Nov 252016
 

spodigos

Πηγή: www.0-18.gr

Με αφορμή τη συμπλήρωση 27 χρόνων από την υιοθέτηση της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού, ο Συνήγορος του Πολίτη παρουσιάζει τον πρακτικό Οδηγό για την προσφορά εθελοντικών υπηρεσιών σε παιδιά, που προετοιμάστηκε με τη συμμετοχή μεγάλου αριθμού φορέων και οργανώσεων, σε ειδική εκδήλωση τη Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2016, 10.00-13.00, στο Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα» του Δήμου Αθηναίων (Ηρακλειδών 66 και Θεσσαλονίκης, Θησείο).

Πρόσκληση

Πρόγραμμα

Δελτίο Τύπου

Ο Οδηγός “Εθελοντισμός και Δικαιώματα του Παιδιού” είναι προϊόν πολύχρονης δράσης και ανταλλαγής εμπειριών και απόψεων δημοσίων φορέων και μη κυβερνητικών οργανώσεων που παρέχουν εθελοντικές υπηρεσίες σε παιδιά, με στόχο τον σχεδιασμό εργαλείων εκπαίδευσης και ευαισθητοποίησης σχετικά με τη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού και τη δεοντολογία που απορρέει από αυτήν. Διαβάστε περισσότερα για το ιστορικό της δημιουργίας του Οδηγού εδώ.

Στον Οδηγό καταγράφονται με σύντομο και εύχρηστο τρόπο:

  • βασικές διαδικασίες, αρχές και κανόνες που αφορούν στη διαχείριση της προσφοράς εθελοντικών υπηρεσιών (πχ αναζήτηση, προσέλκυση και επιλογή εθελοντών, υποχρεώσεις φορέα και εθελοντή, εκπαίδευση και εποπτεία)
  • πεδία εφαρμογής της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού
  • θετικές και αρνητικές εμπειρίες που μπορούν  να χρησιμεύσουν ως παραδειγματα προς μίμηση ή προς αποφυγή
  • εργαλεία ελέγχου, προγραμματισμού και αυτοαξιολόγησης, προτάσεις και ιδέες προς αξιοποίηση
  • βιβλιογραφικές παραπομπές.

Σε μια περίοδο που αναπτύσσονται πολλές και διαφορετικές εθελοντικές δράσεις για τα παιδιά, ο Συνήγορος του Παιδιού επισημαίνει ότι είναι απαραίτητο να γίνεται κατάλληλη επιλογή, εκπαίδευση και εποπτεία των εθελοντών. Είναι ανάγκη επίσης τα στελέχη των οργανώσεων να καθιστούν ξεκάθαρη τη δεοντολογία προσφοράς εθελοντικού έργου και να αποφεύγονται πρακτικές που μπορούν να θέτουν σε κίνδυνο τα ίδια τα παιδιά και τα δικαιώματά τους.

Nov 202016
 

keithkeith1479583879

Όπως σχολίασε και φίλος, παρ’ όλο ότι το κείμενο αναφέρεται σε αριστερές συλλογικότητες τα ίδια ισχύουν και για κάθε συλλογικότητα που επιδιώκει κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές.

Πηγή: The Press Project

13+1 Σίγουροι τρόποι για να διαλύσεις μια συλλογικότητα

Αντώνης Ανδρουλιδάκης*

Εκτός των τόσων δεινών που επισώρευσε η τρέχουσα Κρίση, παρήγαγε και πολυάριθμα κοινωνικά αντισώματα αλληλεγγύης και ανθρωπιάς. Διαφόρων ειδών και τύπων συλλογικά εγχειρήματα, από παρέες, συντροφιές και εκδηλώσεις, μέχρι και κοινωνικές επιχειρήσεις και κολεκτίβες ή δημιουργικές κοινότητες.

Ατυχώς, όμως, τα πιο πολλά από τα εγχειρήματα αυτά καταλήγουν, το πιο συχνά, σε απογοητευτική ματαίωση των προσδοκιών που είχαν καλλιεργήσει και μάλιστα για λόγους που μοιάζει να μην συναρτώνται άμεσα με την ίδια την αποτυχία της συλλογικότητας και την αστοχία των σκοπών της, όσο με δυσλειτουργικά στοιχεία που ανακύπτουν από την ατομική στάση ενός εκάστου των συστατικών της μελών. Λες και είναι αδύνατο να οικοδομηθούν οάσεις μέσα στην καπιταλιστική έρημο. Λες και είναι αδύνατον να απαλλαγεί κανείς από το ατομοκεντρικό-καπιταλιστικό  μπόλιασμα και τις ψυχικές συνέπειες του, παρά την όποια θεωρητική-διανοητική μαρξιστική του κατάρτιση.

Ίσως γιατί μπορεί να το έχουμε ξεχάσει, αλλά οι άνθρωποι έχουμε ανάγκες. Όχι επιθυμίες, αυτές συνήθως τις θυμόμαστε εύκολα και άλλο τόσο εύκολα τις ξεχνάμε. Ανάγκες! Συχνά άρρητες, ανομολόγητες, ανεπεξέργαστες. Ανάγκες απ’ αυτές που, όπως λέει ο Rycroft, αν ματαιωθούν είναι πιθανόν και να αποδεχτούμε την πραγματικότητα, αλλά που μόνο η ικανοποίηση τους μπορεί να μας οδηγήσει στο να την αγαπήσουμε. Κι όπως καίρια το ορίζει ο Παύλος, «η απελπισία περίστροφο και σφαίρες της οι ανάγκες».

Ανάγκες να νιώσουμε σωματικά και συναισθηματικά ασφαλείς. Να έρθουμε σε επαφή με τους Άλλους. Να πιστοποιήσουμε την υπαρξιακή μας αυτονομία. Να επιβεβαιώσουμε την αυτοεκτίμηση μας, αλλά και να εκφράσουμε τον Εαυτό μας.

Αν γυρεύουμε λοιπόν, πραγματικά, να αγαπήσουμε τη συλλογική πραγματικότητα που φτιάχνουμε κάθε φορά, αν ζητούμενο είναι να εκπληρώσουμε μέσα απ’ αυτήν και τις υποκειμενικές μας ανάγκες, τότε είναι βέβαιο πως οι ανάγκες αυτές, οι βαθιές υπαρξιακές μας ανάγκες, οφείλουν να κατατίθενται με σαφήνεια. Γιατί οι συλλογικότητες, οι πάσης φύσεως συλλογικότητες, από την ερωτική-φιλική σχέση και την οικογένεια, μέχρι το κόμμα ή την κοινωνία, είναι δυναμικά πεδία σχέσεων. Και καθώς οι ανάγκες υπεισέρχονται σ’ αυτές, μπορούν ανά πάσα στιγμή να εκπέσουν από Σχέσεις σε απλές συσχετίσεις ή χρήσεις.

Να λοιπόν 13+1 σίγουροι τρόποι όπου οι ανάγκες δεν κατατίθενται, αλλά στρεβλώνονται και υποθηκεύουν τη συλλογική πραγματικότητα, για την οποία -κατά τα λοιπά- τόσο νοιαζόμαστε. Κι’ αυτό δεν είναι καθόλου μια «αμερικανιά», ούτε μια συνταγή…

1. ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΜΑΝΤΕΨΕΙ Ο ΑΛΛΟΣ

Συχνά, αρνιόμαστε να ομολογήσουμε ξεκάθαρα τι είναι αυτό που πραγματικά μας πείραξε στη συμπεριφορά του Άλλου. Είναι το αυτονόητο δικαίωμα μας, ότι ο Άλλος -επειδή είναι σύντροφος, επειδή έχουμε «φάει μαζί ψωμί κι αλάτι»-  οφείλει με κάποιο μαγικό τρόπο να ξέρει τι μας ζορίζει και τι μας ενοχλεί, χωρίς να χρειάζεται να μιλήσουμε εμείς γι’ αυτό. Λες και η συντροφικότητα δεν προϋποθέτει το ψυχικό άνοιγμα. Λες και η συντροφικότητα συναρτάται και μόνον με την κοινή μας στόχευση αλλαγής των υλικών όρων της ζωής.

2. ΔΕΝ ΕΧΩ ΧΡΟΝΟ ΝΑ Σ’ ΑΚΟΥΣΩ

Όταν ο Άλλος δυσκολεύεται, κατά κάποιο τρόπο, να εκφραστεί εμείς δεν έχουμε χρόνο να τον ακούσουμε ενεργητικά. Είναι και οι ριμάδες οι διαδικασίες που πρέπει να προχωρήσουν.  Κι ίσως δεν είναι και πολύ κοντά στον διαλεκτικό υλισμό να ρωτήσουμε τον Άλλο πώς νιώθει γι’ αυτό. Άσε που τις περισσότερες φορές εμείς, που «πιάνουμε πουλιά στον αέρα», καθώς έχουμε εμπειρία απ’ αυτές τις διαδικασίες, ξέρουμε τι συμβαίνει πριν ακόμη και από τον σύντροφο που τον αφορά. Η ολόπλευρη αποδοχή του Άλλου και του δικού του τρόπου έκφρασης, της εκφραστικής του διαφορετικότητας, «κουράζει».

3. Ο ΘΥΜΟΣ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΘΕΜΑ

Όταν ο Άλλος είναι θυμωμένος ή κάτι τον έχει στεναχωρήσει ή κάτι μέσα του τον «ζόρισε» σ’ αυτή τη διαδικασία, δεν είναι ποτέ δική μας ευθύνη. Ας πάει στον ψυχαναλυτή του! Από πότε οι επαναστατικές πρωτοπορίες έχουν ευθύνη και χρόνο για τέτοια θέματα; Και στο φινάλε, αν θέλει να μιλήσει όταν ηρεμήσει, έχει καλώς. Αλλιώς, σκασίλα μας. Εμείς δεν οφείλουμε να ριψοκινδυνεύσουμε να συναντήσουμε τον πόνο του Άλλου. Αυτό, δεν είναι δουλειά της Συλλογικότητας μας. Το πολύ-πολύ να εισπράξουμε προσωπικά το θυμό του Άλλου και να αντεπιτεθούμε με απαξίωση, επικρίνοντας το πρόσωπο και όχι τις απόψεις του κλπ.

4. Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΠΙΚΡΙΣΗ

Όταν δε θα «αφήσουμε τίποτα να πέσει κάτω». Είναι δικαίωμα μας, αναφαίρετο μάλιστα, να κρίνουμε τον άλλο, όχι μόνο για τις πράξεις ή τις παραλείψεις του, αλλά γι’ αυτό που είναι ο ίδιος. Άλλωστε, η προηγούμενη εμπειρία μας από ανάλογες συλλογικότητες μας έχει δείξει, ότι πάντα κάπου από πίσω υπάρχουν κακοπροαίρετα κίνητρα. Ανυποψίαστοι ότι αυτός ο παρανοειδής τρόπος του σχετίζεσθαι, σχεδόν πάντα λειτουργεί σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία, βγάζοντας αληθινά τα χειρότερα σενάρια μας.

5. ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΛΑΘΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΙΩΤΙΚΑ

Όταν τα δικά μας λάθη δεν έχουν ποτέ την ίδια βαρύτητα με τα λάθη των Άλλων. Στο κάτω-κάτω, για μας πάντα υπάρχει μια σοβαρή δικαιολογία, που, βέβαια, ποτέ δεν ισχύει για τους Άλλους.

6. «ΕΧΟΥΜΕ ΤΗ ΜΥΓΑ»

Όταν μια συζήτηση αποτυγχάνει ή η σχέση μας με τον Άλλο δεν πάει στη «σωστή» κατεύθυνση, εμείς θα έχουμε στο νου μας πως να το πάρουμε προσωπικά. Πως να προσβληθούμε ή πως να αποτινάξουμε άμεσα από πάνω μας την «προσβολή». Να αμυνθούμε επιθετικά. Αδυνατώντας να δούμε πίσω από τις λέξεις του Άλλου, τι πραγματικά μπορεί να τον επηρέασε. Πού και ο Άλλος ζορίστηκε.

7. ΑΓΝΟΩΝΤΑΣ ΤΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΘΥΜΟΥ

Όταν αγνοούμε ότι πίσω από το θυμό του Άλλου, υπάρχει πάντα μια μετάφραση. Μια μετάφραση που συνήθως λέει, «χρειάζομαι περισσότερο χρόνο, προσοχή και νοιάξιμο -γιατί όχι- ρε συ. Ο θυμός είναι σαν την κόκκινη ένδειξη στο ταμπλό ενός αυτοκινήτου. Σημαίνει κάποια «βλάβη». Κάποια ανάγκη που «κοκκίνισε» ανεκπλήρωτη.

8. ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ ΚΡΥΦΤΟ

Όταν αποφεύγουμε, προσεκτικά, να μιλήσουμε για τις σκέψεις και κυρίως, για τα όποια συναισθήματα μας για τον Άλλο. Κυρίως αν είναι θετικά, δεν τολμάμε να μιλήσουμε γι’ αυτά μην τυχόν μας «πάρει τον αέρα», μην τυχόν και μας κυριαρχήσει εμάς τους σούπερ αυτόνομους.  Αν πάλι πρόκειται για αρνητικά συναισθήματα, αντί να μπούμε στη δύσκολη θέση να πούμε πώς αισθανθήκαμε γι’ αυτό, προτιμάμε να μιλήσουμε χαρακτηρίζοντας τον Άλλο. Λες και, είναι ο Μαρξισμός που απαγορεύει την επαφή με το συναίσθημα μας και τη γνήσια έκφραση του, και όχι η χυδαία και περίκλειστη αυτοαναφορικότητα του καπιταλισμού.

9. ΦΤΑΙΝΕ «ΑΥΤΟΙ» ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ

Όταν ο Άλλος δεν φαίνεται να καταλαβαίνει άμεσα το ζήτημα, η λύση είναι να ανέβουν οι τόνοι, να τα «χώσουμε» ή να το κάνουμε πιο κομψά, με την απαραίτητη «ελιτίστικη» ειρωνεία και υποτίμηση. Στο τέλος-τέλος, μπορεί να ρίξουμε και καμιά απειλή που πάντα «βοηθάει», ώστε να χτίζεται μια συναισθηματική απόσταση ασφαλείας για μας και ανασφάλειας για τον Άλλο. Βλέπεις, η Αριστερά μπορεί να «πεθαίνει από συναίσθημα», δεν είναι όμως «πολιτικό» να μιλάει για τα συναισθήματα της. Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση που μπορούμε να εξωτερικεύσουμε τα συναισθήματα μας, αρκεί να είναι όσο πιο κοντά γίνεται στη «σκοτεινή μας όψη». Η «αυθεντικότητα» μας επιτρέπει να είμαστε ο χειρότερος δυνατός εαυτός μας, «ξερνώντας» στα μούτρα του Άλλου ό,τι «θηρίο» κουβαλάμε μέσα μας, αδιαφορώντας,  όχι μόνο για το πως μπορεί να νιώσει εκείνος, αλλά και την εξέλιξη της διαπροσωπικής μας σχέσης, ή την προοπτική του ίδιου του συλλογικού εγχειρήματος.

10. ΣΕ ΣΥΝΑΡΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Καθώς συζητάμε ένα ζήτημα μπορούμε να «κατεβάσουμε» μια ολόκληρη λίστα με παρεμφερή ζητήματα που ανάγονται στο πρόσφατο ή μακρινό ή και «αρχαίο» παρελθόν. Τα προβλήματα για την Αριστερά δεν είναι ποτέ, ούτε και συζητιούνται, μεμονωμένα. Είναι πάντα σε «συνάρτηση με» κομμάτια από το παρελθόν. Έτσι κι αλλιώς,το να τίθεται η λίστα και να εκτονώνεται ο ψυχισμός, είναι σημαντικότερο από το να βρίσκεται μια λύση για το, κάθε φορά, συγκεκριμένο ζήτημα, στο εδώ και τώρα.

11. ΕΝΤΟΠΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΑΠΟΛΥΤΟΤΗΤΑ ΤΑ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ

Όταν εντοπίζουμε στα λάθη του Άλλου και μάλιστα με τρόπο, που δεν του αφήνει κανένα άλλο τρόπο διαφυγής, παρά μονάχα την αντεπίθεση. Γιατί, τα δικά του λάθη είναι «επαναλαμβανόμενα πάντα».  Αυτός, κάνει «πάντα το ίδιο πράγμα». Κι εμείς, «του το έχουμε πει εκατό φορές». «Αλλά αυτός ποτέ δεν ακούει». «Κάνει πάλι τα ίδια». Αντίθετα, εμείς, «μερικές φορές μπορεί να κάνουμε λάθος». Δηλαδή, η σχετικότητα του «μερικές φορές», του «μπορεί», ισχύει μόνο για μας. Για τον Άλλο, ισχύει η απολυτότητα του «πάντα», του «ποτέ» και του «πάλι». Μονάχα, που αυτή η απολυτότητα στην έκφραση μας, γίνεται ωτοασπίδα στα αυτιά του συντρόφου, που δεν θέλει πλέον να ακούσει.

12. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΠΟΤΕ ΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ

Όταν θυμόμαστε πάντοτε με θαυμαστή ενάργεια και με λογιστική τακτοποίηση τα αρνητικά στη σχέση μας με τον Άλλο. Ίσως, γιατί πάντα θυμόμαστε την καλή μανούλα μας, που δεν εντόπιζε τα θετικά γιατί μετά «θα έπαιρναν τα μυαλά μας αέρα και δεν βελτιωνόμαστε». Ίσως, γιατί μόνο οι δυσκολίες και τα αρνητικά μας «ατσαλώνουν». Ίσως, γιατί η «μίρλα» είναι συστατικό στοιχείο της «αδικημένης ταξικής μας υπαγωγής».

13. ΟΠΟΥ ΑΓΑΠΑΣ… ΝΑ ΦΕΥΓΕΙΣ!

Όταν η κατάσταση σε μια συλλογικότητα μας δημιουργεί πρόβλημα κι έχουμε μια δυσκολία να μιλήσουμε γι’ αυτό, είναι πιο βολικό να ενδώσουμε στο θυμό ή στο φόβο και, ή να κλειστούμε στο ασφαλές ατομικό καβούκι μας, ή να την «κάνουμε» με ελαφρά πηδηματάκια από τη συλλογικότητα που μας «κουράζει».  «Άσε με ρε με τους μαλάκες!». Εκείνο που μετράει, είναι εμείς να νιώσουμε ανακούφιση. Γιατί όποιος φοβάται να μιλήσει, δεν φοβάται να τσακωθεί…

14. Η ΑΡΝΗΣΗ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΤΟΝ «ΑΛΛΟ»

Καθώς έχουμε συστηματικά «εκπαιδευτεί» να επιδιώκουμε μια καλή «εξωτερική εμφάνιση» των σχέσεων μας με τους Άλλους, προτιμάμε να μην ριψοκινδυνεύσουμε στο να γνωρίσουμε τον άλλο πραγματικά. Να μην μάθουμε, έστω κάποιες πτυχές του εαυτού του, να μην γνωρίσουμε τις ανάγκες του, τα συναισθήματα και τα «θέλω» του. Κι εκείνος το ίδιο. Λες και η Αριστερά δεν χρειάζεται αυτό το βάθος.

Αυτή η Αριστερά που κάποτε τολμούσε να «είναι πάντα με τους Άλλους», ξέμαθε να είναι και με τον Εαυτό της.

Αλλά μερικές φορές, καλή ώρα, οι ανθρώπινες ανάγκες μας στέλνουν, με τον τρόπο τους, ραβασάκια.  Μας λένε τον πόνο τους. Βγάζουνε στην επιφάνεια το ακόρεστο, το πονετικό ανεκπλήρωτο τους. Και χρειαζόμαστε, σήμερα περισσότερο παρά ποτέ, τις συλλογικότητες, και μόνο αυτές, που θα μπορούν να αρθρώσουν μια λέξη γι’ αυτόν τον πόνο, αν όχι να τον γειάνουν.

* Ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης γεννήθηκε στη Σητεία της Κρήτης και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Πειραιά. Έχει βραβευτεί από το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρύθμισης για την καινοτομική μεθοδολογία του στην ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού. Η διδακτορική του διατριβή με θέμα τη Φιλοσοφία της Ανθρώπινης Εργασίας… απορρίφθηκε «πανηγυρικά». Μετά την παραίτηση του από τον Δημόσιο Τομέα, προώθησε τις αντιλήψεις εξανθρωπισμού της οργάνωσης της εργασίας και του Κοινοτισμού ως νέου πολιτισμικού προτύπου, με δεκάδες σεμινάρια, διαλέξεις και άρθρα στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με την προσωποκεντρική συμβουλευτική και ψυχοθεραπεία, σαν Σύμβουλος Προσωπικής Ανάπτυξης. 

Nov 152016
 

ww-2017-fb-event-784x295-cover-photo

Worldwork 2017 στην Ελλάδα!

Βαθιά Δημοκρατία σε ένα Διαιρεμένο Κόσμο
Μετατοπίζοντας τη συνειδητότητα στην πολιτική, την οικονομία, την οικολογία και τις σχέσεις.

Από το 1991 και μετά, άνθρωποι από όλον τον κόσμο, μαζεύονται σε διαφορετικές χώρες που φιλοξενούν το Worldwork για να επικεντρωθούν και να δουλέψουν πάνω σε κοινωνικά, περιβαλλοντολογικά και πολιτικά θέματα, αξιοποιώντας τα εργαλεία του process work στη διεργασία ομάδας, στην εσωτερική δουλειά και στις σχέσεις.

Το Worldwork 2017 οργανώνεται από την ελληνική κοινότητα του process work. Το σεμινάριο Worldwork είναι ένα βιωματικό εκπαιδευτικό σεμινάριο, πάνω στην επίλυση συγκρούσεων, την επίγνωση της ποικιλομορφίας, το συντονισμό ομάδων και το χτίσιμο κοινότητας. Το σεμινάριο συντονίζεται από μια διεθνή ομάδα process-oriented συντονιστών.

Τα θέματα γύρω από φυλετικές εντάσεις, εθνικές ταυτότητες, κοινωνική ανισότητα και περιβαλλοντολογικές καταστροφές κυριαρχούν στον κόσμο. Το δημοψήφισμα για το BRexit ταρακούνησε την Ευρώπη το καλοκαίρι που μας πέρασε. Εντείνεται η αύξηση της ξενοφοβίας και Ισλαμοφοβίας. Οι πόλεμοι που συνεχίζονται στον πλανήτη δημιουργούν εκατομμύρια εκτοπισμένων ανθρώπων, κλιμακώνεται η προσφυγική κρίση και χιλιάδες άνθρωποι πνίγονται στη Μεσόγειο.

Με την ένταση να κλιμακώνεται παγκοσμίως, σας προσκαλούμε να συναντηθούμε μαζί στην Ελλάδα και να συνδεθούμε μέσα στις διαφορές μας. Η φιλοδοξία μας είναι να δημιουργήσουμε τον κόσμο μέσα στον οποίον θέλουμε να ζήσουμε, ξεκινώντας από τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ μας στο παρόν. Το όνειρο μας είναι να εμπνεύσουμε ο ένας τον άλλον και να δουλέψουμε μαζί για νέες λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ως ανθρωπότητα.

Ένα κλικ εδώ για το κάλεσμα της ελληνικής ομάδας οργάνωσης.

Οι εγγραφές έχουν ξεκινήσει! Επισκεφθείτε τον ιστότοπο του σεμιναρίου, διαβάστε τις πληροφορίες για το κόστος και την πολιτική πληρωμής καθώς και όλες τις απαραίτητες πληροφορίες για τη διαμονή σας στο Πόρτο Χέλι.

Σημαντική πληροφορία για τις θέσεις Workstudy (έκπτωση 150 €) στο Worldwork. Tο Worldwork είναι μια συλλογική προσπάθεια και χρειαζόμαστε βοήθεια για να τρέξουμε αυτό το σεμινάριο. Ως αντάλλαγμα γι’ αυτήν τη βοήθεια, υπάρχει ένας περιορισμένος αριθμός θέσεων work-study. To work-study αντιστοιχεί σε μια μείωση της τάξεως των 150 € από την τιμή που θα πληρώσετε. Τα καθήκοντα του work-study περιλαμβάνουν βιντεοσκόπηση, χειρισμό των μικρόφωνων, βοήθεια στις εγγραφές, παροχή βοήθειας σε εκείνους/ες που έχουν ιδιαίτερες ανάγκες και άλλα διοικητικά καθήκοντα. Η βοήθεια σας μπορεί να χρειαστεί πριν, κατά τη διάρκεια αλλά και μετά το πέρας των ωρών του σεμιναρίου. Μπορείτε να κάνετε αίτηση για work-study στέλνοντας ένα e-mail στο ww2017greece@gmail.com, συμπεριλαμβάνοντας μια σύντομη περιγραφή της ανάγκης και την αιτιολογία του αιτήματός σας. Η λήξη προθεσμίας για την υποβολή αιτήσεων είναι 30 Νοεμβρίου 2016. Η ανάθεση των θέσεων του work-study θα γίνει μέχρι την Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου 2016.

Nov 112016
 

come-together-ii-susan-korsnick

 

Στις Ανοιχτές Διεργασίες Ομάδας μαζευόμαστε όσοι εμφανιστούμε εκείνο το βράδυ και μοιραζόμαστε αυτό που είναι στη καρδιά και το μυαλό μας.

Διαλέγουμε όλοι μαζί να εστιάσουμε σε κάτι και προσπαθούμε να κάνουμε χώρο σε όλες τις φωνές κι όλες τις εμπειρίες γύρω από αυτό και να τις βοηθήσουμε να έρθουν σε συνδιαλλαγή, για μια βαθύτερη κατανόηση ο ένας του άλλου, κι αν είμαστε τυχεροί, στιγμιαίες αναλαμπές της συλλογικής μας σοφίας…

Όλοι ευπρόσδεκτοι

 

Παρασκευή 11/11/2016 @ 7-9μμ

Γιαννάρου 17,  Άλιμος

Δραστηριότητα χωρίς κόστος

Nov 082016
 
syn
«Διλήμματα και συμφραζόμενα του προσφυγικού ζητήματος. Ιδέες, αξίες, ιστορία, πολιτικές».
Τετάρτη
9 Νοεμβρίου 2016

Το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, με αφορμή την έκθεση Δρόμοι Επιβίωσης που παρουσίασε μέσα στο 2016, διοργανώνει συνέδριο με θέμα: «Διλήμματα και συμφραζόμενα του προσφυγικού ζητήματος. Ιδέες, αξίες, ιστορία, πολιτικές».

Το συνέδριο θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2016 και την Πέμπτη 10 Νοεμβρίου 2016, στην αίθουσα της Γερουσίας, στο κτίριο της Βουλής των Ελλήνων.

Στο πλαίσιο του συνεδρίου, στον προθάλαμο της αίθουσας της Γερουσίας, θα παρουσιάζεται τμήμα του υλικού της έκθεσης Δρόμοι Επιβίωσης η οποία πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με την Ένωση Φωτορεπόρτερ Ελλάδας.

Παράλληλα, την Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2016  και ώρα 19.00 θα πραγματοποιηθεί προβολή του βραβευμένου ντοκιμαντέρ της Μαριάννας Οικονόμου «Ο πιο μακρύς δρόμος», στην αίθουσα εκδηλώσεων της Βουλής των Ελλήνων, στη λεωφόρο Αμαλίας 22-24 (είσοδος από Σουρή).

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ

Πηγή: Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων

 Posted by at 13:02  συνέδρια  Comments Off on Συνέδριο: «Διλήμματα και συμφραζόμενα του προσφυγικού ζητήματος. Ιδέες, αξίες, ιστορία, πολιτικές».
Nov 082016
 

amate-stoa

(φωτογραφία: Amate Performance – “Ανέστιος – Δοκιμή 2”)

Ανοιχτή Διεργασία Ομάδας αυτήν την Παρασκευή 11/11/16 (7.00 – 9.00 μμ)!

H Διεργασία Ομάδας στηρίζεται στην έννοια της “Βαθιάς Δημοκρατίας,” μιας συναισθηματικής στάσης, σύμφωνα με την οποία όλοι οι άνθρωποι, τα συναισθήματα, οι σωματικές εμπειρίες, τα όνειρα και οι καταστάσεις συνείδησης θεωρούνται αναπόσπαστες πτυχές του όλου. Είναι ένας ανοιχτός τρόπος αντιμετώπισης των εμπειριών που είναι παρούσες σε μια ομάδα και ζητούν να γίνουν συνειδητές.

Η Διεργασία Ομάδας στοχεύει στην υποστήριξη των διαφορετικών πλευρών ενός θέματος, μιας ομάδας ή μιας κοινότητας μέσα από την διευκόλυνση της έκφρασης των διαφορετικών πλευρών και της ουσιαστικής συνδιαλλαγής μεταξύ τους.

Η έκφραση και η συνδιαλλαγή μεταξύ των διαφορετικών εμπειριών μιας ομάδας αποσκοπεί στην κατανόηση του πεδίου, τη δημιουργία στιγμιαίας αίσθησης κοινότητας η οποία βοηθά στην ανεύρεση δημιουργικών λύσεων στα προβλήματα που απασχολούν την ομάδα.

Οι συναντήσεις Διεργασίας Ομάδας είναι ανοιχτές σε όσους επιθυμούν να εξερευνήσουν σε βάθος θέματα και προβλήματα που αφορούν την ζωή μας, σαν κοινωνικά και πολιτικά άτομα, στα πλαίσια συνδιαλλαγής σε ομάδα.

Διαδικαστικά

Τόπος: Γιαννάρου 17, ‘Aλιμος (1η Στάση Καλαμακίου, στάση τραμ “Πικροδάφνη”)

Ώρες: Παρασκευή 7 – 9 μ.μ.

Κόστος: Δεν υπάρχει χρηματικό κόστος για αυτές τις συναντήσεις

Για πληροφορίες για το Πρόγραμμα Ανοιχτών Διεργασιών Ομάδας 2016-2017 (pdf) κάνετε κλικ εδώ

 

Nov 032016
 

monologoi

Το υλικό σε αυτό το βιβλίο είναι αποτέλεσμα κύκλου βιωματικών εργαστηρίων, που έγιναν σε ξενώνες φιλοξενίας ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων στην Αθήνα και την Πάτρα, από τον Απρίλιο έως τον Ιούλιο του 2016, στο πλαίσιο της Δράσης «Μονόλογοι από το Αιγαίο».

Η δράση “Μονόλογοι από το Αιγαίο” υλοποιείται από το 2016 στο πλαίσιο του Προγράμματος “κι αν ήσουν εσύ;” από το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση και την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες σε συνεργασία με την οργάνωση PRAKSIS.

Στην Α΄ φάση υλοποίησής της, Απρίλιος-Ιούλιος 2016, η δράση περιλαμβάνει μια σειρά εργαστηρίων με περίπου 40 έφηβους πρόσφυγες σε κέντρα φιλοξενίας στην Αθήνα και την Πάτρα. Πραγματοποιούνται πάνω από 40 βιωματικά εργαστήρια, ενδυνάμωσης, θεατρικού παιχνιδιού και δημιουργικής γραφής από ειδικευμένους εμψυχωτές, θεατροπαιδαγωγούς, κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους και διερμηνείς.

Εμψυχωτές:

Από το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση: Γιώργος Μπεκιάρης- δάσκαλος/θεατροπαιδαγωγός, Διονυσία Ασπρογέρακα-φιλόλογος/θεατροπαιδαγωγός, Βέρα Λάρδη-θεατροπαιδαγωγός, Σόνια Μολογούση-θεατροπαιδαγωγός, Ηρώ Ποταμούση-θεατροπαιδαγωγός, Ανδριάνα Ταβαντζή-νηπιαγωγός/εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού, Γιάσσερ-Ιάσoνας Θάμπετ-διερμηνέας, Ευθύμης Αργυράτος-εικαστικός, Στράτος Παπακωνσταντίνου-εμψυχωτής θεατρικού παιχνιδιού

Από Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες: Asef Farjam-διερμηνέας, Eliane Choucair-διερμηνέας, Kωνσταντίνος Ασημίδης-διερμηνέας

Από την PRAKSIS: Γεωργία Τζανάκου-κοινωνική λειτουργός, Θεόδωρος Παξινός-ψυχολόγος, Habib Mohammde-διερμηνέας, Ali Uosuri-διερμηνέας, Louay Hisjam-διερμηνέας, Φοίβoς Κολοβός-ψυχολόγος, Λήδα Μουρλούκου- ψυχολόγος, Αλέξης Λαμπρίδης- κοινωνικός λειτουργός, Χρήστος Γεωργόπουλος-κοινωνικός λειτουργός, Αναστασία Χαρίτου-κοινωνικός λειτουργός, Μαρία Ντίνη-κοινωνικός λειτουργός, Ανθούλα Χριστοδουλοπούλου-κοινωνικός λειτουργός

Συντονίστρια της δράσης: Χαρά Τσουκαλά tsoukalahara@yahoo.gr
Γραμματεία-Διαχείριση: humanrights@theatroedu.gr

Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση

Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες
Αθήνα 2016
ISBN 978-960-9529-02-0
Επιμέλεια: Χαρά Τσουκαλά

Ένα κλικ εδώ για να δεις όλο το βιβλίο (pdf)!

Απόσπασμα από την εισαγωγή του βιβλίου:

diadromes

Nov 012016
 

q

Η εφαρμογή του προγράμματος «Ενδυνάμωση Εκπαιδευτικών» συνεχίζεται για έβδομη χρονιά! Χθες, συναντηθήκαμε στη Ρόδο με ομάδα εκπαιδευτικών που σχηματίστηκε για αυτό το σκοπό, με την υποστήριξη του Ιδρύματος Υποτροφιών Ρόδου Εμμανουήλ και Μαίρης  Σταματίου. Ο κος Ελευθέριος Ζήφιας, συνεργάτης του Ιδρύματος είχε φροντίσει για όλες τις λεπτομέρειες για την ομαλή διεξαγωγή της συνάντησης και τον ευχαριστούμε. Άλλη ατμόσφαιρα στο νησί. Η Ρόδος, άδεια από τουρίστες πια, ήρεμη, βροχερή, οι άνθρωποι μοιάζουν λιγότερο φορτισμένοι.

Την ομάδα αυτής της χρονιάς στη Ρόδο συντονίζουν η Αλεξάνδρα Βασιλείου και η Λίλη Βασιλείου. Δουλέψαμε μαζί με τους εκπαιδευτικούς για ένα γεμάτο τετράωρο. Γνωριστήκαμε, παρουσιάσαμε τη δομή του προγράμματος, τον τρόπο που θα δουλέψουμε στην ολομέλεια και στις μικρές ομάδες και μετά βουτήξαμε στο πρώτο κεφάλαιο του εγχειριδίου. Γέμισε το δωμάτιο αφηγήσεις και ζωγραφιές. Αναρωτηθήκαμε, γελάσαμε, συγκινηθήκαμε.

Η συνάντηση τελείωσε με τη γνωστή ερώτηση, ‘με τι συναίσθημα φεύγεις από εδώ σήμερα;’. Η ομάδα απάντησε: αισιοδοξία, ομαδικότητα, ξύπνημα, χαλάρωση, περιέργεια, δεν είμαι αυθόρμητος, ξεφεύγω – δεν ξεφεύγω, προβληματισμένη, ένταση, διάθεση για δουλειά, χαμογελαστή, κύκλος, έξαψη, ωραία, ροζ, συζήτηση, ικανοποιημένη, ηρεμία, νέα εμπειρία, ανακούφιση, περιέργεια, χαρά, χαρά κι εγώ, συνεργασία, ανάγκη, περιέργεια, ξύπνησα, συνειδητοποίηση, χαλάρωση…

Καλή αντάμωση για τη δεύτερη ολομέλεια στις 19 Δεκέμβρη!

Ένα κλικ εδώ για φωτογραφίες από την επιμόρφωση