Oct 182016
 

carl-jung-3116

 

Δεν ξέρω αν η επίγνωση της σκιάς είναι η καλύτερη πολιτική, κοινωνική και πνευματική δουλειά που μπορούμε να κάνουμε, αλλά σίγουρα τη θεωρώ απαραίτητη προϋπόθεση για βιώσιμες λύσεις!

Μια επιστολή του C.G. Jung από το 1937, που γράφει για τη σκιά (shadow) και τη δική του κατανόηση για αυτήν. Με το Worldwork στην Ελλάδα σε λίγους μήνες, αποκτά ιδιαίτερη σημασία κι αυτός ο τρόπος αντίληψης των πραγμάτων!

Πηγή: Letters of C. G. Jung: Volume I, 1906-1950

Προς: P.W. Martin

20 Αυγούστου, 1937

Αγαπητέ κύριε Martin,

Λυπάμαι που έχω αφήσει την επιστολή σας αναπάντητη, αλλά ήμουν τόσο απασχολημένος που δεν μπορούσα να βρω τον απαραίτητο χρόνο για να απαντήσω στην ερώτησή σας σωστά. Είναι ένα πολύ δύσκολο και σημαντικό ερώτημα, αυτό που καλείτε την τεχνική με την οποία μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει τη σκιά.

Για την ακρίβεια, δεν υπάρχει καμία τεχνική, καθόσον τεχνική σημαίνει ότι υπάρχει ένας γνωστός και πιθανά συνταγογραφούμενος τρόπος να αντιμετωπιστεί μια συγκεκριμένη δυσκολία ή πρόκληση. Είναι μάλλον μια αντιμετώπιση ανάλογη με τη διπλωματία ή την πολιτική ικανότητα.

Για παράδειγμα, δεν υπάρχει μια ιδιαίτερη τεχνική που θα μας βοηθήσουν να φέρουμε σε συμβιβασμό δυο πολιτικά κόμματα που αντιτίθεται το ένα στο άλλο. Μπορεί να είναι θέμα καλής θέλησης, διπλωματικής πονηριάς, εμφυλίου πολέμου ή οτιδήποτε άλλου. Αν μπορεί κανείς να μιλήσει για μια τεχνική, συνίσταται αποκλειστικά σε μια στάση.

Πρώτα απ ‘όλα πρέπει κανείς να αποδεχθεί και να λάβει σοβαρά υπόψη την ύπαρξη της σκιάς. Δεύτερον, είναι απαραίτητο να ενημερωθεί σχετικά με τις ιδιότητες και τις προθέσεις της. Τρίτον, θα είναι αναπόφευκτες μακρές και δύσκολες διαπραγματεύσεις.

Κανείς δεν μπορεί να ξέρει ποια θα είναι η τελική έκβαση αυτών των διαπραγματεύσεων. Ξέρει μόνο ότι μέσα από προσεκτική συνεργασία, το ίδιο το πρόβλημα γίνεται αλλάξει.  Πολύ συχνά, ορισμένες φαινομενικά αδιανόητες προθέσεις της σκιάς είναι απλά απειλές που οφείλονται σε μια απροθυμία από την πλευρά του εγώ να εισέλθει σε μια σοβαρή εξέταση της σκιάς.

Αυτές οι απειλές μειώνονται συνήθως όταν κάποιος σχετιστεί μαζί τους με σοβαρότητα. Τα ζεύγη αντιθέτων έχουν μια φυσική τάση να συναντηθούν στη μεσαία γραμμή, αλλά η μεσαία γραμμή δεν είναι ποτέ ένας συμβιβασμός που προκύπτει από γνωστικές διεργασίες και που μπορεί να επιβληθεί στις αντιτιθέμενες δυνάμεις. Είναι μάλλον το αποτέλεσμα της σύγκρουσης που  πρέπει να υποφέρει κανείς.

Τέτοιες συγκρούσεις δεν επιλύονται με ένα έξυπνο τέχνασμα ή με μια έξυπνη εφεύρεση, αλλά αντέχοντας τες. Για την ακρίβεια χρειάζεται να θερμάνεις τέτοιες συγκρούσεις, μέχρι να μαίνονται σε πλήρη εξέλιξη, έτσι ώστε τα αντίθετα σιγά-σιγά να λιώσουν μαζί. Είναι ένα είδος αλχημιστικής διαδικασίας και όχι μια ορθολογική επιλογή και απόφαση. Ο πόνος είναι ένα απαραίτητο μέρος της. Κάθε πραγματική λύση είναι εφικτή μόνο με έντονο πόνο.

Ο πόνος δείχνει το βαθμό στον οποίο είμαστε αφόρητοι για τους εαυτούς μας. “Συμφώνησε με τον εχθρό!” μέσα και έξω! Αυτό είναι το πρόβλημα! Η εν λόγω συμφωνία θα πρέπει να παραβιάζει τον εαυτό σας τόσο λίγο, όσο και τον εχθρό σου. Ομολογώ ότι δεν είναι εύκολο να βρει κανείς τη σωστή φόρμουλα, αλλά αν το βρείτε έχετε βρει το όλον μέσα σας και αυτό, νομίζω, είναι το νόημα της ανθρώπινης ζωής.

C.G. Jung ~ Carl Jung, Letters Vol. Ι, σελίδες 233-235

Oct 142016
 

Η αλήθεια σχετικά με τους εμβολιασμούς των προσφυγόπουλων που πάνε σχολείο

Πηγή: Το Ποντίκι 

12.10.2016 / Μιχάλης Λαγάνης

em

Βασικό επιχείρημα των γονέων οι οποίοι αντιδρούν στην ένταξη των παιδιών προσφύγων και μεταναστών στα ελληνικά σχολεία, είναι ότι είναι ανεμβολίαστα και συνεπώς πιθανόν να είναι φορείς επικίνδυνων μεταδοτικών ασθενειών, όπως η φυματίωση και η ελονοσία.

Προφανώς, οι συγκεκριμένοι γονείς είτε εθελοτυφλούν είτε δεν έχουν ενημερωθεί ότι πρώτη και κύρια προϋπόθεση προκειμένο ένα προσφυγόπουλο να ενταχθεί στο πρόγραμμα εκπαίδευσης, σ΄ένα δημόσιο σχολείο είναι να έχει κάνει όλα τα απαραίτητα εμβόλια, που συνιστώνται για τα παιδιά της ηλικίας του.

Χαρακτηριστικά, όπως επισημάνθηκε σε πρόσφατη ανακοίνωση της Γενικής Γραμματείας Δημόσιας Υγείας:

“Σε όλα τα Κέντρα Φιλοξενίας που μετέχουν στο πρόγραμμα εκπαίδευσης του Υπουργείου Παιδείας, έχει πραγματοποιηθεί ο εμβολιασμός των παιδιών όπως προβλέπεται από το πρόγραμμα εμβολιασμών που εφαρμόζεται.

Με τη συμφωνία των Υπουργείων Παιδείας και Υγείας, τα Κέντρα Φιλοξενίας εντάσσονται στο πρόγραμμα εκπαίδευσης που εφαρμόζεται στα σχολεία της χώρας ακολουθώντας την εξέλιξη του προγράμματος εμβολιασμού και εφόσον έχει πραγματοποιηθεί εμβολιασμός των παιδιών στο κάθε συγκεκριμένο Κέντρο.

Αυτή την εβδομάδα πραγματοποιήσαμε εμβολιασμούς παιδιών σε 4 καταυλισμούς στη βόρεια Ελλάδα (Δερβένι Διόν, Καλοχώρι, Βαγιοχώρι και Καβαλάρι), ενώ αύριο (σ.σ. σήμερα) θα συνεχίσουμε με τους καταυλισμούς της Σίνδου. Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα σε συνεργασία με το Υπουργείο Υγείας οργανώσαμε μεγάλη εκστρατεία ανοσοποίησης, εμβολιάζοντας περισσότερα από 7.000 παιδιά, ηλικίας από 6 εβδομάδων έως 15 ετών. Η θωράκιση αφορούσε σε δέκα κοινές παιδικές ασθένειες (διφθερίτιδα, τέτανος, κοκίτης, ιλαρά, παρωτίτιδα, ερυθρά, αιμόφιλος ινφλουέντσας, ηπατίτιδα Β, πολιομυελίτιδα και πνευμονόκοκκο). ανέφερε μιλώντας στο “topontiki.gr”  ο Απόστολος Βεΐζης, Διευθυντής Προγραμμάτων των Γιατρών Χωρίς Σύνορα.

“Ανεμβολίαστα ένα στα δύο Ελληνόπουλα”, λένε οι παιδίατροι.

Μπορεί να διαμαρτύρονται και να σχηματίζουν ανθρώπινες αλυσίδες, για να εμποδίσουν μικρά παιδιά να πάνε στο σχολείο, όμως οι Έλληνες γονείς “συλλαμβάνονται” ασυνεπείς όσον αφορά στον εμβολιασμό των δικών τους παιδιών.

“Ο προβληματισμός και ο φόβος των γονέων, η έλλειψη εμπιστοσύνης στις φαρμακευτικές εταιρείες αλλά και η άγνοια σχετικά με τα συστατικά των εμβολίων, δημιουργούν ένα σοβαρό ζήτημα στην εμβολιαστική κάλυψη της Ελλάδας.”, ανέφερε σε ημερίδα για τον εμβολιασμό που διοργανώθηκε πρόσφατα, ο πρόεδρος της Ελληνικής Παιδιατρικής, καθώς και Παγκόσμιας Παιδιατρικής Εταιρείας κ. Ανδρέας Κωνσταντόπουλος.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα αποτυπώνεται στο εμβόλιο κατά της μηνιγγίτιδας Β, καθώς όπως παραδέχονται οι παιδίατροι μόλις 3 στους 10 Έλληνες μαθητές είναι εμβολιασμένοι για την πρόληψη του επικίνδυνου μικροβίου, που εφόσον δεν διεγνωσθεί έγκαιρα μπορεί να στοιχίσει ακόμα και τη ζωή του ασθενούς!

 

nr

πίνακας του Νόρμαν Ρόκγουελ 

Και επειδή η ιστορία κύκλους κάνει, δες κι αυτό το άρθρο από τη Μηχανή του Χρόνου.

Αστυνομικοί συνοδεύουν την 6χρονη Ρούμπι Μπρίτζις, το πρώτο έγχρωμο παιδί που πήγε σε σχολείο λευκών. Την «υποδέχθηκαν» με παιδικό φέρετρο και κατάρες. 50 χρόνια μετά την υποδέχθηκαν στον Λευκό Οίκο… 
 

Πηγή: Μηχανή του Χρόνου

14 Νοεμβρίου 1960, Νέα Ορλεάνη Η 6χρονη Ρούμπι Μπρίτζις ήταν το πρώτο έγχρωμο παιδί που πέρασε το κατώφλι σε σχολείο λευκών. Την συνόδευαν τρεις αστυνομικοί, για να την προστατέψουν. Το πλήθος είχε συγκεντρωθεί για να διαμαρτυρηθεί για την κρατική απόφαση, που επέτρεπε σε μαύρους να πηγαίνουν στα ίδια σχολεία με τους λευκούς. Η Ρούμπι ήταν ένα από τα έξι παιδιά που πέρασαν τις εξετάσεις που θέσπισε η πολιτεία για να κρίνει ποια έγχρωμα παιδιά είχαν τις ικανότητες να καθίσουν στα ίδια θρανία με τα λευκά. Δύο από τα έξι παιδιά επέλεξαν να συνεχίσουν τη φοίτησή τους στο παλιό τους σχολείο, ενώ τα υπόλοιπα τρία πήγαν στο σχολείο δύο μέρες μετά από τη Ρούμπι, στις 16 Νοεμβρίου. Η συμμετοχή στις εξετάσεις ήταν προαιρετική και αρχικά, ο πατέρας της Ρούμπι δεν ήθελε να μπλέξει την κόρη του σε μια τόσο ταραγμένη υπόθεση. Επέμενε όμως η γυναίκα του, που θεωρούσε ότι όφειλαν να συμμετέχουν ενεργά, όχι μόνο για να προσφέρουν καλύτερη μόρφωση στην κόρη τους, αλλά και για να αγωνιστούν για τα δικαιώματα των Αφροαμερικανών….

Έτσι, στις 14 Νοεμβρίου 1960, η 6χρονη Ρούμπι έφτασε στο δημοτικό σχολείο William Frantz. Έξω από το κτίριο περίμεναν οι γονείς όλων των μαθητών του σχολείο και αρνούνταν να αφήσουν τα παιδιά τους να μπουν μέσα. Πετούσαν ντομάτες, φώναζαν, εκτόξευαν προσβολές και κάποιοι είχαν γράψει ρατσιστικά σχόλια στον τοίχο. Η Ρούμπι δεν είχε αντιληφθεί τη σημασία της στιγμής. Όταν είδε τον κόσμο και άκουσε τη φασαρία, θεώρησε ότι γινόταν κάποια γιορτή ή παρέλαση. Ο αστυνομικός που τη συνόδευε, Τσαρλς Μπαρκς, θυμάται ότι η μικρή δεν έδειξε να φοβάται ούτε ταράχτηκε από τις φωνές: «Ακολουθούσε σαν στρατιωτάκι. Ήμασταν όλοι πολύ περήφανοι!» Το μοναδικό πράγμα που την τρομοκράτησε ήταν ένα μικρό ξύλινο φέρετρο, μέσα στο οποίο ήταν ξαπλωμένη μία μαύρη κούκλα. Το είχε φέρει στο σχολείο μία γυναίκα ως ένδειξη διαμαρτυρίας. Η Ρούμπι έχει δηλώσει πως έβλεπε εφιάλτες με το φέρετρο για μήνες και άρχισε να προσεύχεται κάθε μέρα, πριν φύγει για το σχολείο. Την πρώτη μέρα την πέρασαν στο γραφείο του διευθυντή, καθώς ήταν αδύνατον να γίνει μάθημα με την ένταση που επικρατούσε. Τη δεύτερη μέρα, ο ιερέας Λόιντ Φόρμαν συνόδευσε την 5χρονη κόρη του στο σχολείο, σπάζοντας έτσι το μποϊκοτάζ που είχαν εφαρμόσει οι γονείς. Σταδιακά, όλο και περισσότεροι μαθητές επέστρεψαν στα θρανία. Ωστόσο, για ένα χρόνο, κανείς καθηγητής δεν δεχόταν να διδάξει τη Ρούμπι πέρα από μία δασκάλα, την Μπάρμπαρα Χένρι, η οποία έκανε μάθημα μόνο στην 6χρονη. Ακόμα και όταν η καθημερινότητα επέστρεψε στους κανονικούς της ρυθμούς, μία γυναίκα εμφανιζόταν συχνά στο προαύλιο και απειλούσε τη Ρούμπι πως θα τη δηλητηρίαζε. Ευτυχώς, οι απειλές δεν έγινε ποτέ πράξη, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι το «θράσος» της οικογένειας Μπρίτζις πέρασε ατιμώρητο. Ο πατέρας της απολύθηκε και οι παππούδες της έχασαν τη γη που καλλιεργούσαν στο Μισισιπί….

Η Ρούμπι Μπρίτζις δούλεψε για χρόνια σε πρακτορείο ταξιδίων, προτού παραιτηθεί για να μεγαλώσει τα παιδιά της. Έχει μιλήσει πολλές φορές για την εμπειρία της και τον ρατσισμό που επικρατεί στις ΗΠΑ….

Το 2011, όταν συνάντησε τον Μπαράκ Ομπάμα, στάθηκαν μπροστά στον πίνακα που ζωγράφισε ο Νόρμαν Ρόκγουελ προς τιμήν της και ο πρόεδρος τον ΗΠΑ της είπε: «Αν δεν ήσουν εσύ, δεν θα ήμουν εδώ και δεν θα βλέπαμε μαζί αυτόν τον πίνακα»….

Oct 042016
 

Αυτήν την Παρασκευή 7/10/16 (7.00 – 9.00 μμ) η πρώτη Ανοιχτή Διεργασία Ομάδας της περιόδου 2016-2017.

H Διεργασία Ομάδας στηρίζεται στην έννοια της “Βαθιάς Δημοκρατίας,” μιας συναισθηματικής στάσης, σύμφωνα με την οποία όλοι οι άνθρωποι, τα συναισθήματα, οι σωματικές εμπειρίες, τα όνειρα και οι καταστάσεις συνείδησης θεωρούνται αναπόσπαστες πτυχές του όλου. Είναι ένας ανοιχτός τρόπος αντιμετώπισης των εμπειριών που είναι παρούσες σε μια ομάδα και ζητούν να γίνουν συνειδητές.

Η Διεργασία Ομάδας στοχεύει στην υποστήριξη των διαφορετικών πλευρών ενός θέματος, μιας ομάδας ή μιας κοινότητας μέσα από την διευκόλυνση της έκφρασης των διαφορετικών πλευρών και της ουσιαστικής συνδιαλλαγής μεταξύ τους.

Η έκφραση και η συνδιαλλαγή μεταξύ των διαφορετικών εμπειριών μιας ομάδας αποσκοπεί στην κατανόηση του πεδίου, τη δημιουργία στιγμιαίας αίσθησης κοινότητας η οποία βοηθά στην ανεύρεση δημιουργικών λύσεων στα προβλήματα που απασχολούν την ομάδα.

Οι συναντήσεις Διεργασίας Ομάδας είναι ανοιχτές σε όσους επιθυμούν να εξερευνήσουν σε βάθος θέματα και προβλήματα που αφορούν την ζωή μας, σαν κοινωνικά και πολιτικά άτομα, στα πλαίσια συνδιαλλαγής σε ομάδα.
Για πληροφορίες για το Πρόγραμμα Ανοιχτών Διεργασιών Ομάδας 2016-2017 (pdf) κάνετε κλικ εδώ

Oct 022016
 

efta5

Χθες το βράδυ ολοκληρώθηκε το συνέδριο της EFTA (European Family Therapy Association) στην Αθήνα. Εκατοντάδες σύνεδροι για τέσσερεις μέρες  γέμισαν τα δωμάτια του συνεδριακού χώρου για παρακολουθώντας παρουσιάσεις και συμμετέχοντας σε εργαστήρια.

Το Processwork Hub συμμετείχε στο συνέδριο, προσφέροντας ένα εργαστήριο με θέμα «Love Makes a Family: addressing issues towards LBGT families in therapy» . Το εργαστήριο είχε σχεδιαστεί για 15-20 ανθρώπους, αλλά στην αίθουσα βρέθηκαν 50-60. Αυτό δείχνει και  την ανάγκη για περισσότερο διάλογο στην κοινότητα των θεραπευτών για τα θέματα που αφορούν τη στάση μας απέναντι στους ΛΟΑΤ και τις ΛΟΑΤ οικογένειες.

Ο χρόνος του εργαστηρίου περιορισμένος για ένα τόσο σύμπλοκο θέμα. Η ελληνική κοινωνία (άρα και ο χώρος της ψυχοθεραπείας) ταλανίζεται και διαπραγματεύεται τη στάση απέναντι στα θέματα ταυτότητας φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού. Αυτό το καταλαβαίνει κανείς παρατηρώντας και τη διαφορετική ορολογία που χρησιμοποιείται («σεξουαλική παρέκκλιση», «σεξουαλικές προτιμήσεις και επιλογές», «ταυτότητα φύλου και σεξουαλικός προσανατολισμός»). Ως επαγγελματίες δεν έχουμε καν συμφωνήσει σε μια κοινή ορολογία που να περιγράφει την ανθρώπινη εμπειρία γύρω από αυτά τα θέματα.

Στο εργαστήριο ξεκινήσαμε από τα βασικά. Να ξεκαθαρίσουμε όρους και να δούμε αυτοί οι όροι τι σημαίνουν για εμάς και τη δικά μας ταυτότητα, αλλά και για την ταυτότητα των άλλων, καθώς  και για τον τρόπο που εμείς ως θεραπευτές την αντιλαμβανόμαστε. Τι συμπεράσματα βγάζουμε από τη δήλωση μιας ταυτότητας ή πως επηρεάζεται η στάση μας από τη δική μας απόδοση μιας ταυτότητας στον άλλον άνθρωπο;

Αναδύθηκαν μύθοι για το σεξουαλικό προσανατολισμό (η ομοφυλοφιλία των ανδρών μπορεί να οφείλεται σε σεξουαλική κακοποίηση που έχουν υποστεί, οι λεσβίες είναι γυναίκες που έχουν τραυματικές εμπειρίες σε σχέσεις με άνδρες, κλπ). Προσπαθήσαμε να αποδομήσουμε αυτούς τους μύθους.

Μιλήσαμε για την παρέκκλιση ως στατιστικό όρο και το πώς αυτό επηρεάζει τη στάση των θεραπευτών. Είναι ευθύνη των θεραπευτών να «κανονικοποιούν» τον κόσμο (στατιστικά και κοινωνικά)  ή να υποστηρίζουν ανθρώπους να ζουν τη φύση τους με αξιοπρέπεια και δικαιώματα;

Αναφέραμε τα είδη ομοφοβίας/τρανσφοβίας (εσωτερικευμένη, διαπροσωπική, κοινωνική, θεσμική). Διερευνήσαμε στάσεις απέναντι στους ΛΟΑΤ, από την πιο αρνητική στην πιο θετική, αξιοποιώντας το Riddle Scale. Επισημάναμε την ανοχή ή την αποδοχή ως επικρατούσα θετικότερη και τις παγίδες που κρύβει αυτό. Αναζητήσαμε πρακτικούς τρόπους που οι θεραπευτές μπορούν να δημιουργήσουν πιο ασφαλείς χώρους για ΛΟΑΤ ανθρώπους και πιο ολοκληρωμένης στήριξης ΛΟΑΤ οικογενειών.

Ο χρόνος ελάχιστος για το εύρος των ερωτημάτων που τέθηκαν και την ανάγκη ανεύρεσης κοινής γλώσσας για αυτά τα θέματα.  Κάναμε όμως τα πρώτα βήματα. Αναδύθηκε καθαρά η  ανάγκη για μεγαλύτερη επιμόρφωση των θεραπευτών για αυτά τα θέματα αλλά και η ανάγκη για διάλογο μέσα στο θεραπευτικό χώρο για αυτά.

Στο κλείσιμο του εργαστηρίου ζητήθηκε από την ομάδα να περιγράψει με μια λέξη (μια εικόνα, ένα συναίσθημα) το πώς φεύγει από το εργαστήριο. Ακούστηκαν τα εξής: ενδυνάμωση, φως, ανακούφιση, αναγνώριση, ευγνωμοσύνη, συγκίνηση, αισιοδοξία, αγάπη, ουράνιο τόξο, γέφυρα, ασφάλεια, ειρήνη, ποικιλομορφία, συνδετικοί κρίκοι, εκτίμηση, ανοιχτότητα, αλήθεια, ταξίδι, επίγνωση, δεξιότητα, λύπη

Μακάρι αυτό το εργαστήρι να λειτούργησε ως ερέθισμα για περισσότερη σκέψη, μοιρασιά και περισυλλογή για τη ζωή τη δική μας, των ανθρώπων γύρω μας και το ρόλο μας ως επαγγελματίες. Αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο πιο δίκαιο, πιο αληθινό, πιο ανθρώπινο. Για όλους και όλες, τους στατιστικά “κανονικούς” και “μη-κανονικούς”. Γιατί όλοι και όλες είμαστε εκφράσεις της ζωής και της φύσης.

 Ένα κλικ εδώ για φωτογραφίες από το εργαστήρι

 

 Posted by at 11:03  συνέδρια  Comments Off on Ένας απολογισμός του εργαστηρίου στο συνέδριο της EFTA