Dec 312012
 

δεν είμαι καλά ρε…

ο φόβος έχει μυρωδιά, όπως και η αγάπη,

ο πόνος που δεν γίνεται δάκρυ, γίνεται οργή

νιώσε!

για την πείνα σου, φταίνε οι πεινασμένοι;

άραγε, υπάρχει ζωή πριν το θάνατο;

είμαστε ό,τι κάνουμε για να αλλάξουμε αυτό που είμαστε,

το κλουβί είναι ανοιχτό, αλλά δεν θες να βγεις

κι όταν δεν πεθαίνουμε ο ένας για τον άλλον είμαστε ήδη νεκροί

θα γίνω γέλιο να κρυφτώ σε παιδιά που ξεφαντώνουν!

στροβιλισμός

αντιφέγγισμα

βασανιζωμαι

ας δημιουργήσουμε καταπληκτικές ζωές…

 

Mooji

Dec 292012
 

“Το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών απονεμήθηκε, μετά θάνατον, στους δύο Πακιστανούς Hamayun Anwar, 18 ετών και Wakar Ahmed, 32 ετών, για υπέρτατη πράξη αυτοθυσίας, καθώς βρήκαν τραγικό θάνατο στην προσπάθειά τους να απεγκλωβίσουν ένα ηλικιωμένο ζευγάρι από τις ράγες του τρένου”.

 

Με αφορμή αυτήν την ανακοίνωση, ένα άρθρο γραμμένο τον Αύγουστο του 2012, από το Intellectum

Η Πακιστανική Λήθη

του Βίκτωρα Τσιλώνη

«Εκεί βαθιά στο κύτος του αεροσκάφους, στο κοίλο αμπάρι με τις αποσκευές των ταξιδιωτών και τα εμπορεύματα… είναι κι αυτά τα δυο φέρετρα, φτηνά και λιτά όπως πρέπει να ’ναι όλα τα οχήματα προς το βασίλειο της απόλυτης ισότητας και της απόλυτης συνώνυμής της, της σκλαβιάς.»

Κυριάκος Αθανασιάδης, Βακάρ και Χομαγιούν Ανέστησαν

Ήταν λίγους μόνο μήνες πριν που το ημερολόγιο έδειχνε Παρασκευή 6 Απριλίου 2012 και το ρολόι 12:31 το μεσημέρι. Μπορεί να έχει μαζευτεί κόσμος αρκετός, είκοσι με τριάντα Έλληνες νοματαίοι, Κρυονερίτες ως επί το πλείστον, αλλά τέσσερις Πακιστανοί είναι αυτοί που μπαίνουν στις ράγες του τρένου και αναλαμβάνουν να βγάλουν «τα κάστανα από τη φωτιά». Τα ονόματά τους Αχμάντ, Μασοούντ, Ανγουάρ (Χομαγιούν) και Αχμέντ (Βακάρ).

Το πρόβλημα; Ένα αυτοκίνητο, με επιβάτες δύο ηλικιωμένους έχει κολλήσει στις ράγες του τρένου την ώρα που κάνει το σύνηθες δρομολόγιό του το Ιντερσίτι από Αθήνα προς Θεσσαλονίκη. Ο οδηγός του αυτοκινήτου είτε από υπερβολική ταχύτητα είτε εξαιτίας κάποιου προγενέστερου ατυχήματος πέφτει πάνω στις γραμμές με την δεξιά πλαϊνή του πλευρά και οι δύο ηλικιωμένοι επιβαίνοντες βρίσκονται μέσα σ’ αυτό εγκιβωτισμένοι.

Δεν είναι ηλεκτρονικό παιχνίδι, δεν μπορείς να πατήσεις το κουμπί της «παύσης» και δεν έχεις επιπλέον ζωές για να πειραματιστείς. Ο χρόνος τρέχει αδυσώπητα και το Ιντερσίτι πλησιάζει με ταχύτητα που το άγχος και η πίεση τη μετατρέπουν σε ταχύτητα υπεργαλαξιακού κομήτη.

Για να γίνουν τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα, ο οδηγός της αμαξοστοιχίας δεν φαίνεται να είναι αρκούντως παρατηρητικός ή να βρίσκεται στην καμπίνα του οδηγού εκείνη τη στιγμή: το τρένο δεν σφυρίζει προειδοποιητικά και η ταχύτητά του δεν ελαττώνεται.

Επίσης οι τέσσερις Πακιστανοί αποδεικνύεται ότι έχουν εστιάσει ολόκληρή τους την ύπαρξη στο αυτοκίνητο και στους δύο εγκλωβισμένους ηλικιωμένους. Δεν ακούνε ούτε βλέπουν το τρένο να πλησιάζει ολοένα και πιο επικίνδυνα όπως ένας σιδερόφρακτος άγγελος θανάτου. Έχουν αναποδογυρίσει το όχημα και σπάζοντας τα τζάμια ο Αχμέντ προσπαθεί να απελευθερώσει τη γυναίκα από το όχημα και να την απομακρύνει από τις ράγες, την ώρα που ο Ανγουάρ επιχειρεί να κάνει το ίδιο με τον ηλικιωμένο οδηγό.

Το τρένο πλησιάζει κι άλλο και οι θεατές που κι αυτοί είχαν στραμμένη την προσοχή τους στην πακιστανική επιχείρηση του απεγκλωβισμού των ηλικιωμένων Ελλήνων ξαφνικά διαπιστώνουν ότι σε λίγα δευτερόλεπτα οι νεκροί θα πολλαπλασιαστούν, αφού το τρένο βρίσκεται λίγες μόνο δεκάδες μέτρα μακριά.

Αρχίζουν να φωνάζουν «φύγετε, φύγετε, έρχεται τρένο». Η απόφαση είναι καθαρά ενστικτώδης. Ο Αχμάντ και ο Μασοούντ προλαβαίνουν ελπιδοφόρα να απομακρυνθούν και τραυματισμένοι να σωθούν. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο για τον Ανγουάρ και τον Αχμέντ που δεν προλαβαίνουν να σώσουν τις ζωές τους ρισκάροντας ως το τελευταίο κλάσμα του δευτερολέπτου την ίδια τους την ύπαρξη για να σώσουν τους Έλληνες ηλικιωμένους.

Λίγες μέρες μετά ο θείος του Ανγουάρ, Κασέρ, ο οποίος θα συνοδέψει τις σορούς στο Πακιστάν συγκινημένος δηλώνει: «Είμαστε περήφανοι για τα παιδιά μας. Πέθαναν βοηθώντας».

Κανείς από την επίσημη πολιτεία δεν σπεύδει να δώσει ένα παράσημο, να τιμήσει τους επιζώντες και τους συγγενείς των θανόντων δίνοντάς τους τουλάχιστον την ελληνική υπηκοότητα ή νομιμοποιώντας έστω την παραμονή τους στην Ελλάδα. Ούτε φυσικά μέλη της Χρυσής Αυγής πηγαίνουν να ξεπροβοδίσουν τους δύο ξαπλωμένους στα φέρετρα Πακιστανούς στη νέα τους ουράνια κατοικία.

Λίγους μήνες μετά στην Πάρο, ένα 15χρονο κορίτσι πέφτει θύμα ληστείας (και ενδεχομένως βιασμού) από έναν 19χρονο Πακιστανό, ενώ σήμερα ένας δεύτερος Πακιστανός συνελήφθη επειδή φέρεται ότι αποπειράθηκε να βιάσει Αγγλίδα τουρίστρια στα περίφημα Μάλλια (άλλο να τ’ ακούς και άλλο να τα δεις από κοντά).

Κάπως έτσι οι Πακιστανοί γίνονται αμέσως τα σύγχρονα τέρατα της ελληνικής επικράτειας. Ξεχνούμε να μάθουμε πόσοι Πακιστανοί έχουν πέσει θύματα ρατσιστικού ομαδικού ξυλοδαρμού ή αναλογικά πόσοι από αυτούς απασχολούν πραγματικά τις ελληνικές αρχές (αν εξαιρέσουμε το αδίκημα της λαθρομετανάστευσης, οι Πακιστανοί στην Ελλάδα δεν διαπράττουν κανένα άλλο αδίκημα).

Εντωμεταξύ μέλη της Χρυσής Αυγής κυνηγούν σε λιμάνια, δικαστικά μέγαρα και αστυνομικούς σταθμούς τον 19χρονο για να τον τιμήσουν λιντσάροντάς τον, με απόλυτο σεβασμό βέβαια στις αρχές του τόπου όπου γεννήθηκε η δημοκρατία και του (θεωρητικώς ονομαζόμενου) κράτους δικαίου.

Η λήθη κυριαρχεί παντού και τώρα έχει άρωμα από Πακιστάν.

Τελικά, στο μέλλον οι ιστορικοί μπορούν κάλλιστα να ονομάσουν την εποχή αυτή ως εποχή των «Μνημονίων της Λήθης», γιατί οι Έλληνες σοκαρισμένοι από την οικονομικοκοινωνική πραγματικότητα ξεχνούν πολύ γρήγορα σχεδόν τα πάντα.

Dec 242012
 

Πηγή: kibi-blog.blogspot.gr

Η αθλιότητα της φιλανθρωπίας

Στη λέξη φιλανθρωπία υπάρχει μια βαθιά αντίφαση, στα όρια του οξύμωρου. Ο άνθρωπος είναι απλώς άνθρωπος, δεν μπορεί να είναι φιλάνθρωπος. Όπως ο λύκος δεν μπορεί να είναι φιλόλυκος, ούτε η κότα φιλόκοτα και ο σκύλος φιλόσκυλος. Ο σκύλος, ναι, μπορεί να είναι φιλάνθρωπος, ως το κατεξοχήν κατοικίδιο που έχει μια σχεδόν αυτοκαταστροφική προσκόλληση στο είδος μας. Η κότα δεν θα μπορούσε να είναι ποτέ φιλάνθρωπη, αν είχε μια ελάχιστη επίγνωση του προορισμού της ως σούπας ή κοκκινιστής. Η γάτα, αν και εξίσου προσκολλημένη στον άνθρωπο και τα ενδιαιτήματά του, δεν είναι φιλάνθρωπη. Είναι απλώς φίλαυτη. Κι επειδή αγαπάει τον εαυτό της περισσότερο από οτιδήποτε άλλο- αν μπορεί να αποκληθεί αγάπη το ένστικτο αυτοσυντήρησης που έχει κάθε ον-, συμβιβάζεται με την αναγκαστική συνύπαρξή της με τον άνθρωπο. Είναι μια κατεξοχήν φιλόγατα που συνδέεται με μνημόνιο κατανόησης με τον άνθρωπο, αν υποθέσουμε ότι η βάση της συνύπαρξής της μ’ αυτόν είναι να πιάνει ποντίκια ή να προσφέρει το σώμα της στην ανθρώπινη ανάγκη για τρυφερότητα και χάδι.

Ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι φιλάνθρωπος. Μπορεί να είναι φιλόζωος ή ζωόφιλος – ας μην μπλέξουμε με την αυθεντική έννοια των δυο ταυτόσημων λέξεων, ποια σημαίνει την αγάπη για τη ζωή και ποια για τα ζώα. Φιλάνθρωπος μπορεί να είναι μόνον ο άνθρωπος που θεωρεί πως μόνος αυτός -άντε, και μερικοί ακόμη φίλοι, συγγενείς, άτομα της τάξης του, της αισθητικής του, της ιδεολογίας του- έχει ξεφύγει από την κατάσταση του ζώου και αντιμετωπίζει τους άλλους του είδους του ως ζώα, που έχουν την ανάγκη της φιλανθρωπίας του (ή της ζωοφιλίας του) και του οφείλουν ευγνωμοσύνη γι’ αυτήν.

Ακόμη κι αν αποδεχθεί κανείς τη χριστιανική αντίληψη της φιλανθρωπίας, πρέπει να εκκινήσει από τη βάση της, που είναι η φιλαυτία. «Αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν», λέει το ευαγγελικό πρόταγμα.

Αλλά αυτό προϋποθέτει, πρώτον, να αγαπάς τον εαυτό σου. Δεύτερον, να αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου σε μια κατάσταση ισότητας με τον πλησίον. Τρίτον, να νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε μια ενότητα με τον πλησίον. Δηλαδή, να αντιλαμβάνεσαι την ανθρώπινη φύση σου, έτσι όπως την αντιλαμβανόταν ο Hobbes στον «Λεβιάθαν» του: «Η φύση έχει κάνει σε τέτοιο βαθμό τους ανθρώπους ίσους ως προς τις ικανότητες του σώματος και του νου, ώστε (…) η διαφορά των ανθρώπων δεν είναι τόσο αξιοσημείωτη που να μπορεί κανείς να αξιώνει για τον εαυτό του οποιοδήποτε ωφέλημα το οποίο κάποιος άλλος να μη μπορεί εξίσου καλά να το αξιώσει».

Η φιλανθρωπία είναι η άλλη όψη της έκπτωσης από τη φυσική κατάσταση ισότητας. Πριν γίνουμε «φιλάνθρωποι», έχουμε αποδεχθεί το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι είναι κατώτεροι από μας, έχουν χάσει ωφελήματα που για μας είναι αυτονόητα ή φυσικά: το σπίτι τους, μια πατρίδα, ένα αξιοπρεπές εισόδημα, μια δουλειά. Έχουμε, δηλαδή, αποδεχθεί μια αφύσικη κατάσταση ανισότητας. Στην οποία μπορεί και να έχουμε συμβάλει. Με την απληστία μας, την ανοχή μας ή τη σιωπή μας.

Σιχαίνομαι τη φιλανθρωπία. Έστω κι αν σπάνια αντιστέκομαι στον πειρασμό ν’ αγοράσω ένα πακέτο χαρτομάντιλα από τα φανάρια, να υποστώ το καθάρισμα του παρμπρίζ του αυτοκινήτου ή να δώσω στο αποστεωμένο «τζάνκι» το ευρώ με το οποίο υποτίθεται θα αγοράσει τυρόπιτα και δεν θα τσοντάρει για την επόμενη δόση του. Εξαγοράζω τις τύψεις μου για το γεγονός ότι εγώ ακόμη είμαι «εντός», όταν τόσοι άλλοι είναι «εκτός», όπως οι χριστιανοί με τον οβολό τους θαρρούν ότι διαγράφουν μια από τις αμαρτίες τους και κερδίζουν ένα μέτρο στον μαραθώνιο προς τον παράδεισο. Είναι μια μορφή ψυχοθεραπείας. Διόλου αθώα και ανιδιοτελής, πρέπει να ομολογήσω.

Αλλά η οργανωμένη βιομηχανία φιλανθρωπίας, στην οποία συνωθούνται θύτες και θύματα, μου είναι απεχθής. Είναι μια κολοσσιαία απάτη. Ανοίγεις το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, την εφημερίδα κι είσαι μπροστά σε μια παρέλαση δημίων που περιθάλπουν τα θύματά τους λίγο πριν τα καρατομήσουν. Ή και έπειτα απ’ αυτό. Άλλος μαζεύει ρούχα, άλλος λεφτά, άλλος φάρμακα, άλλος τρόφιμα, αφού πρώτα έγδυσε, ξάφρισε, αρρώστησε και άφησε νηστικό τον αποδέκτη της αλληλεγγύης του. «Όλοι μαζί μπορούμε», «κανείς μόνος του στην κρίση». Γιατί δεν επεδείκνυαν προληπτικά την αλληλεγγύη τους, πριν η κρίση ξεβράσει τα θύματά της στο περιθώριο; Τι είπαν και τι έκαναν όταν περικόπτονταν οι μισθοί, όταν οι συντάξεις έπεφταν στα όρια της πείνας, όταν θερίζονταν τα προνοιακά επιδόματα, και μάλιστα με το ανάθεμα της επαίσχυντης εύνοιας σε «κηφήνες», όταν το ΕΣΥ και τα Ταμεία λεηλατούνταν, όταν η τρόικα πετσόκοβε το ανάπηρο κοινωνικό κράτος κι όταν η μνημονιακή ύφεση πλημμύριζε με λουκέτα και ανέργους τα οικονομικά ερείπια; Σε ποιο μέτρο κοινωνικής καταστροφής λένε «όχι» ακόμη και σήμερα οι πρωταθλητές της φιλανθρωπίας; Το αντίθετο ακριβώς συνέβη και συμβαίνει. Οι φανατικότεροι φιλάνθρωποι είναι οι κάτοχοι του μνημονιακού πρωταθλήματος. Αυτό θα μπορούσε λαϊκά να εκφραστεί και ως εξής: «Να σε κάψω, Γιάννη, να σ’ αλείψω λάδι». Ή «πρώτα μας χέζουν και μετά μας σκουπίζουν».

Σας ακούγεται χυδαίο; Όμως, δεν είναι πιο χυδαίο να απαιτούν την αναδιανομή της δυστυχίας των θυμάτων επειδή τους είναι αδιανόητη η αναδιανομή του πλούτου των θυτών; Δεν είναι πιο χυδαίο να απαιτούν να οικοδομηθεί στα ερείπια του κοινωνικού κράτους που οι ίδιοι κατεδάφισαν ένα εθελοντικό υποκατάστατό του; Δεν είναι πιο χυδαίο οι χρυσοδάκτυλοι της διαπλοκής και του πλιάτσικου στον κοινωνικό πλούτο να διαγκωνίζονται σε «μαραθώνιους της αλληλεγγύης»;

Η κοινωνία δεν χρειάζεται «ανιματέρ» του ανθρωπισμού, ούτε «σελέμπριτι» του πλούτου και της «γκλαμουριάς» για να αφυπνιστούν τα ανθρωπιστικά ανακλαστικά της. Χρειάζεται μηχανισμούς εξάλειψης της φτώχειας, της ανισότητας και της περιθωριοποίησης. Συζητάει κανείς γι’ αυτό; Όχι. Αλλά, όταν θεωρείται αδιανόητο να μείνει ανεξόφλητος ο ομολογιούχος -κατά κανόνα μέλος του πλουσιότερου 1% του παγκόσμιου πληθυσμού που ευθύνεται για την εξαθλίωση του φτωχότερου 30%- και αυτονόητο να «κουρευτεί» ο συνταξιούχος των 600 ευρώ, το αποτέλεσμα είναι θα είναι αυξάνονται επικίνδυνα οι επαίτες και αποδέκτες της φιλανθρωπίας. Κι είναι μάλλον απίθανο να εξαγοραστούν η επικινδυνότητα και η σιωπή τους με τα ψίχουλα της επαιτείας.

Αλλά η βιομηχανία της φιλανθρωπίας προτιμά ακριβώς αυτό: να καταστήσει τους ανθρώπους, ακόμη και τους φτωχότερους και δυστυχέστερους, συνενόχους της φτώχειας και της δυστυχίας τους. Να τους πείσει ότι οι αναξιοπαθούντες πλησίον τους είναι θύματα μιας «φυσικής ανισότητας», εξίσου ακατανίκητης με τις θεομηνίες ή τις φυσικές καταστροφές. Έτσι, δεν αγαπούν τον πλησίον τους ως σεαυτόν. Απλώς, τον οικτίρουν και τον απομακρύνουν σε απόσταση ασφαλείας. Τον αντιμετωπίζουν ως απειλή που πρέπει να εξευμενιστεί. Κατ’ ουσίαν τον μισούν γιατί υπάρχει, παρ’ ότι η εξαθλίωση του άλλου είναι προϋπόθεση της δικής τους -υπαρκτής ή φανταστικής- ευδαιμονίας, καθιστώντας τη φιλανθρωπία μια αυθεντική μισανθρωπία.

Να μια ακραία αλλά αυθεντική εκδοχή της μισάνθρωπης φιλανθρωπίας: ο Τζορτζ Σόρος, από τους πλουσιότερους και πιο αδίστακτους κερδοσκόπους στον κόσμο, άμεσα υπεύθυνος εκτεταμένων ανθρωπιστικών καταστροφών που προκάλεσε το παιχνίδι του με τα νομίσματα, τις μετοχές ή τα εμπορεύματα, είναι και «ιδιοκτήτης» ενός από τα μεγαλύτερα δίκτυα «φιλανθρωπίας» στον κόσμο. Αν κάθε χρόνο εκπονεί και κάποιου είδους ισολογισμό των αλληλοαναιρούμενων δράσεών του, με τη φιλοδοξία να ισοσκελίσει τα μεγέθη της καταστροφής και της σωτηρίας, υποθέτω ότι θα τρομάζει κι ο ίδιος με το τερατώδες έλλειμμα στο ισοζύγιο του οίκτου του.

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ

ΠΗΤΣΑΜ: Λαμβάνω την τιμή να συστηθώ: Ιερεμίας Ιωνάθαν Πήτσαμ, της Α. Ε. Πήτσαμ Κόμπανυ. Δουλειά της εταιρείας είναι να ξυπνά στους ανθρώπους τη λύπηση για τον άνθρωπο. Και το δηλώνω ξεκάθαρα… Η επιχείρηση πάει κατά διαόλου. Και σας το λέω εγώ, ο Ιερεμίας Πήτσαμ, που ελέγχω τα δύο τρίτα των ζητιάνων του Λονδίνου και κάτι ξέρω από ανθρώπινο οίκτο. Τι συγκινεί λοιπόν σήμερα τον άνθρωπο; Τίποτα. Γιατί και το πιο μαύρο χάλι, άντε και το συνηθίσει ο άλλος, δεν του λέει τίποτε. Κανένας δεν λυπάται κανέναν. Γίναμε αναίσθητοι και, μη σας κακοφανεί, γίναμε και γουρούνια. Βλέπεις στη γωνία έναν ωραίο γερό άνδρα με στρατιωτικό αμπέχονο και κομμένο το δεξί του χέρι, τρομάζεις, σαστίζεις, βγάζεις και του δίνεις τρία σελίνια. Τη δεύτερη φορά να σου πάλι ο κουλός στη γωνία του δρόμου, βγάζεις και του ακουμπάς δύο σελίνια. Άντε και βρεθεί ο κουλός μπροστά σου για τρίτη φορά, σου τη δίνει και τον καρφώνεις στον μπασκίνα της γειτονιάς. Το ίδιο συμβαίνει και με τις ταμπέλες (πιάνει από το ράφι μια ταμπέλα και τη δείχνει στο κοινό). ΕΣΥ ΕΧΕΙΣ, ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΧΩ. Ωραία κουβέντα, ωραία ταμπέλα, τι να την κάνεις που ξέφτισε σε δύο βδομάδες. Άλλη ταμπέλα: ΑΓΑΠΑ ΜΕ, ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΣΥ. Καλό, ε; Δύσκολο να το πιάσεις, αλλά όμορφο. Δούλεψε πάνω από δύο μήνες, αλλά πάει κι αυτό, ξέφτισε… Τελειώνουνε κι οι όμορφες κουβέντες, τι νομίζεις; Ο κόσμος άλλαξε, θέλει καινούργια πράγματα.

Μπέρτολντ Μπρεχτ, «Η όπερα της πεντάρας»

Dec 192012
 

Πηγή: Ανθρωπόλυκος (το blog του σκιτσογράφου Soloup)

Το Ξύλο βγήκε απ’ την …Μπενάκη

(γράμμα σε μπουκάλι)

Το ξύλο σε καιρούς κρίσης φαίνεται πως γίνεται της μόδας. Εγώ βέβαια δεν είμαι απ’ τους τυχερούς με τζάκι, ούτε προνόησα να πάρω ξυλόσομπα. Πράγμα που προφανώς αγνοούσαν οι ξυλοκόποι που μου προσέφεραν απλόχερα ξύλο στη στράτα μου. Πάντως, δεν μπορώ να πω, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ζεστάθηκα!

Το Σάββατο 15 Δεκεμβρίου μετά την παρουσίαση του βιβλίου μου και μια πολύ όμορφη βραδιά, αποφασίσαμε με φίλους να συνεχίσουμε για ένα ποτό. Όταν έμεινα μόνος στη μηχανή μου (οι υπόλοιποι έφυγαν με ταξί), στο φανάρι της οδού Μπενάκη και Μεταξά στο ύψος της πλατείας Εξαρχείων, δέχθηκα επίθεση από 5 με 6 μασκοφόρους.

Με περικύκλωσαν και πριν προλάβω να ξεκινήσω, με έριξαν από τη μηχανή κι άρχισαν να με χτυπούν βρίζοντας με.

Έχοντας κατά νου πως το κράνος μου είναι άσπρο και ίδιας μάρκας με αυτό που φοράνε οι περισσότεροι μοτοσυκλετιστές της αστυνομίας, (το είχα βρει προσφορά 100 ευρώ λιγότερα, τώρα καταλαβαίνω το γιατί) υπέθεσα πως αυτό ήταν το …πρόβλημα και προσπάθησα να βγάλω το κράνος φωνάζοντας «δεν είμαι μπάτσος- δεν είμαι μπάτσος!». (Ανεπανάληπτες στιγμές! Θα μπορούσα να είμαι και ήρωας σε κόμικς).

Τη στιγμή εκείνη- Σάββατο βράδυ με μπαράκια κι εστιατόρια στην περιοχή-, υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που κυκλοφορούσαν γύρω μας. Περαστικοί που άρχισαν να φωνάζουν όλοι μαζί εν χωρώ: «αφήστε τον» και «δεν είναι μπάτσος».

Έχοντας βγάλει πλέον το κράνος, κάποιοι με αναγνώρισαν και άρχισαν να φωνάζουν «αφήστε τον, δουλεύει στο Ποντίκι, είναι ο Soloup, ο σκιτσογράφος του Ποντικιού» και άλλα τέτοια όμορφα που με έκαναν να νιώσω- παρά την ιδιαιτερότητα της περίστασης- διάσημος!

Το ίδιο λοιπόν άρχισα να κάνω κι εγώ. Επαναλάμβανα με χαρά την ιδιότητά μου και το που δουλεύω, ενώ παρέλειψα καθώς υποχωρούσα σφαλιαριζόμενος προς το απέναντι πεζοδρόμιο – από τρακ θέλεις; από μετριοφροσύνη; από ταπεινότητα;- να διαφημίσω και το καινούργιο μου βιβλίο.

Το παράξενο είναι πως, ενώ πλέον οι μασκοφόροι με έβλεπαν πολύ καθαρά και ήξεραν ποιος και τι είμαι, συνέχισαν την επίθεση σ’ εμένα, κλοτσώντας παράλληλα και τη μηχανή για να της προκαλέσουν ζημιές. Τέλος, ο ένας στάθηκε ακριβώς απέναντί μου, και ενώ με κοίταζε κατάματα κρυμμένος πίσω απ’ την κουκούλα του (προς στιγμήν νόμιζα πως ήταν κάποιος κρυφός θαυμαστής μου) με μια κίνηση σταθερή (θα το λέγαμε δεξί ντιρέκτ) μου έριξε μια γροθιά στα γυαλιά, ανάμεσα στα μάτια και τη μύτη.

Χάνοντας την ισορροπία μου έπεσα κάτω κι ενώ ο κόσμος συνέχιζε να φωνάζει υπέρ του διάσημου καλλιτέχνου, αυτός άρχισε να με κλοτσάει επίμονα στα πόδια και στον μηρό.

Ύστερα από λίγο και έχοντας ολοκληρώσει την ξυλουργική, αποχώρησαν φωνάζοντας στο κοινό μας: «κάτω τα κεφάλια» και «μη μας ακολουθήσει κανένας γιατί θα πεθάνει». Αλλά αυτό που με πλήγωσε πραγματικά και με πόνεσε περισσότερο καθώς υποχωρούσαν, ήταν που δεν αναφώνησαν όλοι μαζί οι ξυλοκόποι μου «ζήτω ο Soloup!».

Προς τον άνθρωπο που μου έριξε το…ντιρέκτ.

Αγαπητέ νεαρέ μου φίλε, αφού ήξερες πια ότι δεν ήμουν αυτό που αρχικά υπέθεσες απ’ το κράνος μου, τόσος «χαφιεδίστικη» σου φάνηκε η δουλειά μου που επέμεινες να με ξυλοφορτώσεις; Να μου σμπαραλιάσεις μύτη και γυαλιά (που με αυτά κυκλοφορώ και δουλεύω και που θα μου κοστίσει 300-400 ευρώ για να τα αντικαταστήσω), να μου σακατέψετε το πόδι και να μου κάνετε με τους φίλους σου ζημιές στη μηχανή (μια παλιά transalp που την αγόρασα μεταχειρισμένη και την συντηρώ με ιμιτασιόν ανταλλακτικά); Γιατί χρειαζόμουν τέτοια «τιμωρία»;

Όπως είδες, δεν ήμουν και τόσο μεγάλο κατόρθωμα. Ένας σκιτσογράφος χωρίς κομματική ομπρέλα ή άλλες πλάτες που πίνω τον καφέ μου ελεύθερα στα Εξάρχεια και ονειρεύομαι πολύ πριν γεννηθείς εσύ. Σωματικά ένας λαπαδάκος που έκατσε και τις έφαγε φιλότιμα, και που δεν χρειαζόσασταν 5-6 για να τον κάνετε καλά.

Όμως μιας και το ‘φερε η τύχη να διασταυρωθούμε (Μπενάκη και Μεταξά γωνία), θα ήθελα να σου χαρίσω δυο κόμικς απ’ τα παλιά τα χρόνια για να’ χεις κάτι να με θυμάσαι. (Καθόλου τυχαία) τον «Μήτσο Κυκλάμινο» και τον «Ανθρωπόλυκο». Και ίσως, που ξέρεις αφού όλοι οι άνθρωποι μεγαλώνουμε, κάποια μέρα μπορεί να δείχνεις τα αλμπουμάκια μου στα παιδιά σου και να τους λες: «εγώ αυτόν τον τύπο στα νιάτα μου τον σακάτεψα».

Θα τα αφήσω στη διασταύρωση Τζαβέλα και Μεσολογγίου σε έναν φάκελο που θα γράφει επάνω «συστημένο- Soloup, υπόψιν αυτού που μου έριξε το ντιρέκτ στη Μπενάκη και Μεταξά» και, ελπίζω χέρι με χέρι απ’ όποιον το βρει, να φτάσει κάποια στιγμή και στα δικά σου χέρια. Μην φοβάσαι. Δεν θα’χω μέσα κριμένους μικροπομπούς και τίποτα μυστήρια GPS. Έτσι, για να μείνει και κάτι ευχάριστο από την όλη υπόθεση.

(Παράκλησις. Αν κάποιος από εσάς που διαβάζει αυτό το γράμμα ζηλέψει και θελήσει αλμπουμάκι, θα προτιμούσα να το ζητήσει πιο ευγενικά απ’ τον ξυλοκόπο μου).

Αγαπητέ κύριε Σαμαρά, αγαπητέ κύριε Βενιζέλο (αφορά κι εσάς αγαπητέ κύριε Κουβέλη), αν φτάσει στα μάτια σας αυτό το γράμμα, σας παρακαλώ μην τρέξετε να «καταδικάσετε την βία απ’ όπου κι αν προέρχεται». Γιατί απ’ όπου κι αν προέρχεται (από την «Χρυσή Αυγή», από τους «κουκουλοφόρους» ή από τις διμοιρίες σας – γιατί δεν έχω δει να προέρχεται από κάπου αλλού), νομίζω ότι σας βολεύει μια χαρά για να μας τρομοκρατείτε και την αφήνετε αυτήν την βία να σας υπηρετεί. Μια βία που στρέφεται πάντα στους ίδιους ανθρώπους και τακιμιάζει με μιαν άλλη, επίσημη Βία. Την Βία που νοιώθουν οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες όταν τους πετάτε έξω από τα ιδρύματα, οι νεφροπαθείς όταν τους στερείτε την αξιοπρέπεια, οι συνταξιούχοι όταν μένουν χωρίς φάρμακα, οι άνθρωποι που ξεπαγώνουν χωρίς θέρμανση, οι απολυμένοι, οι άνεργοι, οι μαγαζάτορες που έβαλαν λουκέτο, οι νέοι που δεν βρίσκουν με τίποτα δουλειά, αυτοί που αυτοκτόνησαν, αυτοί που προσπαθούν ν’ αυτοκτονήσουν, οι άνθρωποι που κατάφεραν να κάνουν παιδιά, οι άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να κάνουν παιδιά, τα παιδιά που δεν έχουν τα βασικά στο σχολείο τους, τα Πανεπιστήμια που κλείνετε για ν’ ανοίξετε φυλακές και να βάλετε μέσα όσους δεν πλήρωσαν την ΔΕΗ, τα ταμεία ασφάλισης που κλέψατε, τα δάση που κόβετε για χρυσό εις βάρος των ντόπιων κατοίκων και της φύσης για να γίνουν κάποιοι πλουσιότεροι.

Και κάτι ακόμα, μέρες που είναι. Θα εκτιμούσαμε ιδιαίτερα όλοι εμείς που νιώθουμε στο πετσί μας την Βία σας, να μην μας ευχηθείτε την άλλη εβδομάδα «Άγιες Μέρες». Ξέρετε πολύ καλά πως οι μέρες που μας επιφυλάσσετε είναι άγριες.

ΥΓ. Ευχαριστώ ειλικρινά όλους τους περαστικούς που βρέθηκαν εκείνη τη στιγμή στο φανάρι της Μπενάκη και μου συμπαραστάθηκαν. Το ευχαριστώ είναι σε αυτές τις στιγμές ελάχιστο.

Soloup

Dec 172012
 

Πηγή: Η Εφημερίδα των Συντακτών

«Ποιό σχολείο; Αυτό που δεν θα υπάρχει σε λίγο;»

Της Ντίνας Δασκαλοπούλου

«Ξεστραβώσου! Μάθε τα δικαιώματά σου». Με αυτή την προτροπή η δημιουργική ομάδα Schooligans κάλεσε την περασμένη εβδομάδα 42 λυκειόπαιδα από όλη την Ελλάδα στην Αθήνα. Το πρώτο μαθητικό συνέδριο ήταν αποκαλυπτικό για την άγρια πραγματικότητα που βιώνουν οι Ελληνες πιτσιρικάδες.

«’Κωλοαλβανέ, αν εσύ δεν θες να μάθεις γράμματα, οι Ελληνες θέλουν’. Οταν το άκουσε αυτό ο συμμαθητής μου ήταν σαν τον ντουφεκίσανε. Αλλά τι να περιμένεις από έναν καθηγητή που μας λέει να μην τρώμε ψάρια γιατί το Αιγαίο έχει μολυνθεί από τα πτώματα των μεταναστών; Και πως όλα θα στρώσουν όταν βρεθεί ο νέος Μεταξάς;». Η Αναστασία από τη Σάμο ήταν χειμαρρώδης στην περιγραφή της. Οπως και τα περισσότερα παιδιά που ανέβηκαν στο βήμα.

Παιδιά που φοιτούν σε σχολεία παγωμένα, παιδιά που πρέπει να αλλάξουν δυο και τρία λεωφορεία και δεν έχουν τα ναύλα, παιδιά με δασκάλους εξαθλιωμένους ή υπό απόλυση και, το κυριότερο, παιδιά που δεν τα ακούει κανείς.

«Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως στις δεκάδες μεταρρυθμίσεις που πραγματοποίησαν αλλεπάλληλοι υπουργοί και ειδικοί, κανένας δεν ρώτησε τους άμεσα ενδιαφερόμενους, τους μαθητές. Εδώ λοιπόν θα σας ακούσουμε χωρίς καμία λογοκρισία», είπε από το βήμα ο καθηγητής Χρήστος Ιωαννίδης, η ψυχή των Schooligans. Και όντως τα παιδιά, μετά τις πρώτες αμήχανες στιγμές, άρχισαν να ξεδιπλώνουν την αόρατη σε εμάς τους μεγάλους καθημερινότητά τους.

«Εχω έναν συμμαθητή που μοιάζει με γκέι, δεν είναι όμως. Ο καθηγητής μας τον κοροϊδεύει συνεχώς. Μια μέρα του είπε: «αν έπεφτες από την ταράτσα και σκοτωνόσουν, θα έκανα τον σταυρό μου»», είπε ο Γιώργος από τον Κορυδαλλό.

«Δυστυχώς ούτε ένας γκέι μαθητής δεν είναι μαζί μας. Πολλές φορές χαίρομαι που είναι κλειστές οι πόρτες του συλλόγου καθηγητών και τα παιδιά δεν ακούνε πώς τα σχολιάζουν», απάντησε ο Χρήστος Ιωαννίδης. Ο συνειρμός με την ιστορία της νεαρής τρανς που στις αρχές του μήνα πήγαν να κάψουν οι συμμαθητές της υπό την ανοχή της διεύθυνσης του νυχτερινού σχολείου είναι αναπόφευκτος.

Τα παιδιά αναφέρθηκαν σε περιστατικά βίας και κακοποίησης στο σχολείο, στη δράση νεοναζί ομάδων, στην αδιαφορία των εποπτικών μηχανισμών. Εμπειρογνώμονες τα ενημέρωσαν εκτενώς για τα δικαιώματά τους και τα προέτρεψαν να διεκδικούν το δίκιο τους και να αξιοποιήσουν τις δυνατότητες συλλογικής έκφρασης που τους δίνουν τα σχολικά συμβούλια.

Στο διάλειμμα πλησιάζω ένα ωραίο αγόρι, που ακούει μουσική μόνο του σε μια γωνιά. Πώς σου φαίνεται το συνέδριο, τον ρωτάω. «Καλά είναι όλα αυτά, αλλά δεν τα πιστεύω. Ο πατέρας μου είναι άνεργος κι η μάνα μου όπου να ‘ναι θα απολυθεί. Κι εμείς εδώ μιλάμε για δημοκρατία στο σχολείο; Ποιο σχολείο; Αυτό που δεν θα υπάρχει σε λίγο καιρό; Και ποια δημοκρατία; Ασ” το μωρέ, δεν θέλω να σου πω τίποτα άλλο. Ούτε το όνομά μου να γράψεις». Ο πιτσιρίκος είναι 16 χρονώ… Καληνύχτα σας.

 

Dec 172012
 

Autism is not a mental health disorder — it is a neurodevelopmental disorder. The eyes of the world are on this wrenching tragedy — with 1 in 88 now diagnosed, misinformation could easily trigger increased prejudice and misunderstanding.

Άλλο ένα άρθρο του φίλου και συναδέλφου David Bedrick που αξίζει μια ανάγνωση…

Πηγή: Psychology Today

Scapegoating, Stereotyping, & Projecting Won’t Make Us Safer

Reflections on Connecticut Horror and Trauma

by David Bedrick, J.D., Dipl. PW

This morning I read more, listened more, and watched more video about the murders and murderer in Newtown, Connecticut. There were many calls for improved mental health. I understand. We want answers. We want to prevent and protect. We want to throw our arms around those we love. We hope that psychology will help us with this hunger.

However, I grew concerned as I witnessed the media going down the path of finding a reason that allows us to go back to sleep with a false sense of security—as if we can identify the reason one person hurts another and rest easier knowing that is not me or those around me. I grew concerned when people focused so much on the story and “psychology” of one individual, Adam Lanza, the killer, as if we all don’t have work to do, as if we all don’t have a certain culpability—even if that is to care for ourselves, to notice the hurt, pain, and rage around us. I grew concerned when people threw around labels that too easily could lead the public to marginalize and even demonize a group of people that most of the public know little about.

I grew concerned because in moments of violence and trauma (be they hours, days, or even generations) an un-psychological eye can easily project onto a person or group all the qualities it wants to split off and thereby scapegoat those people and groups. This happens when some folks project onto our gay brothers and sisters that they are more dangerous to the precious children; this happens when some project hostility onto our black brothers and sisters as if violence is not epidemic amongst all racial groups and in too many homes of people of all colors. Examples are too numerous to enumerate here. The point is this: stereotyping and projecting can give a momentary feeling of security when we feel we have caught the beast, but projecting onto others is a form of violence not to be taken lightly. It harms. Psychology should not be used to feed our hunger for security in this way; psychology should make us more aware of the very tendency to project and stereotype and help us do no harm.

Consider the example of how some people are using the label “autism.” Some programs have claimed that Adam Lanza, the killer, was autistic. CNN last night, Saturday, interviewed Dr. Sanjay Gupta, chief medical correspondent for CNN. The CNN interviewer spoke about autism as a mental disorder and raised concerns about whether autism could lead to violence. Dr. Gupta quickly corrected the interviewer saying that autism is not a mental disorder but rather a neurodevelopmental disorder and disabused the audience of the idea that autism leads to this kind of violence. But this morning, on Meet the Press, moderator David Gregory asked Pete Williams, NBC’s Justice Correspondent, “Do we know why this happened?…What do we know about Adam Lanza?” Mr. Williams responded by saying, among other things, “He had a mild form of autism….” Unlike with Sanjay Gupta, nothing more was said leaving open the possibility that the public would connect autism with this kind of violence.

I don’t think either David Gregory or Mr. Williams had any ill intent or were aware of the possibility of misleading people, and, if this was simply a conversation between two people I could let the ethical implications and misunderstanding go. But this conversation was meant to “educate” millions of people and thus, I believe, there is an ethical obligation to protect groups from potential scapegoating.

So, for the record, let me reiterate the words of the Autism Research Institute, “Autism is not a mental health disorder — it is a neurodevelopmental disorder. The eyes of the world are on this wrenching tragedy — with 1 in 88 now diagnosed, misinformation could easily trigger increased prejudice and misunderstanding.”

In times of trauma we all need to be careful, compassionate, and understanding. In the days, weeks, and months ahead, I suspect many people will need us to keep our eyes on potential scapegoating, projecting, and stereotyping. That is one way we can make the world a little safer.

Dec 152012
 

Ο φίλος και συνάδελφος David Bedrick, γράφει για το φονικό στο Connecticut…

(από την έκθεση In Search of Lost Innocence της ομάδας Tesseract

Πηγή: Psychology Today

Upon the Murder of 20 Children and 6 Adults in Connecticut

A Challenge to Our Collective Innocence

by David Bedrick, J.D., Dipl. PW

Someone murdered 26 people this morning. Someone killed 20 children, innocent children. In my process of reflection (psychological reflection) I couldn’t help but think that it was not just innocents that were assaulted but also, innocence itself; I couldn’t help but think that maybe our “innocence” needs a wake up call. While many say it is not time for philosophical or political discussion, I also feel that we can do something. We can act; we are not only powerless. I know that thinking psychologically so close to a moment of trauma can be insensitive; forgive me if my words insensitively injure or offend anyone.

James Baldwin in his seminal book, The Fire Next Time wrote, “[I]t is not permissible that the authors of devastation should also be innocent. It is the innocence which constitutes the crime.”[1] Are we, as a culture, too innocent? Are there still too many people for whom this kind of violence seems like a rare event? Have we become too comfortable focusing our attention squarely on the killer’s psychology while neglecting to look at the epidemic nature of American violence—an epidemic that can’t be ignored by analyzing one murderer? Have we become so accustomed to experiencing only feelings of powerlessness upon such horror that we inadvertently learn to close our eyes to the violence all around us as well as inside us?

I was reminded this morning of a newspaper story I read some twenty years ago titled “Don’t I Look Happy?” about a blond-haired blue-eyed teen who had murdered his parents and siblings. The article suggested it was hard for anyone to have predicted that this boy, as reflected by his appearance, including his smiling face, would have had the potential for such horror. In connection with another incident some years later, when a television interviewer spoke to friends and neighbors about a high school shooting, they noted their surprise, saying that the shooter “always seemed like a happy boy.” Is this need to look happy, to keep others smiling, feeding a dangerous form of innocence? I think so.

The forces of denial, of a kind of collective amnesia, urge us to keep ourselves “looking happy” rather than show our pain, suffering, anger, and rage. We have become so invested in revealing only a narrow range of upbeat expressions that we don’t notice the signs of violence, depression, stress, and distress behind the happy demeanor. We are so accustomed to people telling us they’re “fine” that we no longer trust the feelings that arise when things are not “fine.” In other words, we no longer trust our distrust. Thus we don’t see teenage girls on their knees throwing up in the toilet but instead admire their “nice” figures. We don’t see businessmen in danger of having a heart attack as they eat and drink their way to relaxation but instead view their excesses as the privilege of success. We don’t notice the difference between gritted teeth and gleaming teeth, strained faces and composed faces, eyes that glare and eyes that glow. Our vision leans toward seeing the light but not the dark. Our disconnectedness ensures that these dark aspects of people remain hidden.

It is time for many of us to come out with our deeper feelings and experiences—our pain, our sadness, our anger, our grief, our hurt. It is time for us to recognize these feelings in others. Otherwise we collude in the violence by hiding; we collude by not seeing. Cornel West, author and Princeton University professor said, “There is something about American folk. They’re so obsessed with comfort, convenience, and contentment. It’s just like living in a hotel where the lights are always on.”[2] It’s time to learn to “see” in the dark. It is my hope that psychology can help us do just that.

[1] James Baldwin, The Fire Next Time (New York: Vintage, 1991 [1962]), 5-6.

[2] Cornel West, Hope on a Tightrope: Words & Wisdom (Carlsbad, CA: Hay House, 2008), 29.

 

Dec 132012
 

“Είναι ανοησίες και ψέματα τα περί αφελληνισμού και εκτουρκισμού”

Πηγή: www.lifo.gr

Οι υπεύθυνες του προγράμματος «Εκπαίδευση των παιδιών της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη» για το επίκαιρο ζήτημα της ισονομίας και της ισοπολιτείας στην ελληνική κοινωνία.

Είναι ανοησίες και ψέματα τα περί αφελληνισμού και εκτουρκισμού. Το πρόγραμμα επί 15 χρόνια μαθαίνει ελληνικά στα παιδιά της μειονότητας και πολλαπλασιάζει τα ποσοστά τους σε δημόσια γυμνάσια και λύκεια

Είναι γνωστό σε όλους πως η κοινωνική ειρήνη έχει διασαλευτεί την εποχή της κρίσης. Η βία είναι ένα συνηθισμένο φαινόμενο πια. Αποκρουστικό, αλλά καθημερινό. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έχει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον η συνάντησή μου με την Άννα Φραγκουδάκη και τη Θάλεια Δραγώνα. Καθηγήτριες πανεπιστημίου και οι δύο, υπεύθυνες τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια για το πρόγραμμα «Εκπαίδευση των παιδιών της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη». Τις βρίσκω σε ένα ζηλευτό διαμέρισμα, στα όρια Συντάγματος και Πλάκας. Έχω κάνει αρκετές συνεντεύξεις, αλλά πρώτη φορά συνάντησα τέτοιο πάθος από συνεντευξιαζόμενο. Ξεκίνησαν να μιλάνε πριν ακόμα πατήσω το rec στο μαγνητόφωνο και δεν ήταν λίγες οι φορές που η μία μιλούσε πάνω στην άλλη.

Το πρόγραμμα ξεκίνησε πριν από δεκαπέντε χρόνια και ήθελε να λύσει ένα βασικό πρόβλημα: το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο της μουσουλμανικής μειονότητας και την ελλιπή γνώση της ελληνικής γλώσσας. Ήδη, από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, οι πολιτικοί αρχηγοί των κοινοβουλευτικών κομμάτων εισηγούνται μια νέα κρατική πολιτική για τη Θράκη, εκτιμώντας πως η πολιτική που έχει ακολουθηθεί απέναντι στη μειονότητα είναι λανθασμένη. Η κ. Φραγκουδάκη θυμάται πως «διαπιστώθηκε τότε ότι η πολιτική που ασκούσε το ελληνικό κράτος, παραβιάζοντας τα δικαιώματα της μειονότητας, την έσπρωχνε προς την τουρκική προστασία και εξέθετε τη χώρα διεθνώς». Αποφασίστηκε έτσι απ’ όλους τους πολιτικούς αρχηγούς το 1990 να αλλάξει η κρατική πολιτική και να γίνει, όπως έγινε από τότε, πολιτική ισονομίας και ισοπολιτείας. Η νέα πολιτική απέναντι στη μειονότητα γίνεται η βάση για την εκπαιδευτική πολιτική του Γιώργου Παπανδρέου, υπουργού Παιδείας το 1996. Η κ. Δραγώνα εξηγεί πως «όταν φτάσαμε στη Θράκη το 1997, τα περισσότερα παιδιά τελείωναν το δημοτικό χωρίς να ξέρουν καλά ελληνικά. Πήγαιναν τα περισσότερα στο μειονοτικό δημοτικό, που είναι δίγλωσσο – ιδίως σε αυτό είναι μόνα τους τα παιδιά της μειονότητας, χωρίς επαφή με τα άλλα παιδιά της πλειονότητας. Επιπλέον, είναι δίγλωσσο με λανθασμένο τρόπο: τα μισά μαθήματα διδάσκονται στη μία γλώσσα και τα μισά στην άλλη. Έτσι π.χ. τα παιδιά, τελειώνοντας το δημοτικό, δεν ήξεραν καν το λεξιλόγιο που αφορά τα μαθηματικά. Συνεχίζει: «Η σχολική κατάσταση ήταν γενικότερα πολύ κακή, με αποτέλεσμα τα παιδιά της μειονότητας να μένουν σχεδόν αναλφάβητα. Έρευνα που κάναμε το 2000 στο σύνολο των μαθητών έδειξε ότι το 65% των παιδιών της μειονότητας δεν τελείωνε το υποχρεωτικό σχολείο, άρα έβγαινε στη ζωή και τη δουλειά χωρίς απολυτήριο γυμνασίου. Να σκεφτείτε ότι τότε ο εθνικός μέσος όρος όσων δεν τελείωναν το γυμνάσιο ήταν 7% και για τη μειονότητα 65%».

Από τότε ξεκινά μια συστηματική δουλειά στα μειονοτικά σχολεία αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο. Αν και διάφορες παράμετροι οδηγούν τους μουσουλμάνους της Θράκης να μειώνονται πληθυσμιακά, τα παιδιά αυτήν τη στιγμή είναι κοντά στα 12.000. Σύμφωνα με μετρήσεις που έγιναν το 2.000, το 65% δεν ολοκλήρωνε την υποχρεωτική εννιάχρονη εκπαίδευση. Τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά σήμερα. «Ποσοτικά και ποιοτικά είναι καλύτερα. Άλλαξε η νοοτροπία, αφού άλλαξαν πολλά πράγματα. Φαντάσου πως όταν φτάσαμε σε ένα ορεινό σχολείο το 1998, τότε έμπαινε ο ηλεκτρισμός. Επί δεκαπέντε χρόνια η πολιτεία δίνει χρήματα και προσοχή για να εξυπηρετήσει τον ίδιο στόχο με τους ίδιους ανθρώπους», λέει η κ. Δραγώνα. Η κ. Φραγκουδάκη παίρνει τον λόγο, εξηγώντας το πρόγραμμα: «Στην αρχή αλλάξαμε τα βιβλία στα σχολεία. Φτιάξαμε βιβλία για τη διδασκαλία της ελληνικής ως ξένης γλώσσας. Για το ίδιο θέμα κάναμε εκατό ώρες τον χρόνο επιμόρφωση στους δασκάλους. Τα παιδιά δεν μπορούσαν να μάθουν ελληνικά με τα βιβλία που ήταν γραμμένα για ελληνόφωνα παιδιά. Καθώς η επίδραση στο σχολείο ήταν περιορισμένη, απλώσαμε το πρόγραμμα στην κοινωνία, ιδρύοντας κέντρα ελληνομάθειας του προγράμματος. Τα αρχικά τους είναι ΚΕΣΠΕΜ, που έχει γίνει πλέον ιδιωματισμός στην Θράκη. Έχουν πολιτιστικό χαρακτήρα, με υπολογιστές, δανειστική βιβλιοθήκη, προσωπικό μεικτό, μειονότητας και πλειονότητας, άρα πολύγλωσσο. Είναι κέντρα ελληνομάθειας και κοινωνικοποίησης. Σήμερα τα κέντρα είναι δέκα και υπάρχουν και τέσσερις κινητές μονάδες που πάνε στα πιο απομακρυσμένα χωριά». Κλείνοντας, η κ. Δραγώνα υπερθεματίζει στο γεγονός ότι τα κέντρα πέτυχαν «γιατί είναι ένας θεσμός της ελληνικής πολιτείας, του υπουργείου Παιδείας, που είναι φιλικός και προσφέρει στα παιδιά της μειονότητας. Τον εμπιστεύτηκαν οι μάνες που ήταν στην αρχή καχύποπτες απέναντί μας, πράγμα που ήταν μεγάλο κέρδος. Τώρα, και αυτές έρχονται να μάθουν ελληνικά».

Όλα φαίνονται ωραία, αλλά δεν είναι και τόσο. Οι κατηγορίες ήταν αρκετές και εμποτισμένες με αρκετές εθνικιστικές κορόνες. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια ακούγονταν γραφικές. Μίλαγαν για σπατάλη, για ανάγκες και άλλα προβλήματα της εκπαίδευσης αλλού, για εκτουρκισμό της ελληνικής κοινωνίας αλλά και για αναγκαστικό αφελληνισμό της μουσουλμανικής κοινότητας. Η Άννα Φραγκουδάκη απαντά συνοπτικά σε όλα: «Πρώτα για τα κονδύλια και τις άλλες ανάγκες: είναι ευρωπαϊκά κονδύλια που δίνονται για τις ομάδες σε κίνδυνο περιθωρίου, στους Τσιγγάνους, στη μειονότητα της Θράκης, στους μετανάστες. Όσον αφορά την υποτιθέμενη σπατάλη, τα κονδύλια αυτά, πέρσι π.χ., χρησιμοποιήθηκαν για τα εξής: μαθήματα Ελληνικών σε δημοτικά, μετά το κανονικό ωράριο του σχολείου, απογεύματα και Σαββατοκύριακα. Μαθήματα Ελληνικών σε γυμνάσια και λύκεια, πάλι μετά το σχολικό ωράριο. Για μαθήματα Ελληνικών σε δέκα κέντρα του προγράμματος, που δουλεύουν 7 μέρες την εβδομάδα και 12 μήνες τον χρόνο. Για μαθήματα από 4 κινητές μονάδες που ταξιδεύουν επίσης 7 μέρες την εβδομάδα, όλο τον χρόνο, στα απομονωμένα μειονοτικά χωριά, μέχρι τα σύνορα με τη Βουλγαρία και την Τουρκία. Ακόμα, για μαθήματα επαγγελματικού προσανατολισμού, ελληνικά σε μητέρες μαθητών, δημιουργικές δραστηριότητες για παιδιά και νέους σε μεικτές ομάδες, κατασκηνώσεις με παιδιά της μειονότητας και της πλειονότητας κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Όλα αυτά τα παρακολούθησαν πέρσι κοντά στα 7.000 (6.928) παιδιά της μειονότητας. Να πού πάνε τα κονδύλια». Η Θάλεια Δραγώνα συμπληρώνει ότι «είναι ανοησίες και ψέματα τα περί αφελληνισμού και εκτουρκισμού. Το πρόγραμμα επί 15 χρόνια μαθαίνει ελληνικά στα παιδιά της μειονότητας και πολλαπλασιάζει τα ποσοστά τους σε δημόσια γυμνάσια και λύκεια. Από το 1997 τα εκπαιδευτικά δεδομένα άλλαξαν ως εξής: από 1.501 οι μαθητές γυμνασίου έγιναν 2.750 (αύξηση 163%), από 547 οι μαθητές λυκείου έγιναν 2.750 (αύξηση 402%), τα κορίτσια της μειονότητας πλησίασαν τον εθνικό μέσο όρο στα γυμνάσια και λύκεια. Φέτος, κοντά 500 (493) παιδιά της μειονότητας μπήκαν σε ελληνικά πανεπιστήμια και ΤΕΙ. Ψεύδονται».

Η άνοδος της Χρυσής Αυγής, η πέραση που έχει στα σχολεία, μας προβληματίζει όμως πιο πολύ και προκύπτει το εξής ερώτημα: τι νόημα έχει να αφομοιώνονται καλύτερα οι μουσουλμάνοι, τη στιγμή που «αγριεύουν» οι Έλληνες; Ήδη, στην περιοχή έχουν εμφανιστεί διάφορα κρούσματα φασισμού από μέλη ακροδεξιών οργανώσεων που κάνουν εθνικιστική εκδρομή στη Θράκη. «Η Χρυσή Αυγή είναι επικίνδυνη για όλη την κοινωνία και πολύ επικίνδυνη για τη Θράκη, που είναι μια ιδιαίτερη και ευαίσθητη περιοχή. Πολύ σημαντικό είναι, ωστόσο, και τούτο. Η Χρυσή Αυγή εισάγει οπαδούς και βίαιες συμπεριφορές στη Θράκη, και από άλλες πόλεις. Από την άλλη μεριά, το υπουργείο Παιδείας συνεχίζει με το πρόγραμμα αυτό της Ε.Ε. να μαθαίνει ελληνικά στα παιδιά και στις μανάδες τους, να ταξιδεύει με τα βαν στα βουνά και να φέρνει στα απομονωμένα χωριά τα ελληνικά με υπολογιστές και ηλεκτρονικά παιχνίδια μάθησης, ενώ το καλοκαίρι, στις κατασκηνώσεις του προγράμματος, παιδιά της μειονότητας και της πλειονότητας κάνουν πράξη την αρμονική συμβίωση και τη συνεργασία, αξιοποιώντας τον πολιτισμικό πλούτο της Θράκης, με τις πολλές γλώσσες, κουλτούρες και γέφυρες με τον γύρω κόσμο και την Ευρώπη. Υπάρχουν λίγοι πια, πολύ λίγοι στη Θράκη που μάχονται αυτή την αλλαγή και είναι εναντίον μας», λέει εκνευρισμένη η κ. Φραγκουδάκη. «Οι Θρακιώτες είναι, σήμερα, συντριπτικά οι περισσότεροι υπέρ της νέας πολιτικής που συνεχίζουν επί 15 χρόνια όλες οι κυβερνήσεις και όλοι οι υπουργοί Παιδείας μέχρι σήμερα. Οι Θρακιώτες αναγνωρίζουν ότι αυτό είναι το συμφέρον ολόκληρης της επαρχίας, όπως και ολόκληρης της χώρας. Η αρμονική συνύπαρξη στη Θράκη έχει επιτευχθεί. Πρέπει με κάθε τρόπο να τη διατηρήσουμε», κλείνει με κάτι σαν ευχή τη συζήτησή μας η κ. Δραγώνα.

Dec 052012
 

 

Θα χαρούμε πολύ να μοιραστούμε μαζί σας και φέτος μια διαφορετική Χριστουγεννιάτικη ημέρα στο QUILOMBO! 

Ελάτε αυτήν την ΚΥΡΙΑΚΗ 9 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2012 από τις 11.00 το πρωί μέχρι αργά το απόγευμα για να προσφέρετε αλλά και για να περάσετε μια όμορφη, γιορτινή ημέρα γεμάτη καλλιτεχνικές δράσεις, μουσική, θέατρο, yoga για εγκύους, εργαστήρια, λιχουδιές, ποτά και άλλα πολλά, στο Quilombo Centro Cultural!

Αφιερώνουμε την ενάτη Δεκεμβρίου στις οικογένειες προσφύγων που φιλοξενούνται στην Εστία Προσφύγων της κοινωνικής οργάνωσης «Άρσις».

Μοιραζόμαστε από καρδιάς με όλους εσάς δράσεις, παραστάσεις εργαστήρια για παιδιά και ενήλικες:

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ:

  • 13:00-14:30   PRENATAL YOGA (yoga για εγκύους), με την Κατερίνα Κάππου (δηλώσεις συμμετοχής:   6972072702)
  • 15:00-17:00   ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΜΟΥΣΙΚΟΚΙΝΗΤΙΚΗΣ (μουσική και χορός για παιδιά με Χριστουγεννιάτικο   θέμα), με την Ανατολή Αρουτζίδη (δύο τμήματα: για παιδιά 5-8 και 8-12 ετών, δηλώσεις συμμετοχής: 6974821555)
  • 15:00-17:00   ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΚΟΜΜΩΤΙΚΗΣ με πανέμορφα ράστα (dreadlocks), lines και χτενίσματα, από τις φιλοξενούμενες γυναίκες της Εστίας Προσφύγων
  • 17:15- 18:30  «ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΑΓΓΙΞΕΙ ΤΟ ΜΙΣΟΦΕΓΓΑΡΟ» από το Κουκλοθέατρο ParaMana (Σύγχρονο Πειραματικό Θέατρο Σκιών, με Ηλεκτρονική Μουσική, Ζωντανή Αφήγηση και Τρισδιάστατη Απεικόνιση Σκιάς). Για παιδιά από 6+
  • 19:30-21:00  LIVE ΜΕ ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ από τη Σιέρρα Λεόνε, με τους “African Heritage Dance Troup” – μουσική, χορός και ακροβατικά από τη Δυτική Αφρική

Σας καλούμε επίσης να απολαύσετε κατά τη διάρκεια της ημέρας:

  • Γεύσεις, μεζέδες και λιχουδιές από την Αφρική και το Αφγανιστάνπαραδοσιακά μη αλκοολούχα ποτά από τις γυναίκες της Εστίας Προσφύγων και την Ένωση Αφρικανών Γυναικών
  • Ελληνικές παραδοσιακές λιχουδιές από το Συνεργατικό Καφενείο της Ακαδημίας Πλάτωνος
  • Νοστιμότατο ζεστό κρασί με μπαχαρικά και εσπεριδοειδή, γλυκές και αλμυρές εκπλήξεις από το Quilombo Centro Cultural.

Αλλά και να χαζέψετε και να συνεισφέρετε σε ένα ΠΟΛΥΧΡΩΜΟ ΠΑΖΑΡΙ με:

  • σπιτικές μαρμελάδες, χριστουγεννιάτικα στολίδια και κούκλες φτιαγμένες από ύφασμα, από τις γυναίκες της Εστίας Προσφύγων και την ομάδα «Λόγος και Ύφασμα» των γυναικείων φυλακών στον Ελαιώνα Θήβας
  • χειροποίητες κατασκευές, από την Ένωση Αφρικανών Γυναικών
  • προϊόντα από μικρούς παραγωγούς και συνεταιρισμούς από την Ελλάδα και όλον τον κόσμο, από το Παντοπωλείο-καφέ Lacandona
  • προϊόντα εναλλακτικού και αλληλέγγυου0 εμπορίου από αγωνιζόμενους παραγωγούς του παγκόσμιου Νότου, από τονΣυνεταιρισμό για την Αλληλέγγυα Οικονομία «Συνάλλοις»
  • φυσικά αρωματικά σαπούνια, καλλυντικά, θεραπευτικά σκευάσματα, αιθέρια έλαια, από το «Βάλσαμο»
  • ζωγραφική σε ύφασμα, διακίνηση ιδεών μέσα από τα ρούχα, ανεξίτηλα χρώματα, από την léfia
  • χειροποίητες δημιουργίες με δέρμα, από την Κατερίνα
  • βιολογικά και παραδοσιακά προϊόντα από ολόκληρη την Ελλάδα, από την Κατερίνα Ευτυχιάδου
  • κοσμήματα macramé, χειροποίητη κατασκευή με κηροκλώστες και ημιπολύτιμους λίθους, από την Ειρήνη-Κλεοπάτρα Αρσενικού
  • t-shirts με απεικονισμένη την ιστορία του Μεξικού, από τη Βιβή
  • χειροποίητα γούρια και κοσμήματα από χυτό γυαλί, από το «Iliofos»
  • κοσμήματα από πολυμερή πηλό μοντελισμού, με χάντρες φτιαγμένες στο χέρι, από την Κορίνα Παπαφράγκου

— ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ & ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ, ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΚΟΜΜΩΣΕΙΣ, ΓΙΟΓΚΑ

— ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΜΕ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΕΙΔΩΝ (βρεφικά γάλατα, πάνες) ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΧΘΕΙ Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

— ΦΕΡΤΕ μαζί σας:

  • γάλα σε σκόνη (1ης ή 2ης βρεφικής ηλικίας) και φρέσκο γάλα μακράς διάρκειας
  • πάνες (για μωρά βάρους 6-14 κιλών)
  • ρούχα και παπούτσια σε καλή κατάσταση (για τους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη)

Στις δύσκολες μέρες που ζούμε, η αλληλεγγύη, η συλλογικότητα και η αλληλοστήριξη δεν πρέπει να εκλείψουν.

Μην ξεχνάμε ότι το να προσφέρουμε, πρώτα από όλα εμάς κάνει να νιώθουμε καλύτερα!

Καλές Γιορτές!

Dec 042012
 

Το ΟΧΙ των παιδιών στη ρατσιστική βία

του Γιώργου Μόσχου (Συνήγορος του Παιδιού)

Το να είσαι παιδί στην Ελλάδα του σήμερα είναι πολύ δύσκολη υπόθεση. Τορπιλίζεσαι από παντού από μηνύματα ανασφάλειας, αγωνίας, απειλών και βίας.

Βλέπεις διαρκώς τριγύρω σου εικόνες από ανθρώπους που ταλαιπωρούνται, που διαμαρτύρονται, που είναι θυμωμένοι και πολλούς που ξεσπάν στο διπλανό τους, ψάχνοντας να βρουν έναν εχθρό, υπεύθυνο για όσα άσχημα συμβαίνουν στην κοινωνία μας. Μέσα σε όλα αυτά, όλο και περισσότεροι άνθρωποι, μικροί και μεγάλοι, γίνονται θύματα βίας επειδή κατάγονται από μια ξένη χώρα ή επειδή έχουν διαφορετικό χρώμα δέρματος ή εμφάνιση. Και αυτό, γιατί κάποιοι υποστηρίζουν ότι «αν διώξουμε τους ξένους, οι υπόλοιποι θα επιβιώσουμε καλύτερα».

Αλίμονο όμως, αν για κάθε πρόβλημα, διώχναμε αυτόν που είναι διαφορετικός. Δεν θα χωρούσε στην κοινωνία μας ούτε ποικιλία, ούτε ανταλλαγή, ούτε ανθρωπιά.

Τα ανθρώπινα δικαιώματα καθιερώθηκαν παγκοσμίως για να υπερασπίσουμε τη δυνατότητα να υπάρχουμε όλοι μαζί και να σεβόμαστε ο καθένας τη διαφορετικότητα, την προσωπικότητα και τις ανάγκες του άλλου. Και ειδικότερα, τα δικαιώματα του παιδιού ανακηρύχθηκαν ως προτεραιότητα των κοινωνιών, για να καταλάβουμε όλοι ότι η παιδική ηλικία είναι περισσότερο ευαίσθητη αλλά και εξ ίσου σημαντική από την άποψη της συμμετοχής των παιδιών στην διαμόρφωση των αποφάσεων που αφορούν τα ίδια τα παιδιά και τον κόσμο στον οποίο ζουν.

Σήμερα, που η Ελλάδα περνάει αυτή την φοβερή κρίση οικονομίας και αξιών, θα πρέπει τα παιδιά να προστατευθούν με κάθε τρόπο από την κοινωνική αναταραχή και τις πρακτικές που οδηγούν σε διαχωρισμούς, διαμάχες και άσκηση κάθε μορφής βίας, ιδίως μάλιστα ρατσιστικής. Πρακτικές, που εξαπλώνονται και ανάμεσα σε παιδιά και εφήβους, όπως πληροφορείται από πρώτο χέρι ο Συνήγορος του Παιδιού, μέσα από τις υποθέσεις που χειρίζεται και τις επαφές του με μαθητές, εκπαιδευτικούς και γονείς.

Απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα, ο Συνήγορος αντιτάσσει μια άλλη λογική. Τονίζει ότι η παιδική ηλικία θα πρέπει να πάρει την αξία και την προτεραιότητα που της αξίζει και να αναπτύξει την δική της υγιή δυναμική έκφρασης και αντίστασης σε όσα λάθη της κληρονομούνται από τις προηγούμενες γενιές και σε όσες ιδέες διαδίδονται για να χωρίζουν τους ανθρώπους και όχι να τους φέρνουν κοντύτερα μεταξύ τους.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, τα σχολεία μας χρειάζεται να δώσουν ιδιαίτερη έμφαση στις ανθρώπινες σχέσεις, στα συναισθήματα, τις ανάγκες και τις αγωνίες των παιδιών. Να γίνουν αγωγοί βιωματικής μάθησης για την ειρηνική συνύπαρξη και τον σεβασμό των δικαιωμάτων. Να δοθεί δυνατότητα στα ίδια τα παιδιά να ανακαλύψουν και να χαρούν τον πλούτο της συνάντησης, της σύνθεσης, της δημιουργίας, της ανταλλαγής και της από κοινού διεκδίκησης αλλαγών. Να μιλήσουν, να καταλάβουν και να συναισθανθούν τον πόνο που προκαλείται σε έναν άνθρωπο που γίνεται θύμα βίας, που βασανίζεται, που αποκλείεται και περιθωριοποιείται. Και ακόμα, να εκπαιδευτούν ώστε να λειτουργούν ως μεσολαβητές και συμφιλιωτές στις εντάσεις και τις βίαιες ενέργειες μεταξύ των συνομηλίκων τους.

Η ρατσιστική βία, που δυστυχώς εξαπλώνεται στις μέρες μας, δεν πρέπει απλά να τύχει μιας «καταδίκης» που μπορεί να παρασέρνει μαζί της και τα υποκείμενα, όσους δηλαδή την εξασκούν, ιδίως όταν αυτοί είναι παιδιά, που εμπλέκονται στη δίνη της βίας από ενηλίκους, κόμματα ή ατυχείς συγκυρίες. Η ρατσιστική βία πρέπει να βγει από τη ζωή μας με θετικές δράσεις. Μέσα από μια καθημερινή εμπειρία συνάντησης, συνεργασίας και αλληλοτροφοδότησης με τον διπλανό, τον διαφορετικό, τον άλλο. Μέσα από μια έμπρακτη αναγνώριση και εμπέδωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των δικαιωμάτων του παιδιού.

Σας προτείνω, σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία να αντισταθούμε, όχι τόσο φωνάζοντας, όσο νοιώθοντας και ακούγοντας περισσότερο, μπαίνοντας στη θέση του άλλου.

Να ακούσουμε τι έχει να μας πει η ίδια η φύση της παιδικής ηλικίας, πριν διαφθαρεί από τις σκοπιμότητες και τους υπολογισμούς της ωρίμανσης της.

Να ακούσουμε το ΟΧΙ των παιδιών στη ρατσιστική βία, που πηγάζει από το ΝΑΙ στην επιθυμία της ζωής και της άδολης, χαρούμενης και ειρηνικής ύπαρξης και συνύπαρξης.