Oct 312011
 

Πηγή: Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη

Δελτίο Τύπου 29/10/11

Η ανάσχεση των κοινωνικών δικαιωμάτων είναι η μέθοδος που προτάχθηκε για να αντιμετωπιστεί η παρούσα δημοσιονομική κρίση. Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη εκ θέσεως δεν εκφράζει άποψη για το αν τα μέτρα λιτότητας συνιστούν αποτελεσματική απάντηση στην κρίση αυτή, μολονότι πλέον τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Επίσης, παρέλκει να εκφράσουμε άποψη για το αν τα μέτρα αυτά είναι δίκαια καθώς και η ίδια η κυβέρνηση που τα θεσπίζει αναγνωρίζει τον «κοινωνικά άδικο» χαρακτήρα τους. Η Ένωσή μας θα εμείνει στα ζητήματα που αφορούν το καθεαυτό πεδίο των δικαιωμάτων, χωρίς να επεκταθεί στο σύνολο των κοινωνικών συνδηλώσεων της αντιμετώπισης της κοινωνικής κρίσης.

Ως θεωρητικό εργαλείο της ανάσχεσης των κοινωνικών δικαιωμάτων, εκφράζεται η άποψη ότι, παρότι αυτά κατοχυρώνονται στο Σύνταγμα και σε διεθνείς συνθήκες που δεσμεύουν νομικά τη χώρα, πρέπει να υποχωρήσουν ενόψει του γενικού συμφέροντος κάλυψης του δημοσιονομικού ελλείμματος και της «εξόδου από την κρίση». Μπορούμε όμως πράγματι να αποδεχθούμε ότι η δημοσιονομική συγκυρία συνιστά λόγο για τη μειωμένη στο εξής δεσμευτικότητα δικαιωμάτων, ιστορικά εδραιωμένων και νομικά κατοχυρωμένων, όπως είναι τα κοινωνικά; Και σε τι βαθμό;

Συνιστά κοινό τόπο ότι τα δικαιώματα (ατομικά, πολιτικά, κοινωνικά) είναι αλληλένδετα και αδιαίρετα υπό την έννοια ότι τελούν σε σχέση αλληλοθεμελίωσης. Η αποδυνάμωση μιας επιμέρους ομάδας δικαιωμάτων αδυνατίζει και τις άλλες, και αντίστροφα μια εδραιωμένη δημοκρατία είναι ασύλληπτη χωρίς ένα επαρκές επίπεδο προστασίας όλων των δικαιωμάτων, ισομερώς καταμερισμένο. Δε νοείται φιλελεύθερο-δημοκρατικό πολίτευμα που συνταγματικά ονομάζεται «κοινωνικό κράτος δικαίου» να επικαλείται την ελευθερία της έκφρασης λόγου χάρη, αδιαφορώντας για το δικαίωμα στην παιδεία, την εργασία ή εν γένει την αξιοπρεπή διαβίωση των ανθρώπων, ακόμη δε περισσότερο των πιο ευάλωτων ομάδων. Οι σημαντικοί κραδασμοί που η τελευταία έχει υποστεί εξαιτίας των πρόσφατων δημοσιονομικών μέτρων συνιστούν, ανάμεσα στα άλλα, και πλήγμα στην ποιότητα της δημοκρατίας μας. Με την έννοια αυτή,. η εγγύηση ενός δικαιώματος υλικής κοινωνικής ασφάλειας σε εκείνα τα αγαθά που είναι αναγκαία για τον βιοτικό σχεδιασμό της ζωής του καθενός δεν είναι ζήτημα πολιτικής, ηθικής, ή φιλανθρωπίας, αλλά συνταγματικής τάξης.

Περισσότερο από ποτέ, τα κοινωνικά δικαιώματα παρουσιάζονται σήμερα ως απλές προσδοκίες του «δικαιούχου», απολύτως εξαρτώμενες από τους διαθέσιμους πόρους της πολιτείας, με τον ίδιο τρόπο που τα ατομικά παρουσιάζονται ως «ευκαιρίες» εξαρτώμενες των δυνατοτήτων του καθενός. Παρόλο όμως που η εκπλήρωσή τους, ακριβώς λόγω της υλικής-οικονομικής σύστασής τους, συνδέεται αναγκαστικά με δημοσιονομικές περιστάσεις –τουλάχιστον πιο εμφανώς από ότι συμβαίνει σε άλλες σφαίρες δικαιωμάτων– είναι σαφές ότι η παρούσα κρίση δεν μπορεί να συνεπάγεται την πλήρη κανονιστική τους αποδυνάμωση.

Το ζητούμενο είναι ένα κατώφλι ένθεν του οποίου δε νοείται αποδυνάμωση κοινωνικών δικαιωμάτων, ακόμη και σε περιστάσεις «έκτακτης δημοσιονομικής ανάγκης», όπως αυτή που βιώνουμε. Ένα επίπεδο που μπορεί μεν να αναπροσδιορίζεται νομοθετικά βάσει των οικονομικών, οικολογικών, τεχνολογικών ή άλλων συνθηκών, δεν μπορεί όμως να υπολείπεται ενός ορίου όχι απλώς βιωσιμότητας, αλλά αξιοπρεπούς διαβίωσης. Η έννοια του κοινωνικού κράτους, όπως αυτή κατοχυρώνεται στο Σύνταγμα, παραπέμπει κανονιστικά στη διανομή τόσο των κοινωνικών αγαθών όσο και των κοινωνικών δεινών, με γνώμονα όμως πάντοτε την υλική-κοινωνική ασφάλεια όλων των πολιτών αναλογικά επιμερισμένη. Εναπόκειται στο νομοθέτη να εξειδικεύσει ένα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα υλικής-κοινωνικής ασφάλειας έτσι ώστε αφενός να συντίθεται από την αναλογική φορολόγηση εκάστου (δίκαιη κατανομή των κοινωνικών βαρών), αφετέρου να συνθέτει την υλική ασφάλεια όλων (δίκαιη κατανομή των κοινωνικών αγαθών).

Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη ρητά επισημαίνει ότι υφίσταται ένας ελάχιστος κανονιστικός πυρήνας για τα κοινωνικά δικαιώματα, ο οποίος και θα πρέπει να μείνει άθικτος από τα όποια δημοσιονομικά μέτρα. Ο πυρήνας αυτός είναι με άλλα λόγια, μια κόκκινη γραμμή, η παραβίαση της οποίας δεν σημαίνει απλώς «καταστρατήγηση κεκτημένων», αλλά παραβίαση των θεμελιωδών κανόνων επιβίωσης μιας πολιτικής κοινότητας και ασφαλούς συμβίωσης εντός αυτής. Το ελάχιστο όριο ουσιαστικής αυτονομίας και αξιοπρέπειας των πολιτών αποτελεί την αντίστροφη, πλην όμως σύμμετρη, όψη του ελάχιστου ορίου νομιμοποίησης της πολιτείας μας. Σε αυτό το όριο, δεν μπορεί να υπάρξει «κούρεμα».

Το Δ.Σ. της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη

Oct 292011
 

Πηγή: www.catastroika.com

Οι δημιουργοί του Debtocracy, του ντοκιμαντέρ που είδαν τουλάχιστον δύο εκ. άνθρωποι, επιστρέφουν με μια νέα παραγωγή. Η CATASTROIKA αναζητά τις συνέπειες από την ολοκληρωτική εκποίηση μιας χώρας. Εξετάζοντας παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης στις πιο αναπτυγμένες χώρες της Δύσης προσπαθεί να προβλέψει τι θα συμβεί αν το ίδιο μοντέλο εφαρμοστεί σε μία χώρα υπό καθεστώς επιτήρησης.

Πληροφορίες για το ντοκιμαντέρ

Ήταν αρχές του 1989 όταν ο Γάλλος ακαδημαϊκός Ζακ Ρουπνίκ κάθισε μπροστά στον υπολογιστή του προκειμένου να ετοιμάσει μια έκθεση για την πορεία των τελευταίων οικονομικών μεταρρυθμίσεων στη Σοβιετική Ένωση του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Και ο όρος που σκαρφίστηκε για να περιγράψει τον επιθανάτιο ρόγχο μιας αυτοκρατορίας άκουγε τότε στο όνομα Καταστρόικα. Στα χρόνια του προέδρου Γιέλτσιν, όταν η Ρωσία πραγματοποιούσε ίσως το μεγαλύτερο και πιο αποτυχημένο πείραμα ιδιωτικοποιήσεων στην ιστορία της ανθρωπότητας, δημοσιογράφοι του Γκάρντιαν έδωσαν άλλο νόημα στον όρο του Ρουπνίκ. Η καταστρόικα έγινε συνώνυμο της ολοκληρωτικής διάλυσης μιας χώρας από τις δυνάμεις της αγοράς, του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας και της ραγδαίας επιδείνωσης του βιοτικού επιπέδου των πολιτών της. Μονάδα μέτρησης της Καταστρόικα ήταν πλέον η ανεργία, η κοινωνική εξαθλίωση, η μείωση του προσδόκιμου ζωής αλλά και η δημιουργία μιας νέας κάστας ολιγαρχών που αναλαμβάνει την εξουσία της χώρας. Λίγα χρόνια αργότερα η αντίστοιχη επιχείρηση μαζικών ιδιωτικοποιήσεων στην ενοποιημένη Γερμανία, που σήμερα παρουσιάζεται ως πρότυπο για την Ελλάδα, δημιούργησε εκατομμύρια ανέργους και ορισμένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα διαφθοράς στην ευρωπαϊκή ιστορία.

Αυτή ακριβώς η καταστρόικα έρχεται τώρα και στην Ελλάδα, την «τελευταία σοβιετική δημοκρατία της Ευρώπης», όπως αρέσκονται να την χαρακτηρίζουν οι βουλευτές και οι υπουργοί της «σοσιαλιστικής» μας κυβέρνησης. Είναι η λογική συνέπεια και συνέχεια της «χρεοκρατίας» και ως εκ τούτου η λογική συνέχεια του πρώτου μας ντοκιμαντέρ που αναζητούσε τις αιτίες που δημιούργησαν την κρίση χρέους στην Ελλάδα και ολόκληρη την ευρωπαϊκή περιφέρεια.

Η Καταστρόικα όμως δεν είναι μια ασθένεια που χτυπά μόνο όσες χώρες αλλάζουν ριζικά το οικονομικό τους σύστημα, όπως η Ρωσία, ούτε χώρες που τελούν υπό άτυπη οικονομική κατοχή. Ίσως μάλιστα οι πιο αποτυχημένες μορφές ιδιωτικοποιήσεων να συνέβησαν σε οικονομικές υπερδυνάμεις που θεωρητικά είχαν την οικονομική ισχύ να ελέγξουν τις αρνητικές επιπτώσεις.

Την Καταστρόικα τη συναντάς στη μεταθατσερική Βρετανία, που έβλεπε τους πολίτες της να σκοτώνονται σε δυστυχήματα στα ιδιωτικοποιημένα δίκτυα σιδηροδρόμων. Τη βρίσκεις στα ιδιωτικά ταχυδρομεία της Ολλανδίας, όπου οι ταχυδρόμοι σου χτυπάνε την πόρτα δυο και τρεις φορές τς ημέρα. Κατά μια έννοια την εντόπιζε κανείς ακόμη και στην Καλιφόρνια, που άφησε τους κατοίκους της χωρίς ρεύμα όταν απελευθέρωσε την αγορά ενέργειας αφήνοντας το δίκτυο χωρίς κεντρικό δημόσιο έλεγχο.

Σε καμία περίπτωση όμως οι επιπτώσεις δεν είναι τόσο άμεσες και τόσο τρομακτικές όσο στις χώρες που έχουν πέσει στην παγίδα ξένων δανειστών και υποχρεώνονται να προχωρήσουν σε μαζικές αποκρατικοποιήσεις. Η διαδικασία ξεπουλήματος που θα ακολουθηθεί στην Ελλάδα έχει δοκιμαστεί αρκετές φορές σε ανάλογες περιπτώσεις. Οι ίδιοι άνθρωποι που αναλάμβαναν το ξεπούλημα δημοσίων επιχειρήσεων σε χώρες της Λατινικής Αμερικής έχουν στήσει σήμερα τα γραφεία τους σε χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας – και οι καλύτεροι από αυτούς βρίσκονται εδώ και μήνες στην Αθήνα.

Η διαδικασία ακολουθεί πάντα τα ίδια ακριβώς βήματα: Αρχικά οι κυβερνήσεις σε συνεργασία με τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης ξεκινούν μια άγρια επίθεση εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίοι εμφανίζονται ως υπεύθυνοι για όλα τα οικονομικά δεινά της χώρας. Ο μύθος του υπερδιογκωμένου δημόσιου τομέα συχνά βασίζεται στη διαστρέβλωση στοιχείων από οργανισμούς που στηρίζονται (σε) και στηρίζουν την εκάστοτε κυβέρνηση. Παράλληλα συγκεκριμένοι δημόσιοι οργανισμοί εγκαταλείπονται συνειδητά στη μοίρα τους, εξοργίζοντας τους πολίτες με την αναποτελεσματικότητά τους. Και η διαδικασία ολοκληρώνεται με την πώληση ακόμη και των κερδοφόρων δημόσιων οργανισμών σε ένα κλάσμα της αξίας τους.

Η ομάδα της Καταστρόικα ταξιδεύει ήδη σε αρκετά σημεία του πλανήτη συλλέγοντας εικόνες, πληροφορίες και υλικό για τα προγράμματα ιδιωτικοποιήσεων που ακολουθήθηκαν στις πιο αναπτυγμένες χώρες της γης. Ο απολογισμός δεν είναι ποτέ άσπρος ή μαύρος. Το παλιό σχήμα του «κοινωνικού χαρακτήρα» του δημοσίου τομέα απέναντι στον απάνθρωπο πρόσωπο της ελεύθερης αγοράς είναι εξίσου απλουστευτικό με τις θεωρίες του Μίλτον Φρίντμαν για την ανάγκη να ιδιωτικοποιήσουμε και τον αέρα που αναπνέουμε. Η περίπτωση της Ελλάδας όμως ξεπερνά την απλή θεωρητική συζήτηση για το ρόλο του κράτους στην οικονομία.

Για άλλη μια φορά το ντοκιμαντέρ, θα κυκλοφορήσει στο Ιντερνετ χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδοσης. Η δωρεάν διάθεση της Catastroika δεν αποτελεί απλώς «υποχρέωσή» μας απέναντι στους συμπαραγωγούς μας. Είναι βαθύτερη ιδεολογική και, αν θέλετε, φιλοσοφική πεποίθησή μας ότι κάθε προϊόν πνευματικής δημιουργίας πρέπει να είναι ελεύθερα διαθέσιμο σε όλους. Το σημερινό οικονομικό σύστημα, ενώ στηρίζεται όλο και περισσότερο στην παραγωγή και τη διαχείριση πληροφορίας, αδυνατεί από τη φύση του να βρει έναν τρόπο για να εξασφαλίσει την ανταμοιβή των δημιουργών πληροφορίας. Πρόκειται, ίσως για ένα ακόμη ένα αδιέξοδο στη διαδικασία ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων της οικονομίας, που σύντομα θα απειλήσει τα θεμέλια του κυρίαρχου συστήματος. Γιατί, ως γνωστόν, κάθε σύστημα που εμπόδισε την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων κατέρρευσε –ρωτήστε και τους φεουδάρχες.

Oct 292011
 

Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον
στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε
αφού η ιστορία σας ανήκει
σαρώστε το λοιπόν αν επιμένετε
Στ’ αυτιά μου δεν χωράνε υποσχέσεις
το έργο το ‘χω δει μη με τρελαίνετε
το πλοίο των ονείρων μου με πάει
σε κόσμους που εσείς δεν τους αντέχετε
Μένω μονάχος στο παρόν μου
να σώσω οτιδήποτε – αν σώζεται –
κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου
συνένοχο στο φόνο δε θα μ’ έχετε

Μοιάζει υποκριτική η σοκαρισμένη αντίδραση πολλών στα χθεσινά συμβάντα στις παρελάσεις ανά την Ελλάδα. Προς τι η έκπληξη; Η ανομοιογένεια των ανθρώπων που διαμαρτύρονταν χρησιμοποιήθηκε σαν επιχείρημα για την απαξίωση των αντιδράσεων. Το γεγονός όμως είναι πως για διαφορετικούς – και πιθανά αντιφατικούς – λόγους πολύς (πάρα πολύς) κόσμος χθες είπε ένα βροντερό ‘όχι’ στην παρούσα κατάσταση. Τώρα, θα αρχίσουν οι ατέλειωτες συζητήσεις για το αν αυτός ήταν σωστός ή όχι τρόπος αντίδρασης, αν απαξιώθηκαν οι θεσμοί, αν τιμήθηκαν όλοι αυτοί που πολέμησαν για τη δική μας λευτεριά.

Προσωπικά, εχθές δεν προσβλήθηκα. Ο παππούς μου ήταν αξιωματικός στον πόλεμο του ’40, πολέμησε με γενναιότητα και αγάπη για την πατρίδα του. Στη γιορτή του σχολείου για την 28η Οκτωβρίου πήγαινα τα μετάλλια του κι ένα μικρό ημερολόγιο που ήταν γεμάτο ιστορίες από το μέτωπο. Το ημερολόγιο ξεκινούσε από τη μέρα που έφυγε για το μέτωπο και τελείωσε με το ταξίδι του στην Αθήνα, με το τέλος του πολέμου. Κάθε φορά που του έλεγα ‘παππού να πάρω τα μετάλλια σου για τη γιορτή του σχολείου;’ χαμογελούσε (έτσι όπως χαμογελάς σε ένα παιδί που δεν θες να του κόψεις τα φτερά) και μου έλεγε: κάθε μέρα τιμούμε τη ελευθερία, όχι μια φορά το χρόνο στις παρελάσεις.

Οι χθεσινές διαμαρτυρίες σηκώνουν πολλή κουβέντα. Κι έχουμε πολλά να μάθουμε από αυτήν. Κάποιοι προσβλήθηκαν, κάποιοι αναπτερώθηκαν, κάποιοι θορυβήθηκαν, κάποιοι καθησυχάστηκαν. Ευπρόσδεκτος ο διάλογος, αρκεί να είναι ακριβώς αυτό: διάλογος. Βαρεθήκαμε τους μονολόγους και αυτιά που δεν ακούνε.

Oct 252011
 

Πηγή: streetpaper.gr

Πέντε έλληνες φωτογράφοι εστιάζουν στην πιο ακραία μορφή φτώχειας: το τραγικό φαινόμενο των αστέγων συμπολιτών μας, που πλέον έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις και στο ελληνικό τοπίο.

«Ζωές στο δρόμο» είναι ο τίτλος μιας ξεχωριστής όσο και –δυστυχώς- επίκαιρης έκθεσης φωτογραφίας που θα φιλοξενηθεί τον επόμενο μήνα στην Τεχνόπολη. Πέντε γνωστοί έλληνες φωτογράφοι στρέφουν το φακό τους στην πιο ακραία έκφραση της φτώχειας: Το φαινόμενο των αστέγων, που πλέον παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις και στην χώρα μας. Ο Δημήτρης Μιχαλάκης, η Μυρτώ Παπαδοπούλου, ο Νίκος Πηλός, ο Άγγελος Τζωρτζίνης και ο Ιάκωβος Χατζησταύρου εστιάζουν στους συμπολίτες μας εκείνους που η ζωή τους έβγαλε εκτός εστίας. Ακολουθούν τις διαδρομές τους, αποτυπώνουν τις αγωνίες, τον αγώνα και, εν τέλει, την αξιοπρέπεια ανθρώπων της διπλανής πόρτας κάποτε, που σήμερα αναζητούν τον δρόμο της επιστροφής σε μια ζωή φυσιολογική.

Πρόκειται για μια έκθεση που η σημερινή οικονομική και κοινωνική συγκυρία την φέρνει στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Η έκθεση θα φιλοξενηθεί στην αίθουσα «Άγγελος Σικελιανός» (Δ4) στην Τεχνόπολη – Γκάζι από τη Δευτέρα 14 ώς Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2011.

Παράλληλα, οι δουλειές των ελλήνων φωτογράφων θα πλαισιωθούν από έργα μιας άλλης ξεχωριστής έκθεσης.

Η έκθεση «Ματιές στον δρόμο» (“Eyes on the Street”) είναι μία σύνθεση φωτογραφιών που τράβηξαν άστεγοι, πωλητές της εφημερίδας δρόμου «The Big Issue», στα δικά τους μοναχικά βρετανικά μονοπάτια. Η έκθεση φιλοξενήθηκε για πρώτη φορά τον περασμένο Ιούλιο στη Γλασκόβη, στο πλαίσιο πρωτοβουλίας του Διεθνούς Δικτύου Εφημερίδων του Δρόμου (INSP). Είναι δε η πρώτη φορά που τα έργα θα εκτεθούν και στην Ελλάδα.

Η έκθεση «Ζωές στο Δρόμο» εντάσσεται στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της πρωτοβουλίας «Γκολ στη Φτώχεια» και της ελληνικής ποδοσφαιρικής ομάδας αστέγων.

Oct 242011
 

Πώς να φτιάξεις μια σχέση που διαρκεί στο χρόνο.

  1. κόψε στη διακεκομμένη γραμμή
  2. γύρισε το 180 μοίρες

Δεν είναι κακιά ιδέα. Αλλά δεν αρκεί ένα ψαλίδι μόνο…

 

Oct 222011
 

Τα παρακάτω βίντεο (σε 4 μέρη) δημιουργήθηκαν το 1988 κατά τη διάρκεια σεμιναρίου των Arny και Amy Mindell στο Esalen Institute, στο Big Sur της Καλιφόρνιας. Στο πρώτο μέρος, την εισαγωγή, ο Mindell κάνει μια αναδρομή στη ανάπτυξη του Process Work. Τα τέσσερα μέρη του βίντεο περιέχουν θεωρία, παραδείγματα, εσωτερικές ασκήσεις και βιωματικές ασκήσεις σε δυάδες. Παρ’ όλο ότι το βίντεο δημιουργήθηκε το 1988, η διδασκαλία του παραμένει επίκαιρη.

Στο πρώτο μέρος ο Mindell μιλάει για την προσωπική του πορεία και την ενασχόληση του με την επιστήμη και τη Γιουνγκιανή ψυχολογία. Μιλάει για το ονειρόσωμα (dreambody) και τονίζει την ανάγκη σύνδεσης της ψυχολογίας με την δουλειά με κίνηση, τη δουλειά με οικογένειες, την πολιτική δουλειά και τη δουλειά με ομάδες. Τονίζει την διαπολιτισμική φύση του process work και τις εφαρμογές του, καθώς και τη σύνδεση ανάμεσα στο θεραπευτικό/ιατρικό μοντέλο με την πλήρη νοήματος φύση των σωματικών συμπτωμάτων και εμπειριών.

Στο δεύτερο μέρος, ο Mindell καθοδηγεί την ομάδα σε μια εσωτερική άσκηση πάνω σε ένα σωματικό σύμπτωμα και τη σύνδεσης του με ένα όνειρο. Μιλά για τον καρτεσιανό διαχωρισμό ανάμεσα στα όνειρα και το σώμα και στους λόγους που τον οδήγησαν να αξιοποιήσει τη θεωρία πληροφοριών. Δίνει ένα παράδειγμα δουλειά με ένα κορίτσι με καρκίνο στα οστά και ρωτά ‘τι είναι ίαση;’. Επίσης, αναφέρεται στη δουλειά με ανθρώπους σε κωματώδεις καταστάσεις.

Στο τρίτο μέρος, ο Mindell συζητά για την ανάπτυξη δεξιοτήτων σε διαφορετικά κανάλια αντίληψης. Εξηγεί γιατί έχουμε τόσα κανάλια αντίληψης και ρωτά: τι είναι διεργασία; Μιλά για την τελεολογία και τη διαφορά ανάμεσα στο ακολουθώ κάτι και προγραμματίζω κάτι. Δίνει ένα παράδειγμα από όνειρο της παιδικής του ηλικίας και μιλά για θετική και αρνητική ανατροφοδότηση. Επίσης, αναφέρεται στο πως οι καλύτερες παρεμβάσεις βρίσκονται στο τι ήδη κάνει αυτός που δουλεύει.

Στο τέταρτο μέρος ο Mindell προτείνει μια άσκηση με όνειρα για εξάσκηση στο να ακολουθείς το είδος της ‘δουλειάς’ που προτείνει η διεργασία του ‘πελάτη’. Περιγράφει τον ‘φραγμό’ και οδηγεί την ομάδα σε μια βιωματική άσκηση για να εξερευνήσει ο καθένας τους προσωπικούς τους φραγμούς. Εξηγεί τις έννοιες της πρωταρχικής και δευτερογενούς διεργασίας, το πώς τα συμπτώματα εμφανίζονται στουε φραγμούς και τη σημασία του να ακολουθεί κανείς ολόκληρη τη διεργασία. Απαντά και στην ερώτηση, ‘τι κάνω αν δεν θυμάμαι όνειρα’.

Oct 222011
 

Ξεκινά σήμερα η εφαρμογή του προγράμματος ‘Ενδυνάμωση Εκπαιδευτικών’ με την πρώτη ομάδα εκπαιδευτικών για την περίοδο 2011-2012. Σε μια εποχή απίστευτα δύσκολη για την εκπαίδευση και τον τόπο ολόκληρο.

Τι μπορεί να κάνει ένας εκπαιδευτικός μέσα σε αυτήν την κατάσταση; Η ερώτηση δύσκολη και οι απαντήσεις προσωπικές. Εμείς θα προσπαθήσουμε να ενθαρρύνουμε την αναζήτηση. Αξιοποιώντας το εγχειρίδιο του Lukas Hohler και του Joe Goodbread, θα κουβεντιάσουμε, θα κάνουμε βιωματικές ασκήσεις, θα προβληματιστούμε παρέα. Μια ομάδα έχει περισσότερη δύναμη από ότι φανταζόμαστε. Σκοπός μας; Να κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα ότι, ακόμα κι όταν όλα καταρρέουν, υπάρχει τρόπος να σταθείς όρθιος.

Oct 212011
 

Καλαμάκι, 20 Οκτωβρίου 2011. Μια εικόνα έξω από το σπίτι μου που με φοβίζει. Τα σκουπίδια των γειτόνων βουνό (ελπίζω να μην είμαστε οι μόνοι που τα κρατάμε μέσα στα σπίτια μας τις τελευταίες δέκα μέρες). Ένας άστεγος, μετανάστης απολυμένος εργάτης, πήρε ένα στρώμα από τα σκουπίδια, έβγαλε και ρούχα από τον κάδο ανακύκλωσης και τρεις μέρες τώρα κοιμάται εκεί τα βράδια. Κι ο αγκυλωτός σταυρός; Πριν λίγες μέρες εμφανίστηκε κι αυτός. Αυτή η φωτογραφία με τρομάζει. Είναι η εικόνα του χάους μέσα στο οποίο ζούμε, του εγωισμού και των άκρων.

Δεν μπορεί να μην ένιωσε θλίψη χθες όποιος βρέθηκε στο Σύνταγμα. Θλίψη και οργή για τη βία, για τον εύκολο αποπροσανατολισμό, για όλα όσα αποφασίζονται για εμάς χωρίς εμάς. Ένα από τα πιο μαζικά 48ωρα συλλαλητήρια των τελευταίων δεκαετιών τέλειωσε με έναν νεκρό και δεκάδες τραυματίες. Ήταν θέμα τύχης ότι δεν είχε γίνει ως τώρα. Εύχομαι να μη συνηθίσουμε την ιδέα ότι αυτή η ιστορία θα έχει και νεκρούς.

Oct 142011
 

Το Κέντρο Ημέρας Εφήβων με Αυτισμό στη Δυτική Αττική «Στην Αυλή του Κόσμου» με φορέα υλοποίησης το Κέντρο Παιδιού και Εφήβου (Κ.Π.Ε.), διοργανώνει Ημερίδα με θέμα:

«Οι διαταραχές του Αυτιστικού φάσματος στον κύκλο ζωής του ανθρώπου»

Η ημερίδα θα λάβει χώρα την 12η Νοεμβρίου του 2011, 9.00 π.μ έως 18:00, μ.μ στο ΚΥΒΕ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ,  Εθνάρχου Μακαρίου 1 (προέκταση Λένορμαν) & Κηφισού, ΚΥΒΕ, Περιστέρι με προσκεκλημένους Έλληνες και ξένους ομιλητές.

Απευθύνεται σε ειδικούς ψυχικής υγείας, εκπαιδευτικούς και φορείς παροχής υπηρεσιών για άτομα με Διαταραχές Αυτιστικού Φάσματος. Στόχος της ημερίδας είναι ο επιστημονικός διάλογος πάνω στα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα για τον αυτισμό,  η ανταλλαγή προβληματισμών σε σχέση με κλινικά θέματα που προκύπτουν σε όλες τις αναπτυξιακές φάσεις των ατόμων με διαταραχές του αυτιστικού φάσματος καθώς και θέματα στρατηγικού σχεδιασμού.

Oct 112011
 

(photo www.vinchen.com)

Όποιος μπορεί ας ενώσει τη φωνή του αύριο Τετάρτη 12.10 στις 8.30 πμ έξω από το Υπουργείο Υγείας

ΤΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΥΓΕΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΚΛΕΙΝΕΙ;

Το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού ιδρύθηκε το 1965 από τον αείμνηστο Σπύρο Δοξιάδη, στεγάζεται στο Νοσοκομείο Παίδων ‘Αγία Σοφία’ και είναι ΝΠΙΔ που εποπτεύεται και χρηματοδοτείται από το Υπουργείο Υγείας.

Υπήρξε πάντα πρωτοπόρο στην Ελλάδα σε όλο το φάσμα της σωματικής και ψυχικής υγείας και κοινωνικής προστασίας του παιδιού.

Από το 1973 το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού εφαρμόζει το Προληπτικό Ανιχνευτικό Πρόγραμμα Νεογνών το οποίο προσφέρει δωρεάν σε κάθε παιδί που γεννιέται στη χώρα, στο πλαίσιο της προαγωγής της Δημόσιας Υγείας προλαμβάνοντας έτσι την εμφάνιση σοβαρών νοητικών και σωματικών βλαβών στα νεογνά με αποτέλεσμα ένα τεράστιο κοινωνικό και οικονομικό όφελος για τη χώρα . Από τότε μέχρι σήμερα έχουν ελεγχθεί πάνω από 2.500.000 παιδιά.

Εξαιρετικά σημαντικές δραστηριότητες επίσης αποτελούν η διερεύνηση, κλινική αντιμετώπιση και γενετική συμβουλευτική σε πλήθος σπάνιων παθήσεων, γενετικών και κληρονομικών μεταβολικών νοσημάτων, αναπτυξιακών
διαταραχών (αυτισμός- κώφωση), διαταραχών του μεταβολισμού των οστών και ενδοκρινικών νοσημάτων, οι περισσότερες από τις οποίες είναι μοναδικές στη χώρα μας (μοναδικό κέντρο διάγνωσης και αντιμετώπισης της φαινυλκετονουρίας, συγγενούς υποθυρεοειδισμού, κέντρο διάγνωσης για τις νόσους Gaucher, Fabry, Pompe κα).

To Υπουργείο Οικονομικών αποφάσισε :

1. Να διακόψει την ήδη εγκεκριμένη χρηματοδότηση για το 2011,

2. Να μειώσει τον προυπολογισμό του 2012 κατά περίπου 55%, που πρακτικά σημαίνει ότι τέλος Νοεμβρίου παύει να λειτουργεί,

ενώ συγχρόνως το Υπουργείο δεν προωθεί τις απαραίτητες αλλαγές στο νομικό καθεστώς του Ινστιτούτου ώστε να το Ινστιτούτο να γίνει περισσότερο οικονομικά ανεξάρτητο και να επιβαρύνει λιγότερο τον κρατικό προυπολογισμό.

Τα παραπάνω έγιναν χωρίς καμία διαπραγμάτευση με τη Διοίκηση με του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού.

Οι συνέπειες της παύσης λειτουργίας του Ινστιτούτου είναι:

1. Κίνδυνος διακοπής των εργαστηριακών εξετάσεων που είναι μοναδικές για τη χώρα, όπως το Εθνικό Ανιχνευτικό Πρόγραμμα Νεογνών.

2. Κίνδυνος διακοπής της εργαστηριακής και κλινικής παρακολούθησης των ασθενών, δεδομένου ότι το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού αποτελεί το μοναδικό κέντρο διάγνωσης και αντιμετώπισης της φαινυλκετονουρίας, γαλακτοζαιμάις και του συγγενούς υποθυρεοειδισμού ενώ μόνον αυτό παρέχει ολοκληρωμένες υπηρεσίες στη διερεύνηση, κλινική αντιμετώπιση και γενετική συμβουλευτική για πλήθος σπάνιων παθήσεων, γενετικών και κληρονομικών μεταβολικών νοσημάτων, αναπτυξιακών διαταραχών, και,

3. Συρρίκνωση ενός ιστορικού φορέα της δημόσιας υγείας που παρέχει από την αρχή της ιδρύσεώς του ένα γιγαντιαίο σε διαστάσεις και ωφελιμότητα έργο στη χώρα.

Την τελευταία φορά που έκλεισε το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού ήταν επί Χούντας. Η κυβέρνηση δεν έχει καν το θάρρος να αποφασίσει να το κλείσει επισήμως και το κάνει εμμέσως.

Την Τετάρτη, 12/10/2011 8.30πμ, θα υπάρξει διαμαρτυρία των εργαζομένων στο Υπουργείο Υγείας. Παρακαλείται κάθε ευαισθητοποιημένος πολίτης να παραστεί.

Oct 112011
 

(photo www.vinchen.com)

από την Άσπρη Λέξη

Are you proud?

Ζήτησα κάποτε από ένα φίλο να με βοηθήσει και να μου πει πώς θα πάω σε έναν προορισμό για πρώτη φορά και εκείνος με ρώτησε: από που θα έρθεις, που είσαι;

Για να μάθεις πώς θα πας κάπου, πρέπει να γνωρίζεις πού βρίσκεσαι και από που έρχεσαι. Πάντα ο προορισμός είναι σχετικός με την αφετηρία, ανάμεσα τους είναι η διαδρομή. Διαφορετικές αφετηρίες, διαφορετικές διαδρομές, ακόμη και εάν ο προορισμός είναι ο ίδιος.

Θέλησα λοιπόν να καταλάβω τι συμβαίνει, να αποφασίσω τι θέλω να είμαι, που πάω και πως θα φτάσω εκεί. Με λένε τεμπέλη Έλληνα και ας δουλεύω όλη μέρα, λαμόγιο και ας μην έχω κλέψει ούτε ένα σεντς, αγενή ακόμη και όταν τους μιλάω στον πληθυντικό, καλοπερασάκια που έχω ένα ποδήλατο αλλά κανείς δεν μίλησε για την αξιοπρέπεια μου, την τιμή μου, την υπερηφάνεια μου ως άνθρωπο, όχι ως Έλληνα.

Ίσως να μην σας ενδιαφέρει αλλά πρέπει να το πω… τη μεγαλύτερη μάχη τη δίνω με τον εαυτό μου, προσπαθώ να παραμείνω άνθρωπος, δημιουργός, φίλος αλλά κάθε μέρα αναρωτιέμαι ποιος είμαι. Εσύ ποιος είσαι; Μπορείς να απαντήσεις; Είσαι άνθρωπος, φίλος, σύζυγος; Είσαι Έλληνας; Τι σημαίνει Έλληνας;

Κοίταξα γύρω μου και είδα πως και άλλοι άνθρωποι σαν και μένα που μόχθησαν, που δούλεψαν που έζησαν αξιοπρεπώς, κατάφεραν να αφήσουν τις καταθέσεις τους, όχι στο νομισματικό, αλλά σε ένα άλλο “ταμείο” αυτό της “παγκόσμιας σοφίας” παρακαταθήκη σε μένα με ένα σκοπό: να βρω τον δρόμο μου και τον προορισμό μου γιατί τώρα ξέρω την αφετηρία μου…

Το σημαντικότερο κεφάλαιο ενός κράτους είναι ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος που μιλά τη γλώσσα του, δημιουργεί και παράγει. Παράγει και αφήνει έργο. Αφήνει έργο και φεύγει… Με αυτό πληρώνονται οι φόροι, με έργο. Αυτές είναι οι δικές μου εγγυήσεις, οι εγγυήσεις για το μέλλον, αυτή είναι η δική μου παρακαταθήκη.

Χάρης Τζαννής
Άσπρη Λέξη