέρθηκε στο ρόλο, τον αγώνα και την αγωνία του δασκάλου για τη διάπλαση αναγνωστών με κριτική ματιά και δημιουργικότητα σε ό,τι αφορά τη λογοτεχνική γραφή.

 

 

Αυτή η συνέντευξη είναι και ο γενέθλιος τόπος του διημέρου στο «Τριανόν», στις 20 και 21 Οκτωβρίου 2018, από την Παιδαγωγική Ομάδα «Το Σκασιαρχείο». Στο σπίτι της γεννήθηκε η ιδέα να διοργανώσουμε μια εκδήλωση για τα παιδιά και τους εκπαιδευτικούς του κέντρου της Αθήνας, γύρω από το Πεδίο του Άρεως, όπου στο Μεσοπόλεμο έλαβαν χώρα οι πειραματισμοί στην εκπαίδευση. Με τις ομιλίες γι’ αυτούς τους πειραματισμούς στη Σχολή Αηδονοπούλου, που μοιάζουν με τις παιδαγωγικές ιδέες και τις τεχνικές του Célestin Freinet, καθώς και σε άλλα σχολεία, και με την προβολή της ταινίας για τη ζωή της, ελπίζουμε να δημιουργήσουμε αυτή την ατμόσφαιρα της παιδαγωγικής σχέσης του παιδιού με το δάσκαλο ή τη δασκάλα, που μια τη βρίσκουμε και μια τη χάνουμε. Ευχαριστούμε τη Μαρία Γερακάκη για την τεχνική υποστήριξη, προκειμένου να έχουμε αυτή τη συνέντευξη για το «Σκασιαρχείο». Το διήμερο στο «Τριανόν» και το παλαιοβιβλιοπωλείο Νικολάκη (πλατεία Βικτωρίας) θα μας φέρει πιο κοντά…

Χαράλαμπος Μπαλτάς – Ιωάννα Σπηλιοπούλου

Oct 122018
 

Το We Need Books είναι μία μη-κυβερνητική οργάνωση (ΜΚΟ) με έδρα την Αθήνα, που πιστεύει ότι οι πολυπολιτισμικοί χώροι και τα βιβλία εξυπηρετούν διάφορες σημαντικές λειτουργίες και μπορούν να αποφέρουν μεγάλο όφελος σε όλα τα επίπεδα του πληθυσμού της πόλης, συπεριλαμβανομένων των περιθωριοποιημένων και ευάλωτων πληθυσμών, όπως οι 55.000 πρόσφυγες που ζουν στην Ελλάδα.

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στο Κουτί της Πανδώρας:

Η πρώτη πολυγλωσσική βιβλιοθήκη της Αθήνας για αναγνώστες όλου του κόσμου

Μία βιβλιοθήκη καθόλου συμβατική, που θυμίζει σπίτι, ανοίγει τις πόρτες της στο κέντρο της Αθήνας μέσα στις επόμενες μέρες. Ο στόχος της οργάνωσης We Need Books από τότε που ιδρύθηκε ήταν η δημιουργία μιας πολυγλωσσικής βιβλιοθήκης στην πόλη. Δύο νέοι άνθρωποι, η Ιωάννα Νισυρίου και ο Ναντίρ Νούρι ξεκίνησαν να δραστηριοποιούνται γύρω από αυτήν την ιδέα, προσπαθώντας να χτίσουν μία κοινότητα γύρω από το βιβλίο. Και κάπως έτσι, μία ζεστή γωνιά με βιβλία στα ελληνικά, στα γαλλικά, στα αγγλικά, στα σουηδικά, στα φαρσί, στα αραβικά, στα γερμανικά και σε πολλές άλλες γλώσσες και διαλέκτους θα είναι ανοιχτή για τον κόσμο από τη Δευτέρα 15 Οκτωβρίου στο Book&Play (Πλατεία Θεάτρου 10).

Ο Δήμος Αθηναίων διέθεσε δωρεάν επτά καταστήματα σε οργανώσεις και δομές για να φιλοξενήσουν τις δράσεις και τα προγράμματα τους με ελεύθερη είσοδο για το κοινό. Δύο κοινωφελείς οργανισμοί, η We Need Books και η Challedu, κάνουν ένα όμορφο ταίριασμα παιχνιδιών και βιβλίων, με δράσεις εκπαίδευσης, ευαισθητοποίησης, κοινωνικοποίησης και δημιουργίας. Στον κάτω όροφο θα υπάρχει χώρος για επιτραπέζια παιχνίδια, βραδιές μυστηρίου και βιωματικό παιχνίδι, ενώ το πατάρι φιλοξενεί τη βιβλιοθήκη. Μία μικρή γωνία θα είναι αφιερωμένη στα παιδιά, καθώς υπάρχει διαθέσιμη μία μεγάλη συλλογή με παιδικά βιβλία.

«Θέλουμε να  κάνουμε τη βιβλιοθήκη μας αναγνωστική, να μοιάζει με σπίτι, να δημιουργεί τριβή με τον κόσμο. Μας ενδιαφέρει να είναι ένας χώρος ζεστός και όχι ιδρυματοποιημένος. Για αυτό είναι πολύ φιλόξενος», αναφέρει στο koutipandoras.gr η Ιωάννα Νισυρίου. «Η πρόθεση μας είναι να διοργανώσουμε προβολές ταινιών, αφηγήσεις παραμυθιών και καλλιτεχνικά εργαστήρια, να βάλουμε στο πρόγραμμα ώρες ενισχυτικής διδασκαλίας για παιδιά και μάθημα εξάσκησης για τους ανθρώπους που τα ελληνικά δεν είναι η μητρική τους γλώσσα. Η βιβλιοθήκη απευθύνεται σε όλους, αλλά σίγουρα διευκολύνει τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, τους ανθρώπους που θα έρθουν πιο κοντά στο βιβλίο, θα βρουν έναν ζωντανό χώρο να διαβάσουν, να εργαστούν και να περάσουν χρόνο με τους φίλους τους, ακόμα και αν δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα».

Πως γεννήθηκε όμως η We Need Books; «Αρχίσαμε δειλά το καλοκαίρι του 2016, αναζητώντας βιβλία στις γλώσσες των προσφύγων. Αυτό που μου έκανε στην αρχή ιδιαίτερη εντύπωση σε σχέση με την καθημερινότητα τους, ήταν ο νεκρός χρόνος. Έβλεπες ανθρώπους να κοιτάνε το κενό, τη θάλασσα. Το βιβλίο βοηθάει το μυαλό να ξεφεύγει».

Αυτό το δημιουργικό «ταξίδι» τους έφερε αντιμέτωπους με πολλές ευχάριστες εκπλήξεις. «Τα βιβλία που ανακαλύψαμε ότι υπάρχουν για την Ελλάδα, μας έδωσαν μεγάλη χαρά. Στις αραβικές χώρες, κυκλοφορεί μία σειρά για την αρχαία Ελλάδα, ένα βιβλίο για τη σύγχρονη ελληνική ιστορία, μία μετάφραση του Καζαντζάκη, αλλά και το Καπλάνι της Βιτρίνας της Άλκης Ζέη».

Οι εμπειρίες τους  από την επαφή που είχαν με τους πρόσφυγες είναι πολύ δυνατές. «Η πρώτη μας εμπειρία με βιβλία ήταν στο Ελληνικό, στη συνέχεια στο Σχιστό και σε άλλες δομές φιλοξενίας. Είδαμε αρκετούς πρόσφυγες να διαβάζουν φανατικά, ο ένας δίπλα στον άλλον. Κάποιες ηλικιωμένες δασκάλες, σχεδόν ζούσαν μέσα στη βιβλιοθήκη, έκαναν μεταφράσεις και διάβαζαν παραμύθια στα παιδιά».

Info:

Στο πλαίσιο της δράσης «Κατάστημα στο Κέντρο» του πιλοτικού προγράμματος ΠΟΛΗ² θα επαναλειτουργήσουν στην πλατεία Θεάτρου επτά καταστήματα που έως σήμερα ήταν κλειστά.

«ΠΛΑΤΕΙΑ ΘΕΑΤΡΟΥ ΞΑΝΑ»   12 Οκτωβρίου 2018

19:00-20:00  

Ανοιχτά καταστήματα (δρώμενα από τις δημιουργικές ομάδες)

19:45  

Καλωσόρισμα και παρουσίαση δημιουργικών ομάδων

20:00-24:00

DJ sets με μουσικούς παραγωγούς του En Lefko 87,7 Κατάστημα Book&Play (Πλ. Θεάτρου 10) Παναγιώτης Μένεγος Κωνσταντίνος Ζουγανέλης Κατάστημα Αστικά Μοτίβα (Διπλάρη 5Α) Εύα Μπουντούρη

Oct 122018
 

Πηγή: Διοτίμα

Το Κέντρο Γυναικείων Ερευνών και Μελετών Διοτίμα σας προσκαλεί τη Δευτέρα 15/10/2018, στις 9.30 π.μ., στο ξενοδοχείο ΤΙΤΑΝΙΑ (Πανεπιστημίου 52, Αθήνα), στην ημερίδα που διοργανώνει η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων, με τίτλο «Εθνικές ευρωπαϊκές προκλήσεις και προοπτικές στη διαχείριση του προσφυγικού ζητήματος».

Χτίζουμε ένα δίκτυ ασφαλείας

Η ημερίδα πραγματοποιείται με αφορμή την ολοκλήρωση του διετούς (2016 – 2018) ευρωπαϊκού διακρατικού προγράμματος «Χτίζουμε ένα δίκτυ ασφαλείας για τις γυναίκες πρόσφυγες και μετανάστριες», που χρηματοδοτήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στόχος του προγράμματος ήταν η πρόληψη και αντιμετώπιση της βίας κατά των μεταναστριών και γυναικών προσφύγων από την Ιταλία, την Ισπανία και την Ελλάδα.

Συντονιστής του έργου ήταν το ΚΕΘΙ, ενώ συμμετείχαν ως εταίροι οι παρακάτω φορείς: Differenza Donna ONG, (Ιταλία-ΜΚΟ), SURT Foundation (Ισπανία-ΜΚΟ), Κέντρο Γυναικείων Μελετών και Ερευνών Διοτίμα (Ελλάδα- ΜΚΟ), Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων (Ελλάδα-Υπουργείο Εσωτερικών).

Ημερίδα

Το πρόγραμμα της ημερίδας είναι ιδιαίτερα πλούσιο, από άποψη θεματικών αλλά και εκπροσωπούμενων φορέων και ομιλητών. Η ημερίδα διαρθρώνεται σε τρεις ενότητες:

Στην πρώτη, με τίτλο «Ευρωπαϊκές προκλήσεις και προοπτικές στη διαχείριση του προσφυγικού ζητήματος», θα παρέμβουν: ο Δημήτρης Βίτσας (υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής), η Μαρίνα Χρυσοβελώνη (υφυπουργός Εσωτερικών), η Pilar Llop (γενική διευθύντρια της ισπανικής κυβέρνησης για τη βία κατά των γυναικών) και η Juliane Nagel (μέλος του κοινοβουλίου της Σαξονίας).

Στη δεύτερη ενότητα, με τίτλο «Πρόληψη και ανταπόκριση στην έμφυλη βία στους προσφυγικούς πληθυσμούς», θα παρουσιαστεί τόσο το έργο «Χτίζουμε ένα δίκτυ ασφαλείας για τις γυναίκες πρόσφυγες και μετανάστριες», όσο και οι στόχοι και οι δράσεις του.

Τέλος, στην τρίτη ενότητα, με τίτλο «Συνέργειες και συντονισμός φορέων και οργανώσεων», θα παρουσιαστούν τα συμπεράσματα της ημερίδας.

Θα δωθούν βεβαιώσεις παρακολούθησης.

 

 Posted by at 07:56  ημερίδες  Comments Off on Ημερίδα: Εθνικές ευρωπαϊκές προκλήσεις και προοπτικές στη διαχείριση του προσφυγικού
Oct 092018
 

Την Παρασκευή 5/10 έγινε η Ανοιχτή Διεργασία Ομάδας του Οκτωβρίου. Αυτές οι συναντήσεις είναι ανοιχτές σε όποιον και όποια επιθυμεί να συμμετάσχει. Ως ομάδα εξερευνούμε σε μεγαλύτερο βάθος το θέμα που αποφασίζει η ομάδα. Μαζεύτηκε πολύς κόσμος στο Processwork Hub, άλλοι παλιοί γνώριμοι αυτών των συναντήσεων, άλλοι νέα μέλη της ομάδας.

Τα θέματα που αναδύθηκαν σε αυτήν τη συνάντηση ήταν:

  • Πως να βρεις νόημα στη ζωή.
  • Η φασαρία και ο συνωστισμός του κόσμου και πως βρίσκω το ζωτικό μου χώρο.
  • Βία, αδυναμία παρέμβασης αλλά και πως παρεμβαίνεις χωρίς να γίνει βίαιος.
  • Οργή και θλίψη για το θάνατο του Ζακ Κωστόπουλου.
  • Θλίψη και πάγωμα.

Τι κάνουμε για όλα αυτά; Πως προχωράμε;

Η συναισθηματική φόρτιση για τη δολοφονία του Ζάκ Κωστόπουλου ήταν μεγάλη και η ομάδα συναίνεσε να είναι αυτό το θέμα της διεργασίας. Ακούστηκαν πολλές απόψεις. Για η βία των ανθρώπων, για τη βία του συστήματος, για την απάθεια, για το φόβο, για το πότε ξεπερνιέται το όριο και αν το ξεπερνάμε κι εμείς, για την ανάγκη να βάλουμε το όριο αλλά και τι μας σταματάει να παρέμβουμε και να πούμε stop στην παραβίαση του ορίου, και τελικά να προστατεύσουμε και να προστατευτούμε.

Μιλήσαμε για το φόβο, το φόβο του διαφορετικού, το φόβο που νιώθεις όταν χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου, για τα δεδομένα που αλλάζουν και δεν ξέρεις που να σταθείς, για το φόβο να χαθούν τα προνόμια. Μιλήσαμε για τα συναισθήματα που έχουμε για τους «δικούς μας» ανθρώπους αλλά και για την αδιαφορία για τον «άλλον».

Πολλές και διαφορετικές απόψεις από πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους.

Πολικότητες επανέρχονταν στη συζήτησή μας διαρκώς. Η βία από τη μια, και η αντίθεση σε αυτήν από την άλλη, το πάγωμα, η απουσία αντίδρασης και η ανάγκη για δράση. Συζήτηση με ένταση, σκόρπιες, αντιθετικές απόψεις που δεν μπορούσαν να μπουν σε διάλογο και να σχετιστούν μεταξύ τους…

Ώσπου, ένα μέλος της ομάδας, σε φιλική σχέση με τον Ζακ, μας σταμάτησε…

Δεν άντεχε να ακούει άλλο. Είχε μόλις χάσει ένα φίλο. Πενθούσε και δεν άντεχε μια τόσο «θεωρητική» συζήτηση. Για την ακρίβεια, δεν ήθελε να ακούει καμία συζήτηση. Ωστόσο, αυτό που έγινε, είχε δημιουργήσει τόσες αντιδράσεις, που οι άνθρωποι θέλησαν να συνεχίζουν να το κουβεντιάζουν. Αυτό το μέλος της ομάδας μίλησε για το πως στη δική του κοινότητα, με τους φίλους, είναι όλα διαφορετικά. Και εδώ, στην ευρύτερη κοινωνία, έρχεται και ακούει όλα «αυτά».

Ο άνθρωπος αυτός, ήταν ο φυσικός καταλύτης και ο συντονιστής της διεργασίας. Μετά την παρέμβασή του, το δωμάτιο ησύχασε. Μας έκανε να καταλάβουμε, ότι μια θεωρητική συζήτηση, χωρίς σύνδεση, χωρίς συναίσθημα και με απόψεις που θα μπορούσαν να εκληφθούν ως προσβλητικές, ήταν κάτι βίαιο.

Χωρίς να το θέλει κανείς μας, γίναμε βίαιοι απέναντί του. Ευτυχώς, βρήκε το κουράγιο, σταμάτησε αυτήν τη βία και τελικά την άλλαξε. Έτσι, αρχίσαμε να μιλάμε για συναισθήματα, για ντροπή, θλίψη, ενοχή, αίσθημα ευθύνης. Γίναμε πιο προσωπικοί. Μοιραστήκαμε στιγμές που ήμασταν αποδέκτες βίας αλλά και το συναίσθημά μας για αυτό. Μοιραστήκαμε στιγμές που εμείς γίναμε βίαιοι και τη ντροπή που υπάρχει πίσω ή μετά από αυτό. Παραδεχτήκαμε ότι παγώνουμε τον πόνο και τα συναισθήματά μας και μένουμε απαθείς χωρίς αντίδραση. Παραδεχτήκαμε το ποσό λίγο τελικά μιλάμε για αυτές τις εμπειρίες. Ποσό δύσκολο είναι.

Πόσο φοβόμαστε ότι αν μιλήσουμε, το «μίασμα» θα είμαστε εμείς.

Αυτή η μοιρασιά, η δυνατότητα και ικανότητα να μιλήσουμε για τις πιο δύσκολες, σκληρές στιγμές μας, είναι πάρα πολύ σημαντική. Όταν επιτρέπουμε στη σιωπή να κυριαρχήσει, όχι μόνο παγώνουμε ως προς τις δικές μας εμπειρίες, αλλά συντηρούμε και μια κουλτούρα απουσίας διαλόγου για όλα αυτά τα πράγματα. Όσο απουσιάζει ο διάλογος και η σχέση που δημιουργεί, τόσο περισσότερο φοβόμαστε να παρέμβουμε και μένουμε απροστάτευτοι απέναντι στη δική μας βία αλλά και τη βία των άλλων.

Oct 042018
 

Πηγή: www.esos.gr

Υστερα από σχετική εισήγηση του ΙΕΠ το υπουργείο Παιδείας ενέκρινε τη χρήση του εγχειριδίου «Σύνδεσμοι» του Συμβουλίου της Ευρώπης στα σχολεία της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης της χώρας, καθώς , όπως τονίζει, πληροί τις επιστημονικές και παιδαγωγικές προδιαγραφές ώστε να χρησιμοποιηθεί από μαθητές και εκπαιδευτικούς πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Το εγχειρίδιο, σημειώνει το υπουργείο Παιδείας, υποστηρίζει την εκστρατεία No Hate Speech Movement των νέων του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο διαδίκτυο και αποτελεί ένα χρήσιμο εργαλείο για εκπαιδευτικούς που επιθυμούν να θίξουν το θέμα της ρητορικής μίσους στο διαδίκτυο μέσα από τη «ματιά» των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το εγχειρίδιο, υπογραμμίζει το υπουργείο, παρέχει στους ενδιαφερόμενους μια θεωρητική τεκμηρίωση της αναγκαιότητας για την καταπολέμηση της ρητορικής του μίσους, μια αναλυτική περιγραφή των στόχων της εκστρατείας και οδηγίες για την αποτελεσματικότερη χρήση του εγχειριδίου.

Ένα κλικ εδώ για την απόφαση του Υπουργείου Παιδείας

Ένα κλικ εδώ για το εγχειρίδιο “ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ”

 Posted by at 19:37  εκπαίδευση  Comments Off on Εγκρίθηκε για τα σχολεία εγχειρίδιο για την καταπολέμηση της ρητορικής μίσους
Oct 032018
 

Η πρώτη Ανοιχτή Διεργασία Ομάδας της χρονιάς, αυτήν την Παρασκευή 5/10, 7.00 – 9.00 μμ, στο Καλαμάκι (Γιαννάρου 17, στάση τραμ ‘Πικροδάφνη’).

“Βαθιά Δημοκρατία είναι η αίσθηση ότι ο κόσμος είναι εδώ για να μας βοηθήσει να γίνουμε ολόκληροι και ότι εμείς είμαστε εδώ για να βοηθήσουμε τον κόσμο να γίνει ολόκληρος” — Arnold Mindell

Οι συναντήσεις Διεργασίας Ομάδας στηρίζονται σε μια συναισθηματική στάση “Βαθιάς Δημοκρατίας” και είναι ανοιχτές σε όσους επιθυμούν να εξερευνήσουν θέματα και προβλήματα που αφορούν την ζωή μας, ως κοινωνικά και πολιτικά άτομα, στα πλαίσια της ομάδας. Το θέμα επιλέγεται στην κάθε συνάντηση από την ομάδα. Η συναντήσεις αυτές είναι χωρίς κόστος.

Oct 032018
 

Η επιστημονική ομάδα του Orlando lgbt+ υπογράφει το παρακάτω κείμενο.

Τις τελευταίες δέκα ημέρες παρακολουθούμε δημόσιες συζητήσεις και τοποθετήσεις σχετικά με το γεγονός της δολοφονίας του Ζακ Κωστόπουλου, πολλές εκ των οποίων μεταξύ ειδικών πολλών αντικειμένων: ειδικοί ψυχικής υγείας, γιατροί, διασώστες, ακαδημαϊκοί κ.α. Έχουν αναλυθεί τα ρατσιστικά και ομοφοβικά κίνητρα που βρίσκονται συχνά πίσω από ανάλογες περιπτώσεις αυτοδικίας. Από κάθε δημοκρατικό πολίτη έχει καταδικαστεί η αυτοδικία, η βία και η παραβίαση δικαιωμάτων σε βάρος του Ζακ –μέχρι και της στέρησης της ζωής, τόσο από τους δύο δράστες όσο και από την αστυνομία που βρισκόταν στο σημείο. Ελπίζουμε η δημόσια συζήτηση γύρω από τα παραπάνω να παραμείνει ανοιχτή μέχρι την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης και τη δίκαιη τιμωρία των υπευθύνων. Επιπλέον, θα θέλαμε να εστιάσουμε στην έκφραση γνώμης και δημόσιου λόγου, καθώς και τη διαμόρφωση στάσης, από ειδικούς ψυχικής υγείας αλλά και επαγγελματίες υγείας γενικότερα.

Ο Ζακ ήταν ένας άνθρωπος που έφερε την ταυτότητα του γκέι, του οροθετικού, της drag queen και πιθανά του χρήστη ουσιών, περιστασιακού ή μη. Κάθε μία από αυτές τις ταυτότητες φέρει ένα ξεχωριστό και ιδιαίτερα βαρύ στίγμα στις κοινωνικές αναπαραστάσεις που τη συνοδεύουν: το στίγμα του μη υγιή, ψυχικά ή/και σωματικά, το στίγμα του επικίνδυνου, το στίγμα του «προκλητικού», το στίγμα εν γένει της απειλής της νόρμας και των όσων θεωρούνται στερεοτυπικά ως αποδεκτή κανονικότητα στην κοινωνία μας.

Κάθε ένα από αυτά τα στίγματα αρκεί για να έχει επιβάλλει στο Ζακ ένα ευρύ φάσμα διακρίσεων, μεταξύ των οποίων και τη μεγάλη δυσκολία πρόσβασης στην υγεία και την αναζήτηση ψυχοκοινωνικής υποστήριξης: υπηρεσίες υγείας που δεν είναι κατάλληλα επιμορφωμένες για όλες τις ταυτότητές του, απουσία ολιστικής προσέγγισης και πλάνου στήριξης και αποκατάστασης τυχόν δυσκολιών, επαναστιγματισμός του με κάθε νέο αίτημα προς υπηρεσίες υγείας. Αυτή είναι η πραγματικότητα που –αν όχι συγκεκριμένα ο Ζακ- κάθε πολίτης με αυτές τις ταυτότητες έχει να αντιμετωπίσει στην Ελλάδα του 2018.

Συναντάμε καθημερινά ένα σύστημα υγείας –και ψυχικής υγείας- με εξαιρετικούς επιστήμονες στον τομέα τους, αλλά χωρίς ίχνος διαθεματικής προσέγγισης του ασθενή/εξυπηρετούμενου. Με αυτή την έννοια ένας οροθετικός ίσως λάβει ορθές υπηρεσίες για την οροθετικότητα, την ίδια ώρα που μπορεί να υποστεί ομοφοβία από το γιατρό του. Μία χρήστρια μπορεί να απευθυνθεί σε κατάλληλο για την απεξάρτηση οργανισμό, αλλά να εισπράξει τρανσφοβία από τους θεραπευτές της. Ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει προκλήσεις ψυχικής υγείας μπορεί να θεωρηθεί ότι έγινε οροθετικός λόγω επικίνδυνης συμπεριφοράς του, απόρροιας των συμπτωμάτων του.

Όλα τα παραπάνω οδηγούν, νωρίτερα ή αργότερα, στο ίδιο αποτέλεσμα: άμεσος ή έμμεσος αποκλεισμός του πολίτη που φέρει πολλαπλές στιγματισμένες ταυτότητες από υπηρεσίες υγείας και ψυχοκοινωνικής στήριξης ή αλλιώς πολύ δυσκολότερη πρόσβασή του σε αυτές. Ο φαύλος κύκλος του στίγματος σε όλο του το μεγαλείο, που σχεδόν πάντα καταλήγει στο εξής: να κατηγορείται το ίδιο το άτομο που δέχεται διακρίσεις, για το στιγματισμό που αντιμετωπίζει. Και βέβαια, ως αποτέλεσμα πάντα παρατηρούμε επιδείνωση της υγείας και ευζωίας του ατόμου, περαιτέρω κοινωνικό αποκλεισμό, επιδείνωση τυχόν σωματικής και ψυχικής συμπτωματολογίας.

Γράφοντας αυτά θέλουμε να εφιστήσουμε την προσοχή στη σχέση που έχει το σύστημα υγείας στην Ελλάδα με τη διαθεματικότητα, για την απούσα ή περιορισμένη επιμόρφωση ειδικών σε ζητήματα διακρίσεων και ιδιαίτερα διακρίσεων σε βάρος ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων και για τις συνεπακόλουθες στάσεις που δημιουργούνται και αναπαράγονται από συναδέλφους ψυχολόγους, ψυχιάτρους, αλλά και γιατρούς κάθε ειδικότητας.

Σε κάθε έναν και κάθε μία «ειδικό» που αυτές τις ημέρες σχολίασε πως «–δυστυχώς- το τέλος του Ζακ λόγω των κοινωνικών δυσκολιών που αντιμετώπιζε ήταν προδιαγεγραμμένο», απαντάμε πως το τέλος του Ζακ ήρθε με τη μορφή της ακραίας βίας σε βάρος του, βίας που βαραίνει τα χέρια άλλων.

Σε κάθε έναν και κάθε μία «ειδικό» που αναρωτιέται γιατί ο ίδιος, αν αντιμετώπιζε προβλήματα διακρίσεων, δεν είχε περιβάλλον να τον στηρίξει, απαντάμε πως σε μία ευνομούμενη κοινωνία η αντιμετώπιση των διακρίσεων δεν έρχεται μέσα από τις διαπροσωπικές σχέσεις (τις οποίες παρ’ όλα αυτά ο Ζακ είχε κερδίσει) αλλά κυρίως μέσα από τη συντονισμένη δράση της πολιτείας και των οργάνων της.

Σε κάθε έναν και κάθε μία «ειδικό» που σχολιάζει πως ο Ζακ «ήταν σα να είχε αποφασίσει να πεθάνει με τον τρόπο ζωής του», αντιστρέφουμε την ερώτηση προς το σύστημα υγείας και τους αρμόδιους φορείς: τι κάνετε ώστε να εξασφαλίσετε πως κάθε άνθρωπος, οροθετικός, γκέι, τρανς, ψυχικά ασθενής, χρήστης-ρια, ανάπηρος-η ή με όποια ταυτότητα δέχεται διακρίσεις θα ζει μία ζωή αξιοβίωτη που δε θα κάνει το θάνατο να φαίνεται λύση τις ύστατες στιγμές;

Ο Ζακ, επειδή ακριβώς είχε σκοπό να ζήσει, είχε βρει τρόπο να κάνει τη ζωή του αξιοβίωτη: μέσω του ακτιβισμού, της εργασίας σε θέματα διακρίσεων, της καλλιτεχνικής έκφρασης, της επιμόρφωσης σε θέματα οροθετικότητας, του δημόσιου λόγου πάνω σε όλα αυτά για τα οποία οι περισσότεροι-ες από εμάς, ακόμα και οι «ειδικοί», δε λέμε κουβέντα.

Εμείς θεωρούμε πως αυτή ήταν και η παρακαταθήκη του και με αυτήν σκοπεύουμε να φωτίζουμε κάθε πλευρά, κατάσταση και ανθρώπινη έκφραση που δέχεται στίγμα και να αντιστρέφουμε, κάθε φορά και λίγο παραπάνω, τις ολέθριες συνέπειές του.

Σε ευχαριστούμε Ζακ,

Η επιστημονική ομάδα του Orlando LGBT+ Ψυχική Υγεία Χωρίς Στίγμα

Νάνσυ Παπαθανασίου, PhD, Κλινική Ψυχολόγος, Επιστημονικά Υπεύθυνη
Έλενα-Όλγα Χρηστίδη, MSc, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια, Επιστημονικά Υπεύθυνη
Αλεξάνδρα Βασιλειου, Ph.D., Κοινωνική Ψυχολόγος
Αντώνης Πούλιος, Κλινικός Ψυχολόγος M.Sc., Ph.D.(c)
Μαριλίνα Αβάνη, Ψυχολόγος
Φίλιππος Παγάνης, τελειόφοιτος τμήματος Ψυχολογίας
Άννη Παπάζογλου, τελειόφοιτη τμήματος Κοινωνικής Εργασίας

Sep 292018
 

 

Σεμινάριο επαγγελματικής επιμόρφωσης για εργαζόμενους και εργαζόμενες σε Μ.Κ.Ο. και οργανισμούς που παρέχουν υπηρεσίες σε πρόσφυγες και μετανάστες.

ΟΥΚ ΑΝ ΛΑΒΟΙΣ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΜΗ ΕΧΟΝΤΟΣ. ΠΟΙΟΣ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΝ;

Αλεξάνδρα Βασιλείου, Ph.D., Βέρα Λάρδη

3 – 4 Νοεμβρίου 2018

Αυτό το σεμινάριο επαγγελματικής επιμόρφωσης απευθύνεται σε εργαζόμενους και εργαζόμενες σε Μ.Κ.Ο. και οργανισμούς που παρέχουν υπηρεσίες σε πρόσφυγες και μετανάστες. Οι απαιτήσεις των εργασιακών αυτών πλαισίων είναι μεγάλες, όπως και η εκδαπάνηση των εργαζομένων. Πως μπορεί μια συνεργατική ομάδα να αποδίδει καλύτερα και να μειώσει την εκδαπάνηση; Πως συνδέονται οι δυναμικές που αναπτύσσονται μέσα σε μια ομάδα με τις δυναμικές του ευρύτερου κοινωνικού και πολιτικού πεδίου μέσα στο οποίο δρα; Θα εξερευνήσουμε τα παραπάνω, τη σύνδεσή τους με την εκδαπάνηση και θα αναζητήσουμε τρόπους αντιμετώπισης και πρόληψή της. Το σεμινάριο συμπεριλαμβάνει βιωματικές ασκήσεις, θεωρητική πλαισίωση, μικρές ομάδες εργασίας και συζήτηση στην ολομέλεια.

Τόπος: Γιαννάρου 17, Άλιμος ( Στάση Καλαμακίου, Στάση τραμ Πικροδάφνη

Ώρες: Σάββατο 10:00 – 17:00, Κυριακή 10:00 – 14:00

Κόστος: 140 € (υπάρχει η δυνατότητα για περιορισμένο αριθμό υποτροφιών, ανάλογα με τον αριθμό των συμμετεχόντων).

Εγγραφή: Για να εγγραφείτε στείλτε μήνυμα στη διεύθυνση processworkhub@gmail.com

Γλώσσες σεμιναρίου: ελληνικά και αγγλικά (αν χρειαστεί) με ταυτόχρονη μετάφραση.

Η Αλεξάνδρα Βασιλείου και η Βέρα Λάρδη έχουν εργαστεί στην υποστήριξη προσφύγων και μεταναστών καθώς και στην υποστήριξη εργαζόμενων, εκπαιδευτικών και εθελοντών που προσφέρουν υπηρεσίες σε πρόσφυγες και μετανάστες. Έχουν συνεργαστεί με Μ.Κ.Ο. και διεθνείς οργανισμούς στην εκπαίδευση προσωπικού και εποπτεία, με εκπαιδευτικούς και φοιτητές. Έχουν επίσης υλοποιήσει δράσεις ευαισθητοποίησης μέσω του θεάτρου.

Ενδεικτικοί φορείς συνεργασίας: Γιατροί Χωρίς Σύνορα / Day Care Center Αθήνας, Παιδικά Χωριά S.O.S. / Δομές Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων, Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων ‘Αρσις / Εστία Προσφύγων, Δομή Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων Αθήνας, Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, Secours Islamique France, Δίκτυο για τα Διακαιώματα του Παιδιού, Διοτίμα, Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση, Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Κύπρου.

Ένα κλικ για αφίσα (ελληνικά), αφίσα (αγγλικά), φυλλάδιο με πληροφορίες (ελληνικά), φυλλάδιο με πληροφορίες (αγγλικά)

Sep 262018
 

Πηγή: TVXS

Μια έρευνα της διαΝΕΟσις για το αξιακό προφίλ της ελληνικής κοινωνίας, αποτυπώνει τη σύγχρονη θλιβερή πραγματικότητα και συμπίπτει με την αγριότητα της υπόθεσης του Ζακ Κωστόπουλου. Οι Έλληνες καταγράφονται ως ανασφαλείς, εσωστρεφείς και καχύποπτοι, και κυρίως με έλλειψη ανεκτικότητας και παρωχημένα στερεότυπα, που εξηγούν σε σημαντικό βαθμό και την ανοχή στη βία.

Σύμφωνα με την έρευνα, ένας στους τρεις Έλληνες δεν θέλει ομοφυλόφιλους για γείτονες, ένας στους τέσσερις δεν θέλει μετανάστες και ένας στους πέντε δεν επιθυμεί να έχει στη γειτονιά τους αλλόθρησκους. Ακόμη και τα ανύπαντρα ζευγάρια ενοχλούν, με το 8% των Ελλήνων να δηλώνει πως δεν θα ήθελε τέτοιους γείτονες. Φαίνεται πως μεγάλο ποσοστό της ελληνικής κοινωνίας αντιδρά συνολικά στο διαφορετικό.

Οχυρωμένοι πίσω από τη δική τους “κανονικότητα”, αντιλαμβάνονται τη διαφορετικότητα ως κάτι έχθρικό και επικίνδυνο, γεγονός που αποτελεί και την πηγή του κακού, την αιτία της περιθωριοποίησης και του φαύλου κύκλου της. Πρόκειται για μια νοοτροπία που καταλύει ανθρώπινα δικαιώματα και τη βασική λειτουργία της συνύπαρξης, πάνω στην οποία χτίζεται μια κοινωνία.

Ο φόβος και το μίσος εδραιώνεται μέσα από τη συντηρητικοποιήση και τη δαιμονοποίηση του διαφορετικού, δημιουργώντας φαντασιακούς κινδύνους για το άτομο και το κοινωνικό σύνολο. Και οι αιτίες αυτής της αντίληψης βρίσκοντα κατά βάση στην Παιδεία. Οι ανώνυμοι “νοικοκυραίοι”, αποτελούν ένα παροιμιώδες στερεότυπο που περνάει από γενιά σε γενιά και μπολιάζεται εχθρικά συναισθήματα. Και η έκρηξη κάθε μορφής βίας, όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με τον διαφορετικό και τον αδύναμο, έρχεται ως φυσικό επακόλουθο, όπως και το “αξίωμα” του Μάνου Χατζιδάκι: Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει […] Η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά”.

 Posted by at 07:50  food for thought  Comments Off on Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος…