Dec 302018
 
σκίτσο της Kate Knapp

Πλησιάζει η πρωτοχρονιά. Σκεφτόμαστε όλα αυτά που έγιναν, όλα όσα μέλλει να γίνουν, τα εφικτά και ανέφικτα που ονειρευόμαστε. Μέρες που είναι, ας κλείσει το blog αυτήν τη χρονιά με μια ευχή. Από το πενάκι της Αυστραλέζας σκιτσογράφου Kate Knapp. “Τι ξεφορτώνεσαι;” ρωτάει το ένα πλάσμα. Απαντάει το άλλο “Α, κάτι παλιές ιδέες και πεποιθήσεις που έπιαναν πολύ χώρο.”

Αναρωτήσου λοιπόν, ποιες ιδέες, ποιες πεποιθήσεις απλά πιάνουν πολύτιμο χώρο μέσα σου, χωρίς να υποστηρίζουν αυτό που είσαι, την αλήθεια σου, τα όνειρα σου για τον εαυτό σου και τον κόσμο. Ποιες πεποιθήσεις σε καθιστούν εχθρό του εαυτού σου;

Πήγαινε κι ένα βήμα πιο κάτω. Ποιες ιδέες, ποιες πεποιθήσεις σε αποδυναμώνουνκαι σε απομονώνουν από τον κόσμο γύρω σου; Ποιες πεποιθήσεις μετέτρεψαν κάθε διαφορά σε απειλή, αντί για πλούτο; Ποιες πεποιθήσεις σταματάνε το διάλογο και βλέπουν μόνο πόλεμο, νίκη και ήττα;

Ευχή μας να μπορούμε να τις “ξεφορτωθούμε”, να δημιουργήσουμε χώρο για νέες ιδέες, καινούργιες εμπειρίες που αντί να μας απομονώνουν στο φόβο και την απειλή, θα μας φέρνουν όλο και πιο κοντά στην ανθρωπιά μας.

Dec 172018
 

Η τελευταία Ανοιχτή Διεργασία Ομάδας του 2018, αυτήν την Παρασκευή 21/12, 7.00 – 9.00 μμ, στο Καλαμάκι (Γιαννάρου 17, στάση τραμ ‘Πικροδάφνη’).

“Βαθιά Δημοκρατία είναι η αίσθηση ότι ο κόσμος είναι εδώ για να μας βοηθήσει να γίνουμε ολόκληροι και ότι εμείς είμαστε εδώ για να βοηθήσουμε τον κόσμο να γίνει ολόκληρος” — Arnold Mindell

Οι συναντήσεις Διεργασίας Ομάδας στηρίζονται σε μια συναισθηματική στάση “Βαθιάς Δημοκρατίας” και είναι ανοιχτές σε όσους επιθυμούν να εξερευνήσουν θέματα και προβλήματα που αφορούν την ζωή μας, ως κοινωνικά και πολιτικά άτομα, στα πλαίσια της ομάδας. Το θέμα επιλέγεται στην κάθε συνάντηση από την ομάδα. Η συναντήσεις αυτές είναι χωρίς κόστος.

Dec 092018
 

Σταματήστε την εφαρμογή της υποχρεωτικής (ψυχιατρικής) θεραπείας στην κοινότητα. Καμπάνια για τη συλλογή υπογραφών.

Όλες/οι εμείς που υπογράφουμε το παρακάτω κείμενο δηλώνουμε απερίφραστα την αντίθεσή μας στην εφαρμογή του μέτρου σχετικά με την “Υποχρεωτική θεραπεία στην κοινότητα”. Γνωρίζουμε ότι η υποχρεωτική θεραπεία μετά από ψυχιατρική γνωμάτευση και με εισαγγελική εντολή, στην πραγματικότητα σημαίνει αυστηρή συμμόρφωση στη φαρμακευτική αγωγή ή ακούσια εισαγωγή (για τους/τις «ανυπάκουους/ες») σε ψυχιατρική κλινική.

Θέλουμενα τονίσουμε ότι μια τέτοια πρακτική στην ουσία:

Αναιρεί τη λογική της θεραπείας και φροντίδας στην κοινότητα καθώς η υποχρεωτικότητα καθιστά αδύνατητην εδραίωση μιας ουσιαστικής θεραπευτικής σχέσης που βασίζεται στην επικοινωνία και την αμοιβαιότητα και μετατρέπει τη θεραπεία σε συνεχή εξαναγκασμό και υποταγή.

Εντείνει τον κοινωνικό έλεγχο και μετατρέπει τον χρήστη ψυχιατρικών υπηρεσιών σε άβουλο ον που στερείται του δικαιώματος να λαμβάνει αποφάσεις για τη θεραπεία και τη ζωή του – ο ρόλος του/της ψυχίατρου γίνεται κυρίαρχος και αδιαμφισβήτητος. Αποδεικνύει ότι η επιλογή δεν είναι η θεραπεία αλλά η συμμόρφωση και οι γνωστές ιδρυματικές λογικές, καθώς δεν επιλέγει τη θεραπευτικήσυμμαχία, αλλά ένα καθεστώς απειλών γιαακούσιες εισαγωγές σε ψυχιατρικές κλινικές και καταστολής για όποια/ον «δε συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις»

Παρόλο που στοιχεία καταδεικνύουν ότι ηυποχρεωτική θεραπεία στην κοινότητα, κατόπιν εισαγγελικής εντολής, είναι αναποτελεσματική, οι υπεύθυνοι και εισηγητές του εν λόγω νομοσχεδίου το παρουσιάζουν ως τομή θέλοντας να αγνοήσουν την διεθνή εμπειρία. Παράλληλα, η περίφημη ψυχιατρική μεταρρύθμισηπαραμένει στα χαρτιά, ενώ η τομεοποίηση, στον τελευταίο νόμο, δημιουργεί τομείς έως και των 500.000 ατόμων με ελάχιστο προσωπικό στερώντας έτσι την οποιαδήποτε πιθανότητα για ουσιαστική φροντίδα στην κοινότητα.

Εμείς που προσυπογράφουμε αυτό το κείμενο ζητάμε να μην κατατεθεί και να αποσυρθεί το νομοσχέδιο για την «Υποχρεωτική θεραπεία στην κοινότητα».

Θεωρούμε ότι η πραγματική λύση απέναντι στον τεράστιο αριθμό ακούσιων νοσηλειών είναι η προώθηση και η ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου, κοινοτικά βασισμένου, συστήματος ψυχικής υγείας, με την απαραίτητη χρηματοδότηση, την κατάλληλη στελέχωση (σε αριθμό και σε εκπαίδευση προσωπικού), και μια διαφορετική ψυχιατρική ˝πρακτική και κουλτούρα˝, ριζικά εναλλακτική στον ιδρυματισμό, εντός και εκτός των μονάδων ψυχικής υγείας.

Μπορείς να προσθέσεις την υπογραφή σου στο κείμενο εδώ.

Dec 092018
 

Ανν Πελεγκρίνι | Φωτογραφία: Αλέξανδρος Κορομηλάς

Πηγή: ΕφΣυν

Συντάκτης: ΔημήτρηςΑγγελίδης

Πώς συνδέονται οι ξενοφοβικές πολιτικές του Αμερικανού προέδρου Τραμπ με τη χαμηλή φορολογία των μεγάλων επιχειρήσεων; Τι αποτέλεσμα έχουν τα προγράμματα θεραπείας της ομοφυλοφιλίας που λειτουργούν στις ΗΠΑ; Πού στοχεύουν οι επιθέσεις της Δεξιάς στην «πολιτική ορθότητα»;

Η Aνν Πελεγκρίνι είναι καθηγήτρια Κοινωνικής και Πολιτιστικής Ανάλυσης και Σπουδών Περφόρμανς στο New York University. Βρέθηκε πρόσφατα στην Ελλάδα, όπου συμμετείχε ως κεντρική ομιλήτρια στη διημερίδα που οργάνωσε ο επιστημονικός φορέας Orlando LGBT+Ψυχική Υγεία Χωρίς Στίγμα, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας.

Μιλά στις «Νησίδες» για τον ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου που επιφυλάσσεται σε πρόσφυγες και μετανάστες και σε άλλες κοινωνικές ομάδες, για τον πόλεμο της Δεξιάς ενάντια στην πολιτική ορθότητα και τον πραγματικό της στόχο, για τα κινήματα υπέρ της ισονομίας και της πολιτισμικής ποικιλότητας και για το κίνημα #metoo και τη διαφορά του αθώου φλερτ από τον σεξισμό.

Η ξενοφοβία, η ρητορική του μίσους και η ρατσιστική βία φαίνεται ότι εξαπλώνονται στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, όπου πολλές κυβερνήσεις φλερτάρουν με την ακροδεξιά ατζέντα ή την υιοθετούν. Πώς μπορεί να υπάρξει αντίσταση απέναντι στην προσπάθεια ορισμένων πολιτικών χώρων να καλλιεργήσουν τον φόβο για το διαφορετικό;

Πρόκειται για τεράστιο ζήτημα. Ένας τρόπος είναι να μπορέσουμε να δούμε καθαρά τι είναι αυτό από το οποίο επιχειρεί να αποστρέψει την προσοχή ο φόβος. Για παράδειγμα, την ακραία οικονομική ανισότητα μεταξύ των χωρών και στο εσωτερικό των χωρών. Ίσως είναι ευκολότερο να ρίξουμε το φταίξιμο στους μετανάστες, κατηγορώντας τους ότι μας κλέβουν τις δουλειές και ότι παίρνουν πολλά προνοιακά επιδόματα, παρά να αναγκάσουμε τις επιχειρήσεις να πληρώσουν τους φόρους που τους αναλογούν για να στηρίξουν το δημόσιο καλό, όταν μάλιστα οι επιχειρήσεις στις ΗΠΑ αποτελούν βασικό χρηματοδότη των προεκλογικών εκστρατειών.

Ας δούμε πώς μεταφέρεται η ευθύνη για τη διάβρωση των οικογενειακών αξιών στις μειονότητες με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό και ταυτότητα φύλου και στις φεμινίστριες. Η διάβρωση των οικογενειακών αξιών μπορεί να αποτελεί πραγματικό βίωμα για πολλές οικογένειες στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, λόγω του άγχους οικονομικής επιβίωσης και του τρόπου που επιφέρει εντάσεις και συγκρούσεις στην οικογένεια. Πάρα πολλοί αγωνίζονται να ταΐσουν την οικογένειά τους, να έχουν μια στέγη πάνω από το κεφάλι τους, να έχουν πρόσβαση στην αναγκαία φροντίδα υγείας. Πολλοί κάνουν δύο και περισσότερες δουλειές, αλλά δεν τους φτάνει το εισόδημά τους για να ζήσουν οι ίδιοι και η οικογένειά τους. Η μορφή της οικογένειας έχει αλλάξει στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη τα τελευταία 40 χρόνια.

Αυτή η περίοδος συμπίπτει με τον νεοφιλελευθερισμό. Κάποιες αλλαγές της μορφής της οικογένειας συνδέονται με την οικονομία, άλλες συνδέονται με καθοριστικές αλλαγές στον τρόπο που γίνονται αντιληπτά το φύλο και η σεξουαλικότητα και με τις νέες δυνατότητες που ανοίγονται εξαιτίας τους. Τα φεμινιστικά κινήματα έχουν σε έναν βαθμό οδηγήσει όλο και περισσότερες γυναίκες στην εργασία, πολλές σε επαγγέλματα που ήταν κατά παράδοση αντρικά. Οι ΛΟΑΤΚΙ ζουν ανοιχτά και αυτοοργανώνονται, διεκδικώντας το δικαίωμα σε μια ζωή χωρίς ντροπή.

Αυτές οι εξελίξεις αμφισβητούν τα υποτιθέμενα πρότυπα και τους κανόνες της οικογενειακής ζωής. Αυτή η αμφισβήτηση δεν είναι της ίδιας τάξης με την υπονόμευση της οικογενειακής σταθερότητας που επιφέρουν οι οικονομικές δυσκολίες. Μπορεί όμως να χρησιμοποιηθεί για να κατασκευαστεί ένα παραπειστικό επιχείρημα το οποίο κατηγορεί το κίνημα των ΛΟΑΤΚΙ και το φεμινιστικό κίνημα για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι οικογένειες, αντί να κατηγορεί τις οικονομικές πολιτικές που βάζουν το κεφάλαιο πάνω από τους ανθρώπους και τις επιχειρήσεις πάνω από τους εργαζομένους.

Χρησιμοποιούνται συχνά στον δημόσιο λόγο όροι που αναφέρονται σε κοινωνικές ομάδες με τρόπο προσβλητικό και απαξιωτικό. Ενα επιχείρημα όσων υπερασπίζονται αυτού του είδους τον ρατσιστικό λόγο είναι ότι η λεγόμενη πολιτική ορθότητα λειτουργεί καταπιεστικά, επιβάλλεται από κέντρα εξουσίας και βρίσκεται έξω από την παράδοση της γλώσσας. Πρόκειται για άλλο ένα παραπειστικό επιχείρημα;

Το περίεργο με τον όρο «πολιτική ορθότητα» είναι ότι η σημασία του αντιστράφηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Μέχρι τότε, χρησιμοποιούνταν στην Αριστερά σαν πείραγμα ή ειρωνεία για κάποιον δογματικό ή κάποιον πολύ σίγουρο για την ορθότητα των θέσεών του. Αυτός λεγόταν κοροϊδευτικά «πολιτικά ορθός».

Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 κυκλοφόρησαν με χρηματοδότηση συντηρητικών ινστιτούτων μια σειρά εκθέσεις που κατήγγειλαν ότι τα αμερικανικά πανεπιστήμια είχαν καταληφθεί από την αστυνομία της πολιτικής ορθότητας. Οι συντηρητικοί σφετερίστηκαν τον όρο και τον χρησιμοποίησαν σαν όπλο για να επιτεθούν στην Αριστερά.

Αυτή η δεξιά επανανοηματοδότηση της πολιτικής ορθότητας κέρδισε έδαφος και σήμερα ο όρος «πολιτικά ορθός» χρησιμοποιείται για να απαξιώσει κάθε προσπάθεια προώθησης της πολιτιστικής ποικιλίας και της ίσης πρόσβασης στη δημόσια ζωή – είτε πρόκειται για την ισότητα των ΛΟΑΤΚΙ, είτε για την εξάλειψη της φυλετικής μεροληψίας της Δικαιοσύνης είτε για τα δικαιώματα των μεταναστών. Πρόκειται για μια στρατηγική υπεκφυγής.

Οταν αποκαλείς τους αντιπάλους σου «πολιτικά ορθούς», εννοείς τουλάχιστον δύο πράγματα: Οτι βρίσκονται πολύ μέσα στην πολιτική, η οποία τους τυφλώνει και δεν μπορούν να διακρίνουν το ορθό. Και τοποθετείς τον εαυτό σου και τις πεποιθήσεις σου υπεράνω της πολιτικής – δεν έχεις επηρεαστεί από πολιτικές θέσεις, αλλά λες αυτό που υπαγορεύει η κοινή λογική, την αδιαμφισβήτητη αλήθεια.

Αυτή τη στρατηγική εφάρμοσε ο Ντόναλντ Τραμπ όταν ήταν υποψήφιος για την προεδρία των ΗΠΑ και συνεχίζει να αντιπαραθέτει την πολιτική ορθότητα (κακό) και την ωμή αλήθεια που πρέπει να λέγεται, έστω κι αν προσβάλλει τους ανθρώπους (καλό), και μάλιστα ιδίως όταν προσβάλλει τους ανθρώπους (καλύτερο).

Οι πρώτες επιθέσεις στην πολιτική ορθότητα τη συνέδεσαν με ριζοσπάστες καθηγητές και φοιτητές στα αμερικανικά πανεπιστήμια και επίσης με τις εκπαιδευτικές και πολιτιστικές ελίτ, με αποτέλεσμα να κάνουν την πολιτική ορθότητα να φαίνεται ότι είναι το αντίθετο ενός λαϊκισμού της εργατικής τάξης.

Έκανα αυτή την ιστορική αναφορά για να γίνει κατανοητό πως κάθε φορά που ακούμε ή λέμε «πολιτική ορθότητα», συμμετέχουμε σε μια συζήτηση πληρωμένη από τη Δεξιά για να απονομιμοποιήσει τα κινήματα υπέρ της ισονομίας και της διαφορετικότητας. Η εκστρατεία πέτυχε στο επίπεδο της γλώσσας. Μόλις ακουστεί η κατηγορία της πολιτικής ορθότητας, είναι δύσκολο να του ξεφύγεις.

Οι προοδευτικοί μπορούν να επανανοηματοδοτήσουν ξανά τον όρο, όπως το έχουμε κάνει με άλλους όρους που είχαν παλιότερα αρνητική σημασία, όπως η λέξη κουίρ. Αντί να τρέχουμε να ξεφύγουμε από την κατηγορία της πολιτικής ορθότητας, μπορούμε να πούμε κάτι τέτοιο:

«Αν πολιτική ορθότητα σημαίνει να αποκαλώ τον γείτονα, τον φοιτητή μου, τον συμπολίτη μου με την αντωνυμία και το όνομα που προτιμά, τότε ναι, είμαι πολιτικά ορθός. Αν πολιτική ορθότητα σημαίνει ότι δεν γίνομαι επίτηδες προσβλητικός, τότε ναι, είμαι πολιτικά ορθός».

Νομίζω ότι επικρατεί μεγάλη σύγχυση γύρω από την πολιτική ορθότητα και την πολιτική υπευθυνότητα. Αν λες κάποιον άλλον «πολιτικά ορθό», σημαίνει ότι αποφεύγεις να αναγνωρίσεις την ευθύνη για τις επιπτώσεις που έχουν στους άλλους τα λόγια σου ή οι πολιτικές που ψηφίζεις, αν είσαι βουλευτής. 

Το κίνημα #metoo κατά του σεξισμού και της σεξουαλικής κακοποίησης στον χώρο εργασίας δέχεται κριτική ότι είναι υπερβολικό και ότι ανακαλύπτει σεξισμό και βία ακόμα και στο πιο αθώο φλερτ. Είναι έτσι;

Σημασία έχει πάντα το πλαίσιο – το φλερτ δεν είναι πρόβλημα από μόνο του. Δεν είναι αθώο όταν ένας άνδρας αφεντικό φλερτάρει με μια εργαζόμενή του, ούτε όταν ένας άνδρας καθηγητής σχολιάζει την εμφάνιση της φοιτήτριάς του. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις το φλερτ στιγματίζεται από τη διαφορά της εξουσίας των δύο μερών στο συγκεκριμένο πλαίσιο. Το αφεντικό έχει μεγαλύτερη εξουσία από την υπάλληλο – μπορεί να τη διώξει αν αυτή φέρει αντιρρήσεις. Ο καθηγητής έχει μεγαλύτερη εξουσία από τη φοιτήτριά του – μπορεί να της βάλει μικρότερο βαθμό.

Αν οι ίδιοι άνθρωποι συναντιούνταν πρώτη φορά σε ένα μπαρ -ας υποθέσουμε εδώ ότι δεν είναι από το ίδιο γραφείο ή από το ίδιο πανεπιστήμο- τα ίδια σχόλια θα μπορούσαν να σημαίνουν κάτι πολύ διαφορετικό, διότι το φλερτ δεν συμβαίνει πια μέσα στις δομημένες και ιεραρχικές σχέσεις εξουσίας του χώρου εργασίας ή του πανεπιστημίου.

Ευρύτερα όμως, θα ήθελα να ρωτήσω όσους ανησυχούν ότι είναι υπερβολικό το #metoo: Για ποιον είναι υπερβολικό; Το #metoo είναι μια αντίδραση στο γεγονός ότι για πάρα πολύ καιρό πολλοί άνδρες έχουν ξεπεράσει κατά πολύ τα όρια και χωρίς τη συναίνεση της γυναίκας. Το φλερτ ενός άντρα μπορεί να είναι ο επαναλαμβανόμενος εφιάλτης μιας γυναίκας.

Είμαι σίγουρη ότι πολλοί άνδρες νιώθουν σύγχυση όταν ανακαλύπτουν ότι αυτά που θεωρούσαν «αθώους» τρόπους έκφρασης του σεξουαλικού ενδιαφέροντος προς μια γυναίκα -φευγαλέο χτύπημα στα οπίσθια στο μετρό, ένα «σέξι» σχόλιο σε γυναίκα που περπατά στον δρόμο, υπονοούμενα σε μια συζήτηση στο γραφείο, πίεση σε μια γυναίκα να προχωρήσει κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής συνάντησης περισσότερο από όσο έχει πει ότι θέλει- είναι στην πραγματικότητα ανεπιθύμητα σε πολλές γυναίκες.

Ορισμένοι, κυρίως από τον χώρο της Εκκλησίας, ισχυρίζονται ότι η ομοφυλοφιλία και η τρανς ταυτότητα αποτελούν ασθένεια που μπορεί να θεραπευτεί. Στις ΗΠΑ μάλιστα λειτουργούν τέτοια προγράμματα «θεραπείας». Κάποιοι γονείς τούς εμπιστεύονται τα παιδιά τους προκειμένου να τα σώσουν, όπως νομίζουν. Τι επιπτώσεις έχουν τα προγράμματα θεραπείας της ομοφυλοφιλίας και της ταυτότητας φύλου στα παιδιά;

Οχι μόνο δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα αυτά τα προγράμματα, αλλά στην πραγματικότητα ασκούν βία στους νέους ανθρώπους που τα παρακολουθούν. Αυτές οι θεραπείες βασίζονται συχνά στο αίσθημα της ντροπής ως τρόπου για να αλλάξει κανείς ταυτότητα.

Την ταυτότητα δεν μπορούν στην πραγματικότητα να την αλλάξουν, αλλά η ντροπή που προκαλούν μπορεί να έχει δυσάρεστες επιπτώσεις σε ένα νεαρό άτομο, να συμβάλει στην εκδήλωση άγχους, κοινωνικής απομόνωσης και κατάθλιψης, συμπεριλαμβανομένης της αυτοκτονικής κατάθλιψης.

Αυτός είναι ένας από τους λόγους που οι μεγαλύτερες οργανώσεις επαγγελματιών στις ΗΠΑ, όπως η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής και η Αμερικανική Ένωση Συμβουλευτικής, έχουν ζητήσει να απαγορευτούν αυτά τα προγράμματα για νέους. Επιπλέον, περισσότερες από 13 Πολιτείες έχουν απαγορεύσει τη συμμετοχή ανηλίκων σε αυτά.

Φυσικά, ούτε οι ενήλικες θεραπεύονται, αλλά τουλάχιστον αυτοί αποφασίζουν οι ίδιοι αν θα συμμετάσχουν. Όμως οι ανήλικοι δεν έχουν επιλογή – τους στέλνουν οι γονείς τους, που μπορεί να νομίζουν ότι κάνουν το καλύτερο για το παιδί τους και είναι έτοιμοι να πιστέψουν τα ψέματα των αποκαλούμενων «ειδικών» που τα διευθύνουν, ότι το παιδί μπορεί να σωθεί από μια κακή επιλογή, από τη δυστυχία και από το ηθικό σφάλμα.

Τρία πράγματα μπορούμε να αντιπαραθέσουμε σ’ έναν γονιό που ανησυχεί για τη σωτηρία του παιδιού του:

Πρώτον, πως το παιδί δεν γίνεται δυστυχισμένο επειδή είναι ΛΟΑΤΚΙ. Το πρόβλημα δεν είναι να είναι κανείς ΛΟΑΤΚΙ. Δεν πρόκειται ούτε για αρρώστια ούτε για αμαρτία.

Δεύτερον, το πρόβλημα και η αμαρτία, για να χρησιμοποιήσω θεολογική γλώσσα, είναι να αντιμετωπίζεις τη ζωή των ΛΟΑΤΚΙ σαν να έχει μικρότερη αξία, σαν να αξίζει λιγότερη ευτυχία, προστασία, φροντίδα, αγάπη και ευκαιρίες.

Τρίτον: οι ΛΟΑΤΚΙ έχουν κι αυτοί την ευκαιρία να φτιάξουν τη ζωή τους διαφορετικά από τη ζωή που έζησαν οι γονείς τους ή φαντάστηκαν οι γονείς για τα παιδιά.

Μέρος της ιδιότητας του γονιού είναι να μπορεί να αφήσει τη δική του εικόνα για το τι θα έπρεπε να είναι το παιδί του, έτσι ώστε να μπορέσει να αγαπήσει και να στηρίξει το πραγματικό πρόσωπο του παιδιού.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Ανν Πελεγκρίνι, Ph.D., είναι καθηγήτρια Performance Studies &Social and Cultural Analysis στο New York University. Εχει γράψει τα βιβλία Performance Anxieties: Staging Psychoanalysis, Staging Race (1997), Love the Sin: Sexual Regulation and the Limits of Religious Tolerance, με την Janet R. Jakobsen (2004), και τα «You Can Tell Just By Looking» and 20 Other Myths about LGBT Life and People, με τους Michael Bronski και Michael Amico (2013).

Είναι ιδρυτικό μέλος και συνεκδότρια της σειράς βιβλίων «Sexual Cultures» του εκδοτικού οίκου New York University Press.

Ηταν επιστημονική υπότροφος στην Ψυχανάλυση του Freud-Fulbright στο Freud Museum στη Βιέννη και στο University of Vienna, το 2007.

Αυτή την περίοδο είναι υποψήφια ψυχαναλύτρια ενηλίκων στο Institute for Psychoanalytic Training and Research (IPTAR) στη Νέα Υόρκη (εκτενές βιογραφικό ΕΔΩ).

Nov 262018
 

Πηγή: ΕφΣυν

Αγχη και προκαταλήψεις για την ταυτότητα φύλου

Τι πρέπει να γνωρίζουν για την ταυτότητα φύλου και τον σεξουαλικό προσανατολισμό οι γονείς; Πώς πρέπει να φερθούν;

Είναι καλές για τους ανήλικους η νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου και η κοινωνική μετάβαση φύλου;

Τι σημαίνουν οι αντιδράσεις ορισμένων ειδικών; Εχει γίνει αρκετή έρευνα για αυτά τα θέματα;

Και τι δείχνει αυτό το ερώτημα για τα άγχη μας γύρω από τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου;

Η δρ Αυγή Σακετοπούλου, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και κλινική ψυχολόγος με μεγάλη εμπειρία σε θέματα ταυτότητας φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού, βρίσκεται στην Ελλάδα, όπου συμμετέχει αυτές τις μέρες στο 12ο Συνέδριο της Ελληνικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας με θέμα «Φύλο, γένος, αμφιφυλίες» (23-25 Νοεμβρίου, Αμφιθέατρο Μουσείου Μπενάκη), ενώ συμμετείχε ως κεντρική ομιλήτρια στη διημερίδα που οργάνωσε ο επιστημονικός φορέας Orlando LGBT+ Ψυχική Υγεία Χωρίς Στίγμα την Τετάρτη και την Πέμπτη στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος.

Μιλά στην «Εφ.Συν.» για τις τελευταίες επιστημονικές εξελίξεις σε θέματα ταυτότητας φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού και δίνει απαντήσεις σε ζητήματα που συζητήθηκαν όσο λίγα στον δημόσιο λόγο στην Ελλάδα, διαλύοντας μύθους που προβάλλονται ακόμα και από ειδικούς.

Ορισμένοι ειδικοί και ενώσεις επαγγελματιών ψυχικής υγείας στην Ελλάδα έχουν ταχθεί εναντίον της νομικής αναγνώρισης της ταυτότητας φύλου για ανήλικους, ισχυριζόμενοι ότι αντιστρατεύεται αυτό που είναι το καλύτερο για τους ανήλικους. Τι δείχνει η δική σας εμπειρία;

Η δική μου εμπειρία δείχνει σταθερά ότι το αντίθετο είναι αλήθεια. Εχω εργαστεί με παιδιά που έχουν εναλλακτική ταυτότητα φύλου για 15 χρόνια και έχω εργαστεί εκτενώς με τις οικογένειές τους. Εχω εποπτεύσει τη δουλειά συναδέλφων που ασχολούνται με αυτόν τον πληθυσμό. Εχω συνεργαστεί με σχολεία. Εχω μιλήσει γι’ αυτά τα θέματα με νομικούς. Η εκτενής εποπτεία ήταν μέρος της εκπαίδευσής μου. Παρακολουθώ τακτικά συνέδρια στα οποία παρουσιάζονται κλινικές εργασίες και ευρήματα. Συζητώ διαρκώς με οργανώσεις επαγγελματιών που εργάζονται με αυτά τα παιδιά.

Αυτή η εμπειρία μού δείχνει ότι η κοινωνική μετάβαση δεν αντιστρατεύεται αυτό που είναι το καλύτερο για το παιδί. Οι δυσκολίες δεν προέρχονται από την ίδια τη μετάβαση, αλλά από άλλους παράγοντες που συνδέονται με αυτήν. Αν δεν είναι υποστηρικτικοί οι γονείς, για παράδειγμα. Αν υπάρχει σύγκρουση μεταξύ των γονιών γι’ αυτό το θέμα και το παιδί εισπράττει τη διαφωνία. Αν προβάλλεται αντίσταση στη μετάβαση από άλλα περιβάλλοντα, όπως το σχολείο.

Αν η ευρύτερη οικογένεια επιχειρεί να προξενήσει ντροπή στο παιδί και άλλα. Το να ισχυριστούμε ότι δεν πρέπει να κάνει τη μετάβαση ένα παιδί εξαιτίας των προβλημάτων που θα δημιουργήσει στους γονείς του, στο περιβάλλον του ή στους συνομηλίκους του, ισοδυναμεί με το να ζητάμε από το παιδί να σηκώσει το βάρος του δικού μας άγχους για την ποικιλομορφία φύλου, κάτι που έχει διαπιστωμένες επιπτώσεις στην ψυχική του υγεία.

Δεν είναι φυσικά μια διαδικασία απλή για τον γονιό. Είναι φυσικό να ανησυχεί κανείς, να αγχώνεται, μερικές φορές ακόμη και να απογοητεύεται που το παιδί του χαράσσει έναν δρόμο που δεν είχε προβλέψει ο ίδιος, που δεν θα τον ήθελε για το παιδί του και που δεν συμφωνεί μ’ αυτόν. Σ’ αυτή την περίπτωση, όπως και σε πολλές άλλες, είναι εξαιρετικά δύσκολο να είναι κανείς γονιός. Αλλά δεν είναι δουλειά του παιδιού να διαχειριστεί αυτά τα άγχη, τους φόβους και τις απογοητεύσεις. Αυτή είναι η δουλειά του γονιού.

Αναπόφευκτα, εναποτίθεται στους γονείς ένα μεγάλο βάρος. Θα πρέπει να κάνουν πολλή δουλειά με τον εαυτό τους και επίσης να υποστηρίξουν το παιδί τους στους άλλους, ακόμη και αν είναι οι ίδιοι αγχωμένοι και αβέβαιοι.

Τι εναλλακτική υπάρχει; Να καταπιέσει τον εαυτό του το παιδί και να ενσωματώσει το μήνυμα της οικογένειάς του ότι η ίδια του η ύπαρξη είναι ανεπιθύμητη – κάτι τρομερό για την ψυχική εξέλιξη του παιδιού.

Με την υποστήριξη της οικογένειας σε συνδυασμό με μια καλή και έμπειρη ομάδα ψυχικής υγείας νομίζω ότι τα πλεονεκτήματα της κοινωνικής μετάβασης υπερτερούν κατά πολύ από τα μειονεκτήματα. Δεν σημαίνει ότι δεν έχει κόστος η διαδικασία. Σημαίνει μόνο ότι μπορεί να είναι προτιμότερο αυτό το κόστος από άλλες επιλογές. Η ιατρική μετάβαση είναι φυσικά διαφορετικό ζήτημα, αρκετά περίπλοκο.

Ο ρόλος των γονιών

● Τι πρέπει να ξέρουν επομένως οι γονείς των τρανς παιδιών; Πρέπει να τα ενθαρρύνουν ή να τα αποθαρρύνουν;

Πρέπει να γνωρίζουν ότι βρίσκονται μπροστά σε μια μακρόχρονη διαδικασία. Τα παιδιά περνούν στάδια κατά τα οποία πειραματίζονται και παγιώνουν το φύλο τους. Οταν το βλέπουμε σε παιδιά με κανονιστικό φύλο, συμμορφωνόμαστε γρήγορα και αφήνουμε τα πράγματα να εξελιχθούν, όπως για παράδειγμα όταν ένα αγόρι παίζει με τα «σωστά» παιχνίδια. Οταν το βλέπουμε σε ένα παιδί με μη κανονιστικό φύλο, υπάρχει μια πίεση να βγάλουμε συμπεράσματα: το παιδί είναι γκέι, είναι τρανς, περνά μια φάση και πρέπει να το βοηθήσουμε να βρει τον σωστό δρόμο. Θα συμβούλευα τους γονείς να μην ακολουθήσουν τέτοιες προσεγγίσεις.

Χρειάζεται υπομονή και χώρος, να αφήσουν στο παιδί περιθώριο να πειραματιστεί, να ενδιαφερθούν, χωρίς όμως να είναι παρεμβατικοί και χωρίς να προσπαθήσουν να επιβάλουν «συμπέρασμα» για το φύλο του παιδιού. Η ανάπτυξη δεν είναι κάτι στιγμιαίο, αλλά μια διαδικασία. Φυσικά, στα λόγια ακούγεται εύκολο. Στην πράξη είναι δυσκολότερο, γι’ αυτό νομίζω ότι μπορεί να είναι πολύ σημαντική η υποστήριξη του γονιού από έναν επαγγελματία.

Οι προσπάθειες να καταπιεστεί η έκφραση του φύλου, νομίζω ότι αυτό εννοείτε με τη λέξη «αποθαρρύνει», μπορεί να είναι επίπονες και τραυματικές για το παιδί και να τραυματίσουν τον δεσμό γονιού και παιδιού. Το φύλο του παιδιού πρέπει να υποστηριχτεί – εννοώ να μην τεθεί σε αμφισβήτηση. Πρέπει να αποφεύγεται ο έλεγχος της έκφρασης φύλου. Αλλά υποστήριξη δεν σημαίνει ενθάρρυνση. Ο γονιός πρέπει να βρίσκεται μισό βήμα πίσω – να είναι πάντα εκεί, αλλά να μη δείχνει τον δρόμο.

Αυτό ισχύει τόσο για τους γονείς που θέλουν να έχει το παιδί τους το κανονιστικό φύλο όσο και για τους γονείς που ενθουσιάζονται υπερβολικά, κάτι που συμβαίνει στη Νέα Υόρκη όπου εργάζομαι, προσπαθώντας να επιλύσουν το δικό τους άγχος ανακηρύσσοντας το παιδί τους τρανς, ενώ αυτό ακόμη εξερευνά το φύλο του.

Στοχοποίηση

● Η ομοφυλοφιλία έχει αφαιρεθεί καιρό τώρα από τον κατάλογο των ψυχικών διαταραχών και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προτείνει να αφαιρεθεί η δυσφορία φύλου από τη Διεθνή Στατιστική Ταξινόμηση Ασθενειών και Σχετιζόμενων Προβλημάτων Υγείας. Με δεδομένο ότι η επιστήμη της ψυχικής υγείας αντιμετώπιζε τους ΛΟΑΤΚΙ σαν κλινικές περιπτώσεις, αυτές οι εξελίξεις μοιάζουν ριζοσπαστικές. Ποια η σημασία τους για την επιστήμη και την κοινωνία;

Πράγματι, το 1973 η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία αφαίρεσε την ομοφυλοφιλία από το πιο έγκυρο διαγνωστικό εγχειρίδιο ψυχικών διαταραχών. Αυτό το σημαντικό βήμα, που σήμερα μετρά 45 χρόνια, είχε την πρόθεση να αποπαθολογικοποιήσει την ομοφυλοφιλία και αποτελούσε ριζοσπαστική εξέλιξη στα πεδία της ψυχιατρικής και της ψυχικής υγείας. Ωστόσο, αυτή η αλλαγή, όσο καινοτόμα και αν ήταν, ούτε μπορούσε ούτε κατάφερε να αποπαθολογικοποιήσει πλήρως ή να αποστιγματίσει την ομοφυλοφιλία. Τα άγχη και οι προκαταλήψεις γύρω από την ομοφυλοφιλία εξακολουθούν να είναι παρόντα στο πεδίο της ψυχικής υγείας, και μάλιστα σήμερα με υπόγειο και πλάγιο τρόπο.

Δεν ακούμε συχνά σήμερα επαγγελματίες της ψυχικής υγείας να λένε ότι η ομοφυλοφιλία είναι αρρώστια. Βλέπουμε ξεκάθαρα όμως αυτά τα άγχη και τις προκαταλήψεις στην ανησυχία που εκφράζουν γιατροί της ψυχικής υγείας σχετικά με την ευημερία των παιδιών που μεγαλώνουν σε γκέι οικογένειες ή στην ανησυχία για τη δημόσια υγεία σε σχέση με τις γκέι σεξουαλικότητες.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να θέτουμε ερωτήματα για τη σεξουαλική υγεία ή ότι δεν πρέπει να μας απασχολεί η ανάπτυξη των παιδιών. Σημαίνει όμως ότι κάποιες από τις υποθέσεις που κρύβονται πίσω από αυτές τις ερωτήσεις, για παράδειγμα η υπόθεση ότι είναι αρνητικό να μη μεγαλώνουν τα παιδιά με γονείς του αντίθετου φύλου, οφείλονται σε άγχη σχετικά με την ομόφυλη γονεϊκότητα.

Ενας πλάγιος τρόπος να στοχοποιηθεί η ομοφυλοφιλία σήμερα είναι μέσα από το κοινωνικό φύλο. Η κουίρ θεωρητικός Σένζουικ ήταν ανάμεσα στους πρώτους που επισήμαναν ότι η ταυτότητα φύλου εισήλθε στο διαγνωστικό εγχειρίδιο ψυχικών διαταραχών το 1987, δηλαδή στην πρώτη αναθεώρηση του εγχειριδίου μετά την αφαίρεση της ομοφυλοφιλίας το 1973. Δεν πρόκειται για ασύνδετες ενέργειες.

Οι «διαταραχές της ταυτότητας φύλου» στοχοποιούν άμεσα τα τρανς άτομα και εμμέσως την αρρενωπότητα στις γυναίκες και τη θηλυκότητα στους άνδρες.

Η κατηγορία του «θηλυπρεπούς άνδρα» γεννά τεράστιο άγχος στις δυτικές κουλτούρες, πράγμα που σημαίνει ότι η αρρενωπότητα καταλήγει να αστυνομεύεται πολύ στενά, ότι οι εκφράσεις της ρυθμίζονται και εποπτεύονται και ότι αυτούς που ξεπερνούν τους κανόνες της τους περιμένουν κοινωνικές κυρώσεις. Και οι αρρενωπές γυναίκες δεν βρίσκονται σε καλή θέση, φυσικά. Αλλά η θηλυπρεπής αρρενωπότητα παράγει διαφορετικές δυσκολίες στο συλλογικό επίπεδο.

Με άλλα λόγια, ενώ αποτελεί σημαντικό βήμα η αφαίρεση της δυσφορίας φύλου από τα ψυχιατρικά ταξινομητικά συστήματα, χρειάζεται να είμαστε αισιόδοξοι, αλλά και μετρημένοι στις προσδοκίες μας. Προτιμώ να το σκέφτομαι σαν ένα αποφασιστικό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά όχι από μόνο του σαν βήμα αλλαγής στο κοινωνικό επίπεδο.

Ωστόσο, αυτές οι αλλαγές είναι σημαντικές και θα έχουν άμεση επίδραση στη ζωή συγκεκριμένων ατόμων που δεν θα λειτουργούν πια μέσα στα όρια της νομικής και ψυχιατρικής παθολογίας. Μπορούν επίσης να λειτουργήσουν σαν δείκτες αλλαγής της σκέψης και της πρακτικής των επαγγελματιών ψυχικής υγείας. Αυτό θα κάνει τη ζωή των τρανς ανθρώπων πιο βιώσιμη και μπορεί με τον καιρό να μειώσει τη δυσανάλογη απειλή που δέχονται στη ζωή τους, επηρεάζοντας τη συχνότητα και τη σοβαρότητα των προβλημάτων ψυχικής υγείας από τα οποία υποφέρουν κάποια από αυτά τα άτομα.

Ακόμα όμως και όταν πραγματωθούν πλήρως αυτές οι αλλαγές στην ιατρική πρακτική και ορολογία, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για το γεγονός ότι βρισκόμαστε στην αρχή και όχι στο τέλος του δρόμου. Χρειάζεται να συμβούν πολλές άλλες αλλαγές για να φτάσουμε στο σημείο να αντιμετωπίζονται οι ποικιλίες του φύλου και της σεξουαλικότητας ως ενδείξεις μιας κανονικής ανθρώπινης ποικιλομορφίας.

Τι σημαίνει έρευνα

● Ορισμένοι επαγγελματίες, ειδικοί και θεσμοί της ψυχικής υγείας είτε δείχνουν να αγνοούν αυτές τις αλλαγές είτε τις αμφισβητούν, προβάλλοντας για παράδειγμα το επιχείρημα ότι δεν έχει γίνει αρκετή έρευνα σε βάθος χρόνου ή σε διαφορετικά πολιτιστικά περιβάλλοντα. Είναι έγκυρο επιστημονικά αυτό το επιχείρημα;

Θα ήθελα πρώτα να απαντήσω στην ερώτηση με τους όρους που τίθεται: Εχει γίνει αρκετή έρευνα; Εξαρτάται. Μερικά ζητήματα, όπως η γκέι γονεϊκότητα, έχουν πράγματι ερευνηθεί κατά κόρον, σε βαθμό που θα έλεγα ότι έχουν κριθεί. Η έρευνα δείχνει ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν σε γκέι οικογένειες καταφέρνουν παρόμοια αποτελέσματα σε μετρήσεις ψυχικής υγείας με τα παιδιά που μεγαλώνουν σε στρέιτ οικογένειες.

Η έρευνα δείχνει επίσης ότι τείνει να είναι επωφελής η μετάβαση, ιδίως όταν υποστηρίζεται από αναγνωρισμένους από την ιατρική κοινότητα γιατρούς και από ομάδες ψυχικής υγείας ευαίσθητες στις ανάγκες αυτών των ατόμων.

Το ερώτημα είναι πιο σύνθετο όταν αφορά παιδιά, επειδή οι πρώτες μακροχρόνιες μελέτες δημοσιεύονται τώρα. Οι μεθοδολογίες τους είναι σύνθετες και απαιτούν ένα επίπεδο επιστημονικής παρατήρησης των αποτελεσμάτων που συναντάται συγκεκριμένα σ’ αυτόν τον πληθυσμό, ενώ μας περιορίζει το γεγονός ότι αλλάζουν πολύ γρήγορα οι ορισμοί των σχετικών όρων, γεγονός που σημαίνει πως δεν υπάρχει ομοιομορφία λειτουργικών ορισμών.

Οπως έχει σήμερα η κατάσταση, δεν μπορούμε να μιλήσουμε με την ίδια βεβαιότητα για μελέτες μεγάλης κλίμακας. Θα είμαστε σε διαφορετική θέση σε είκοσι χρόνια. Αλλά αυτό δεν βοηθάει σε σχέση με τα παιδιά που παλεύουν σήμερα με το φύλο τους. Η επιστημονική κοινότητα μπορεί να περιμένει. Αυτά τα παιδιά και οι οικογένειές τους δεν μπορούν.

Σ’ αυτό το στάδιο, έχουμε ένα σημαντικό σώμα κλινικών και ανέκδοτων δεδομένων, που μπορεί να μας κατευθύνει. Ακόμη κι αν δεν αφορούν μεγάλους αριθμούς, μας δίνουν σημαντικές κλινικές ειδικές πληροφορίες, τις οποίες χάνουν οι έρευνες ευρείας κλίμακας.

Αυτό που δείχνουν έντονα αυτά τα δεδομένα είναι ότι οδηγεί σε καλά αποτελέσματα η κοινωνική μετάβαση, όταν είναι εφαρμόσιμη σε ένα συγκεκριμένο παιδί και όταν συνοδεύεται από την υποστηρικτική στάση των γονιών σε κοινωνικά περιβάλλοντα που διάκεινται θετικά. Γνωρίζουμε επίσης, και γι’ αυτό έχουμε δεδομένα ευρείας κλίμακας, ότι η ενεργή καταπίεση του μη κανονιστικού φύλου από το οικογενειακό ή το ευρύτερο περιβάλλον συνδέεται με μέτριες έως σοβαρές επιπλοκές υγείας, όπως διαταραχές άγχους, κατάθλιψη, κατάχρηση ουσιών και αυτοκτονικές τάσεις.

Θα ήθελα να επισημάνω και μια άλλη παράμετρο στην απάντησή μου. Η ερώτηση «έχει γίνει αρκετή έρευνα;» δεν είναι ουδέτερη. Δεν εννοώ ότι δεν μπορούμε ή δεν πρέπει να εξετάζουμε τις κλινικές πρακτικές. Εννοώ ότι χρειάζεται να έχουμε συναίσθηση από τι άγχη μπορεί να πηγάζουν οι ερωτήσεις μας και να προσέχουμε σε ποιες περιπτώσεις θέτουμε ερωτήσεις και σε ποιες όχι…

Για παράδειγμα, δεν τίθεται ποτέ η ερώτηση αν είναι υγιής για ένα παιδί η ετερόφυλη γονεϊκότητα. Δεν λέω ότι δεν είναι. Προσπαθώ μόνο να πω ότι ρωτάμε για πράγματα για τα οποία νιώθουμε άγχος και αβεβαιότητα, αλλά νομίζουμε ότι εκφράζουμε μια αντικειμενική περιέργεια για σημαντικά ζητήματα, ξεχνώντας ότι οι ερωτήσεις μας διαμορφώνονται από τα δικά μας άγχη. Μάλιστα, αυτά τα άγχη στη συνέχεια θα διαμορφώσουν τον τρόπο με τον οποίο διαβάζουμε τις απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα.

Η ερώτηση «έχει γίνει αρκετή έρευνα για να υποστηρίξει την γκέι γονεϊκότητα;» μοιάζει ευθεία. Στην πραγματικότητα, όπως γνωρίζουν οι ερευνητές σε όλο τον κόσμο, είναι εκπληκτικό πόσο μικρό μέρος της επιστημονικής μας γνώσης για όλες τις πλευρές της ανθρώπινης ανάπτυξης και λειτουργίας ανταποκρίνεται σ’ αυτό το πρότυπο έρευνας.

Οι αναγνώστες που δεν έχουν εκπαιδευτεί σε ερευνητικές μεθόδους, δηλαδή οι περισσότεροι άνθρωποι, θα εκπλήσσονταν αν μάθαιναν ότι ορισμένα από τα πιο αναμφισβήτητα ευρήματα της ψυχολογίας έχουν μελετηθεί σε βάθος χρόνου αλλά όχι σε διαφορετικές κουλτούρες. Επίσης, πολλά άλλα ευρήματα στα οποία βασίζεται η καθημερινή κλινική εργασία και τα οποία θεωρούμε σήμερα αξιώματα, βασίζονται σε έρευνες με δείγματα φοιτητές Πανεπιστημίου.

Στη συνέχεια τα μεταχειριζόμαστε ως αναγώγιμα στον γενικό πληθυσμό, ακόμη και αν έχουν όρια ως προς την τάξη, τη φυλή και τη γεωγραφική τοποθεσία – αυτό που ισχύει για έναν φοιτητή κολεγίου της μεσαίας τάξης στη Νέα Υόρκη προφανώς δεν ισχύει για έναν μαύρο μπαρίστα στην Αθήνα, έναν καθηγητή Πανεπιστημίου στην Κρήτη και τον δίδυμο αδερφό του ή έναν λευκό άνεργο άντρα στην Καρδίτσα. Αλλά η επιστημονική κοινότητα δέχεται ως επί το πλείστον αυτούς τους περιορισμούς, προσπαθώντας να τους παίρνουμε υπόψη όταν επιχειρούμε γενικεύσεις, διότι αντιλαμβανόμαστε ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος να μελετήσουμε τα φαινόμενα.

Δεν παρέχεται όμως αυτή η ευελιξία όταν πρόκειται για ζητήματα ποικιλομορφίας της σεξουαλικότητας και του φύλου. Εκεί θέλουμε πιο ψηλά ερευνητικά πρότυπα και διεκδικούμε τα αλάνθαστα πορίσματα, κάτι που είναι ρεαλιστικά αδύνατο. Η ίδια η προσδοκία αυτή, το γεγονός ότι θέτουμε αυτή την ερώτηση τόσο φυσικά, μας δείχνει πώς εμφιλοχωρούν στη σκέψη μας τα άγχη μας για το μη κανονιστικό φύλο και τη μη κανονιστική σεξουαλικότητα.

Για μένα, αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό στοιχείο που πρέπει να αρχίσουμε να το εξετάζουμε σοβαρά. Δεν απαξιώνει την ερώτηση, καθιστά όμως πιο περίπλοκους τους όρους με τους οποίους τη θέτουμε.

—–

Η δρ Αυγή Σακετοπούλου πήρε το διδακτορικό της στην Κλινική Ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο Yeshiva στη Νέα Υόρκη. Εκπαιδεύτηκε ως ψυχαναλύτρια στο Μεταδιδακτορικό Πρόγραμμα Ψυχοθεραπείας και Ψυχανάλυσης του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Αυτή την περίοδο είναι μέρος του διδακτικού προσωπικού στο Ινστιτούτο William Allanson White, στο Ψυχαναλυτικό Ινστιτούτο της Νέας Υόρκης, στο Κέντρο Σχεσιακών Σπουδών Stephen Mitchell και στο Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχοθεραπειών στη Νέα Υόρκη, όπου και προσφέρει μαθήματα πάνω στο φύλο και τη σεξουαλικότητα.

Συμμετέχει στην επιτροπή συντακτών του Περιοδικού της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ενωσης, Ψυχαναλυτικοί Διάλογοι και Σπουδές Φύλου και Σεξουαλικότητας. Εχει πάρει διάφορα βραβεία για τη συνεισφορά της: το βραβείο Ruth Stein για τη δέσμευσή της στην ψυχαναλυτική μελέτη της σεξουαλικότητας· το βραβείο Ralph Roughton από την Επιτροπή Φύλου και Σεξουαλικότητας της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ενωσης για το έργο της με ένα τρανς παιδί· το βραβείο Symonds από το περιοδικό «Σπουδές φύλου και σεξουαλικότητας» για το έργο της σε ζητήματα σεξουαλικότητας· και το ετήσιο βραβείο για το καλύτερο δοκίμιο από το Περιοδικό της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ενωσης.

Εχει εκτενή κλινική εμπειρία στη θεραπεία ΛΟΑΤ παιδιών και ενηλίκων. Για πολλά χρόνια διενεργούσε αξιολογήσεις ασύλου για ΛΟΑΤ άτομα, διαβουλευόμενη με εισαγγελείς και καταθέτοντας σε δικαστήρια μετανάστευσης για ζητήματα τραύματος που αφορούν μειονότητες σεξουαλικότητας και φύλου. Οι δημοσιεύσεις της αφορούν ζητήματα τάξης, φυλής, κανονιστικού και μη κανονιστικού φύλου, και ψυχοσεξουαλικότητας.

Nov 232018
 

Το Processwork Hub συμετέχει στην ημερίδα με θέμα “Ψυχοθεραπεία και Σεξουαλικότητα” που διοργανώνει η ΕΛ.Ε.ΣΥ.Θ. και η Ε.Ε.Ψ.Ε.. Η Αλεξάνδρα Βασιλείου θα συμμετάσχει σε τραπέζι εισηγήσεων (΄Ψυχοθεραπεία στην Ελλάδα και ΛΟΑΤΚΙ ταυτότητες: για να αλλάξουμε την ομοφοβία και την τρανσφοβία χρειάζεται πρώτα να την αναγνωρίσουμε’) και θα συντονίσει εργαστήριο με προβολή βίντεο της δράσης “Η Αυθεντική Αντίδραση: ένας διάλογος για την ομοφοβία και την ομοφοβία”.

Ψυχοθεραπεία και Σεξουαλικότητα

Ημερομηνία διεξαγωγής Σάββατο 15/12/2018

Κέντρο Παιδοψυχικής Υγιεινής, Ηπείρου 17, Αθήνα.

Προσέλευση:9:30 π.μ

Έναρξη: 10:00 π.μ

Χαιρετισμός:

Πρόεδρος ΕΛΕΣΥΘ Διονύσης Σακκάς

Πρόεδρος ΕΕΨΕ Δημήτρης Μοσχονάς

Επίτιμος Πρόεδρος ΕΛΕΣΥΘ Χάρις Κατάκη

10:30 – 12:15 : 1ο τραπέζι εισηγήσεων, Συντονίστρια Μαρία Αγγέλου

Ελένη Νίνα: ‘Το σώμα’

Παναγιώτης Απότσος: ‘Μοντέλα Σεξουαλικής Ανταπόκρισης και η σημασία της κατανόησής τους στην ψυχοθεραπευτική αντιμετώπιση των ψυχοσεξουαλικών διαταραχών’

Λίλυ Στιλιανούδη: ‘Νέες δομές οικογένειας και η δυνατότητα αυτοπροσδιορισμού ως μέλους οικογένειας, όπως αυτές καθορίζονται από το νέο νομικό πλαίσιο’

Άννα Δουρδούμα: ‘Σεξουαλικότητα και θεραπεία ζεύγους’

Ελένη Μακρογιάννη: ‘ Η σκοτεινή πλευρά της μητρότητας και της γυναικείας σεξουαλικότητας. Σκέψεις και προβληματισμοί πάνω στις διαταραχές πρόσληψης τροφής’

12:30 – 14:00 WORKSHOPS

Τσαμπίκα Μπαφίτη, Πρόδρομος Ταράσης: Σχέσεις και σεξουαλικότητα σε οροασύμβατα ζευγάρια και ο παράγοντας PR.E.P.

Σοφία Πετρίδου, Βίκυ Δημητράκη: ‘Σεξουαλικότητα και Ομαδική Σωματική Ψυχοθεραπεία’

Ηλίας Γκότσης, Άννα Κιαπόκα, Γιώργος Λεχουρίτης ( Εκπαιδευτική Ομάδα Τμήματος Εκπαίδευσης ΟΚΑΝΑ για το Συστημικό Συνθετικό Μοντέλο Καταξιωτικής Διερεύνησης) ‘Δουλεύοντας με το ανοίκειο: Φωνές που περιορίζουν και Φωνές που Διευκολύνουν. Προ(σ)κλήσεις για καταξιωτικά βλέμματα και καταξιωτικές φωνές’

14:00-14:30 : ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ – ΕΛΑΦΡΥ ΓΕΥΜΑ

14:30-16:00: 2ο τραπέζι εισηγήσεων Συντονίστρια: Ελένη Νίνα

Μανώλης Τσαγκαράκης: ‘Αλλαγές στην μορφή της οικογένειας και η σημασία του ερωτικού παράγοντα στην εγγύτητα της σχέσης του ζευγαριού’

Μιχάλης Καλλιφρονάς: ‘Στυτική δυσλειτουργία και προσωποκεντρική ψυχοθεραπεία σε συνδυασμό με emotionally focused therapy’

Μαριλένα Κόμη, Δέσποινα Μαρκάκη: ‘Σεξουαλικότητα και Χαρακτήρας. Μεταξύ Βιολογίας και Κοινωνίας’

Αλεξάνδρα Βασιλείου: ΄Ψυχοθεραπεία στην Ελλάδα και ΛΟΑΤΚΙ ταυτότητες: για να αλλάξουμε την ομοφοβία και την τρανσφοβία χρειάζεται πρώτα να την αναγνωρίσουμε’

16:00-16:30: ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ – ΚΑΦΕΣ

16:30 – 18:00 WORKSHOPS

Τσαμπίκα Μπαφίτη: ‘ Ψυχοθεραπευτική σχέση και θέματα Σεξουαλικότητας’

Κώστας Καλλιγιάννης, Μάρθα Βερδήλου: ‘Το ομαδοαναλυτικό Ψυχόδραμα’

Αλεξάνδρα Βασιλείου: ‘Η Αυθεντική Αντίδραση: ένας διάλογος για την ομοφοβία και την τρανσφοβία’ (προβολή video)

18:00-18:30 ΚΛΕΙΣΙΜΟ

Διονύσης Σακκάς και ΔΣ ΕΛΕΣΥΘ

ένα κλικ εδω για τη Δήλωση Συμμετοχής

Nov 222018
 

Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και το ίδρυμα Friedrich-Ebert-Stiftung σας προσκαλούν στην ημερίδα

Από το σχολείο του φόβου και της προκατάληψης στο σχολείο της ένταξης

Προσφυγικό και τοπικές κοινωνίες: προκλήσεις και καλές πρακτικές στην Ελλάδα και τη Γερμανία

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2018, 18.30 μ.μ.
Πολύχωρος εκδηλώσεων «ΕΒΔΟΜΟΣ»

Καραγιώργη Σερβίας 4, 10562, Αθήνα

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ:

Ulric Stork, Διευθυντής ίδρυμα Friedrich-Ebert-Stiftung, Αθήνα

ΟΜΙΛΗΤΕΣ:

Λευτέρης Παπαγιαννάκης, Αντιδήμαρχος Μεταναστών και Προσφύγων, Δήμος Αθηναίων

Αλεξάνδρα Ανδρούσου, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια ΕΚΠΑ

Katerina Strutynski, Εκπαιδευτικός, σχολείο «Fritz-Karsen-Schule», Βερολίνο

Χρήστος Στεφάνου, Εκπαιδευτικός δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, Συντονιστής Εκπαίδευσης Προσφύγων Κέντρου Φιλοξενίας Ελαιώνα

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗΣ:
Κωστής Παπαϊωάννου, Εκπαιδευτικός, τ. Πρόεδρος Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

Ένα κλικ εδώ για τη σελίδα της ημερίδας στο fb

 Posted by at 08:56  εκπαίδευση  Comments Off on Από το σχολείο του φόβου και της προκατάληψης στο σχολείο της ένταξης
Nov 222018
 

9η ΗΜΕΡΙΔΑ της Ε.Ε.Ψ.Ε.

Κοινωνικές και Πολιτικές Διαστάσεις της Ψυχοθεραπείας

Η Ψυχοθεραπεία Απαντά στις Προκλήσεις της Εποχής μας

Σάββατο, 1η Δεκεμβρίου 2018,  Ξενοδοχείο «ΑΜΑΛΙΑ»

Η Εθνική Εταιρεία Ψυχοθεραπείας Ελλάδος διοργανώνει το Σάββατο, 1η Δεκεμβρίου 2018, στο ξενοδοχείο «ΑΜΑΛΙΑ», τήν 9η κατά σειράν Ημερίδα με θέμα: «Κοινωνικές και Πολιτικές Διαστάσεις της Ψυχοθεραπείας. Η Ψυχοθεραπεία Απαντά στις Προκλήσεις της Εποχής μας».

Η Ημερίδα περιλαμβάνει εισηγήσεις και συζητήσεις Στρογγυλής Τραπέζης με συγκεκριμένο άξονα συζήτησης βάσει των κατωτέρω θεματικών ενοτήτων (π.χ. οι ρόλοι των ψυχοθεραπευτών στα σύγχρονα κοινωνικά και πολιτικά πλαίσια, η πρόληψη, οι σοβαρές διαγνωστικές κατηγορίες κλ.π.), καθώς επίσης και Βιωματικά Εργαστήρια όπου θα αναδειχθούν η φιλοσοφία και ο τρόπος εφαρμογής των διαφόρων προσεγγίσεων (βλ. σχετικό pdf ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΗΜΕΡΙΔΑΣ).

ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ

1. Οι νέοι ρόλοι του Ψυχοθεραπευτή απέναντι στα σύγχρονα κοινωνικά και πολιτικά φαινόμενα: κοινωνική, οικονομική, προσφυγική κρίση.

2. Κοινωνικές και Πολιτικές Επιδράσεις στην κλινική πρακτική της Ψυχοθεραπείας: Πλαίσια Εργασίας, Παρέμβαση σε Κρίση, ο Ρόλος της Κοινωνίας, της Οικογένειας, του Σχολείου και των ΜΜΕ.

3. Ψυχοθεραπεία και Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση. Δομές ψυχικής υγείας. Ο Ψυχιατρικός Κοινοτισμός.

4. Ψυχοθεραπεία και Υγεία: Πρόληψη, Πρώιμες Παρεμβάσεις σε Υγιείς Πληθυσμούς (γονείς, μαθητές, έφηβοι, επίτοκοι, ηλικιωμένοι).

5. Γιατί η Ψυχοθεραπεία είναι αναγκαία στις σοβαρές διαγνωστικές κατηγορίες;

Το κόστος συμμετοχής είναι 50 ευρώ για τους επαγγελματίες και 30 ευρώ για τους εκπαιδευόμενους-φοιτητές.

Λόγω του περιορισμένου αριθμού συμμετεχόντων στον χώρο διεξαγωγής της Ημερίδας (Ξενοδοχείο«ΑΜΑΛΙΑ»), θα τηρηθεί αυστηρά συγκεκριμένη αναλογία επαγγελματιών-εκπαιδευομένων καθώς επίσης και σειρά προτεραιότητας.

Για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία η διευκρίνιση μπορείτε να επικοινωνήσετε με την γραμματεία τής ΕΕΨΕ είτε τηλεφωνικώς (210 6460833 Δευτέρα & Τετάρτη 5.00-800 μ.μ.) ή στα e-mails της Εταιρείας (nopg@otenet.gr, info@nopg.gr)

Ένα κλικ εδώ για το πρόγραμμα της Ημερίδας

Ένα κλικ εδώ για τη Δήλωση Συμμετοχής

 

 

Nov 202018
 

(η ομάδα των διευκολυντών και διευκολυντριών του εργαστηρίου)

Το Processwork Hub συμμετείχε στο Εργαστήρι Διαβούλευσης με Παιδιά που οργάνωσε η ΠΡΩΤΑ.12. Μια Κυριακή διαφορετική, ο χώρος της Άρσις γεμάτος εφηβικές φωνές, το κλίμα στο κλείσιμο της συνάντησης συγκινητικό κι ελπιδοφόρο.

Ακολουθεί περιγραφή της συνάντησης από την ομάδα των διοργανωτών:

Με τη συμμετοχή 27 κοριτσιών και αγοριών που γεννήθηκαν από το 2001 μέχρι το 2006 διοργανώθηκε στις 18.11.2018 στην Αθήνα το εργαστήρι διαβούλευσης «Ζουμ στα Δικαιώματα των Παιδιών», στο πλαίσιο του διεθνούς προγράμματος GlobalChild που τελεί υπό την αιγίδα της Επιτροπής Δικαιωμάτων του Παιδιού του ΟΗΕ. Τα παιδιά, που συγκεντρώθηκαν από διαφορετικά μέρη της Αθήνας, με τη συνεργασία δημοσίων φορέων, μη κυβερνητικών οργανώσεων και σχολείων, αντάλλαξαν εμπειρίες, απόψεις και προτάσεις σχετικά με την εφαρμογή των βασικών αρχών της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού (που περιλαμβάνονται στα άρθρα 2,3,6 και 12). Μέσα από την επικοινωνία τους αναδείχθηκε με έμφαση το διαχρονικό αίτημα των παιδιών να ακούγεται η γνώμη τους στα θέματα που τα αφορούν, να προστατεύονται τα δικαιώματά τους και οι ενήλικοι να τα σέβονται και να λειτουργούν ως καλά παραδείγματα προς αυτά.

Επιδίωξη του προγράμματος είναι, με τη συνδρομή και των παιδιών, να ετοιμαστεί ένα σύστημα για να παρακολουθείται καλύτερα σε παγκόσμια κλίμακα η εφαρμογή της Σύμβασης. Για το λόγο αυτό σε 50 πόλεις διαφόρων χωρών του πλανήτη διεξάγονται αυτό τον καιρό παρόμοιες συναντήσεις διαβούλευσης με παιδιά, που θα τροφοδοτήσουν μια τελική έκθεση που θα ετοιμαστεί από τους συντονιστές του προγράμματος, στο πανεπιστήμιο Victoria του Καναδά και το Κέντρο Δικαιωμάτων του Παιδιού του πανεπιστημίου Queen’s του Belfast της Βόρειας Ιρλανδίας.

Η Πρωτοβουλία για το Άρθρο 12 (ΠΡΩΤΑ.12) που έχει την ευθύνη διοργάνωσης των εργαστηρίων διαβούλευσης με παιδιά στην Ελλάδα, συνεργάζεται με μία ομάδα εμπειρογνωμόνων και με το Κέντρο Κοινωνικής Πρόνοιας Περιφέρειας Αττικής, τα Παιδικά Χωριά SOS Ελλάδας, την ΑΡΣΙΣ Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων, τη ΣΧΕΔΙΑ Κέντρο Παιδαγωγικής και Καλλιτεχνικής Επιμόρφωσης, την ActionAid Ελλάδας, το Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Παιδιού και σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, με στόχο τη συμμετοχή στα εργαστήρια παιδιών από διαφορετικές κοινωνικές ομάδες και την υποστήριξη τους από ομάδα έμπειρων εμψυχωτών. Τα εργαστήρια διεξάγονται με μεθοδολογία που ενισχύει την ουσιαστική συμμετοχή των παιδιών και την ανάδειξη της οπτικής τους με ευχάριστο και δημιουργικό τρόπο.

Η ΠΡΩΤΑ.12 ευχαριστεί θερμά τα παιδιά που συμμετείχαν στο εργαστήρι, τις/τους διευκολύντριες/-τές, τα μέλη προσωπικού και διοίκησης των φορέων συνεργασίας, τις/τους εμπειρογνώμονες που υποστήριξαν εθελοντικά τη δράση, τις/τους εκπαιδευτικούς που συνεργάστηκαν για την επιλογή παιδιών από τα σχολεία τους και την ΑΡΣΙΣ που διέθεσε τον χώρο όπου διεξήχθη η διαβούλευση με τα παιδιά.

Nov 202018
 

Το Processwork Hub συμμετέχει στη διημερίδα του Orlando LGBT+. Η Αλεξάνδρα Βασιλείου, σε συνεργασία με τη δημοσιογράφο της ΕφΣυν Ντίνα Δασκαλοπούλου θα συντονίσουν στρογγυλή τράπεζα και συζήτηση με το κοινό, με θέμα “Τα όρια της ανοχής: θρησκεία, κοινωνία & ΛΟΑΤΚΙ δικαιώματα”.

Ακολουθεί άρθρο των ιδρυτριών του Orlando LGBT+ Νάνσυ Παπαθανασίου και Έλενας-Όλγας Χρηστίδη

Ακολουθώντας τις αρχές και τα εργαλεία της κοινοτικής ψυχολογίας, της δουλειάς στην κοινότητα και των κοινωνικών επιστημών, επιλέγουμε να φέρουμε στο προσκήνιο φωνές και θέσεις που σπάνια εκπροσωπούνται στην Ελλάδα στο πλαίσιο επιστημονικών διεργασιών, δημιουργώντας ένα πλαίσιο ισότιμης εκπροσώπησης όπου όχι απλά δεν θα επισκιάζονται οι φωνές των λιγότερο προνομιούχων, αλλά το βίωμα θα αποτελεί βασικό κριτήριο στο οποίο θα οφείλει να στηρίζεται οποιαδήποτε επιστημονική προσέγγιση ή/και κοινωνική ανάλυση.

Πηγή: ΕφΣυν

ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα, ψυχική υγεία και κοινωνικές προεκτάσεις

Νάνσυ Παπαθανασίου, Ελενα – Ολγα Χρηστίδη*

Οι θεσμικές αλλαγές των τελευταίων ετών και η δυναμική που έχει αναπτύξει η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα έχουν φέρει στο προσκήνιο τον διάλογο γύρω από ζητήματα σεξουαλικού προσανατολισμού, ταυτότητας και χαρακτηριστικών φύλου.

Παρ’ όλα αυτά η επεξεργασία αυτών των ζητημάτων τόσο σε κοινωνικό όσο και σε επιστημονικό επίπεδο στην Ελλάδα βρίσκεται ακόμη σε πρώιμο στάδιο, με συχνή την αναπαραγωγή ακραία κακοποιητικών αντιλήψεων και πρακτικών.

Το Orlando LGBT+ Ψυχική Υγεία Χωρίς Στίγμα είναι ο πρώτος εξειδικευμένος επιστημονικός φορέας για την ψυχική υγεία των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων στην Ελλάδα, που ιδρύθηκε πρόσφατα, με στόχο ακριβώς την προώθηση της έγκυρης επιστημονικής γνώσης γύρω από τα ζητήματα αυτά, την πλήρη αποπαθολογιοποίηση των ΛΟΑΤΚΙ+ ταυτοτήτων και την καλλιέργεια ενός ασφαλούς δημόσιου χώρου συζήτησης που θα ακολουθεί τις αρχές της συμπεριληπτικότητας και της άρσης των διακρίσεων.

Με βάση τα παραπάνω, η επιστημονική ομάδα του φορέα, που συμπεριλαμβάνει επιστήμονες από ένα ευρύ φάσμα ταυτοτήτων σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου, διοργανώνει ένα διήμερο συζήτησης και επεξεργασίας, γύρω από δύο κεντρικούς άξονες που αποτελούν θέματα-ταμπού για την ελληνική κοινωνία:

Την α-ορατότητα των τρανς παιδιών και τους παράγοντες που προωθούν και προστατεύουν ή επιβαρύνουν την ψυχική τους υγεία.

Την επίδραση της θρησκείας και τη στάση της εκάστοτε Εκκλησίας σε ζητήματα ανθρωπίνων (και ΛΟΑΤΚΙ+) δικαιωμάτων καθώς και σε συναφή εγκλήματα μίσους.

Η θέση από την οποία συνήθως ανακύπτουν αυτά τα θέματα στον δημόσιο και τον επιστημονικό διάλογο είναι μονομερής και προνομιούχα, καθώς ενδύεται τον μανδύα του επιστημονικού λόγου (π.χ παιδοψυχίατροι) ή εκφέρεται από στόμα ατόμων και ομάδων που ασκούν ιδιαίτερη κοινωνική επιρροή (όπως ιερωμένοι, πολιτικοί κ.λπ.), ενώ ταυτόχρονα ο λόγος αυτός δεν συνοδεύεται με την αντίστοιχη γνώση σε ΛΟΑΤΚΙ+ ζητήματα ή επαφή με την κοινότητα και τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα εν γένει.

Δημιουργείται έτσι ένα ιδιαίτερα εξουσιαστικό κλίμα αλληλεπίδρασης, με βέβαια αρνητικά αποτελέσματα.

Στο κλίμα αυτό, θέλουμε να φέρουμε ένα νέο παράδειγμα δημόσιου επιστημονικού λόγου, που ξεκινά από την επιστημονικότητα, αλλά αναγνωρίζει και στηρίζεται στην εμπειρία των ίδιων των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, όλων των ηλικιών.

Ακολουθώντας τις αρχές και τα εργαλεία της κοινοτικής ψυχολογίας, της δουλειάς στην κοινότητα και των κοινωνικών επιστημών, επιλέγουμε να φέρουμε στο προσκήνιο φωνές και θέσεις που σπάνια εκπροσωπούνται στην Ελλάδα στο πλαίσιο επιστημονικών διεργασιών, δημιουργώντας ένα πλαίσιο ισότιμης εκπροσώπησης όπου όχι απλά δεν θα επισκιάζονται οι φωνές των λιγότερο προνομιούχων, αλλά το βίωμα θα αποτελεί βασικό κριτήριο στο οποίο θα οφείλει να στηρίζεται οποιαδήποτε επιστημονική προσέγγιση ή/και κοινωνική ανάλυση.

Στις 21 και 22 Νοεμβρίου, διοργανώνουμε ένα διήμερο αφιερωμένο σε ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα, ψυχική υγεία και κοινωνικές προεκτάσεις και υποδεχόμαστε ως κεντρικές ομιλήτριες τη δρα Αυγή Σακετοπούλου και τη δρα Αν Πελεγκρίνι, καθηγήτριες στο New York University, με εξαιρετική εμπειρία σε ζητήματα φύλου και σεξουαλικότητας στον τομέα τους.

*Ψυχολόγοι, επιστημονικά υπεύθυνες Orlando LGBT+

Πρόγραμμα της διημερίδας

Χώρος:
Λαΐς – Ταινιοθήκη της Ελλάδας,
Ιερά Οδός 48 & Μεγάλου Αλεξάνδρου 134-135
104 35 Κεραμεικός, Αθήνα

Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2018
Ταυτότητα φύλου & ψυχική υγεία: τρανς παιδιά, παθολογιοποίηση & α-ορατότητα

10.00 – Είσοδος, εγγραφές
10.30 – Καλωσόρισμα, λίγα λόγια για το Orlando LGBT+ Ψυχική Υγεία Χωρίς Στίγμα
10.45 – Κεντρική ομιλία: Δρ. Αυγή Σακετοπούλου: Τζένη-Τζένη: Ο ρόλος της μελλοντικότητας στην κλινική δουλειά με ένα τρανς κορίτσι
11.45 – Διάλειμμα
12.00 – Στρογγυλή Τράπεζα
Φίλιππος Παγάνης (Project Manager Transcending Youth, Colour Youth / Orlando LGBT+)
Μιχαήλ-Οδυσσέας Γιακουμάκης (Μέλος Υπερήφανων Γονέων)
Αντώνης Πούλιος (Κλινικός Ψυχολόγος, Orlando LGBT+)
Συντονίζουν:
Νάνσυ Παπαθανασίου & Έλενα-Όλγα Χρηστίδη (Ψυχολόγοι, Επιστημονικά Υπεύθυνες Orlando LGBT+)
13:00 Ερωτήσεις – Συζήτηση με το κοινό
14:00 Λήξη

Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2018
Τα όρια της ανοχής: Θρησκεία, Κοινωνία & ΛΟΑΤΚΙ Δικαιώματα

15.00 – Είσοδος, εγγραφές
15.30 – Καλωσόρισμα
15.45 – Ομιλία Dr. Ann Pellegrini: This is not about hate: Religion, Anti-LGBTQ Violence, and the Limits of Tolerance (αγγλικά)
16.45 – Στρογγυλή Τράπεζα
Νίκος Αλιβιζάτος (Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Νομική Σχολή, ΕΚΠΑ)
Αλέξανδρος Σακελλαρίου (Δρ. Κοινωνιολογίας, Ερευνητής Παντείου, Διδάσκων ΕΑΠ)
Καλλιόπη Λυκοβαρδή (Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη)
Πέτρος Σαπουντζάκης (Πολύχρωμο Σχολείο, ενάγων στη δίκη κατά του μητροπολίτη Αμβρόσιου για ρητορική μίσους).
Συντονίζουν:
Ντίνα Δασκαλοπούλου (Δημοσιογράφος, Εφημερίδα των Συντακτών) & Αλεξάνδρα Βασιλείου (Δρ. Κοινωνικής Ψυχολογίας, Orlando LGBT+ & Processwork Hub).
18:00 Ερωτήσεις – Συζήτηση με το κοινό
19.00 Λήξη

Σύντομα βιογραφικά κεντρικών ομιλητριών:

Η Δρ. Αυγή Σακετοπούλου έλαβε το διδακτορικό της στην Κλινική Ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο Yeshiva στη Νέα Υόρκη. Έπειτα, εκπαιδεύτηκε ως ψυχαναλύτρια στο Μεταδιδακτορικό Πρόγραμμα Ψυχοθεραπείας και Ψυχανάλυσης του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Αυτή την περίοδο είναι μέρος του διδακτικού προσωπικού στο Ινστιτούτο William Allanson White, στο Ψυχαναλυτικό Ινστιτούτο της Νέας Υόρκης, στο Κέντρο Σχεσιακών Σπουδών Stephen Mitchell και στο Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχοθεραπειών στη Νέα Υόρκη, όπου και προσφέρει μαθήματα πάνω στο φύλο και τη σεξουαλικότητα.

Συμμετέχει στην επιτροπή συντακτών του Περιοδικού της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ένωσης, Ψυχαναλυτικοί Διάλογοι και Σπουδές Φύλου και Σεξουαλικότητας. Έχει λάβει διάφορα βραβεία για τη συνεισφορά της: το βραβείο Ruth Stein για τη δέσμευση της στην ψυχαναλυτική μελέτη της σεξουαλικότητας· το βραβείο Ralph Roughton από την Επιτροπή Φύλου και Σεξουαλικότητας της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ένωσης για το έργο της με ένα τρανς παιδί· το βραβείο Symonds από το περιοδικό Σπουδές Φύλου και Σεξουαλικότητας για το έργο της σε ζητήματα σεξουαλικότητας· και το ετήσιο βραβείο για την καλύτερο δοκίμιο από το Περιοδικό της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ένωσης.

Έχει εκτενή κλινική εμπειρία στη θεραπεία ΛΟΑΤ παιδιών και ενηλίκων. Για πολλά χρόνια διενεργούσε αξιολογήσεις ασύλου για ΛΟΑΤ άτομα, διαβουλευόμενη με εισαγγελείς και καταθέτοντας σε δικαστήρια μετανάστευσης για ζητήματα τραύματος που αφορούν μειονότητες σεξουαλικότητας και φύλου. Οι δημοσιεύσεις της αφορούν ζητήματα τάξης, φυλής, κανονιστικού και μη κανονιστικού φύλου, και ψυχοσεξουαλικότητας.

Η Ann Pelegrini, Ph.D. είναι καθηγήτρια Performance Studies & Social and Cultural Analysis στο New York University. Έχει γράψει τα βιβλία Performance Anxieties: Staging Psychoanalysis, Staging Race (1997), Love the Sin: Sexual Regulation and the Limits of Religious Tolerance, με την Janet R. Jakobsen (2004), και τα “You Can Tell Just By Looking” and 20 Other Myths about LGTBT Life and People, με τους Michael Bronski και Michael Amico (2013). Είναι ιδρυτικό μέλος και συνεκδότρια της σειράς βιβλίων “Sexual Cultures” του εκδοτικού οίκου New York University Press. Η Pellegrini ήταν επιστημονική υπότροφος στην Ψυχανάλυση του Freud-Fulbright στο Freud Museum στη Vienna και στο University of Vienna, το 2007. Αυτή την περίοδο είναι υποψήφια ψυχαναλύτρια ενηλίκων στο Institute for Psychoanalytic Training and Research (IPTAR) στη Νέα Υόρκη.

Χορηγός επικοινωνίας: Εφημερίδα των Συντακτών

Nov 182018
 

Πηγή: Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα για την Ψυχική Υγεία

Με αφορμή την συμπλήρωση 40 χρόνων από την ψήφιση του νόμου 180/78 στην Ιταλία, του νόμου “Μπαζάλια” όπως έμεινε στην ιστορία, κομβικής σημασίας για την δημιουργία των προϋποθέσεων για το ξεπέρασμα του ψυχιατρείου προς ένα ριζικά εναλλακτικό σύστημα ψυχικής υγείας,πραγματοποιήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2018, στο χώρο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, στο Θησείο , εκδήλωση της «Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία».

Εισηγητικές παρεμβάσεις έκαναν οι: Γιώργος Αστρινάκης (ψυχίατρος) , Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου (ψυχίατρος), Κατερίνα Νομίδου (πρόεδρος ΠΟΣΟΨΥ) , Κατερίνα Χατζή (σωματείο Δ.Α.Λ.Υ.Ψ.Υ.) και Μέλη του Δικτύου Hearing Voices Αθήνας ..

Εδώ το βίντεο με τις εισηγήσεις και τη συζήτηση.

Nov 152018
 

Το Φεστιβάλ Εθνογραφικού Κινηματογράφου της Αθήνας, που διοργανώνεται κάθε Νοέμβριο, προβάλλει τις καλύτερες εθνογραφικές ταινίες της παγκόσμιας παραγωγής, δηλαδή μικρού, μεσαίου και μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ ανθρωπολογικού ενδιαφέροντος, τα οποία προκύπτουν από την έρευνα επιστημόνων της οπτικής ανθρωπολογίας ή συγγενών κλάδων. Διοργανώνει, επίσης, q&a’s με τους σκηνοθέτες, ημερίδες με ακαδημαϊκούς και καταξιωμένους επαγγελματίες του χώρου, καθώς και εργαστήρια για φοιτητές της κοινωνικής ανθρωπολογίας και των άλλων κοινωνικών επιστημών.

Η οπτική ανθρωπολογία είναι ένα διαρκώς εξελισσόμενο πεδίο, το οποίο δεν έχει διερευνηθεί επαρκώς στον ελληνικό ακαδημαϊκό χώρο, συνεπώς το Φεστιβάλ αποτελεί ουσιαστικά τη μόνη πλατφόρμα προβολής του και έναν τόπο συνάντησης και ενημέρωσης καθηγητών, ερευνητών και φοιτητών. Aνάμεσα στους πολύτιμους συνεργάτες του περιλαμβάνονται το Υπουργείο Πολιτισμού & Αθλητισμού, το Πάντειο Πανεπιστήμιο, το Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου (British Film Institute), το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος, το Ολλανδικό Ινστιτούτο της Ελλάδος, το Documentary Educational Resources (DER) και τα βρετανικά πανεπιστήμια Goldsmiths και Manchester, καθώς και το Κοινωφελές Ίδρυμα Ιωάννη Σ. Λάτση και το Κοινωφελές Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

Στόχος του Φεστιβάλ είναι να διατηρήσει το προφίλ του ως μίας από τις πιο πρωτότυπες και δημιουργικές προτάσεις στην πολιτιστική ζωή της Αθήνας, με προσανατολισμό να συστήσει τις καλύτερες δημιουργίες οπτικής ανθρωπολογίας στο κοινό, που διαφορετικά δεν θα είχε την ευκαιρία να τις ανακαλύψει. Φιλοδοξία μας επίσης είναι η περαιτέρω συσπείρωση και στήριξη της ακαδημαϊκής κοινότητας, ιδιαίτερα των νέων δημιουργών, μέσα από την ανάδειξη των ταινιών τους, την δημιουργία υποστηρικτικού δικτύου (εργαστήρια, συναντήσεις δικτύωσης, μεταξύ άλλων), όπως και την κατάρτιση μελλοντικών επιστημόνων με το πρόγραμμα πρακτικής άσκησης που προσφέρουμε σε φοιτητές.

Ένα κλικ εδώ για περισσότερες πληροφορίες και το πρόγραμμα προβολών.

 Posted by at 08:37  Uncategorized  Comments Off on Σε λίγες μέρες ξεκινά το Φεστιβάλ Εθνογραφικού Κινηματογράφου της Αθήνας
Nov 132018
 

Το Orlando LGBT+ Ψυχική Υγεία Χωρίς Στίγμα, εξειδικευμένος επιστημονικός φορέας για την ψυχική υγεία ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, διοργανώνει ένα διήμερο αφιερωμένο σε ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα, ψυχική υγεία και κοινωνικές προεκτάσεις στις 21 & 22 Νοεμβρίου 2018 και σας προσκαλεί να το παρακολουθήσετε με ελεύθερη είσοδο. Με μεγάλη χαρά και τιμή υποδέχεται ως κεντρικές ομιλήτριες τη Dr. Avgi Saketopoulou και τη Dr. Ann Pellegrini, καθηγήτριες στο New York University, με εξαιρετική εμπειρία σε ζητήματα φύλου και σεξουαλικότητας στον τομέα τους.

Χορηγός επικοινωνίας: Εφημερίδα των Συντακτών

Χώρος:
Λαΐς – Ταινιοθήκη της Ελλάδας,
Ιερά Οδός 48 & Μεγάλου Αλεξάνδρου 134-135
104 35 Κεραμεικός, Αθήνα

Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2018
Ταυτότητα φύλου & ψυχική υγεία: τρανς παιδιά, παθολογιοποίηση & α-ορατότητα

10.00 – Είσοδος, εγγραφές
10.30 – Καλωσόρισμα, λίγα λόγια για το Orlando LGBT+ Ψυχική Υγεία Χωρίς Στίγμα
10.45 – Κεντρική ομιλία: Δρ. Αυγή Σακετοπούλου: Τζένη-Τζένη: Ο ρόλος της μελλοντικότητας στην κλινική δουλειά με ένα τρανς κορίτσι
11.45 – Διάλειμμα
12.00 – Στρογγυλή Τράπεζα
Φίλιππος Παγάνης (Project Manager Transcending Youth, Colour Youth / Orlando LGBT+)
Μιχαήλ-Οδυσσέας Γιακουμάκης (Μέλος Υπερήφανων Γονέων)
Αντώνης Πούλιος (Κλινικός Ψυχολόγος, Orlando LGBT+)
Συντονίζουν:
Νάνσυ Παπαθανασίου & Έλενα-Όλγα Χρηστίδη (Ψυχολόγοι, Επιστημονικά Υπεύθυνες Orlando LGBT+)
13:00 Ερωτήσεις – Συζήτηση με το κοινό
14:00 Λήξη

Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2018
Τα όρια της ανοχής: Θρησκεία, Κοινωνία & ΛΟΑΤΚΙ Δικαιώματα

15.00 – Είσοδος, εγγραφές
15.30 – Καλωσόρισμα
15.45 – Ομιλία Dr. Ann Pellegrini: This is not about hate: Religion, Anti-LGBTQ Violence, and the Limits of Tolerance (αγγλικά)
16.45 – Στρογγυλή Τράπεζα
Νίκος Αλιβιζάτος (Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Νομική Σχολή, ΕΚΠΑ)
Αλέξανδρος Σακελλαρίου (Δρ. Κοινωνιολογίας, Ερευνητής Παντείου, Διδάσκων ΕΑΠ)
Καλλιόπη Λυκοβαρδή (Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη)
Πέτρος Σαπουντζάκης (Πολύχρωμο Σχολείο, ενάγων στη δίκη κατά του μητροπολίτη Αμβρόσιου για ρητορική μίσους).
Συντονίζουν:
Ντίνα Δασκαλοπούλου (Δημοσιογράφος, Εφημερίδα των Συντακτών) & Αλεξάνδρα Βασιλείου (Δρ. Κοινωνικής Ψυχολογίας, Orlando LGBT+ & Processwork Hub).
18:00 Ερωτήσεις – Συζήτηση με το κοινό
19.00 Λήξη

Σύντομα βιογραφικά κεντρικών ομιλητριών:

Η Δρ. Αυγή Σακετοπούλου έλαβε το διδακτορικό της στην Κλινική Ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο Yeshiva στη Νέα Υόρκη. Έπειτα, εκπαιδεύτηκε ως ψυχαναλύτρια στο Μεταδιδακτορικό Πρόγραμμα Ψυχοθεραπείας και Ψυχανάλυσης του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Αυτή την περίοδο είναι μέρος του διδακτικού προσωπικού στο Ινστιτούτο William Allanson White, στο Ψυχαναλυτικό Ινστιτούτο της Νέας Υόρκης, στο Κέντρο Σχεσιακών Σπουδών Stephen Mitchell και στο Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχοθεραπειών στη Νέα Υόρκη, όπου και προσφέρει μαθήματα πάνω στο φύλο και τη σεξουαλικότητα.

Συμμετέχει στην επιτροπή συντακτών του Περιοδικού της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ένωσης, Ψυχαναλυτικοί Διάλογοι και Σπουδές Φύλου και Σεξουαλικότητας. Έχει λάβει διάφορα βραβεία για τη συνεισφορά της: το βραβείο Ruth Stein για τη δέσμευση της στην ψυχαναλυτική μελέτη της σεξουαλικότητας· το βραβείο Ralph Roughton από την Επιτροπή Φύλου και Σεξουαλικότητας της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ένωσης για το έργο της με ένα τρανς παιδί· το βραβείο Symonds από το περιοδικό Σπουδές Φύλου και Σεξουαλικότητας για το έργο της σε ζητήματα σεξουαλικότητας· και το ετήσιο βραβείο για την καλύτερο δοκίμιο από το Περιοδικό της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ένωσης.

Έχει εκτενή κλινική εμπειρία στη θεραπεία ΛΟΑΤ παιδιών και ενηλίκων. Για πολλά χρόνια διενεργούσε αξιολογήσεις ασύλου για ΛΟΑΤ άτομα, διαβουλευόμενη με εισαγγελείς και καταθέτοντας σε δικαστήρια μετανάστευσης για ζητήματα τραύματος που αφορούν μειονότητες σεξουαλικότητας και φύλου. Οι δημοσιεύσεις της αφορούν ζητήματα τάξης, φυλής, κανονιστικού και μη κανονιστικού φύλου, και ψυχοσεξουαλικότητας.

Η Ann Pelegrini, Ph.D. είναι καθηγήτρια Performance Studies & Social and Cultural Analysis στο New York University. Έχει γράψει τα βιβλία Performance Anxieties: Staging Psychoanalysis, Staging Race (1997), Love the Sin: Sexual Regulation and the Limits of Religious Tolerance, με την Janet R. Jakobsen (2004), και τα “You Can Tell Just By Looking” and 20 Other Myths about LGTBT Life and People, με τους Michael Bronski και Michael Amico (2013). Είναι ιδρυτικό μέλος και συνεκδότρια της σειράς βιβλίων “Sexual Cultures” του εκδοτικού οίκου New York University Press. Η Pellegrini ήταν επιστημονική υπότροφος στην Ψυχανάλυση του Freud-Fulbright στο Freud Museum στη Vienna και στο University of Vienna, το 2007. Αυτή την περίοδο είναι υποψήφια ψυχαναλύτρια ενηλίκων στο Institute for Psychoanalytic Training and Research (IPTAR) στη Νέα Υόρκη.

Nov 132018
 

Νέα από τους συναδέλφους μας στην Ινδία! Έχουν ξεκινήσει οι εγγραφές για τη δεύτερη ομάδα εκπαιδευόμενων στο Processwork. Όλες οι πληροφορίες για τα επόμενα βήματα του Process Work Institute of India στον δικτυακό τους τόπο.

Nov 122018
 

Σε λίγες μέρες πραγματοποιείται η Διεθνής Συνδιάσκεψη 2018 του Πανελλήνιου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση. Πλούσιο το πρόγραμμα της συνδιάσκεψης!

Το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση, στο πλαίσιο της επετείου των 20 χρόνων από την ίδρυσή του (1998-2018), διοργανώνει την 8η Διεθνή Συνδιάσκεψη για το Θέατρο και τις Παραστατικές Τέχνες στην Εκπαίδευση σε συνεργασία με τον Διεθνή Οργανισμό για το Θέατρο στην Εκπαίδευση (IDEA), Πανεπιστήμια στην Ελλάδα και το εξωτερικό και άλλους επιστημονικούς, εκπαιδευτικούς και καλλιτεχνικούς φορείς.

Θέατρο και Παραστατικές Τέχνες στην Εκπαίδευση – Ουτοπία ή Αναγκαιότητα;

Σκοπός της Συνδιάσκεψης είναι να αναδείξει την αξία του Θεάτρου και των Παραστατικών Τεχνών στην τυπική και μη τυπική Εκπαίδευση, εξετάζοντας τον ρόλο που παίζουν είτε ως μορφές τέχνης, είτε ως εργαλεία βιωματικής μάθησης, είτε ως μέσα κοινωνικής παρέμβασης. Σε μια εποχή που έρευνες σε όλον τον κόσμο υπογραμμίζουν τη συμβολή της τέχνης του Θεάτρου και των Παραστατικών Τεχνών στην ολιστική ανάπτυξη του ανθρώπου, στην καλλιέργεια συνείδησης ενεργού πολίτη, στην ανάπτυξη της διαπολιτισμικής επάρκειας και επικοινωνίας, καθώς και στην προσωπική και κοινωνική εξέλιξη και αλλαγή, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την αυξανόμενη υποβάθμισή τους στην εκπαίδευση.

Σε αυτό το πλαίσιο καλούμαστε να απαντήσουμε στις προκλήσεις των καιρών. Η Συνδιάσκεψη 2018 επιδιώκει να αποτελέσει μια πλατφόρμα για παραγωγικό διάλογο και αναστοχασμό μεταξύ των διαφορετικών κοινοτήτων των εκπαιδευτικών, των καλλιτεχνών, των ερευνητών/τριών, των ακαδημαϊκών και της κοινωνίας των πολιτών, με στόχο να αναλάβουμε από κοινού δράση στο παρόν και να σχεδιάσουμε το μέλλον.

H Συνδιάσκεψη 2018 και τα 20 χρόνια του Πανελληνίου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση

Όλα τα χρόνια από την ίδρυσή του το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση συμμετείχε ενεργά στον διάλογο και τις εξελίξεις για την ενίσχυση της θέσης του Θεάτρου και των Παραστατικών Τεχνών στην Εκπαίδευση. Το έπραξε με έμφαση στην επιστημονική έρευνα, στη θεωρία και στην πρακτική, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Αναζήτησε, διερεύνησε και αξιοποίησε ποικίλες μορφές, προσεγγίσεις και εφαρμογές του θεάτρου, που αναδείκνυαν μεταξύ άλλων τη συμβολή του στη μάθηση, στην ανάπτυξη της δημιουργικότητας, στην καλλιέργεια της αισθητικής, στη βελτίωση δεξιοτήτων έκφρασης και επικοινωνίας. Γνώμονας αυτής της δραστηριοποίησης υπήρξε η ανάπτυξη του ανθρώπου που μπορεί να αντιλαμβάνεται, να θέτει ερωτήματα και να αμφισβητεί όσα συμβαίνουν γύρω του, να αντιτίθεται σε κάθε προσβολή ανθρωπίνων δικαιωμάτων, να συμμετέχει στις εξελίξεις. Ζητήματα όπως ο σχεδιασμός αναλυτικών προγραμμάτων, η επιμόρφωση εκπαιδευτικών, η συνεργασία εκπαιδευτικών και καλλιτεχνών στα σχολεία, η δημιουργικότητα, η διαπολιτισμικότητα και η κοινωνική συμπερίληψη, η διαχείριση και επίλυση συγκρούσεων, το περιβάλλον, ο ρόλος κυβερνητικών και μη κυβερνητικών φορέων στην ανάπτυξη στρατηγικού σχεδιασμού για το Θέατρο στην Εκπαίδευση παραμένουν καίρια και θα διερευνηθούν στο πλαίσιο της Συνδιάσκεψης.

Ερώτημα της Συνδιάσκεψης 2018

Επαναφέρουμε, ως θεμελιώδη προβληματισμό και αφορμή για αναστοχασμό, ένα βασικό ερώτημα που απευθύνεται σε όλους τους μετέχοντες στην εκπαίδευση, στους ασκούντες πολιτική, σε όσους λαμβάνουν αποφάσεις για την εκπαίδευση και την τέχνη:

Η εδραίωση του Θεάτρου στην Eκπαίδευση αποτελεί ουτοπία ή αναγνωρίζεται ως ανάγκη για την οποία οφείλουμε να εργαστούμε από κοινού, ώστε να γίνει πραγματικότητα;

Βασικοί άξονες της Συνδιάσκεψης 2018

  • Πώς επεξεργαζόμαστε και διερευνούμε τους τρόπους με τους οποίους οι τεχνικές και προσεγγίσεις του Θεάτρου και των Παραστατικών Τεχνών προάγουν τη βιωματική μάθηση;
  • Πώς μπορεί το Θέατρο να συμβάλλει στον δημιουργικό διάλογο μεταξύ τυπικής εκπαίδευσης και κοινότητας για ένα σχολείο ανοιχτό στην κοινωνία;
  • Πώς το Θέατρο, ως έκφραση των αρχών της κριτικής παιδαγωγικής, μπορεί να αφυπνίσει τους εκπαιδευτικούς, τους καλλιτέχνες, τους μαθητές, τους φοιτητές, ώστε να αναπτύσσουν κοινή πολιτισμική δράση για την κοινωνική αλλαγή;
  • Πώς το Θέατρο ως παιδαγωγική μέθοδος συνεισφέρει στην προσωπική και κοινωνική ανάπτυξη;

Βασικές θεματικές περιοχές

  • Θέατρο στην τυπική προσχολική, πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια, τριτοβάθμια και στη μη τυπική εκπαίδευση
  • Θέατρο, αναλυτικά προγράμματα και πολιτικές
  • Θέατρο, παιδαγωγική και διδακτική μεθοδολογία
  • Θέατρο και η διδασκαλία του ως μορφή τέχνης
  • Θέατρο ως μέσο κοινωνικής παρέμβασης
  • Θέατρο και έρευνα στην εκπαίδευση
  • Θέατρο ως ερευνητική μεθοδολογία στις Κοινωνικές Επιστήμες
  • Μορφές Θεάτρου και η αξιοποίησή τους στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Η Συνδιάσκεψη 2018 ενθαρρύνει τη διερεύνηση των θεματικών περιοχών μέσα από τις παρακάτω προσεγγίσεις και πρακτικές: το Θέατρο για την Ανάπτυξη, το Εκπαιδευτικό Δράμα, το Θέατρο στην Κοινότητα, το Θέατρο για Παιδιά και Νέους, το Θέατρο του Καταπιεσμένου, τη Θεατροπαιδαγωγική (Τheatre in Education), το Θεατρικό Παιχνίδι, το Θέατρο Κούκλας και Σκιών, τον χορό και το χοροθέατρο, την οπτικοακουστική έκφραση (φωτογραφία, βίντεο, κινηματογράφος, media) και άλλες προσεγγίσεις Παραστατικών Τεχνών στην Εκπαίδευση.

Απευθύνεται: σε εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων και ειδικοτήτων, πανεπιστημιακούς, ερευνητές/τριες, θεατρολόγους, θεατροπαιδαγωγούς, καλλιτέχνες που εργάζονται στην τυπική και τη μη τυπική εκπαίδευση, φοιτητές/τριες καθηγητικών, παιδαγωγικών, θεατρικών, μουσικών και εικαστικών τμημάτων και σχολών, εμψυχωτές/τριες ομάδων, κοινωνικούς επιστήμονες και σε όποιον δραστηριοποιείται στο πεδίο της έρευνας και της πρακτικής του Θεάτρου και των Παραστατικών Τεχνών στην εκπαίδευση.

Περιλαμβάνει:

  • Κεντρικές ομιλίες
  • Ομάδες εργασίας
  • Παρουσιάσεις εργασιών, διδακτικών προτάσεων, ερευνών (ανακοινώσεις)
  • Βιωματικά εργαστήρια
  • Καλλιτεχνικά δρώμενα, παρουσιάσεις βίντεο

Ένα κλικ εδώ για περισσοτερες πληροφορίες.

 Posted by at 09:54  Uncategorized  Comments Off on Θέατρο και Παραστατικές Τέχνες στην Εκπαίδευση – Ουτοπία ή Αναγκαιότητα;