Jan 292012
 

Κοινωνική Κουζίνα: “Ο άλλος άνθρωπος”

Στέκι Μεταναστών – Κοινωνικό Κέντρο

Τσαμαδού 13-15, Εξάρχεια

email: oallosanthropos@gmail.com

τηλ.: Κωνσταντίνος: 6980712657, Καλλιόπη: 6975872638

Πως μπορείτε να βοηθήσετε

  • Αν είστε εστιάτορας και έχετε περίσσευμα φαγητού, επικοινωνήστε με τον “Άλλο άνθρωπο” για να κανονιστεί η παραλαβή.
  • Μπορείτε να προσφέρετε τρόφιμα για μαγείρεμα.
  • Μπορείτε να μαγειρέψετε κάτι σπίτι σας και να το προσφέρετε. Θα μας βρείτε καθημερινά στην Τσαμαδού 15, Εξάρχεια, 11:00-13:00.
  • Μπορείτε να συμμετέχετε στην πρωτοβουλία πιο ενεργά, βοηθώντας στο επί τόπου μαγείρεμα και τη διανομή.

Aνάγκες

  • Ψυγείο & καταψύκτης.
  • Σακούλες σκουπιδιών.
  • Χαρτί κουζίνας, χαρτοπετσέτες, πλαστικά πηρούνια και κουτάλια, μπολ μίας χρήσεως για τη συσκευασία του φαγητού.

Εθελοντισμός

  • Εθελοντές με αυτοκίνητα για την μεταφορά.
  • Εθελοντές για το μαγείρεμα.
  • Εθελοντές για την διανομή του φαγητού.
  • Εθελοντές για την συγκέντρωση υλικού/προμηθειών.
  • Εθελοντές για την προώθηση και την επικοινωνία.

Το πρόγραμμα των δράσεων εδώ…

Jan 282012
 

Πόσοι νέοι χρειάζεται να αυτοκτονήσουν πριν καταλάβουμε ότι τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν; (ερώτηση προς το ακροατήριο, από μέλος του ακροατηρίου)

Το προηγούμενο Σάββατο ήμουν στην Ξάνθη για την ημερίδα που οργάνωσε η Γ.Γ. Νέας Γενιάς με τη συνεργασία της Θετικής Φωνής  και του City Uncovered. Θέμα της ανοιχτής συζήτησης, η σεξουαλική διαφορετικότητα των νέων στην οικογένεια και το σχολείο. Η εκδήλωση έγινε στο Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης (πανέμορφος χώρος ανακαινισμένης καπναποθήκης) και ήταν οργανωμένη γύρω από παρουσιάσεις πέντε ομιλητών (Γεωργία Τζαμαλούκα – κοινωνική ψυχολόγος, Αλεξάνδρα Βασιλείου – ψυχοθεραπεύτρια, Αγγελική Σηφάκη – εκπαιδευτικός, Εύκλεια Παναγιωτίδου – μέλος της ομάδας Good As You(th), Φιλίππα Διαμάντη – εκπαιδευτικός) και ανοιχτή συζήτηση με το κοινό, με το συντονισμό της Μαριανέλλας Κλώκα – διευθύντριας της Θετικής Φωνής.

Σκοπός της εκδήλωσης ήταν η παρουσίαση πολλαπλών οπτικών πάνω στο θέμα του ΛΟΑΤ σεξουαλικού προσανατολισμού των νέων. Πως αντιλαμβανόμαστε τη σεξουαλικότητα, τι θέματα αναδύονται για την οικογένεια και τους εφήβους που ο σεξουαλικός τους προσανατολισμός δεν είναι ετεροφυλόφιλος; Τι ρόλο παίζει η εκπαίδευση στην περιθωριοποίηση; Ποια είναι τα προσωπικά βιώματα ΛΟΑΤ εφήβων; Τι παρεμβάσεις μπορούν να γίνουν στην εκπαίδευση;

Η εκδήλωση ξεκίνησε στις 7.15 και τελείωσε σχεδόν τρεις ώρες αργότερα. Δεν περιμέναμε πολύ κόσμο, ήταν μια κρύα βραδιά και το θέμα της εκδήλωσης τέτοιο που πιθανά δυσκόλευε την παρουσία ανθρώπων. Πολλές φορές, ακόμα και το να βρεθείς σε μια τέτοια εκδήλωση σε βάζει σε κίνδυνο στιγματισμού και περιθωριοποίησης. Ειδικά σε μια μικρή πόλη όπου, λίγο ως πολύ, όλοι γνωρίζονται. Κι όμως. Η αίθουσα του Ιδρύματος Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης γέμισε. Γονείς, εκπαιδευτικοί, μέλη της ΛΟΑΤ κοινότητας, νέοι, ακτιβιστές.

Η καμπάνια της Γ.Γ.Ν.Γ. είναι η πρώτη επίσημη κρατική καμπάνια που αναδύει το θέμα της σεξουαλικής ποικιλομορφίας και η παρουσία του Γ.Γ. Νέας Γενιάς Γιάννου Λιβανού σημαντική. Δεν είναι αυτονόητη η θεσμική στήριξη στην αξιοπρεπή ζωή και στα δικαιώματα όλων των μελών της κοινωνίας.

Οι ομιλίες ουσιαστικές και επικεντρωμένες σε μια διαφορετική οπτική πάνω στο σεξουαλικό προσανατολισμό και την ομοφοβία. Τι ρόλο παίζει η κοινωνικοποίηση μας στην ομοφοβία, πως μπορούμε να στηρίξουμε τις οικογένειες των ΛΟΑΤ εφήβων και νέων, τι ρόλο παίζει η εκπαίδευση και ο λόγος που χρησιμοποιούμε στη δημιουργία συνθηκών περιθωριοποίησης, τι παρεμβάσεις μπορούν να γίνουν στην εκπαίδευση, ποια είναι η προσωπική εμπειρία μιας εφήβου που βιώνει στην ομοφοβία μέσα στην οικογένεια της και στον κοινωνικό περίγυρο;

Η συζήτηση με το κοινό κράτησε πάνω από μια ώρα. Οι ερωτήσεις πολλές. Εξ ίσου πολλές και οι τοποθετήσεις. Όχι αναγκαστικά σύμφωνες με τη θέση των ομιλητών. Κι εκεί ήταν ο πλούτος της εκδήλωσης. Στην ικανότητα των περίπου εβδομήντα ανθρώπων στην αίθουσα να δημιουργήσουν ένα ‘δοχείο’ για τον απαραίτητο διάλογο. Ένας διάλογος που ανήκει στην κοινωνία ολόκληρη, αλλά αφήνεται στις πλάτες των ΛΟΑΤ και των οικογενειών τους. Οι συγκεντρώσεις ανθρώπων με παρόμοια στάση (είτε υπέρ, είτε ενάντια) έχουν σαφώς το ρόλο τους και τον ενδυναμωτικό τους χαρακτήρα. Αλλά μια μάζωξη με ανθρώπους με διαφορετική στάση που δεν διαλύεται από συγκρούσεις αλλά ολοκληρώνεται με απόπειρα διαλόγου, αυτή είναι μια ελπιδοφόρα μάζωξη.

Ο συντονισμός της εκδήλωσης από τη Μαριανέλλα Κλώκα υποδειγματικός, η θεσμική παρουσία του Γ.Γ. Νέας Γενιάς στο πάνελ σημειολογικά σημαντική, οι ομιλίες συγκροτημένες και το κοινό θαρραλέο στις τοποθετήσεις, ερωτήσεις και αντιρρήσεις του.

Υπάρχει πολύς δρόμος ακόμα μπροστά μας. Όπως ρώτησε κι ένας από τους νέους που παραβρέθηκαν στην εκδήλωση, ‘πόσοι νέοι χρειάζεται να αυτοκτονήσουν πριν καταλάβουμε ότι τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν;’. Έχουμε πολλή δουλειά μπροστά μας. Σαν επαγγελματίες, σαν οικογένειες, σαν φίλοι, σαν κοινωνικά όντα. Η ομοφοβία είναι μια από τις πιο κοινωνικά αποδεκτές στάσεις περιθωριοποίησης. Είναι τόσο αποδεκτή σαν στάση που συχνά δεν αναγνωρίζεται καν, θεωρείται μια φυσική στάση. Ο δρόμος μακρύς και επίπονος. Αλλά, εκδηλώσεις σαν αυτές της Ξάνθης βάζουν το λιθαράκι τους για έναν πιο ανθρώπινο κόσμο με δικαιώματα για όλους.

 

Εδώ, ανάρτηση της Μαριανέλλας Κλώκα για την ημερίδα στο City Uncovered blog.

 

Jan 282012
 

Πηγή: Συντονισμός Εργαζομένων-Απολυμένων Ψυχ. Υγείας-Πρόνοιας & Κατά των Εξαρτήσεων

Συντονισμός Σωματείων Εργαζομένων στην Ψυχική Υγεία (Ψυχαργώς)

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Την Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2012 συναντηθήκαμε εκπρόσωποι και εργαζόμενοι των εξής τεσσάρων σωματείων: Σωματείο Εργαζομένων στο Περιβολάκι, Σωματείο Εργαζομένων στην ΠΕΨΑΕΕ, Σωματείο Εργαζομένων Ψυχαργώς Αττικής και Κλαδικό Σωματείο ΣΕΨΑΕΚΟ. Η συνάντηση προέκυψε ύστερα από μια σειρά ανησυχητικών και άκρως επικίνδυνων περιστατικών. Πριν τις γιορτές προτάθηκε στους εργαζόμενους του ΕΠΙΨΥ να δώσουν τις δικές τους προτάσεις περικοπών δεδομένου ότι η χρηματοδότηση του ΥΥΚΑ προς το Ψυχαργώς είναι κομμένη 50% για το 2012. Στο ΕΠΙΨΥ, κατόπιν συνάντησης του ΣΕΨΑΕΚΟ με το διευθυντή, ανανεώθηκαν οι συμβάσεις όλων για το πρώτο δίμηνο του 2012, χωρίς να γίνουν για την ώρα περικοπές. Το ίδιο ζητήθηκε και από τους εργαζόμενους στο Περιβολάκι πριν τις γιορτές όπου δυστυχώς στις 9 Ιανουαρίου έγιναν τρεις απολύσεις (μη ανανέωση συμβάσεων) παρά τις διαβεβαιώσεις για το αντίθετο λίγες μέρες πριν, που αποτελεί την αρχή του «μαζέματος», όπως ισχυρίστηκε η διοίκηση εκεί. Το σωματείο εργαζομένων αντέδρασε άμεσα με 48ωρη απεργία. Στο Ίρις το τελευταίο διάστημα έγιναν 8 απολύσεις. Πιθανή περίπτωση μειώσεων προτάθηκε και στους εργαζόμενους της ΠΕΨΑΕΕ. Με ανεπίσημο τρόπο διοικήσεις άλλων φορέων ψιθυρίζουν μειώσεις μισθών και απολύσεις επίσης.

Ενώ οι προϋπολογισμοί για την ψυχική υγεία δεν ήταν ποτέ ικανοποιητικοί από το 2005, είναι η πρώτη φορά που πολλές διοικήσεις έχουν αποδεχτεί πως φέτος αυτό δεν θα αλλάξει επικαλούμενες τη γενικότερη κρίση της χώρας μας. Για μας δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι δεν υπήρχε και δεν υπάρχει καμία πολιτική βούληση για την υποστήριξη των υπηρεσιών ψυχικής υγείας και τόσο χρόνια οι κινητοποιήσεις μας είναι αυτές που έχουν αναγκάσει την εκάστοτε πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας να χρηματοδοτεί τις υπηρεσίες. Δυστυχώς, μέσα στην κρίση, όλο το κοινωνικό κράτος συρρικνώνεται με γεωμετρική πρόοδο, παράλληλα με την αύξηση της ανεργίας, της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Κανείς δεν περιμένει από την παρούσα διορισμένη κυβέρνηση να μεριμνήσει για εμάς και τις ανάγκες του πληθυσμού, αφού μοναδικός σκοπός της είναι να εξαφανίσει κάθε δικαίωμα, να ξεπουλήσει τη δημόσια περιουσία και να ωφελήσει τους κερδοσκόπους με τους καλύτερους για αυτούς όρους. Δεν είναι πρώτη φορά που αυτό συμβαίνει, αλλά έχει συμβεί όπου το ΔΝΤ έχει βάλει το χέρι του.

Οι επιλογές μας είναι λοιπόν δύο. Ή να περιμένουμε να διαλύσουν την ψυχική υγεία και να πετάξουν εμάς στο χάος της ανεργίας, ή να διεκδικήσουμε να κρατήσουμε τις υπηρεσίες μας και την εργασία μας. Είναι δεδομένο ότι ο τρόπος για να το πετύχουμε αυτό δεν είναι με μια διαπραγμάτευση για το τι να περικόψουμε αφού έχουμε μόνο το 45% της απαιτούμενης χρηματοδότησης αλλά να μην αποδεχτούμε αυτό το ποσό, να μη δεχτούμε καμία απόλυση, μείωση του μισθού μας και υποβάθμιση του θεραπευτικού μας έργου. Οποιαδήποτε υποχώρηση τώρα, έστω και “μικρή” (π.χ. μείωση 15% στους μισθούς) θα είναι μόνο η αρχή του “μαζέματος” και της συνολικής κατάρρευσης και γι αυτό είμαστε τόσο ανυποχώρητοι. Επιπλέον, οι υπηρεσίες μας δεν επαρκούσαν πριν την κρίση και δεν επαρκούν πολύ περισσότερο τώρα που η απελπισία του κόσμου έχει φτάσει σε επικίνδυνα επίπεδα. Το να μειώσουμε το κόστος σημαίνει εγκατάλειψη των παιδιών, εφήβων και ενηλίκων που έχουν νοσήσει και που θα νοσήσουν, σημαίνει δημιουργία ασύλων που τόσο ντρόπιασαν κάποτε τη χώρα μας και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και εμείς αυτό δεν θα επιτρέψουμε να γίνει. Ο τρόπος είναι να ενεργοποιηθούμε όλοι εμείς και να πολλαπλασιάσουμε τη δύναμή μας οργανώνοντας μεγάλους αγώνες για να αλλάξουμε τους συσχετισμούς. Αν τολμά η πολιτική ηγεσία, ας πει δημόσια ότι δεν τους ενδιαφέρουν οι άνθρωποι, οι ψυχικά ασθενείς και οι εργαζόμενοι.

Σε συνάντηση με το Δίκτυο Αργώς που θα πραγματοποιηθεί, κατόπιν αιτήματός μας, τη Τρίτη 31 Ιανουαρίου θα τεθεί το ερώτημα αν θα ανεχτούν την εξαφάνιση της όποιας ψυχικής υγείας υπάρχει αποδεχόμενοι την απάνθρωπη πρακτική των περικοπών που ισοδυναμεί με κοινωνικό έγκλημα ή αν θα απορρίψουν τις επιταγές της κυβέρνησης και θα υπερασπιστούν την ψυχική υγεία. Αν θα επιλέξουν το δεύτερο δρόμο αυτό θα σημάνει ότι δεν θα απολύσουν κανένα εργαζόμενο που έτσι κι αλλιώς κανείς δεν περισσεύει και δεν θα επιδιώξουν καμία μείωση του ήδη χαμηλού μισθού μας.

Στη συνάντηση των σωματείων αποφασίσαμε να προτείνουμε σε όλα τα σωματεία και τους εργαζόμενους να κηρύξουμε σαν πρώτη κίνηση μέσα στο 2012 μια 24ωρη απεργία με μεγάλη κινητοποίηση στο υπουργείο υγείας την Τρίτη 7 Φεβρουαρίου. Προφανώς, η κινητοποίηση αυτή θα είναι η αρχή γιατί θα χρειαστεί να συνεχίσουμε μέχρι να αναγκάσουμε τους ιθύνοντες να συνεχίσουν τη λειτουργία των δομών. Τις επόμενες ημέρες προτείνουμε στα σωματεία να αποφασίσουν μέσα από τις γενικές τους συνελεύσεις για τη συμμετοχή τους στην απεργιακή κινητοποίηση και να εμπλουτίσουν με τις ιδέες τους τον τρόπο συνέχισης του αγώνα μας. Πλέον δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα αν κινητοποιηθούμε. Απεναντίας θα χάσουμε τα πάντα αν αδρανήσουμε. Η ύπαρξη μας μετά από εφτά χρόνια υποχρηματοδότησης και η πρόσφατη νίκη μας με την κατάργηση της απόφασης του Αυγούστου για περικοπές του προϋπολογισμού οφείλεται στους αγώνες μας και μόνο.

Η στήριξη του συντονιστικού από τα σωματεία στην απεξάρτηση, την πρόληψη και την ειδική αγωγή θεωρείται δεδομένη και από κοινού θα συνεχίσουμε να παλεύουμε.

Οι υπογράφοντες:

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Σωματείου Εργαζομένων ΕΠΡΟΨΥΗ ΄΄ΠΥΞΙΔΑ΄΄

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Σωματείου Εργαζομένων ΕΨΙΚΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Σωματείου Εργαζομένων ΕΨΙΚΑ ΔΡΑΜΑΣ

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Σωματείου Εργαζομένων ΘΕΨΥΠΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Σωματείου Εργαζομένων στο ΠΕΡΙΒΟΛΑΚΙ

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Σωματείου Εργαζομένων ΠΕΨΑΕΕ

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Σωματείου Εργαζομένων ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΨΥΧΑΡΓΩΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Σωματείου Εργαζομένων ΣΕΨΑΕΚΟ

Jan 262012
 


Οι πρόσφυγες που δακρύζουν από tvxorissinora

Πηγή: TVXS

Το 2004 το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα συνάντησε τον Θόδωρο Αγγελόπουλο και τον σύστησε σε πρόσφυγες και μετανάστες που τότε ζούσαν στη χώρα μας. Εκείνοι βρήκαν στο έργο του μεγάλου Έλληνα σκηνοθέτη έναν άνθρωπο που μίλαγε κατευθείαν στην ψυχή τους.

Στο στέκι των μεταναστών στα Εξάρχεια, πρόσφυγες και μετανάστες από την Ευρώπη, την Αφρική και την Ασία παρακολουθούν σκηνές για την προσφυγιά, την μετανάστευση ή την εξορία από τις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Ύστερα παίρνουν τον λόγο, πολλοί με δάκρυα στα μάτια, για να πουν τις εντυπώσεις τους αλλά και να περιγράψουν την προσωπική τους οδύσσεια. Ορισμένοι ευχαριστούν τον σκηνοθέτη επειδή νοιάζεται γι αυτούς, άλλοι τον παροτρύνουν να κάνει κι άλλες ταινίες.

Αργότερα στο στούντιο του μοντάζ, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος σχολιάζει όσα είπαν οι μετανάστες για το έργο του και εξηγεί γιατί η μοίρα των ξεριζωμένων τον απασχολεί σε όλες σχεδόν τις ταινίες του.

Με αφορμή το «Λιβάδι που δακρύζει» την ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου, μια διαφορετική, συγκινητική αλλά και πολιτική, προσέγγιση στο έργο του διάσημου Έλληνα σκηνοθέτη.

Jan 262012
 

Πηγή: TVXS

“Για πρώτη φορά, ζω σε μια κοινωνία, η οποία δείχνει να ‘χει πάθει εγκεφαλικό! Δεν αντιδρά με τίποτα!” ο Χρόνης Μίσσιος, μιλά εφ’ όλης της ύλης, στην Κρυσταλία Πατούλη, για τη σημερινή κατάσταση της χώρας, τονίζοντας μεταξύ άλλων, ότι “πρέπει να αντιληφθούμε ποιά είναι η ουσία και το νόημα της ζωής! Δηλαδή, δεν γίνεται αντί να ζούμε, να προσπαθούμε να επιβιώσουμε!” και προτείνοντας “να πάρουμε τα βουνά, να ξαναεποικήσουμε την Ελλάδα”.

Η κρίση που περνάμε, είναι πολυεπίπεδη, δεν είναι μονάχα οικονομική. Oυσιαστικά είναι κρίση αξιών και χρεοκοπίας του λογοκρατούμενου και τεχνοκρατικού πολιτισμού μας. Τους κινδύνους για την οικολογική κρίση, πια, του πλανήτη, δεν τους αμφισβητεί κανείς, και όλο και περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούν την ανάγκη να στρατευτούν σε τέτοιου είδους προσπάθειες για να σώσουν ή να βελτιώσουν το περιβάλλον. Αυτό, όμως, είναι το ένα μέρος: Ο περιβαλλοντολογικός ακτιβισμός. Διότι στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο περιβάλλοντα:

Το ένα είναι το φυσικό περιβάλλον και το άλλο είναι το κοινωνικό περιβάλλον, το ανθρώπινο περιβάλλον.

Το πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός, ότι το ανθρώπινο περιβάλλον είναι οργανωμένο κατά τέτοιο τρόπο και δρα κατά τέτοιο τρόπο, ώστε καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον. Συνεπώς για να διατυπώσουμε ένα οικολογικό αίτημα, που θα σημαίνει την σωτηρία του πλανήτη και συνεπώς της ζωής πάνω σε αυτόν, πρέπει να προσπαθήσουμε να δούμε πως θα ανατρέψουμε τις πρακτικές που οδηγούν στην καταστροφή του και πως θα οδηγηθούμε σ’ έναν βαθύτερο κοινωνικό μετασχηματισμό, ο οποίος θα αποκαταστήσει τη φυσική σχέση του ανθρώπου με τη φύση.

Αυτό σημαίνει, μια εξανάσταση της ανθρώπινης συνείδησης, σημαίνει μια καθημερινή απόκρουση της βαρβαρότητας του συστήματος και μιας διαφορετικής τοποθέτησης στη συμπεριφορά του ανθρώπου απέναντι σε αυτά τα προβλήματα. Και αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο. Γιατί αυτή τη κουλτούρα, ότι ο άνθρωπος είναι ο κυρίαρχος του πλανήτη, και ότι ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο και τον διόρισε κυρίαρχο του πλανήτη και του είπε ότι: «όλα αυτά είναι δικά σου», την κουβαλάμε από τα γεννοφάσκια μας!

Πρέπει να απαλλαχτούμε από τις θεωρίες του ανθρωποκεντρισμού, όπως και από τις αφελείς θεωρίες της θρησκείας και όλων αυτών των πραγμάτων. Αλλά κυρίως, πρέπει να αντιληφθούμε ποια είναι η ουσία και το νόημα της ζωής! Δηλαδή, δεν γίνεται αντί να ζούμε, να προσπαθούμε να επιβιώσουμε!

Κάθε πλάσμα έρχεται στον κόσμο με δικαιώματα, με δυνατότητες, να ζήσει τη ζωή του, να χαρεί, να είναι χορτάτο, να καλύπτει τις ανάγκες του, κλπ. Αλλά ο άνθρωπος έρχεται σ’ έναν κόσμο, όπου εκτός από τους πορφυρογέννητους, δεν ξέρει που πάει και τι κάνει, και πώς να ζήσει.

Ταυτόχρονα αυτή η ολιστική οικολογία- οικολογική αντίληψη, η οποία δεν ασκείται μόνο σ’ έναν οικολογικό ακτιβισμό αλλά βλέπει και θέλει και παλεύει να αναστρέψει τις καταστροφικές δομές του συστήματος και να εδραιώσει έναν καινούριο πολιτισμό, είναι σημαντική γιατί είναι η μόνη διαδικασία η οποία απαιτεί όχι την υπακοή ή την υποταγή των ανθρώπων σε μια πίστη ή σε μια ιδεολογία αλλά απαιτεί την αφύπνιση της συνείδησής του και την κατανόηση του νοήματος της ζωής.

Η ζωή είναι ένα χάρισμα. Είναι ένα χάρισμα που μας δίνεται μια φορά. Μια φορά! Και πρέπει να το χαρούμε, πρέπει να το δωρίσουμε, πρέπει να το ζήσουμε!

Η οικολογία μάς απαλλάσσει, επίσης, και από το άγχος του θανάτου. Ξέρουμε, ότι αυτό το δώρο, είναι με ημερομηνία λήξεως, και συνεπώς πρέπει να το χαρούμε και όχι να το σπαταλάμε μέσα σε βάσανα. Τι είναι αυτά τα πράγματα; Που κατάντησαν τη ζωή μας σήμερα;

Οι άνθρωποι δεν προλαβαίνουν να σκεφτούνε, δυστυχώς, να καταλάβουν, τι σημαίνει ζωή. Τρέχουν, τρέχουν, τρέχουν, κι όταν φτάνει το ηλιοβασίλεμα, αντί να κλαίνε γιατί πέρασε άλλη μια μέρα, και συνεπώς άλλο ένα βήμα προς το θάνατο, χαίρονται. Χαίρονται! Γιατί η μέρα τους ήταν φορτωμένη με οδύνη, με άγχος, με κυνηγητό, με προβλήματα, με όλα αυτά.

Η οικολογία είναι επαναστατική, με την έννοια ότι στοχεύει να καταργήσει όλες τις αρνητικές δομές της κοινωνίας. Είναι η μόνη επανάσταση, θα λέγαμε, η οποία δε φέρει εξουσία και δεν εδραιώνει καμία εξουσία. Και ξέρουμε από την ιστορία ότι και τα πιο ωραία, τα πιο όμορφα, τα πιο ρομαντικά όνειρα των επαναστατών, σκοτώθηκαν από την εξουσία. Αυτή ήταν η αιτία της καταστροφής. Αυτή είναι η αιτία που μετατρέπει τα όνειρα σε εφιάλτη.

Είναι δυνατόν να μιλάμε για οικολογία και για πράσινη ανάπτυξη και να έχουμε την εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο;

Μιλάω για την κυβέρνηση και για την πράσινη ανάπτυξη! Σ’ αυτή την πράσινη ανάπτυξη, λοιπόν, από τους πρώτους μετόχους είναι οι εταιρίες της BP, από τους πρώτους επενδυτές σ’ αυτή την ιστορία. Δηλαδή είναι αυτός ο φαύλος κύκλος που έλεγε ο Ελύτης, ότι με έναν ανθρωποκεντρικό – τεχνοκρατικό πολιτισμό προσπαθούμε να διορθώνουμε τις ζημιές που έκανε ένας ανθρωποκεντρικός- τεχνοκρατικός πολιτισμός. Αυτός είναι ο φαύλος κύκλος.

Και τι θα πει ανάπτυξη, κι ως που πάει αυτή η ανάπτυξη τέλος πάντων; Αυτή η γραμμή που πάει; Έχει κανένα τέλος; Έχει κανένα τέρμα αυτή η γραμμή; Περάσαμε τη βιομηχανική επανάσταση, περάσαμε την επανάσταση την ηλεκτρονική, και το όφελος του ανθρώπου ποιό; Η ποιότητα της ζωής του, το νόημα της ζωής του έχει χαθεί, έχει αλλοτριωθεί! Η ζωή είναι αλλού και ο άνθρωπος ο σημερινός είναι αλλού! Οι περισσότεροι άλλα ζητούν κι άλλα ζούνε, άλλα επιθυμούν και άλλα πραγματοποιούν μέσα στην κοινωνία.

Είμαστε πια μια κοινωνία σχιζοφρενών. Από τη μια ένας αφύσικος πολιτισμός και από την άλλη η οντότητά μας σαν άνθρωποι. Είμαστε ψυχασθενείς. Απλώς ο καθένας νομίζει ότι ο άλλος είναι, κι όχι ο ίδιος!

Αν θέλουμε λοιπόν να οραματιστούμε ένα ανθρώπινο μέλλον, οφείλουμε κατ’ αρχήν να το οραματιστούμε σε ανθρώπινα μέτρα. Αυτές οι χαβούζες που λέγονται πόλεις εξαφανίζουν τον άνθρωπο.

Θα κάνω μια παρένθεση: πήγα κάποτε στην Ιταλία και μπήκα σε μία από αυτές τις τεράστιες εκκλησίες που έχουνε. Στάθηκα μέσα σ’ αυτό το πράγμα και χάθηκα πραγματικά. και ένιωσα έτσι, ανύπαρκτος. Αυτόματα σκέφτηκα κι ένα δικό μας, ένα εκκλησάκι σ’ ένα λοφίσκο, που μπαίνεις μέσα και ακουμπάς το Θεό ρε παιδί μου! Εκεί εκμηδενίζουν εντελώς τον άνθρωπο. Ενώ, αντίθετα, μπαίνεις σ’ σ’ ένα ερημοκλήσι και βλέπεις τον Παντοκράτορα από πάνω να σου χαμογελάει, να απλώσεις το χέρι να τον πιάσεις!

Δηλαδή, ο άνθρωπος ο οποίος θέλει να επικοινωνήσει, ανεξάρτητα αν πιστεύει στον Θεό ή δεν πιστεύει στο Θείο, κλπ. Όσο υπάρχουν άνθρωποι -κι αυτοί λιγοστεύουν ολοένα και περισσότερο και αντικαθίστανται από τους μεταλλαγμένους- θα νιώθουνε αυτή την ανάγκη μιας διαφορετικής επικοινωνίας. Πολλές φορές όταν είμαι «φορτωμένος» και έχει Πανσέληνο βγαίνω στην βεράντα εδώ έξω ανοίγω τα χέρια μου -όπως όταν σταύρωσαν τον Χριστό- κι ανοίγω το στόμα μου και προσπαθώ να… καταπιώ το φεγγάρι. Στέκω, έτσι, πέντε με δέκα λεπτά, και κάποια στιγμή χάνομαι, σταματάω μόνος μου, γιατί δεν ξέρω αν θα γυρίσω πίσω…

Εδώ κάτω έχω και μια ροδιά (αγαπάω πολύ τις ροδιές) η οποία, κάποια μέρα μου αρρώστησε. Πήγα στον Γεωπόνο, πήρα φάρμακα, πήρα τούτο, πήρα τ’ άλλο, την ράντισα, τίποτα! Η ροδιά κάθε μέρα και χειρότερα. Ήταν Πανσέληνος. Την σκεφτόμουνα κι ήμουν στενοχωρημένος. Κατέβηκα τα σκαλοπάτια, κι έκατσα σε μια πέτρα δίπλα της και άρχισα να της λέω πόσο πολύτιμη είναι για μένα, πόσο την αγαπάω, να την χαϊδεύω, να της μιλάω τρυφερά κλπ. Από την άλλη μέρα η ροδιά άρχισε να γίνεται καλύτερα. Έγιανε, και τον Σεπτέμβρη πέταξε και εκτός εποχής, πια, δυο τεράστια ρόδια. Τώρα, δεν ξέρω αν τα φάρμακα βοήθησαν, επίσης, αλλά εγώ αλλιώς το εισέπραξα και αλλιώς το ένιωσα.

Είναι δύσκολο να ανοίξουμε μια διέξοδο μέσω μιας οικολογικής επανάστασης. Και γιατί είναι δύσκολο; Από την δεκαετία του ’60 ο Μαρκούζε είχε επισημάνει, ότι αυτό το απεχθές κοινωνικό σύστημα δεν βρίσκεται πια έξω από τον άνθρωπο, αλλά έχει ενσωματωθεί μέσα στον άνθρωπο και έχει υποχρεώσει τον άνθρωπο να το αναπαράγει συνεχώς. Αυτό τι λέει;

Αυτό λέει, ότι υποχρεωτικά, έχουμε μια μετάλλαξη της συνείδησης, μια μεταφορά της, από την αυτονομία της αναζήτησης του καλού ή της ζωής, σε μια πρακτική η οποία αναπαράγει το σύστημα. Μας έχουν υποχρεώσει να παίρνουμε αυτοκίνητα, μας υποχρεώνουν να παίρνουμε κινητά, μας υποχρεώνουν να κάνουμε τούτο, ή το άλλο. Έχουν οργανώσει έτσι τη ζωή, ώστε δεν μπορούμε να διαφύγουμε.

Γι’ αυτό είναι πολύ δύσκολη μια επανάσταση της οικολογίας. Γιατί πρέπει να απαλλαγεί ο άνθρωπος, να ξεράσει από μέσα του, όλο το σύστημα, να μπορέσει να απελευθερωθεί και να μπορέσει τελικά να δει τα πράγματα όπως είναι, να δει τη ζωή του, να παλέψει, ν’ αντισταθεί, να πολεμήσει.

Σήμερα και σ’ αυτόν τον τομέα -και είναι πολύ αισιόδοξο- διάφορες παρέες παίρνουν τα βουνά και προσπαθούν να ζήσουν έξω από το σύστημα. Ακόμα, σε κάποιες περιοχές έχουν καταργήσει και το χρήμα. Εσύ έχεις βγάλει φέτος περισσότερα φασόλια, εγώ έχω πατάτες, ο άλλος έχει λάδι, ο άλλος είναι γιατρός κι αντί για πληρωμή θα του δώσω αυγά ή κοτόπουλο, κλπ.

Αυτά νομίζω είναι από τα πιο σημαντικά πράγματα που συμβαίνουν σήμερα στην ελληνική κοινωνία, διότι από το οργανωμένο πολιτικό- θεσμικό σύστημα δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα. Πρόκειται για μια κατάσταση η οποία αποκλείεται να αναπαράξει τίποτα καλό, τίποτα της προκοπής.

Δεν πίστευα ποτέ ότι θα ξαναζήσω μια περίοδο εθνικής υποτέλειας της πατρίδας μου.

Πιτσιρικάς δεκατριών χρονών πολέμησα τους Γερμανούς. Μετά, πολέμησα τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, την εποχή που ερχόταν εδώ ο Αμερικανός στρατηγός και του έλεγε ο Έλληνας Πρωθυπουργός, διανοούμενος Κανελλόπουλος, «Ιδού ο στρατός σας!», δείχνοντας τον ελληνικό στρατό. Την εποχή που ερχόταν ο πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών ο περίφημος Πιουριφόι, και έμπαινε στο γραφείο του Πρωθυπουργού και ανέβαζε τα πόδια του πάνω στο γραφείο και του έλεγε τι να κάνει και τι να μην κάνει…

Ε, περίπου τα ίδια δε ζούμε τώρα; Έρχονται οι Τροϊκανοί. Τα ίδια δεν κάνουνε; Έχουμε κυβέρνηση; Πού είναι;

Λέω καμιά φορά, σ’ αυτά τα παιδιά που τρέχουν στις διαδηλώσεις και χτυπιούνται με τους μπάτσους και μετά τους πλακώνουν με τα χημικά σα να ‘ναι κατσαρίδες, «Τι πάτε και σκοτώνεστε μες στους δρόμους και δεν πάτε να καταλάβετε τα χωράφια της Μονής του Βατοπεδίου και να κάνετε μια φάρμα; Είστε όλοι σας μορφωμένα παιδιά, έχετε διάφορες ειδικότητες, να καταλάβετε τα βασιλικά κτήματα, αυτού του κερατά στο Τατόι, να κάνετε μια φάρμα; Θα ‘χετε και τον κόσμο μαζί σας! Ποιος θα σας πει κουβέντα; Πάτε και πετάτε γκαζάκια, και καίτε το αυτοκίνητο του αλλουνού του κακομοίρη, τι σας φταίει ο άλλος;».

Θέλω να πω, ότι, δυστυχώς, επίσης για πρώτη φορά, ζω σε μια κοινωνία η οποία δείχνει να χει πάθει εγκεφαλικό! Δεν αντιδρά με τίποτα! Να συμβαίνουν τόσο τρομακτικά πράγματα και μέσα σ’ αυτήν και στον κόσμο και γύρω της, και να μην παίρνει χαμπάρι! Να μην αντιδρά με τίποτα!

Άκουγα τον Γιανναρά να λέει «Τουλάχιστον ας κατέβουν εκατό- διακόσιες χιλιάδες κόσμος να καταλάβουν το Σύνταγμα και να κάτσουν εκεί και να απαιτήσουν Συντακτική Εθνοσυνέλευση». Αλλά πού; Αυτό που λέγεται, πια, ότι απέμεινε σαν σύνθημα γραμμένο σε γκρεμισμένους τοίχους: «ΑΡΙΣΤΕΡΑ», τυρβάζει περί των… ευαγγελίων ακόμα!

Ξέρεις τι είπε ο Δαντόν πριν τον καρατομήσουν; «Τα βήματα της ανθρώπινης ιστορίας είναι οι ταφόπετρες των ρομαντικών». Κατάλαβες; Και μέσα σε όλη την πορεία της ιστορίας, οι μόνοι που έσωσαν την αθωότητά τους ήταν αυτοί που σκοτώθηκαν νωρίς, πριν γίνουν εξουσία. Γιατί, σου λέω, ότι η εξουσία είναι το χειρότερο, είναι το τρομακτικότερο εφεύρημα του ανθρώπου!

Εγώ είμαι υπέρ της άμεσης δημοκρατίας, υπέρ των μικρών κοινοτήτων, και το μόνο που θα έλεγα σήμερα που η χώρα μας περνάει κρίση, θα ‘τανε, “πάρτε τα βουνά, ξαναγυρίστε στα χωριά σας, ξαναγυρίστε στη λίμνη! Ξαναεποικήστε την Ελλάδα!”

Έχουμε μια χώρα η οποία είναι ευλογία Θεού, παράγει τα πάντα! Από βότανα, από τρόφιμα, τα πάντα μπορεί να παράξει. Ποτέ όμως δεν είχαμε μια ικανή πολιτική ηγεσία.

Είναι πάρα πολύ εύκολο να φτιάξεις μια ιδεολογία ή μια θεωρία για την κοινωνία και να καλέσεις τους ανθρώπους να την εφαρμόσουν. Είναι όμως τρομερά δύσκολο, ως ανυπέρβλητο, να ξεπεράσεις το εμπόδιο του εαυτού σου και της κουλτούρας που σου πότισαν από τα γεννοφάσκια σου και τα δεσμά που έχει δέσει γύρω σου το σύστημα.

Γι’ αυτό ο δρόμος προς την απελευθέρωση από τη βαρβαρότητα, είναι ένας δρόμος πάνω από την πυρρά, που πρέπει να περάσει ο καθένας μας. Πάρα πολύ δύσκολος δρόμος.

Για την ώρα το κάνουν αυτοί που έχουν κάποια δυνατότητα να το κάνουν. Δηλαδή, γνωρίζω ανθρώπους, οι οποίοι φύγανε και πήγανε στο Πήλιο, ένα από τα πιο παραγωγικά βουνά της Ελλάδας -εκεί και… μπουκάλια να φυτέψεις θα φυτρώσουνε και υπάρχουν κτήματα τα οποία είναι εγκαταλελειμμένα, γεμάτα ελιές, καρυδιές, μηλιές κλπ.- και νοίκιασαν ένα κτήμα, ίσα ίσα για να μην χάσει ο ιδιοκτήτης την κυριότητα, δηλ. με 500 ευρώ το χρόνο, για να καλλιεργούν και να ζουν εκεί, να πουλάν το λάδι και καμιά φορά να βγαίνουν και στην λαϊκή αγορά. Κάποιοι από αυτούς είναι και γιατροί ή δάσκαλοι και διοργανώνουν εκδηλώσεις. Περνάνε όμορφα, με την παρέα τους, με τα οργανάκια τους, κάθε άνοιξη συγκεντρώνουν τις εμπειρίες τους, για το πως π.χ. γίνεται το μελιτζανάκι τουρσί, τα καρύδια γλυκό, πώς από το λάδι γίνεται το σαπούνι, πώς χτίζουν σπίτια με αχυρόμπαλες κλπ., διάφορες γνώσεις, γιατί όλοι τους είναι και πολύ ενδιαφέροντες άνθρωποι και έχουν κυνηγήσει αυτήν τη γνώση, η οποία είναι πολύτιμη.

Με την τεχνολογία, έχουμε χάσει πολύτιμες γνώσεις από την εμπειρία του ανθρώπου, που εξασφάλισαν την επιβίωσή του στον πλανήτη για εκατομμύρια χρόνια. Σήμερα η γνώση μας έρχεται απ’ το μέλλον, δεν έρχεται από το παρελθόν!

Παλιά οι νέοι σέβονταν τους ηλικιωμένους, ενώ, σήμερα, συνήθως, δεν τους σέβονται. Παλιά τους σέβονταν γιατί, εκτός των άλλων, ο ηλικιωμένος κατείχε τη γνώση και ήξερε πότε θα φυτέψει, τι καιρό θα κάνει, τι αλλαγές θα γίνουν, από τι πάσχει το φυτό κλπ. Σήμερα ο εγγονός ξέρει περισσότερα για την τεχνολογία από τον παππού. Τον βλέπεις και πιάνει το κινητό και τραβάει φωτογραφίες και ο παππούς… κοιτάει.

Αλλά, δεν υπάρχει παιδεία, σήμερα. Μη γελιόμαστε. Υπάρχει εκπαίδευση. Άλλο πράγμα η παιδεία κι άλλο πράγμα η εκπαίδευση. Σήμερα, λοιπόν, τα παιδιά εκπαιδεύονται. Γιατί; Για να βρούνε τη μηχανή του κέρδους! Να εξασφαλίσουν κάποια θέση σε κάποιο επάγγελμα.

Τη μηχανή του κέρδους! Αυτό είναι το πρόβλημα. Όσο στην κοινωνία μας η κυρίαρχη αξία του συστήματος είναι το κέρδος, από κει και πέρα μην ψάχνεις να βρεις… αυτό διαποτίζει όλες τις ανθρώπινες σχέσεις και διαποτίζει όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες όπως είναι η παιδεία και όλα τα πράγματα.

Πιστεύω, λοιπόν, ότι αν υπάρχει ελπίδα διεξόδου, οι άνθρωποι και κυρίως οι νέοι θα την διαμορφώσουν.

Καμιά φορά με ρωτούν οι δημοσιογράφοι: Χρόνη, έχεις μετανιώσει για τη ζωή σου; Λέω όχι. Όχι! Τί πιο ωραίο να πεθαίνεις για ένα όραμα, για έναν όμορφο μύθο, απ’ το να ζεις συνεχώς μια χαμοζωή; Εμείς, λοιπόν, ταξιδέψαμε σ’ έναν υπέροχο μύθο, σ’ ένα πάρα πολύ όμορφο όραμα. Τώρα, αν αυτό στο τέλος της ζωής μας κατάντησε εφιάλτης, αυτό είναι άλλο θέμα, είπαμε, είναι θέμα της εξουσίας.

Αν είχα τη δυνατότητα να γυρίσω τα χρόνια πίσω, και με τη γνώση που έχω σήμερα, τι θα άλλαζα; Όλα! Πρώτα απ’ όλα πήραμε μια εμπειρία από την εξουσία, από την ιστορία, και υπήρχε και μια διαφορετική πραγματικότητα, ένα διαφορετικό μέτωπο από αυτό που δίναμε τις μάχες. Εμείς δώσαμε μάχες χαρακωμάτων, υπερασπιστήκαμε τη δημοκρατία, υπερασπιστήκαμε τα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν είδαμε την κρίση που ερχόταν… Και σε ότι αφορά τις μεταλλαγές της ιδεολογίας από τη στιγμή που έγινε εξουσία η Σοβιετική Ένωση, και σε ότι αφορά την επερχόμενη κρίση του πλανήτη, μέσω της εξέγερσης της βιομηχανικής επανάστασης κλπ., τα οποία τα θεωρούσαμε, τότε, ευλογία Θεού! Δεν είναι τυχαίο ότι ο Λένιν έλεγε ότι εξηλεκτρισμός και βαριά βιομηχανία είναι τα δυο πόδια που θα οικοδομήσουν τον κομμουνισμό.

Και φτάσαμε στο Τσερνομπίλ και σε άλλου είδους ιστορίες, και στη συνάντηση καπιταλισμού και υπαρκτού σοσιαλισμού σε ότι αφορά τις πρακτικές για το περιβάλλον, για τα χημικά στις διατροφές των ανθρώπων και όλα αυτά. Δεν είναι τυχαίο ότι δυο από τις μεγαλύτερες λίμνες του κόσμου, η λίμνη της Βαϊκάλης και η λίμνη του Μίσιγκαν και οι δυο είναι μολυσμένες. Δεν υπερασπιστήκαμε, τότε, τέτοια πράγματα.

Σήμερα, μια σημαντική λέξη είναι η λέξη «βιότοπος». Τι σημαίνει; Σημαίνει βιώνουμε μαζί, κι αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Γιατί βιώνουμε μέσα στην διαφορετικότητά μας κι όχι σε κάποια ομπρέλα ιδεολογική η οποία μπορεί να μας οδηγεί σε διαφωνίες και σε συγκρούσεις όπως αυτές που συντηρούνται σήμερα μέσα στον χώρο της αριστεράς, οι οποίες δεν έχουν κανένα νόημα.

Όσο για έναν… εμπνευσμένο αρχηγό και ηγέτη εγώ πιστεύω πάρα πολύ ότι σε μια κοινότητα, η συλλογική γνώμη είναι πολύ πιο ασφαλής και πιο ισχυρή από οποιονδήποτε ηγέτη.

Στο άλλο σημείο στο οποίο επίσης έχω διαφωνία με τον όποιον ηγέτη και την ιδεολογία, είναι ότι πιστεύω στο αυθόρμητο των ανθρώπων, δηλαδή, μέσα σε αυτή τη διαδικασία ανατροπής ή επανάστασης πρέπει να αναπτυχτεί ένα κίνημα όχι καθοδηγούμενο αλλά αυθόρμητο. Ένα κίνημα που γεννιέται από τη συνείδηση των ανθρώπων που ξέρουν που πάνε και ξέρουν τι θέλουν. Διαφορετικά, κινδυνεύουμε να ξαναγυρίσουμε σε μορφές εξουσιαστικές, κι αυτή τη στιγμή που σου μιλάω, εγώ ασκώ εξουσία.

Διότι υποτίθεται ότι είμαι η έδρα, ο καθηγητής, ο παντογνώστης, ο πολυγνώστης κλπ. Αυτό είναι μια εξουσία, όπως μια εξουσία είναι της μάνας προς το παιδί ή του πατέρα προς το παιδί ή όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Πιστεύω λοιπόν στο αυθόρμητο των μαζών που παλιότερα εμείς οι κουμουνιστές καταριόμασταν σαν αναρχικό. Σήμερα μπορεί κανένας άνθρωπος να ορίσει τι σημαίνει αναρχικός; Βρισκόμαστε μέσα σε ένα σύστημα το οποίο είναι δομημένο με ανήθικους τρομοκρατικούς και βάρβαρους κανόνες. Το να αρνηθείς τους κανόνες και τη θέσπιση αυτού του συστήματος τι σημαίνει, ότι είσαι αναρχικός;

Με αυτή την έννοια είμαστε όλοι αναρχικοί! Γιατί όλοι αναζητούμε το κάλλιστο.

Εγώ δεν ψήφισα κι ούτε θα ψηφίσω. Τι να πάω να ψηφίσω δηλαδή, να μας κοροϊδεύουνε με τη θέληση μας; Δεν πάω. Μου λένε οι άλλοι, μα ξέρεις το άκυρο είναι καλύτερο και το λευκό είναι… Ε, δε μ’ ενδιαφέρει! Με πήρε κι ο Μίκης με την κίνηση που έκανε και του λέω, βρε Μίκη μου, πρώτα πρώτα είναι τρελό στα ογδόντα μου να ξαναγίνω πολιτικός, όταν ξέρω τι σημαίνει πολιτική. Δεύτερον, εμένα με ενδιαφέρει η επόμενη μέρα. Δηλαδή αν αυτή τη στιγμή ανατρεπόταν αυτή η κυβέρνηση, η λεγόμενη κυβέρνηση, τι θα προκύψει; Άλλη μια κυβέρνηση με τα ίδια πάλι, με το ίδιο στήσιμο, με τα ίδια πράγματα; Εγώ βρίσκομαι στην άλλη όχθη! Δεν γουστάρω αυτό το σύστημα, δεν γουστάρω καπιταλισμό, δεν γουστάρω νεοφιλελευθερισμό, δε γουστάρω συγκεντρωτισμό, δε γουστάρω αυτά τα πράγματα! Θέλω μικρές κοινότητες, αυτόνομες, σε ανθρώπινα μέτρα να μπορέσουμε να ζήσουμε σαν άνθρωποι. Έχω μια άλλη λογική, μια άλλη αντίληψη για το πώς οργανώνεται η κοινωνία.

Ξέρω πια τι σημαίνει πολιτική. Δεν γίνεται. Κατ’ αρχήν στην Ελλάδα δεν έχουμε το στοιχειώδες. Δεν έχουμε έναν στοιχειώδη πολιτικό πολιτισμό, γιατί αυτά τα καθίκια δεν μπορούν να τα βρουν μεταξύ τους. Η πατρίδα κινδυνεύει, η πατρίδα βουλιάζει, και πολεμάν σαν κατίνες ο ένας τον άλλον, εσύ έκανες εκείνο στο αυτό κι εσύ έκανες το άλλο. Δεν έχουν την παλικαριά, την εντιμότητα να κάτσουν σε ένα τραπέζι και να αφήσουν τις κατινιές στην άκρη και να κουβεντιάσουν. Είναι τυχαίο; Μα ένας δεν αυτοκτόνησε απ’ αυτούς εδώ τριανταπέντε χρόνια; Ένας δεν ζήτησε συγγνώμη, ένας δεν παραιτήθηκε;

Γι αυτό λέω, ότι είναι πρόβλημα συνείδησης και όχι ιδεολογίας; Είναι πρόβλημα συμπεριφοράς κι όχι ιδεολογίας.

Και δυστυχώς, πιστεύω, ότι εμείς ήμασταν οι… τελευταίοι των Μοικανών. Σε εμάς το σύστημα ασκούσε σωματική βία, μας έκλεινε φυλακή, μας βασάνιζε, μας χτυπούσε για να μας υποτάξει. Για τις σημερινές γενιές είναι πιο δύσκολα. Τους κάνουν λοβοτομή, τους απορροφά το σύστημα συνεχώς μέσα στη μηχανή του κέρδους, δεν τους αφήνει περιθώρια ούτε να οραματιστούν, ούτε να φανταστούν, τους αφαιρεί την κριτική σκέψη. Την ψυχή!

Κι ας είμαστε η χώρα των μεγάλων ποιητών. Κανένας λαός δέκα εκατομμυρίων δεν έχει τρία νόμπελ και ένα βραβείο Λένιν. Και μάλιστα, θα υπήρχαν κι άλλοι που θα έπρεπε να πάρουν το νόμπελ και δεν το πήραν… αλλά τέλος πάντων.

Θυμάμαι, τον Βάρναλη… ήμασταν ένα βράδυ στη Βουκουρεστίου και θέλαμε να ανεβούμε στη Δεξαμενή και λέει ο Βάρναλης του Κορνάρου «κουμπάρε περίμενε λιγάκι να περάσει κανένα ταξί να μας πάρει να ανεβούμε πάνω. Ε, περιμέναμε, και σε λίγο βλέπουμε μια ωραία γυναίκα να περπατάει και τότε λέει ο Βάρναλης «κουμπάρε, ήρθε ταξί, πάμε! Άμα βλέπουμε αυτή μπροστά μας… φτάνουμε!». Ο Βάρναλης, ήταν καταπληκτικός άνθρωπος και διαφορετικός, και δεν υπάρχει άλλος στίχος που να περιγράφει σήμερα την κατάντια του ελληνικού λαού “Δειλοί, μοιραίοι, κι άβουλοι αντάμα προσμένουν, ίσως, κάποιο θάμμα”. Όπως έχουμε και μεγάλους λογοτέχνες και γυναίκες, τη Σωτηρίου και άλλες. Είχαμε καλή λογοτεχνία. Τώρα δεν έχουμε τίποτα! Α, ο Μακριδάκης είναι καλός.

Τολμάτε ρε, τολμάτε! Γράψτε αυτό που θέλετε, αυτό που σκέφτεστε. Εγώ έγραφα, κι έγραφα με την ψυχή, κι όταν με είπαν συγγραφέα πρώτη φορά τα ‘χασα! Μα, σοβαρά μιλάτε ρε παιδιά, συγγραφέας; Δεν είχα καμία τέτοια πρόθεση απλά στις παρέες, στον κήπο τους έλεγα ιστορίες και μου έλεγαν, ρε Χρόνη γιατί δεν τα γράφεις αυτά τα πράγματα; Κι έτσι βγήκε.

Γιατί τα βιώματα ήταν ουσιαστικά. Κατάλαβες; Ζούσαμε. Είχε συνέχεια η ζωή μας, δεν ήταν αυτή η γκρίζα καθημερινότητα, αλλά ήταν μεγάλο κατόρθωμα να παραμείνεις άνθρωπος.

Ήταν πολύ σημαντικό να μπορείς να κοιτάξεις τη μάπα σου το πρωί στον καθρέφτη και να πεις, «είμαστε εντάξει ρε μάγκα, πάμε». Δεκαεφτά χρονών παιδί ήμουν και καταδικασμένος για θάνατο, κι εγώ τους έγραφα… Τώρα, βέβαια, λέω για “τί”;

Jan 252012
 

Κάλεσμα για κοινωνικό ιατρείο

Από την Ομάδα Υγείας–Α! Βοηθειών της Πλατείας Συντάγματος

«Όλοι εμείς που συμμετέχουμε στην Ομάδα Υγείας – Α! Βοηθειών της Πλατείας Συντάγματος, γιατροί, οδοντίατροι, φαρμακοποιοί, ψυχολόγοι, νοσηλευτές και διασώστες, διακηρύττουμε για μία ακόμα φορά την αφοσίωσή μας στην προσπάθεια που έχουμε ξεκινήσει να παράσχουμε τις καλύτερες δυνατές υπηρεσίες Άμεσης Βοήθειας σε κάθε άνθρωπο, ασκώντας το λειτούργημά μας όπως υπαγορεύει η συνείδησή μας χωρίς να υπολογίζουμε οποιαδήποτε σωματική ή ψυχική – ταλαιπωρία ή δίωξη.

Όλοι εμείς, ως ενεργό κομμάτι της κοινωνίας, βιώνουμε καθημερινά τη δυστυχία των συνανθρώπων μας ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης, της κοινωνικής ανισότητας & του αποκλεισμού, της ανεργίας, του ρατσισμού, της ξενοφοβίας, της θεσμικής βίας, και της αστυνομικής καταστολής. Συμβιώνουμε ανάμεσα σε αυτές τις πολλές και διαφορετικές ανθρώπινες υπάρξεις, με ασθενείς, απόρους, ανασφάλιστους, ανάπηρους & τραυματίες που έχουν την ανάγκη μας και προσφέρουμε απλόχερα την αλληλεγγύη μας με στόχο έναν δικαιότερο και ελεύθερο κόσμο ισότητας και αξιοπρέπειας.

Αρνούμαστε να συμμετέχουμε στην συνεχή αλλοτρίωση των αξιών στο όνομα του χρήματος και των εγωιστικών προτύπων, παίρνουμε θέση ενάντια στην εκμετάλλευση, στην κατάχρηση της εξουσίας, την αποξένωση του ανθρώπου από τον άνθρωπο και την εγκατάλειψή του στο έλεος της μοίρας του. Οργανώνουμε τη δράση μας για να προσφέρουμε απρόσκοπτα, και ελεύθερα τη βοήθειά μας στην κοινωνία και στον καθένα που για οποιονδήποτε λόγο υποφέρει, σωματικά ή ψυχικά.

Θεωρούμε ότι η ελεύθερη πρόσβαση σε ένα δημόσιο και ποιοτικό σύστημα υγείας, αποτελεί αυτονόητο και αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου σε κάθε πολιτισμένη κοινωνία. Επίσης θεωρούμε ότι η ιατρική, ψυχιατρική και η ψυχολογία πρέπει να σέβονται και να συνυπολογίζουν τον πάσχοντα σαν προσωπικότητα. Βλέπουμε τη θεραπεία ως μια ανθρωποκεντρική διαδικασία στην οποία εμπλεκόμαστε όλοι και οφείλουμε να συμμετέχουμε ανάλογα με τις δυνατότητές του καθενός.

Το σημερινό κράτος, δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για οτιδήποτε δεν επιφέρει κέρδος, πόσο μάλλον για την παιδεία, την υγεία, την πρόνοια, και την δωρεάν παροχή αυτών. Την στιγμή που το κρατικό σύστημα υγείας αποκλείει ολοένα και περισσότερους ανθρώπους, που τίθεται χαράτσι στα εξωτερικά ιατρεία 5 ευρώ (υποσκάπτοντας τα υπολείμματα της δωρεάν υγείας), που εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι και χαμηλοσυνταξιούχοι ζουν με επίδομα 500 ευρώ ή και λιγότερο (όταν τα φάρμακα του μήνα μπορεί να κάνουν 150-200 ευρώ), που ο ΕΟΠΥΥ με το υπάρχον πλαίσιο λειτουργίας του (πχ ως 200 ασθενείς το μήνα ανα γιατρό, μετά πληρώνεις επίσκεψη) απαξιώνει το υπάρχον σύστημα A-βαθμιας υγείας αναγκάζοντας ουσιαστικά πολλούς ασφαλισμένους να στραφούν στον ιδιωτικό τομέα, που οι νοσοκομειακές κλινικές κλείνουν ή συνενώνονται η μια μετά την άλλη είτε στερούνται και τα πιο απαραίτητα αναλώσιμα, με αποτέλεσμα η παρεχόμενη υγεία να υποβαθμίζεται συνεχώς, τη στιγμή τέλος που εκατοντάδες φάρμακα είναι είτε σε έλλειψη, είτε ΜΗ ΣΥνταγογραφούμένα και οι πολίτες πρέπει να τα πληρώνουν της μετρητής. εμείς αποφασίσαμε να αρχίσουμε να χτίζουμε αυτοργανωμένες δομές όπως το Υπαίθριο Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης στην Πλατεία Συντάγματος με τελικό στόχο την παροχή πρωτοβάθμιας περίθαλψης σε ένα μόνιμο στεγασμένο χώρο στο εγγύς μέλλον. Δεν μας ενδιαφέρει το κέρδος, ούτε οι πελατειακές σχέσεις. Αυτό που θέλουμε είναι να μπορούμε να προσφέρουμε στοιχειώδη πρωτοβάθμια περίθαλψη, στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, σε κάθε άνθρωπο που θα την χρειαστεί, καθώς και συμβουλευτική ενημέρωση σε θέματα υγείας και ψυχολογίας, (πχ μετατραυματικού stress από την κρατική βία).

Γνωρίζουμε πως με τις μικρές μας δυνάμεις δεν μπορούμε να υποκαταστήσουμε το υπάρχων κρατικό σύστημα υγείας που καταρρέει αλλά από την άλλη δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι δεν προσφέρουμε κανενός τύπου «φιλανθρωπία». Διότι Αλληλεγγύη ξεκομμένη από κοινωνικούς αγώνες μπορεί να καταντήσει εγωισμός & πολυτέλεια. Γιαυτό όχι μόνο δεν εγκαταλείπουμε, αλλά συμμετέχουμε ενεργά στους κοινωνικούς αγώνες παίρνοντας τις ζωές στα χέρια μας. Την στιγμή που άνθρωποι βρίσκονται αποκλεισμένοι από υγεία – πρόνοια, χωρίς τροφή και στέγη, κανένας θεσμός δεν νομιμοποιείται να μπλοκάρει οποιαδήποτε προσπάθεια κοινωνικής αλληλεγγύης στον χώρο της υγείας & πρόνοιας διότι είναι πράξεις πολιτικές που δεν υπόκεινται σε κανέναν υφιστάμενο συστημικό νόμο ή θεσμό. Θεωρούμε την σημερινή πολιτική & οικονομική συγκυρία ως κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ως πόλεμο ενάντια στην κοινωνία. Στον πόλεμο αυτό συμμετέχουμε στο πλευρό των αδυνάτων και του αγωνιζόμενου λαού. Και ως βασική ομάδα υποδομής, συμμετέχουμε στην Λαϊκή Συνέλευση της Πλατείας Συντάγματος. Χαιρετίζουμε δε όλα τα αυτοργανωμένα εγχειρήματα στον χώρο της υγείας πρόνοιας: κοινωνικά φαρμακεία, ιατρεία και οδοντιατρεία.

Ζητάμε την ηθική ενίσχυση στον αγώνα μας για την εγκαθίδρυση, ανάπτυξη και εξέλιξη ενός πραγματικά ελεύθερού, δημόσιου και ανοικτού για όλους Κοινωνικού Συστήματος Υγείας, χωρίς καμιάς μορφής κοινωνικό αποκλεισμό. Τέλος, καλούμε όλους τους γιατρούς και ψυχολόγους που κατανοούν την αναγκαιότητα αυτής της προσπάθειας να στελεχώσουν το κοινωνικό ιατρείο στο μέτρο των δυνατοτήτων τους, ή να συνεργαστούν ως εξωτερικοί συνεργάτες, εξετάζοντας χωρίς καμιά οικονομική επιβάρυνση τους ασθενείς που θα παραπέμπονται κατόπιν συνεννόησης από το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης»

Ομάδα Υγείας – Α! Βοηθειών Πλατείας Συντάγματος

Για επικοινωνία: koinonikoiatreio@yahoo.gr

Jan 242012
 

Πηγή: TVXS

Ανησυχητικές διαστάσεις λαμβάνει το φαινόμενο του εκφοβισμού (bullying) στα ελληνικά σχολεία, όπως καταδεικνύει πανελλήνια έρευνα του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγιεινής (ΕΠΙΨΥ). Σύμφωνα με την έρευνα, ποσοστό 8,5% των εφήβων αναφέρουν ότι υφίστανται σχολικό εκφοβισμό τουλάχιστον δυο με τρεις φορές το μήνα, ενώ ένας στους έξι, δηλαδή το 15,8%, «ομολογούν» ότι εκφοβίζουν οι ίδιοι άλλους.

Χαρακτηριστικό των διαστάσεων που έχει λάβει το φαινόμενο, είναι το γεγονός ότι σε διάστημα οκτώ χρόνων έχει σχεδόν διπλασιαστεί ο αριθμός των θυτών. Σε αντίστοιχη έρευνα, που είχε πραγματοποιηθεί το 2002, θύτης εκφοβισμού δήλωνε το 9,1% των μαθητών ενώ το 2010 το ποσοστό αυτό είχε φτάσει στο 15,8%.

Οι θύτες είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία αγόρια, ενώ τα θύματα προέρχονται και από τα δύο φύλλα. Ο πιο δημοφιλής τρόπος εκφοβισμού είναι τα λεκτικά πειράγματα και ακολουθούν τα πειράγματα – χειρονομίες σεξουαλικού περιεχομένου, η διάδοση φημών και συκοφαντιών και τα πειράγματα – ενοχλήσεις μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή και κινητού τηλεφώνου.

Ένα στα τέσσερα αγόρια, δηλαδή το 23,9%, αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια του τελευταίου χρόνου ήρθε στα χέρια με κάποιον ή κάποιους άλλους, τουλάχιστον τρεις φορές. Το αντίστοιχο ποσοστό στα κορίτσια είναι 8,3%.

Από την έρευνα του ΕΠΙΨΥ προκύπτει επίσης ότι ο εκφοβισμός έχει ταξικά χαρακτηριστικά: οι έφηβοι που προέρχονται από οικογένειες με χαμηλά εισοδήματα πέφτουν θύματα εκφοβισμού σε υψηλότερο ποσοστό σε σχέση με εκείνους που προέρχονται από τα μεσαία ή ανώτερα οικονομικά στρώματα.

Σημαντικές είναι και οι επιπτώσεις που έχει στην ψυχολογία το bullying. Τα θύματα αναφέρουν, σε υψηλότερα ποσοστά από τους υπόλοιπους μαθητές, ότι έχουν κακή υγεία ή ότι είναι δυσαρεστημένοι από την εξωτερική τους εμφάνιση.

Ψυχολογικές διαταραχές δεν εμφανίζουν πάντως μόνο τα θύματα αλλά και οι θύτες. Οι πρώτοι αναφέρουν σε υψηλότερο ποσοστό ότι έχουν δύσκολη επικοινωνία με τους γονείς τους ή ότι δεν έχουν καλή σχέση με τους συμμαθητές τους και οι δεύτεροι ότι δεν τους αρέσει το σχολείο, ότι απουσιάζουν συχνά από αυτό και ότι έχουν αυστηρούς ή αυταρχικούς γονείς.

Σύμφωνα με πολλές μελέτες που έχουν πραγματοποιηθεί για το φαινόμενο του bullying, η θετική αντίληψη των μαθητών για το σχολικό κλίμα, καθώς και το «δέσιμο» που νιώθουν με το σχολείο τους δρουν ως προστατευτικοί παράγοντες στα περιστατικά σχολικού εκφοβισμού τόσο για τους θύτες όσο και για τα θύματα. Σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν επίσης οι καλές σχέσεις μέσα στην οικογένεια, ο χρόνος που περνούν οι έφηβοι με τους γονείς τους και η ευκολία στην επικοινωνία μεταξύ γονιών και παιδιών.

Στην έρευνα του ΕΠΙΨΥ συμμετείχαν 4.944 μαθητές εφηβικής ηλικίας (ΣΤ’ Δημοτικού, Β’ Γυμνασίου και Α’ Λυκείου) από 306 σχολικές μονάδες όλων των περιοχών της χώρας.

Ένα κλικ εδώ, για να διαβάσεις την ανακοίνωση του ΕΠΙΨΥ με την περιγραφή της παραπάνω έρευνας για τους εφήβους και τη βία με πιο λεπτομερή αποτελέσματα

Κι ένα κλικ εδώ για πληροφορίες σχετικά με την πανελλήνια έρευνα στους μαθητές εφηβικής ηλικίας για συμπεριφορές που συνδέονται με την υγεία (2010) (Έρευνα HBSC/WHO)

Jan 232012
 

Κόκκινη Ζώνη: ντοκιμαντέρ για την κρίση των Αφγανών μεταναστών στην Αθήνα

Η «Κόκκινη ζώνη» αφηγείται μέσα από τις παράλληλες ιστορίες τεσσάρων εφήβων Αφγανών, την πανομοιότυπη περιπέτεια που περνάνε όλοι οι Αφγανοί μετανάστες και πρόσφυγες (που για λόγους ζωής ή θανάτου εγκατέλειψαν τη πατρίδα τους) στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν μια καινούρια ζωή στην Ευρώπη, με σημείο εισόδου, και αφετηρία προς τη Δύση, την Ελλάδα. Φεύγουν, όμως, από έναν πόλεμο και φτάνουν σε έναν άλλον. Εγκαταλείπουν μια «κόκκινη ζώνη» για μια άλλη, στην Ευρωπαϊκή Ελλάδα.

Σκηνοθεσία-Σενάριο: Ζαφείρης Χαϊτίδης

Μουσική: Χρήστος Τριανταφύλλου

Διευθυντής Φωτογραφίας: Φώτης Μήτσης

Ηχοληψία: Σπύρος Δρόσος, Άρης Αναστασόπουλος

Μοντάζ–Μιξάζ: Κυρηναίος Παπαδημάτος

Κάμερα: Νίκος Μέξης

Παραγωγή: Ελληνική

Από την Σειρά ντοκιμαντέρ “Εκτός των Τειχών” (SEE Productions).

Jan 232012
 

Το ΚΕΣΠΕΜ Κομοτηνής (Κέντρο Στηριξης Προγράμματος Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων) άνοιξε τις πόρτες του για δυο μέρες σε παιδιά και γονείς από τη μειονότητα και την πλειονότητα. Η εκδήλωση είχε ως κεντρικό θέμα τις πέντε αισθήσεις, και περιλάμβανε ένα φανταστικό ταξίδι με ένα παραμύθι για κάθε αίσθηση και κάτι παραπάνω, μια μεγάλη βόλτα στο δάσος, γεμάτη πειράματα για όσους είναι (ή αισθάνονται) από 4 μέχρι 10 χρονών, και πολλές γωνιές για τη δημιουργική συμμετοχή των παιδιών.

Μάθαμε ότι το μεράκι των οργανωτών ήταν μεταδοτικό και η συμμετοχή μεγάλη! Κι άλλα τέτοια…

Εδώ, το ραδιοφωνικό σποτάκι της εκδήλωσης…

 

 

Jan 222012
 

Πρόσκληση

Μια νύχτα του Γενάρη. Κρύο. Σκοτάδι…

Και ξάφνου, ζωντάνεψαν και σας γυρεύουν!

 Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 2012, στο Bios

Ένα party της Ζωντανής Βιβλιοθήκης που θα σας μείνει αξέχαστο!

  Μουσική, χορός & shows έκπληξη!

Είσοδος ελεύθερη και με δική σας ευθύνη…

 Οι πόρτες ανοίγουν στις 21:00

Πού: Bios, Πειραιώς 84, Αθήνα, 210 3425335

Πότε: Τετάρτη 25 Ιανουαρίου

Ο χωρος είναι προσβάσιμος για άτομα με αμαξίδιο

Jan 182012
 

Ροή ή //ρύσις, ρους, ρεύμα (επί θαλάσσης ή ποταμών) //η των πραγμάτων τροπή, φορά, μεταβολή//(μτφ) λόγος εμπνευσμένος-(φιλοσ.)μεταβολή, κίνησης.

Ο Εναλλακτικός Χώρος Συμβουλευτικής ‘Ροή’ άνοιξε τις πόρτες του. Η Αναστασία Καρούμπα και η Έλλη Κυπριώτη έφτιαξαν ένα χώρο με μεράκι και ανθρωπιά. Η περιγραφή του από την ιστοσελίδα τους:

Η “Ροή” ιδρύθηκε φέρνοντας κοντά συμβούλους διαφορετικών κατευθύνσεων με παράλληλες ως τώρα διαδρομές στους χώρους της συμβουλευτικής. Αφετηρία μας είναι η πεποίθηση ότι μέσα από τη συμβουλευτική δίνεται στο άτομο η δυνατότητα να διαγράψει τη δική του προσωπική, δημιουργική πορεία.

Προσδοκία μας είναι, ο Εναλλακτικός Χώρος Συμβουλευτικής “Ροή” να αποτελεί ένα «πεδίο συνεύρεσης» των διαφορετικών θεραπευτικών προσεγγίσεων που συνυπάρχουν αρμονικά και συνθετικά. Η επιστημονική μας ομάδα, αξιολογεί και συνθέτει με έναν εναλλακτικό τρόπο τις διαφορετικές οπτικές, με σκοπό την υπεύθυνη ανταπόκριση μας, στις εκάστοτε ανάγκες των ενδιαφερομένων.

Στη “Ροή” μέσα από τις δράσεις μας προσφέρεται ένα εναλλακτικό μενού επιλογών, με πολλαπλούς τρόπους ενδυνάμωσης των ανθρώπων.

Περισσότερες πληροφορίες στην ιστοσελίδα του χώρου…

Jan 172012
 

Ό Stephen Fry  παρουσιάζει ένα ντοκιμαντέρ που διερευνά την μανιοκατάθλιψη, μια ελάχιστα κατανοητή, αλλά δυνητικά καταστροφική διαταραχή που επηρεάζει περίπου 2% του πληθυσμού.

Ο Fry ξεκινά ένα συναισθηματικό ταξίδι, συναντά άλλους πάσχοντες για να συζητήσουν τα σκαμπανεβάσματα της διπολικής διαταραχής. Διασημότητες όπως η Carrie Fisher και ο Ρίτσαρντ Ντρέιφουςτον καλούν σπίτι τους και αφηγούνται τις ιστορίες τους. Διερευνά και τις ζωές των απλών ανθρώπων που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την ασθένεια στη δουλειά και το σπίτι, και συνομιλεί με ανθρώπους που μελετούν τη μανιοκατάθλιψη.
 


 


 

Jan 162012
 

Χθες είχαμε συνάντηση κοινότητας. Μαζευτήκαμε μέσα στο κρύο, ανάψαμε και το τζάκι, κάτσαμε γύρω και κουβεντιάσαμε. Στρίψαμε το στυλό για συντονιστές και έπεσε στην Εύη και το Γρηγόρη (σας ευχαριστούμε και τους δύο!). Διεργασία ομάδας γύρω από την παραβίαση, το φόβο, τη φτώχεια, την προσωπική και κοινωνική ευθύνη. Διάλογος έντονος για το αν οι κοινωνικές συνθήκες δίνουν άλλοθι σε συμπεριφορές και που ξεκινά και σταματά η προσωπική ευθύνη. Ρόλος ‘φάντασμα’ το όριο. Όριο στη βία και στην παραβίαση. Το όριο αυτό, πρέπει να μπει από το περιβάλλον για να προστατέψει αυτούς που δεν έχουν την ισχύ να το ορίσουν, πρέπει να είναι και βαθιά προσωπικό.

Δεν περιγράφεται εύκολα η διεργασία ομάδας, η ένταση που είχε και η ατμόσφαιρα. Αλλά όταν έφτασε η ώρα της βασιλόπιτας, το φλουρί έπεσε σε αυτούς που ‘έχουν ανάγκη’. Μακάρι η χρονιά αυτή να φέρει λίγη περισσότερη φροντίδα για τις ανάγκες όλων.

Jan 152012
 

ΠΡΟΣΟΧΗ! Κάνει πολύ κρύο και θα κάνει περισσότερο τις επόμενες ημέρες. Για να μην πεθάνουν κι άλλοι συνάνθρωποί μας στον δρόμο, παρακαλούμε κρατήστε τα παρακάτω τηλέφωνα στο κινητό σας και κοινοποιήστε, όπου μπορείτε, ότι: Όσοι πολίτες εντοπίσουν αστέγους που χρειάζονται βοήθεια, μπορούν να απευθυνθούν στο ΚΥΑΔΑ  στα τηλέφωνα 210 5246 515 και 210 5239 465. Επίσης, μπορούν να τους κατευθύνουν προς το κλειστό γυμναστήριο Ρουφ, που βρίσκεται στη συμβολή των οδών Πειραιώς και Εχελιδών 69, το οποίο θα παραμείνει ανοιχτό για όλο το 24ωρο, ώστε όσοι δεν έχουν στέγη να προμηθεύονται κουβέρτες, παπλώματα και υπνόσακους, προκειμένου να περάσουν το βράδυ εκεί.

Πηγή: orgismenoi.blogspot.com/

Update: κι ένα εμαιλ που κυκλοφορεί και μου ήρθε από διαφορετικές πηγές:

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ! Μίλησα πριν λίγο στο τηλέφωνο με φίλο γιατρό από Αθήνα , ο οποίος συνοδεύει τις ομάδες πολιτών αλλά και του Δήμου που προσπαθούν να μεταφέρουν αστεγους στο γήπεδο του Ρουφ. Με ενημέρωσε ότι οι περισσότεροι άστεγοι αρνούνται να …εγκαταλείψουν το σημείο που κοιμούνται για να μεταφερθούν στο κλειστό επειδή φοβούνται μην χάσουν το πόστο τους και τους το πιάσει κάποιος άλλος.

Αν θέλουμε να τους βοηθήσουμε να τους δίνουμε επι τόπου κουβέρτες, σλήπινγκ μπαγκς, νιτσεράδες, μεγάλα πλαστικά που στρώνουν ως υπόστρωμα, θερμός με ζεστό καφέ ή τσάι, πουλόβερ. Παρακαλεί όποιον μεμονωμένα ή σε ομάδα τους επισκεφθεί για βοήθεια να είναι εξαιρετικά διακριτικός γιατί οι περισσότεροι φοβούνται ή ντρέπονται γι αυτό και είναι εχθρικοί.

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Ρωτάμε αν θέλουν να τους μεταφέρουμε στου Ρουφ, αν πουν όχι , τους ρωτάμε αν θέλουν κουβερτες, σκεπάσματα, τα δίνουμε,  φεύγουμε.