Dec 242011
 

Πηγή: Το Βήμα

Τρεις μαθητές, τρεις γλώσσες, ένα βραβείο

Μάρνυ Παπαματθαίου

Η εικόνα ξεκινά με δύο όμορφα κοριτσίστικα πρόσωπα που καλωσορίζουν τον θεατή. «Γεια σας, παιδιά, εγώ είμαι η Γκιουλμπαχάρ» λέει το ένα κορίτσι χαμογελώντας. «Και εγώ είμαι η Αϊτούλ» προσθέτει το άλλο. Το πρόσωπο ενός αγοριού εμφανίζεται ανάμεσά τους, που συστήνεται ως Εμράχ. Τι θα μας δείξουν τα παιδιά; Η εικόνα αλλάζει και τώρα βλέπουμε τη χαρακτηριστική εικόνα του Μr Bean (που έκανε παγκοσμίως γνωστό ο ηθοποιός Ρόουαν Ατκινσον) ο οποίος ετοιμάζεται να μπει σε ένα εργαστήριο Φυσικής. Και αυτό γιατί παρακολουθούμε μια ταινία μικρού μήκους που αναφέρεται στη Φυσική και στα πειράματα τα οποία μπορούν να γίνουν μέσα στη σχολική τάξη.

Ηθοποιοί, παραγωγοί και σκηνοθέτες, με τη βοήθεια βεβαίως της δασκάλας τους κυρίας Αλεξάνδρας Κίτσιου, ήταν τρεις μαθητές από τα Πομακοχώρια της ορεινής περιοχής της Ροδόπης. Τρία παιδιά που δεν ξέρουν καλά καλά τα ελληνικά, που ζουν καθημερινά ανάμεσα σε τρεις πολιτισμούς – τα μητρικά τους πομακικά, τα τουρκικά που έμαθαν στο δημοτικό και τα ελληνικά με τα οποία ήρθαν ξαφνικά σε επαφή στο γυμνάσιο. Κατάφεραν όμως τελικά το μεγαλύτερο κατόρθωμα: να κερδίσουν το πρώτο βραβείο σε πανελλαδικό διαγωνισμό για την «επικοινωνία» της Φυσικής που διοργάνωσε το Βρετανικό Ινστιτούτο σε συνεργασία με το πρόγραμμα i-create της εκπαιδευτικής τηλεόρασης.

Κατόρθωμα αληθινό για τρία παιδιά από διαφορετικά χωριά που συναντιούνται κάθε μέρα στο Γυμνάσιο Σμίνθης, 12 χιλιόμετρα έξω από την Ξάνθη, στα σύνορα με τη Βουλγαρία. Και που ως χθες δεν είχαν και τη δυνατότητα να επισκεφθούν την Αθήνα, ενώ τώρα θα συμμετάσχουν σε ένα μεγάλο επιστημονικό φεστιβάλ που θα γίνει το καλοκαίρι στο Λονδίνο για τους πρώτους βραβευθέντες του διαγωνισμού.

Σαν χριστουγεννιάτικη ιστορία

Πρόκειται πραγματικά για μια χριστουγεννιάτικη ιστορία; Όπως λέει η μαθήτρια της Β΄τάξης του Γυμνασίου Σμίνθης και εκ των πρωτεργατών του βίντεο που βραβεύτηκε Αϊτούλ Καρπάτς, «ήταν το καλύτερο δώρο που μπορούσαμε να πάρουμε εφέτος. Δεν περιμέναμε ότι θα κερδίζαμε. Μάλιστα λάβαμε μέρος στον διαγωνισμό τις τελευταίες ημέρες του, τότε το μάθαμε, και το κάναμε πολύ γρήγορα». «Το κάναμε μόλις μέσα σε μία εβδομάδα» συμπληρώνει χαμογελώντας ο συμμαθητής της Εμράχ Καραχότζα μιλώντας στο «Βήμα». «Είχαμε όμως και ατυχίες. Η κάμερα στην αρχή είχε προβλήματα και δεν είχαμε στολή Δρυΐδη για το δεύτερο μέρος του βίντεο όπου είχαμε κομμάτια από τον Αστερίξ» λέει χαρακτηριστικά.

«Δεν το πιστεύαμε ότι βγήκαμε πρώτοι» λέει ενθουσιασμένος ο Εμράχ. «Θα θέλαμε τόσο πολύ να το ξανακάνουμε» δηλώνει. «Δουλέψαμε πάρα πολύ και ήταν μια εξαιρετική εμπειρία» συμπληρώνει η Αϊτούλ. «Δουλεύαμε στο σχολείο όπου μαζευόμαστε κάθε πρωί παιδιά από διάφορα χωριά» . Στο ερώτημα αν θα το έκανε ξανά απαντά: «Φυσικά, ήταν φοβερή εμπειρία. Αγάπησα περισσότερο τις φυσικές επιστήμες».

«Οι μεγάλοι μάς τρόμαζαν τόσο καιρό λέγοντας ότι η Φυσική και η Χημεία είναι δύσκολα μαθήματα» λέει από την πλευρά της η τρίτη της παρέας, η Γκιουλμπαχάρ Ζουμπούλ. «Τελικά ήταν τόσο ωραίο αυτό που κάναμε» προσθέτει.

Στην ερώτηση πόσο μακριά από το σχολείο της μένει η Γκιουλμπαχάρ απαντά ότι είναι από το χωριό Ζουμπούλι, 14 χιλιόμετρα από τη Σμίνθη. «Ήταν μια μεγάλη εμπειρία για εμάς» προσθέτει. «Δεν το περιμέναμε. Ζήσαμε μια μεγάλη περιπέτεια και έχουμε και μία ακόμη μεγαλύτερη να ζήσουμε» λέει με ενθουσιασμό αναφερόμενη στο ταξίδι που θα κάνουν τα παιδιά τον Ιούνιο στο Λονδίνο.

Τρία αλφάβητα και… σοκ

«Στο σχολείο μας έρχονται παιδιά από 27 διαφορετικούς οικισμούς» λέει ο διευθυντής του Γυμνασίου Σμίνθης κ. Κωνσταντίνος Δεληγεώργης. «Τα παιδιά αυτά μιλούν τη μητρική τους γλώσσα, τα πομακικά, που είναι μια σλαβική διάλεκτος. Στην πρώτη δημοτικού πηγαίνουν σε μειονοτικό σχολείο όπου έχουν έναν δάσκαλο χριστιανό που τους μαθαίνει ελληνικά και έναν μουσουλμάνο που τους μαθαίνει τουρκικά. Ολα τα μαθήματα όμως (φυσικές επιστήμες, μαθηματικά κτλ.) τα μαθαίνουν στα τουρκικά, ενώ το απόγευμα διδάσκονται το Κοράνι στα αραβικά» εξηγεί ο κ. ∆εληγεώργης. «Μαθαίνουν τρία διαφορετικά αλφάβητα και φυσικά παθαίνουν σοκ όταν έρχονται στο ελληνικό σχολείο. Κάνουν πολύ μεγάλες προσπάθειες τα παιδιά και πρέπει να τα βοηθήσει και η πολιτεία» αναφέρει.

«Είναι αξιοθαύμαστα παιδιά. Ο,τι κάνουν το κάνουν μόνα τους και το ότι τρεις ανάμεσά τους κέρδισαν σε έναν τέτοιο διαγωνισμό ήταν κάτι το τελείως αναπάντεχο και για εμάς και για αυτά» λέει ο κ. ∆εληγεώργης.

Ο διαγωνισμός

Εκτός από το πρώτο βραβείο της κριτικής επιτροπής που συγκροτήθηκε για τον διαγωνισμό του Βρετανικού Συμβουλίου, το βίντεο που έφτιαξαν τα παιδιά πήρε και το ειδικό βραβείο κοινού κατά την τελετή παρουσίασης του προγράμματος και βράβευσης των νικητών. «Θελήσαμε να δώσουμε στα παιδιά ένα βήμα και μια δική τους φωνή καθώς είναι πραγματικά εγκλωβισμένα στα σχολικά βιβλία» λέει στο «Βήμα» η υπεύθυνη του Βρετανικού Συμβουλίου για τη διοργάνωση του διαγωνισμού κυρία Αννα Χριστοδούλου. «Οταν έφτασαν τα παιδιά στην Αθήνα, η δασκάλα τους δεν τους είχε εξηγήσει ότι υπάρχει βραβείο» διηγείται η κυρία Χριστοδούλου. «Όταν τους ρωτήσαμε λοιπόν σε ένα ερωτηματολόγιο που συμπλήρωναν οι συμμετέχοντες αν θεωρούν το βραβείο που δίνουμε επαρκές, μας κοίταξαν με έκπληξη και ρώτησαν: Ποιο βραβείο; Φαντάζεστε την έκπληξή τους όταν έμαθαν ότι κέρδισαν και μάλιστα ένα ταξίδι στο Λονδίνο όπου θα παρακολουθήσουν ένα επιστημονικό φεστιβάλ για παιδιά της ηλικίας τους» καταλήγει.

Η «αρχιτέκτονας» του σχεδίου

Είχαμε άφθονο χαμόγελο και εμψύχωση

Η ψυχή του σχεδίου που ανέλαβαν τα τρία παιδιά, αυτή που έμαθε για τον διαγωνισμό, έγραψε το σενάριο και βοήθησε τα παιδιά σε όλα τα βήματα, ήταν μια δασκάλα διορισμένη στην ορεινή περιοχή της Ξάνθης εδώ και τρία χρόνια, χωρίς οργανική θέση και απασχολούμενη σε διαφορετικό σχολείο κάθε χρόνο. «Ήταν η πρώτη μου χρονιά στη Σμίνθη» λέει η κυρία Αλεξάνδρα Κίτσιου μιλώντας στο «Βήμα». «Είμαστε ένα δημόσιο γυμνάσιο όπου το σύνολο των μαθητών ζει σε απομακρυσμένα πομακικά χωριά, έχει άλλη μητρική γλώσσα και ιδιαίτερες πολιτισμικές καταβολές. Μια περιοχή όπου τα τελευταία χρόνια δίνεται ένας διαρκής αγώνας για να έρχονται στο γυμνάσιο όλο και περισσότερα κορίτσια, να συνεχίζουν όλο και περισσότερα παιδιά στο λύκειο και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Το σχολείο συμμετέχει στο πρόγραμμα εκπαίδευσης μουσουλμανοπαίδων, στο οποίο προσπαθούμε να προσεγγίζουμε τις φυσικές επιστήμες με τρόπο που να δίνει τη δυνατότητα στους μαθητές να εκφράζονται και να συμμετέχουν περισσότερο» λέει η κυρία Κίτσιου.

«Ζήτησα από τα παιδιά που ήθελαν να συμμετάσχουν να ρωτήσουν τους γονείς τους αν τους επιτρέπουν να εμφανιστούν στο Διαδίκτυο» προσθέτει η κυρία Κίτσιου. «Έτσι δημιουργήθηκε μια μικρή ομάδα μαθητών που παρουσίαζαν ένα συγκεκριμένο πείραμα στους συμμαθητές τους. Τελικά είτε η ευφράδεια, το χιούμορ, η σκηνική παρουσία είτε οι αναστολές κάποιων άλλων οδήγησαν στη δημιουργία της ομάδας των μαθητών που ανέλαβε τον εμφανή ρόλο» συνεχίζει. «Τις τελευταίες δύο εβδομάδες είχαμε άφθονο το χαμόγελο και την εμψύχωση των καθηγητών και καθηγητριών του σχολείου» καταλήγει.

Dec 232011
 

Tαινία του 132ου Δημοτικού Σχολείου Αθήνας.

Βραβείο Συνηγόρου του Παιδιού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους 2011 – ελληνικό διαγωνιστικό τμήμα της Camera Zizanio.

Η ταινία είναι αποτέλεσμα τρίμηνων εργαστηρίων με τα παιδιά και εκφράζει τους φόβους και τις αγωνίες των μαθητών της 6ης τάξης, που συνδέονται με το άγχος της μετάβασης από το δημοτικό στο γυμνάσιο αλλά και το άγχος της οικονομικής κρίσης και των κοινωνικών και οικογενειακών προβλημάτων που τα ίδια βιώνουν. Παράλληλα, στην ταινία τα παιδιά εκφράζουν και τρόπους αντιμετώπισης των φόβων και των δυσκολιών τους.

Dec 202011
 

Στο Ρατζαστάν της Ινδίας, ένα πρωτότυπο σχολείο μαθαίνει σε αγρότισσες και αγρότες –συχνά αγράμματους– πώς να γίνουν μηχανικοί ηλιακής ενέργειας, τεχνίτες, οδοντίατροι και γιατροί, στα χωριά τους. Ονομάζεται Ξυπόλητο Κολέγιο κι ο ιδρυτής του, ο Μπάνκερ Ρόι, μας εξηγεί πώς λειτουργεί.

Μια ιστορία που δείχνει, ότι το πάθος και το όραμα υπερνικούν τα κυρίαρχα συστήματα…

κλείνει την ομιλία του με ένα απόφθεγμα του Μαχάτμα Γκάντι “Πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν, κι’ έπειτα νικάς.”

Dec 172011
 

Το διοικητικό συμβούλιο της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση σχετικά με τις δηλώσεις του Υπουργού Υγείας κ. Λοβέρδου σε ημερίδα για την “προαγωγή της δημόσιας υγείας”. Ο ρατσισμός στο σαλόνι: Και για το AIDS φταίνε οι ξένοι!

Είναι ανάγκη να απελαθούν οι ιερόδουλες φορείς του AIDS, προκειμένου να πάψουν να συνιστούν απειλή για την ελληνική οικογένεια

…επεσήμανε ο υπουργός Υγείας και φερόμενος ως επίδοξος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, κ. Α. Λοβέρδος, σε ημερίδα με θέμα την προαγωγή της δημόσιας υγείας. Θυμίζουμε πως ο κ. Λοβέρδος είχε και παλιότερα εκφράσει το ενδιαφέρον του για την ελληνική οικογένεια που κινδυνεύει από τις «παρασπονδίες» ορισμένων μελών της, ενώ έχει υποστηρίξει στο παρελθόν την επαναφορά της θανατικής καταδίκης. Συγκεκριμένα, είχε καλέσει τότε τους πελάτες των αλλοδαπών ιεροδούλων «να μην πηγαίνουν με αδήλωτες πόρνες διότι θα φέρουν το AIDS στο σπίτι τους». Φαίνεται όμως πως η έκκληση του υπουργού δεν εισακούστηκε. Οι πελάτες συνεχίζουν αμέριμνοι να τρέφουν το ιερό τέρας της εμπορίας ανθρώπων, για την οποία βέβαια τίποτα δεν έχουν πληροφορηθεί, όπως άλλωστε ούτε και ο υπουργός. Ευλόγως λοιπόν τώρα έρχεται η ύπατη απειλή της απέλασης. Κοινώς, αφού οι Αθηναίοι συνεχίζουν να τιμούν τις φθηνές τους υπηρεσίες, να τις διώξουμε. Στο όνομα της ελληνικής οικογένειας βεβαίως…

Ας θυμίσουμε το αυτονόητο στον (και καθηγητή συνταγματικού δικαίου) κ. Λοβέρδο. Το θεμελιώδες δικαίωμα στην υγεία κατοχυρώνεται για όλους όσοι βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής και γλώσσας. Και κάτι ακόμη: οι μετανάστες που ζουν χωρίς χαρτιά στην Ελλάδα μπορεί να είναι απελάσιμοι. Δεν είναι όμως απελάσιμοι επειδή είναι άρρωστοι.

Όταν συγκροτήθηκε η κυβέρνηση Παπαδήμου, η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου είχε στηλιτεύσει την συμπερίληψη του ΛΑΟΣ. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι εν μέρει τους αδικήσαμε. Με τέτοιους υπουργούς και υποψήφιους προέδρους του ΠΑΣΟΚ, το ΛΑΟΣ έχει πολλούς λόγους να χαίρεται καθώς αποκτά άξιους συνοδοιπόρους στη πορεία του για την εξουσία. Μπορεί όμως και να ανησυχεί διότι απειλούνται τα σκήπτρα της ρατσιστικής του πρωτοκαθεδρίας. Εμείς πάντως, έχουμε ακόμη έναν λόγο να αγανακτούμε.

Dec 152011
 

Άνοιξα τον υπολογιστή κι έπεσα στην είδηση: το περιοδικό Time επέλεξε για ‘άνθρωπο της χρονιάς’ το Διαδηλωτή (The Protester). Άρθραφωτογραφίες απ’ όλον τον κόσμο ακόμα και αφιέρωμα στο Λουκάνικο, το σκύλο διαδηλωτή της Αθήνας …

Ωραία όλα αυτά, εντυπωσιακά κι ευχάριστα μέσα στη θλίψη των στερημένων ημερών. Αλλά τώρα που – όπως έγραψε κι ο ΜΣΑΖ στο twitter του,

… τι μένει; Στεναχωρηθήκαμε (και θα στεναχωρηθούμε), απογοητευτήκαμε (και θα απογοητευτούμε), θυμώσαμε (και θα θυμώσουμε), διαδηλώσαμε (και θα διαδηλώσουμε)… Μετά από όλα αυτά, τι μένει; Η απάντηση προσωπική. Κάποια στιγμή, καλό είναι να ακούσουμε και τις απαντήσεις των άλλων. Μήπως κι ανοίξουν καινούργιοι δρόμοι, μήπως κι ακούσουμε κάτι που θα μας πάει ένα βήμα παραπέρα…

 

Dec 142011
 

Η Εταιρεία Προστασίας Σπαστικών οργανώνει κύκλο διαλέξεων με τίτλο:

«Σχετίζομαι άρα υπάρχω: μια οικογενειακή, και όχι μόνο απάντηση στην κρίση»

Εισηγήτρια στη 2η κατά σειρά ομιλία:

Κυριακή Πρωτοψάλτη-Πολυχρόνη

Ψυχολόγος, M.A., E.C.P., C.G.P.

Αθηναϊκό Κέντρο Μελέτης του Ανθρώπου (ΑΚΜΑ)

Πρόεδρος, Ευρωπαϊκή Εταιρεία Θεραπείας Οικογένειας (EFTA)

Το θέμα της ομιλίας θα είναι:

Χαμένοι στη μετάφραση: Εξελίσσοντας τη σχέση μας ως ζευγάρι

Ημερομηνία: Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου, 2011

Ώρα: 18:30

Χώρος: Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, Νεοφύτου Δούκα 4 – Αθήνα

Τηλέφωνο: 210-7228321

Είσοδος: 20 € (τα έσοδα προορίζονται για την Εταιρεία Προστασίας Σπαστικών)

 

Dec 112011
 

Η ομάδα φύλου του ΟΜΙΚ οργανώνει σειρά διαλέξεων με γενικό τίτλο «Το φύλο στις (νέες) έρευνες». Στις συναντήσεις αυτές θα παρουσιάζονται ερευνητικές συμβολές, οι οποίες αξιοποιούν την αναλυτική κατηγορία του φύλου σε ποικίλες θεματικές/ επιστημολογικές περιοχές και χρονικές περιόδους. Το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στους τρόπους με τους οποίους το φύλο ως εννοιολογικό εργαλείο μας επιτρέπει να αντιληφθούμε την ιεραρχική διάσταση των κοινωνικών σχέσεων σε όλα τα πεδία της ζωής. Σταθερό ζητούμενο είναι η συνομιλία με νέους/ες ερευνητές/τριες από ένα ευρύ φάσμα πεδίων.

Η ζωή χωρίς εμένα. ‘Εμφυλα υποκείμενα εντός και εκτός κινηματικών χώρων.

Σούλα Μαρινούδη, Ανθρωπολόγος

Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου στις 20.00

Στέκι Μεταναστών, Τσαμαδού 13-15, Εξάρχεια

Η ομιλήτρια θα αναφερθεί στις ζωές των φεμινιστών συνομιλητών και φεμινιστριών συνομιλητριών της που βρέθηκαν εντός και εκτός του λεγόμενου ανταγωνιστικού κινήματος. Με τον όρο αυτό περιγράφει τον αντιεξουσιαστικό χώρο και τον χώρο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, που λειτουργούν σύμφωνα με τις αρχές της αυτοοργάνωσης και αυτοδιαχείρισης σε δομές οριζόντιες και μη ιεραρχημένες. Στην πλειοψηφία τους έδρασαν σε ομάδες για τα φύλα και τις σεξουαλικότητες. Πολλές από αυτές τις φεμινιστικές και queer δομές, ωστόσο, υπήρξαν βραχύβιες και προβληματικές. Ο προβληματισμός αυτής παρουσίασης αρθρώνεται στη βάση των φύλων και των σεξουαλικοτήτων που ως ιδιώματα ξενότητας δεν επέτρεπαν την οικείωση ενός τόπου και της κοινωνικότητας που ευνοούσε στο εσωτερικό του.

Λίγα λόγια για τον ΟΜΙΚ

Στα τέλη του 2005, ένας μικρός αριθμός νέων ερευνητών/ριών από τα πεδία των ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών (ιστορικών της νεότερης και της αρχαίας ιστορίας, αρχαιολόγων, ιστορικών της τέχνης και παιδαγωγών) ίδρυσε τον Όμιλο για τη Μελέτη της Ιστορίας και της Κοινωνίας (ΟΜΙΚ). Παρότι στις αρχές του 2006 το σωματείο απέκτησε νομική υπόσταση, οι σκοποί της κίνησής μας δεν είχαν ακόμα αποσαφηνιστεί. Η γενική ιδέα, πάντως, ήταν να αντιταχθούμε στην υποβάθμιση των ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών, να αναπτύξουμε συλλογικές, παρεμβατικές πρακτικές και να αποποιηθούμε, στο πλαίσιο του ΟΜΙΚ, την αυτοαναφορικότητα που ενείχαν οι προσωπικές ερευνητικές μας εργασίες. Στα χρόνια που ακολούθησαν ο όμιλος, «μεγάλωσε» σε ανθρώπινο δυναμικό, διοργάνωσε πολυάριθμες ανοιχτές συζητήσεις, προβολές, διαλέξεις και θεματικούς κύκλους ομιλιών (βλ. συνημμένο χρονολόγιο δραστηριοτήτων). Παράλληλα, συγκρότησε μια δραστήρια ηλεκτρονική λίστα (histomilos@googlegroups.com), που σήμερα μετρά περίπου 350 μέλη, έναν διαδικτυακό χώρο ενημέρωσης, προβληματισμού, συζήτησης και αντιπαράθεσης. Αυτές οι δράσεις προσδιόρισαν με μεγαλύτερη ευκρίνεια ορισμένες από τις βασικές μας επιλογές. Η πρώτη επιλογή κατευθύνεται σε μια διεπιστημονική συνεργασία που να διαλέγεται κριτικά με την εξειδίκευση. Ο κριτικός αυτός διάλογος, ο οποίος επιθυμούμε να συμπεριλάβει ολοένα και περισσότερα επιστημονικά πεδία (ανθρωπολογία, κοινωνιολογία, πολιτική οικονομία, πολιτική επιστήμη, ψυχολογία, εκπαίδευση, κλπ.), προσδοκούμε ότι θα αντιπαρατεθεί στη μονομέρεια και στην απομόνωση στην οποία οδηγούνται σήμερα οι ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες. Επειδή ο Όμιλος αποτελείται κατά κύριο λόγο από ερευνητές και ερευνήτριες που μελετούν το παρελθόν, η δεύτερη επιλογή μας συνδέεται με την απόπειρα να συνδιαλαγούν δημιουργικά η διαχρονική με τη συγχρονική επιστημονική ματιά.

Dec 112011
 

Εμπλουτίζεται το πρόγραμμα του IAPOP Conference 2012 με προσθήκες εργαστηρίων και παρουσιάσεων. Ένα κλικ εδώ για το πρόγραμμακι ένα κλικ εδώ για τους παρουσιαστές.

Από την Ελλάδα θα συμμετάσχουν οι Λένα Ασλανίδου, Αλεξάνδρα Βασιλείου, Λίλη Βασιλείου και Βασιλική Κατριβάνου.

WW meets Constellation – The Gap between the Rich and the Poor

Lena Aslanidou, Ruth Sander, Lily Vassiliou

Nowadays the poor become poorer and poorer, the rich richer and richer. The global financial system contributes to this with a monetary system based on creating money through debt, as does the reign of Friedman’s “free market” idea – a society in which profit and the market run every aspect of life. In theory, inequality doesn’t matter as long as markets work efficiently and economies are growing so that everyone is getting more. The on-going global financial crisis however highlights the unsustainable nature of this growing disparity. People around the world are exploring on a small scale new economic systems: new monetary systems such as time banks, ethical banking, banks for the poor, micro loans, etc., which are becoming more and more of a practice today. The concept of money and the values that govern our relationship to it are changing. Where are we heading? Can we influence politics and economics? What is our vision? We will explore these questions with two different methods: the more structured of ‘Politics in Space’ and the more spontaneous of Worldwork.

 

Worldwork in Action: Greece, South Africa, USA – The global Impact of Saturday’s Open Forum

Lane Arye, Alexandra Vassiliou, Zed Xaba

This workshop provides an opportunity to see and experience Worldwork in action. Participants will have an opportunity to voice their feelings and reactions to last night’s more linear Open Forum, and explore how the issues that were raised are non-local, affecting us all. We will deepen and have an interaction between the various roles and ghost roles. We will notice when rank, power and privilege arise in all their complexity. When polarizations arise, we will keep the attitude that “all sides know best,” trusting the group and its wisdom. We will acknowledge momentary stuckness, and look for solutions that naturally arise from the process itself.

 

Worldwork meets Peace Work – Hot Spot Israel/Palestine

Gary Reiss, Vassiliki Katrivanou, Sumaya Farhat-Naser

 

 

 

Dec 062011
 

Για 8η συνεχή χρονιά πραγματοποιείται έκθεση κούκλας στο εργαστήρι Μαιρηβή (Δεληγιώργη 33, Μεταξουργείο, τηλ. 210 5222181), με κούκλες ραμμένες από τις κρατούμενες των Γυναικείων Φυλακών Θήβας (πρώην Κορυδαλλού), στο πλαίσιο του προγράμματος “Λόγος και Ύφασμα” της ΑΡΣΙΣ.

Από τότε που μεταφέρθηκαν οι φυλακές Κορυδαλλού στον ελαιώνα της Θήβας, η πρόσβαση είναι δύσκολη και οι επισκέπτες πιο λίγοι. Όμως και φέτος οι κρατούμενες στέλνουν τις κούκλες που έχουν φτιάξει, στο εργαστήρι Μαιρηβή, όπου η πρόσβαση είναι εύκολη και ελπίζουν οι επισκέπτες να είναι πολλοί. Μην αφήσετε τις κούκλες να σας περιμένουν…

Τα έσοδα από τις πωλήσεις των έργων θα κατατευθούν στο λογιστήριο των φυλακών, ξεχωριστά για την κάθε κρατούμενη.

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ: 16 Δεκεμβρίου 2011 στις 20:00

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ: Από Σάββατο 17 Δεκεμβριου ως και Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου και ώρες 11:00 ως 20:00

Dec 062011
 

Δύναμη και αδυναμία. Η σχέση μεταξύ τους και η αλληλεπίδραση των ανθρώπων. Τι σημαίνει αλλαγή στον κόσμο και πως επιτυγχάνεται; Ένα ενδιαφέρον άρθρο, που αξίζει μια ανάγνωση (ευχαριστώ τη Σωτηρία Παπαλουκά για το link).

Not Whether, but How to Change the World

People think “power… oh, that’s bad.” But powerlessness, that’s really bad! — Margaret Moore, Citizen Organizer, Fort Worth, Texas, 1992

A Massachusetts teacher I once knew asked his tenth graders to blurt out the first words that came to mind on hearing the word “power.” They said, “money,” “parents,” “guns,” “bullies,” “Adolf Hitler,” and “Mike Tyson.” And in my workshops with adults, I’ve heard similar words, plus “fist,” “law,” “corrupt,” and “politicians.” Often “men” pops out, too.

As long as we conceive of power as the capacity to exert one’s will over another, it is something to be wary of. Power can manipulate, coerce, and destroy. And as long as we are convinced we have none, power will always look negative. Even esteemed journalist Bill Moyers recently reinforced a view of power as categorically negative. “The further you get from power,” he said, “the closer you get to the truth.”

But power means simply our capacity to act. “Power is necessary to produce the changes I want in my community,” Margaret Moore of Allied Communities of Tarrant (ACT) in Fort Worth, Texas — my hometown — told me. I’ve found many Americans returning power to its original meaning — “to be able.” From this lens, we each have power — often much more power than we think.

One Choice We Don’t Have

In fact, we have no choice about whether to be world changers. If we accept ecology’s insights that we exist in densely woven networks, as just noted, then we must also accept that every choice we make sends out ripples, even if we’re not consciously choosing. So the choice we have is not whether, but only how, we change the world. All this means that public life is not simply what officials and other “big shots” have.

Related evidence of our power is so obvious it is often overlooked.

Human beings show up in radically different notches on the “ethical scale” depending on the culture in which we live. In Japan, “only” 15 percent of men beat their spouses. In many other countries, over half do. The murder rate in the United States is four times higher than in Western Europe, Canada, Australia, and Japan.

Plus, behavior can change quickly. Germany moved from a country in which millions of its citizens went along with mass murder to become in a single generation one of the world’s more respected nations. Here’s an incomparably less consequential but still telling example: In only a decade, 1992 to 2002, U.S. high school students who admitted to cheating on a test at least once in a year climbed by 21 percent to three quarters of all surveyed.

So what do these differences and the speed of change in behavior tell us? That it is culture, not fixed aspects of human nature, which largely determines the prevalence of cooperation or brutality, honesty or deceit. And since we create culture through our daily choices, then we do, each of us, wield enormous power.

Let me explore related, empowering findings of science that also confirm our power.

Mirrors in Our Brains

Recent neuroscience reveals our interdependence to be vastly greater than we’d ever imagined.

In the early 1990s, neuroscientists were studying the brain activity of monkeys, particularly in the part of the brain’s frontal lobe associated with distinct actions, such as reaching or eating. They saw specific neurons firing for specific activities. But then they noticed something they didn’t expect at all: The very same neurons fired when a monkey was simply watching another monkey perform the action.

“Monkey see, monkey do” suddenly took on a whole new meaning for me. Since we humans are wired like our close relatives, when we observe someone else, our own brains are simultaneously experiencing at least something of what that person is experiencing. More recent work studying humans has borne out this truth.

These copycats are called “mirror neurons,” and their significance is huge. We do walk in one another’s shoes, whether we want to or not.

[Our] intimate brain-to-brain link-up… lets us affect the brain — and so the body — of everyone we interact with, just as they do us. — Daniel Goleman, Social Intelligence: The New Science of Human Relationships

We literally experience and therefore co-create one another, moment to moment. For me, our “imprintability” is itself a source of hope. We can be certain that our actions, and perhaps our mental states, register in others. We change anyone observing us. That’s power.

And we never know who’s watching. Just think: It may be when we feel most marginalized and unheard, but still act with resolve, that someone is listening or watching and their life is forever changed.

As I form this thought, the face of Wangari Maathai comes to mind. A Kenyan, Wangari planted seven trees on Earth Day in Nairobi in 1977 to honor seven women environmental leaders there. Then, over two decades, she was jailed, humiliated, and beaten for her environmental activism, but her simple act ultimately sparked a movement in which those seven trees became forty-five million, all planted by village women across Kenya.

In the fall of 2004, when Maathai got the call telling her she had just won the Nobel Peace Prize, her first words were: “I didn’t know anyone was listening.” But, evidently, a lot of people were beginning to listen, from tens of thousands of self-taught tree planters in Kenya to the Nobel committee sitting in Oslo.

From there I flash back to a conversation with João Pedro Stédile, a founder of the largest and perhaps most effective social movement in this hemisphere — Brazil’s Landless Workers’ Movement, enabling some of the world’s poorest people to gain nearly twenty million acres of unused land. During the military regime in the early 1980s in Brazil, even gathering a handful of people was risky.

Who helped motivate João Pedro? It was Cesar Chavez and the U.S. farm workers’ struggle, he told me.

I’ll bet Chavez never knew, or even imagined, his example was powerful enough to jump continents.

Just as important, the findings of neuroscience also give us insight as to how to change and empower ourselves. They suggest that a great way is to place ourselves in the company of those we want most to be like. For sure, we’ll become more like them.

Thus, whom we choose to spend time with as friends, colleagues, and partners may be our most important choices. And “spending time” means more than face-to-face contact. What we witness on TV, in films, and on the Internet, what we read and therefore imagine — all are firing mirror neurons in our brains and forming us.

As the author of Diet for a Small Planet, I’m associated with a focus on the power of what we put into our mouths. But what we let into our minds equally determines who we become. So why not choose an empowering new diet?

Power Isn’t a Four Letter Word

Power is an idea. And in our culture it’s a stifling idea. We’re taught to see power as something fixed — we either have it or we don’t. But if power is our capacity to get things done, then even a moment’s reflection tells us we can’t create much alone. From there, power becomes something we human beings develop together — relational power. And it’s a lot more fun.

Dec 052011
 

Όσο περισσότερο νοιάζεσαι, τόσο λιγότερο θέλεις να γνωρίζεις;  Ένα ενδιαφέρον άρθρο για τη σχέση του φόβου και της ανησυχίας με την ικανότητα για επίγνωση και δράση. Η ψυχολόγος Kelly McGonigal γράφει στο Psychology Today για μια σειρά ερευνών που δείχνει πόσο δύσκολο είναι να εκπαιδεύσεις και να κινητοποιήσεις σε δράση ανθρώπους που είναι φοβισμένοι.

Αναφέρει ότι,

… αποτελέσματα ερευνών δείχνουν ότι η σχέση μεταξύ της επίγνωσης, της φροντίδας και της δράσης, δεν είναι απλή. Πολλοί από τους ανθρώπους που νοιάζονται για ένα θέμα μπορεί να θέλουν να αποφύγουν την ενημερότητα για το πρόβλημα αν αισθάνονται ότι δεν μπορούν να το λύσουν. Και ακόμη και εκείνοι που εμπιστεύονται λύσεις που αφορούν αλλαγές πολιτικής αποφεύγουν να μάθουν περισσότερα για το θέμα – καθιστώντας το λιγότερο πιθανό θα είναι σε θέση να υποστηρίξουν την αλλαγή πολιτικής.

To the Worried, Ignorance Is Bliss

The more you care, the less you want to know?

by Kelly McGonigal, Ph.D.

I recently spoke on panel about ocean conservation at the San Francisco Aquarium, moderated by Environmental Defense Fund marine ecologist Dr. Rodney M. Fujita. Psychologists, activists, marketing experts, and even a futurologist gathered to discuss how to best educate and motivate the public about the dangers of everything from overfishing and pollution to climate change.

In this kind of discussion, things always start with awareness: how to we let people know what’s happening, what the risks are, and what needs to be done to prevent them? Logically, you need to be aware first-then comes caring. From caring, comes acting.

But a new report points to just how hard that first step is. Psychologists at Duke University and Waterloo University conducted a series of studies looking at how open people are to information about serious challenges, from the economy to the environment.

The bad news: people don’t want to know.

The more worried people were about an issue, the more they intentionally avoided information about it. The more unknowledgeable they felt about the issue, the more they avoided learning about it. And the more imminent the danger (e.g. an oil crisis), the more they avoided learning about it.

To be fair, though, people didn’t avoid all information: they selectively ignored negative information, but were open to positive information that might ease their worries.

Researchers also found that the more complex and serious an issue, the more people trusted the government to handle it. In U.S. politics, there is definitely a correlation between denying the serious of some problems (e.g. climate change) and advocating for less government regulation. Although these studies didn’t examine political affiliations, it would be interesting to see if a basic preference for less regulation or intervention would lead to even stronger resistance to learning negative information about a serious issue.

In the meantime, the results of these studies suggest that the relationship between awareness, caring, and action is not straightforward. People who care the most about an issue many want to avoid being aware of problems they don’t feel they can solve. And even those who trust policy solutions avoid learning more about an issue — making it less likely they’ll be able to advocate for policy change.

At the panel discussion on ocean conservation, I made a strong pitch for bypassing both awareness and caring whenever possible, by looking for structural, social, or economic solutions that make it easier or more rewarding to act in a way that reduces risk, or less convenient to act in ways that increase risk. This kind of “nudges” requires creativity, and can’t simply be heavy-handed regulation in disguise. The folks over at The Nudge Blog do a great job keeping track of various experiments with nudges, like a recent attempt to increase support for state parks.

For more information about the collaboration between psychologists, activists, marketers, and policy experts, check out this article about BlueMind, the group that sponsored our recent panel discussion.

Kelly McGonigal is a psychologist at Stanford University. Her latest book is The Willpower Instinct: How Self-Control Works, Why It Matters, and What You Can Do to Get More of It.

Study referenced:

Shepherd S, Kay, AC (2011). On the perpetuation of ignorance: System dependence, system justification, and the motivated avoidance of sociopolitical information. Journal of Personality and Social Psychology, Advance online publication. DOI: 10.1037/a0026272.

 

Dec 032011
 

Η Judith Arcana, ποιήτρια, συγγραφέας, ακαδημαϊκός και ακτιβίστρια. Σε ένα ποίημα, συνεισφορά της στο occupywriters.com

iAction

We sprayed graffiti on our Facebook walls

tweeted outrage to the websites of senators

marched around our living rooms with Wii

zapped cyber-petitions to the Pentagon –

some of us phoned in flashmobs; lots of us

taped everything for youtube. We were virtually

unstoppable! Actually though, some of us did

hit the pause button. When sidewalk time

came, hitting the asphalt, fault lines opened

up along the edges of our keyboards, striking

letters into questions older units used to ask –

like, to be or not to be – you know that one?

Whether to take arms against a sea of troubles

and, by opposing, end them? Question is,

is there – I mean, like, now – an app for that?

 

Dec 022011
 

Από μια άλλη περιοχή του κόσμου μας, αλλά μήπως αφορά και τη δική μας πραγματικότητα;

Πως βιώνουμε τη βία; Βία στον κόσμο, βία στον εσωτερικό μας κόσμο, στις σχέσεις μας, τις κοινωνικές τις προσωπικές…

Πότε είμαστε ο στρατός, πότε η εξουσία; Πότε είμαστε το παιδί; Πόσο ακούμε την αλήθεια μας; Πόσο της δίνουμε φωνή; Πόσο τη φιμώνουμε;

Η επίγνωση μόνο δεν αλλάζει τον κόσμο μας. Αλλά -που ξέρεις;- μπορεί να έχει και περισσότερες δυνατότητες από όσες φανταζόμαστε.