Sep 282011
 

Κραυγή προσβλητική…

Κραυγή αναλγησίας…

Κραυγή απελπισίας…

Κραυγή πανικού…

… ακούστηκε δυνατά και ξάστερα από τον Υπουργό Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης (;) Ανδρέα Λοβέρδο, σε απάντηση στην Κραυγή Αγωνίας του ΚΕΘΕΑ.

Δήλωσε ο Υπουργός:

… ακόμα επιστράτευσαν και τα παιδιά αυτά, για να στείλουν μήνυμα, προβοκατόρικο μήνυμα, ότι η ελληνική Πολιτεία δεν κάνει πολιτική στον τομέα, ή περικόπτει, ή απολύει, ή σταματάει τα προγράμματα. Ντροπή τους, γιατί ουδεμία σχέση με την αλήθεια έχουν όλα αυτά. Καλό το σόου, αλλά καλύτερη η αλήθεια.

 Ένα κλικ εδώ για την ομιλία του υπουργού (στη σελίδα 4 η αναφορά στη δράση της Δευτέρας του ΚΕΘΕΑ)

Sep 272011
 

Πρωτοχρονιά για τους Εβραίους, και ο Ραββίνος Brant Rosen αναρωτιέται αν το Εβραϊκό κατεστημένο είναι ικανό να ακούσει τη φωνή των νέων. Δες το βίντεο και άκουσε τη φωνή τους. Είναι δυνατή, είναι αποφασισμένη. Είναι η φωνή μιας νεολαίας που συγκινεί και δίνει ελπίδα. Μακάρι να γίνει και δική μας φωνή, για τα αντίστοιχα ‘δικά μας’ θέματα, εκεί που η κυρίαρχη φωνή στην Ελλάδα και η περίεργη εμμονή να νομίζουμε ότι όλοι είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι (ή θα έπρεπε να είναι!) στερεί από ανθρώπους το δικαίωμα της πίστης με αξιοπρέπεια, της ζωής με δικαιώματα.

 


 

Sep 262011
 


 

Μόλις επέστρεψα από το κέντρο της Αθήνας και την Κραυγή Αγωνίας του ΚΕΘΕΑ έξω από το Υπουργείο Υγείας. Κραυγή Δύναμης μου ακούστηκε εμένα. Η συγκλονιστική κραυγή του κάθε μέλους του κύκλου (εκατό, διακόσια άτομα;), η απάντηση της ομάδας.

Είμαι ο Γιώργος (Αντώνης, Χαλίπ, Μάκης, Αχιλλέας, Τάσος, Αλβέρτος)

Και ο Γιώργος είναι εντάξει!

Είμαι η Κατερίνα (Αναστασία, Ελευθερία, Μαρία, Ελένη…)

Και η Κατερίνα είναι εντάξει!

Εκεί που η αγωνία αποκτά όνομα και πρόσωπο. Έκφραση και δύναμη. Αναρωτιέμαι αν οι υπεύθυνοι του Υπουργείου είχαν φτάσει στα γραφεία τους, αν άκουγαν την κραυγή. Γιατί οι εργαζόμενοι ήταν ήδη εκεί. Έμοιαζαν συγκλονισμένοι κοιτώντας από τα παράθυρα.

Οι περικοπές στον προϋπολογισμό του ΚΕΘΕΑ δεν αφορούν ούτε αργομισθίες, ούτε κακοδιαχείριση, ούτε σκάνδαλα, ούτε φουσκωμένους μισθούς. Αφορούν την κατάργηση παροχής υπηρεσιών απεξάρτησης (χωρίς οικονομικό κόστος) σε ανθρώπους που την έχουν ανάγκη.

Δεν ξέρω αν θα αλλάξει κάτι με τη σημερινή κραυγή. Αλλά η αίσθηση ότι το ΚΕΘΕΑ (οι εργαζόμενοι του, τα μέλη, οι οικογένειες τους, οι συνεργάτες του, όλοι οι άνθρωποι που το αγαπούν και το στηρίζουν) στάθηκε όρθιο απέναντι στους υπεύθυνους σήμερα και βροντοφώναξε και ‘είμαι εδώ’ και ‘είμαι εντάξει’ είναι ο καλύτερος τρόπος να ξεκινήσει άλλη μια μέρα δελτίων ειδήσεων καταστροφολογίας.

 

Sep 252011
 

… από την αρχική σελίδα του Deep Radio (που κρατάει καλή παρέα αν κάνεις δουλειά στο pc και θες μουσική στο παρασκήνιο)

Το Κλίμα

Εντός της αναδιάρθρωσης εκτός της ευρωζώνης και επι τα αυτά της χρεοκοπίας…

Sep 232011
 

Καταιγισμός από νέα μέτρα. Πριν προλάβουν καν να εφαρμοστούν τα ‘παλιά.’ Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η ψυχολογική παράλυση. Ο φόβος δημιουργεί περίεργες δυναμικές. Αν γίνει μόνιμη κατάσταση, γίνεσαι επιρρεπής σε αυτόκλητους σωτήρες, χάνεις την ικανότητα για κριτική σκέψη, χάνεις επαφή με την εσωτερική σου δύναμη και τις εναλλακτικές σου. Ο οδηγός επιβίωσης έχει μια λέξη μόνο για σήμερα: αλληλεγγύη. Μην αφήσεις το φόβο σου να σε κλείσει στο καβούκι σου. Δημιούργησε κοινότητες, θρέψε αυτές που ήδη έχεις, επίτρεψε στον εαυτό σου να αποσταθεροποιηθείς χωρίς να γκρεμιστείς, αναρωτήσου για όλα αυτά που θεωρούσες δεδομένα. Και πρόσεχε τις εύκολες απαντήσεις στην ερώτηση ‘ποιος φταίει;’. Ποτέ πριν στην ιστορία του τόπου μας η έννοια της ‘προσωπικής ευθύνης’ δεν έχει χρησιμοποιηθεί τόσο χειριστικά, για να αποδυναμώσει ανθρώπους, αντί να διευρύνει ορίζοντες και να στηρίξει ειλικρινή διάλογο.

Sep 192011
 

για εικόνα από το κίνημα που έχει αρχίσει στους δρόμους της Νέας Υόρκης:

http://www.livestream.com/globalrevolution

στις γενικές συνελεύσεις, τους πήραν τα μικρόφωνα και κάνουν τις φωνές τους μικρόφωνα επαναλαμβάνοντας οτι λέει ο καθένας για να ακούγονται

η ιστοσελίδα τους είναι

https://occupywallst.org/

Sep 182011
 

Διάβασα με ενδιαφέρον την παρακάτω ανάρτηση του Βασίλη Ιωακειμίδη για το ρόλο της κοινωνικής εργασίας και των κοινωνικών λειτουργών στη σημερινή κατάσταση. Συμφωνώ με την ανάγκη της κοινωνικής εργασίας να στηρίξει την ενδυνάμωση των ευάλωτων ομάδων στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους. Κατανοητή και η παρότρυνση για μη πληρωμή των έκτακτων φόρων και εισφορών. Άλλωστε για πολλά από τα μέλη των ευάλωτων και περιθωριοποιημένων ομάδων, αυτό δεν είναι πολιτική επιλογή αλλά αντικειμενική οικονομική πραγματικότητα.

Και η κοινωνική αλλαγή όμως έχει κόστος! Μπορείς να πεις ‘δεν πληρώνω τα χαράτσια σας’, είτε από πολιτική ιδεολογία είτε από ανάγκη. Αλλά, κάτι θα πληρώσεις για να επιτευχθεί η κοινωνική αλλαγή. Είμαστε έτοιμοι για αυτό το εναλλακτικό κόστος;

Θα χρειαστεί να επαναπροσδιορίσουμε όλες μας τις προτεραιότητες. Θα χρειαστεί να αποδεχτούμε ένα μακρύ μέλλον μεγαλύτερης φτώχειας από την παρούσα, και για περισσότερους ανθρώπους. Θα χρειαστεί να αντέξουμε την έκρηξη της κοινωνικής βίας που αυτό θα φέρει. Να δημιουργήσουμε δομές κοινωνικής αλληλεγγύης, να πάρουμε πρωτοβουλίες και ευθύνη για πράγματα που μέχρι τώρα (καλώς) θεωρούσαμε ευθύνη του κράτους. Το κοινωνικό κράτος διαλύεται μπροστά στα μάτια μας. Σκόπιμα ή όχι, ας το κρίνουν οι ιστορικοί του μέλλοντος.

Θα χρειαστεί να αναλάβουμε όλοι τις προσωπικές και επαγγελματικές μας ευθύνες και να δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο, χωρίς τις πελατειακές σχέσεις και την κατάχρηση ισχύος που έγινε δεύτερη φύση για μεγάλο αριθμό ανθρώπων. Να στηρίξουμε με κάθε τρόπο την αλληλεξάρτηση και τη δημιουργία κοινότητας, αποποιούμενοι προνόμια που θεωρούσαμε δεδομένα (ή και κεκτημένα). Να καταλάβουμε ότι η οικονομική ανασφάλεια είναι πλέον πραγματικότητα των πολλών και όχι αδικία για τους λίγους. Να ζήσουμε σε οικονομική φτώχια, χωρίς να χάσουμε την ανθρωπιά μας, χωρίς να αυξάνουμε την περιθωριοποίηση των ήδη περιθωριοποιημένων. Να δούμε πως εμείς οι ίδιοι έχουμε καθημερινή και συνεχή ευθύνη να ζούμε και να φερόμαστε με τον τρόπο που θέλουμε να μας φέρονται και οι άλλοι. Ο σεβασμός, η επίγνωση, η ευθύνη, να είναι και προσωπικές μας απαιτήσεις από τον εαυτό μας, όχι μόνο από τους άλλους.

Αυτό, και πολλά άλλα είναι το χαράτσι της κοινωνικής αλλαγής. Πιθανά να αξίζει να το πληρώσουμε (μαζί ή χωρίς το άλλο – του κράτους – που μάλλον δεν το γλυτώνουμε). Έτσι κι αλλιώς, θέλουμε δεν θέλουμε, κάποιο χαράτσι μας αντιστοιχεί.

 

Κοινωνική Εργασία και Κοινωνική Ανυπακοή (ή αλλιώς, δεν πληρώνω τα χαράτσια σας!)

Εκ μέρους του Δικτύου Δράσης Κοινωνικών Λειτουργών, Βασίλης Ιωακειμίδης

Η δουλειά μας είναι να ενθαρρύνουμε τους ανθρώπους να κινηθούν, να δράσουν, να συμμετέχουν. Εν ολίγοις να αναπτύξουμε και να αξιοποιήσουμε την απαραίτητη δύναμη που θα μας οδηγήσει σε αποτελεσματική σύγκρουση με τα κυρίαρχα πρότυπα ώστε να τα αλλάξουμε. Όταν αυτοί που έχουν τη δύναμη γυρνούν και σου κολλούν την ετικέτα του «ταραχοποιού»… έχουν απόλυτο δίκαιο. Γιατί περιγράφει με μια λέξη τη δράση μας- να προκαλέσουμε κινητοποίηση με σκοπό τη σύγκρουση και κοινωνική αλλαγή

Με αυτά τα λόγια ο Saul Alinski περιέγραφε τη δεκαετία του 1970 την κατεύθυνση και λειτουργία τις ριζοσπαστικής κοινοτικής εργασίας σε συνθήκες βαθιάς ανισότητας και καταπίεσης των πιο αδύναμων και ευάλωτων ομάδων. Για τον Alinski σε συνθήκες κατάφωρης αδικίας και εκμετάλλευσης το ζήτημα της υπακοής ή μη των εκμεταλλευτικών κανόνων (ή νόμων) παύει να αποτελεί δίλημμα (το γνωστό ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό;). Ο ριζοσπάστης κοινωνικός λειτουργός ή κοινοτικός οργανωτής έχει ξεκάθαρα την υποχρέωση να αποκαλύψει τις μορφές αδικίας που βιώνει η κοινότητά και να οργανώσει την πορεία σύγκρουσης με τις δομές ή αντιλήψεις που συντηρούν και αναπαράγουν την αδικία. Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας δράσης είναι διπλό. Από τη μια επιδιώκεται συνειδητά η κοινωνική αλλαγή, αξιοποιώντας συγκεκριμένη μεθοδολογία και τακτική σύγκρουσης. Από την άλλη, τα μέλη της κοινότητας –ακόμα και αν προσωρινά δεν επιτευχθεί η κοινωνική αλλαγή- διαπαιδαγωγούνται διεκδικώντας τα δικαιώματά τους. Το τοίχος αδιαφορίας, σιωπής, φόβου και έλλειψης εμπιστοσύνης σπάζει. Πολλές φορές χρειάζεται ένας κοινωνικός λειτουργός- «ταραχοποιός» για να επιταχύνει την πορεία αυτή της δυναμικής διεκδίκησης.

Σχεδόν 40 χρόνια μετά από την καταγραφή των μεθόδων του Alinksi, η Ελληνική κυβέρνηση αξιοποιεί συνθήκες κοινωνικού ελέγχου και κοινωνικής βίας που ξεπερνούν ακόμα και τις πλέον άγριες περιγραφές νεοφιλελεύθερης επιθετικότητας που έχει βιώσει ο Δυτικός κόσμος. Μαζικές απολύσεις, τεράστια ανεργία, σχολεία και νοσοκομεία σε υπολειτουργία. Ακόμα χειρότερα, στο στόχαστρο της κρατικής αυτής βίας έχουν μπει συστηματικά οι πλέον ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού. Οι ομάδες τις οποίες η κοινωνική εργασία εξ ‘ορισμού και εκ φύσης υποχρεώνεται να προστατεύει και να υπερασπίζεται. Οι άνεργοι, οι ψυχικά ασθενείς, ΆμΕΑ, εξαρτημένοι, κοινωνικά αποκλεισμένοι και άτομα που βιώνουν (ή καλύτερα επιβιώνουν) σε συνθήκες φτώχειας αποτελούν το εύκολο θύμα της κρατικής βίας. Δεν περνάει μέρα που οι εφημερίδες να μην αναφερθούν σε κοινωνικές δομές που κλείνουν, από το Βοήθεια στο Σπίτι, μέχρι μονάδες ‘Ψυχαργώς’ και ειδικά σχολεία. Αυτόν τον κοινωνικό κανιβαλισμό βεβαίως οι κοινωνικοί λειτουργοί τον βιώνουν καθημερινά λόγω εργασίας. Πολλοί από εμάς απλά παρατηρούν με δέος, αμηχανία και αμηχανία, άλλοι με φόβο και πανικό. Όλο και περισσότεροι όμως προσπαθούν να οργανώσουν αυτό που ο Alinski περιέγραψε ως κοινωνική εργασία της σύγκρουσης, να γίνουν «ταραχοποιοί» με στόχο την κοινωνική αλλαγή.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες δυο δεδομένα παρουσιάζονται, με σχετική σαφήνεια, μπροστά στους κοινωνικούς λειτουργούς. Το πρώτο αφορά το γεγονός πως η πολιτική που εφαρμόζεται δεν είναι απλά βίαιη αλλά δε διαθέτει και καμία ηθική νομιμοποίηση στην κοινωνία. Η υποχρεωτική εξώθηση των ευάλωτων ομάδων στα όρια της επιβίωσης είναι προδήλως αναντίστοιχη όχι μόνο με τις αρχές της κοινωνικής εργασίας αλλά ακόμα και με βασικές πρόνοιες των Ευρωπαϊκού πολιτισμού και των συνταγματικών αρχών.

Στη όμως συγκεκριμένη περίπτωση προκύπτει το εξής συνακόλουθο ζήτημα,’ τι γίνεται όταν η στρατηγική επιλογή για τον στραγγαλισμό των λαϊκών στρωμάτων ενδύεται το ένδυμα της τυπικής νομιμότητας (βλέπε κεφαλικός φόρος, η έκτακτο τέλος);’ Φαινομενικά τίθεται το δίλημμα υπακοή στην τυπική νομιμότητα ή στις δεοντολογικές, ηθικές και πολιτικές αρχές του επαγγέλματος. Αν και θεωρητικά το συγκεκριμένο ζήτημα χρήζει εκτεταμένης ανάλυσης, η περίπτωση της Ελλάδας στις παρούσες συνθήκες είναι μάλλον ξεκάθαρη. Όταν ένας νόμος συνθλίβει την κοινωνία, όταν ακόμα περισσότερο όταν οι ίδιοι οι αρχιτέκτονες του νόμου (αυτό και αν είναι πρωτοφανές!!) αναγνωρίζουν ότι η πολιτική τους είναι άδικη, τότε οι κοινωνικοί λειτουργοί έχουν την ηθική και πολιτική υποχρέωση της αντιπαράθεσης και σύγκρουσης με τον άδικο αυτό νόμο. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η οργανωμένη κοινωνική ανυπακοή αναδεικνύεται ως μια πολύ αποτελεσματική δράση στης κοινωνικής εργασίας με στόχο την υπεράσπιση των πλέον ευάλωτων ομάδων άλλα και του ίδιου του επαγγέλματος. Ο κορυφαίος ιστορικός και ακαδημαϊκός Howard Zinn περιέγραψε με τον καλύτερο τρόπο το γεγονός πως η κοινωνική ανυπακοή δεν έρχεται σε αντιπαράθεση με τη δημοκρατία αλλά πολλές φορές αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την υπεράσπισή της. Ιστορικά έχουν καταγραφεί πάρα πολλά παραδείγματα αποτελεσματικής αξιοποίησης των μεθόδων κοινωνικής ανυπακοής με κορυφαία βεβαίως αυτά του Γκάντι στην Ινδία, του Μαντέλα στη Νότια Αφρική και του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ στις ΗΠΑ. Φυσικά όταν οι τρείς τους πρωτοστάτησαν οργανώνοντας κοινωνική ανυπακοή ενάντια στην καταπίεση, χωρίς εξαίρεση κατηγορήθηκαν ως “ταραχοποιοί και τρομοκράτες”. Τώρα πια και αφού ο αγώνας τους υπήρξε νικηφόρος, η δράση τους καταγράφεται ως κατάκτηση του ανθρώπινου πολιτισμού στον αγώνα για ισότητα. Επομένως δε χρειάζεται να έχουμε αυταπάτες, η πορεία της σύγκρουσης δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα αλλά είναι η μοναδική δίκαιη.

Διαθέτει όμως η κοινωνική εργασία στην Ελλάδα τις μεθόδους ή τη θεωρία που θα της επέτρεπαν να συγκρουστεί με τον τρόπο που περιέγραψε ο Alinski; Εδώ θα πρέπει να είμαστε αμείλικτοι. Η μεθοδολογία και παράδοση της Ελληνικής κοινωνικής εργασίας όπως έχει διαμορφωθεί δεκαετίες τώρα από τους επίσημους φορείς την καθιστά φαινομενικά ανίκανη να αντιδράσει στις συνθήκες οξυμένης κοινωνικής σύγκρουσης. Παρόλα αυτά οι πρωτόγνωρες συνθήκες απαιτούν και πρωτόγνωρες (για το επάγγελμα τουλάχιστον) δράσεις. Έστω και αν δεν το έχουν ξανακάνει σε μαζική κλίμακα, καλούνται σήμερα οι κοινωνικοί λειτουργοί να ξεπεράσουν μεθοδολογικά και πολιτικά πολλές από τις στείρες και βαθιά συντηρητικές «θεωρίες» με τις οποίες έχουν γαλουχηθεί. Οφείλουν να συμμαχήσουν με την κοινωνία και με αυτοπεποίθηση και φαντασία να αναζητήσουν νέες μορφές δράσεις. Να συντελέσουν στη δημιουργία μιας νέας κοινωνικής εργασίας πολιτικά δραστηριοποιημένης, κοινωνικά ευαίσθητης και μαχητικά τοποθετημένης στο πλευρό των αδυνάτων.

Sep 172011
 

Η επίκτητη αίσθηση αδυναμίας (learned helplessness), σαν τεχνικός όρος, χρησιμοποιείται για να περιγράψει την κατάσταση κατά την οποία ένα ζώο ή ένας άνθρωπος μαθαίνει να συμπεριφέρεται αδύναμα, ακόμα κι όταν έχει την ευκαιρία να βοηθήσει τον εαυτό του, και να αποφύγει ή να αντιδράσει σε μια δυσάρεστη ή επικίνδυνη κατάσταση. Επιτυγχάνεται με την επαναλαμβανόμενη πρόκληση συναισθηματικής ή σωματικής βλάβης, από την οποία δεν μπορεί να ξεφύγει. Η θεωρία της επίκτητης αίσθησης αδυναμίας υποστηρίζει ότι όταν ο άνθρωπος έχει την αίσθηση ότι δεν μπορεί να ελέγξει μια κατάσταση ή τις συνέπειες της, αυξάνει τις πιθανότητες για κατάθλιψη και ψυχική ασθένεια. Ένα από τα ενδιαφέροντα ευρήματα είναι ότι οι άνθρωποι μαθαίνουν την ανημποριά και όταν παρατηρούν άλλους γύρω τους να αντιμετωπίζουν ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Κάθε ομοιότητα με την παρούσα κατάσταση στην Ελλάδα και τα απανωτά χτυπήματα στους εργαζόμενους και φορολογούμενους δεν είναι ούτε τυχαία, ούτε συμπτωματική.

υ.γ. ευχαριστώ την ΤΛ για την επισήμανση του σωστού όρου στα Ελληνικά για το ‘learned helplessness’!

Sep 132011
 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Κλιμάκωση των κινητοποιήσεων στο χώρο της δημόσιας υγείας και της ψυχοκοινωνικής φροντίδας

Οι εργαζόμενοι στο ΚΕΘΕΑ, τον ΟΚΑΝΑ, το ΚΕΕΛΠΝΟ, τα Κέντρα Πρόληψης και τις μονάδες του Προγράμματος Ψυχαργώς πραγματοποιήσαμε την Κυριακή, 11/9/2001, ένα μαζικό συντονιστικό στο Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Αθήνας για να αποφασίσουμε την περαιτέρω δράση μας σχετικά με την απόφαση της βάρβαρης περικοπής των προϋπολογισμών, που οδηγεί αναπόφευκτα σε κλείσιμο όλων των μονάδων και του ζητήματος της εργασιακής εφεδρείας που προωθείται από την κυβέρνηση.

Την προηγούμενη εβδομάδα πραγματοποιήθηκε συνάντηση με τον υφυπουργό Υγείας Μ. Μπόλαρη, το γενικό γραμματέα Γ. Κατριβάνο και την προϊσταμένη Διεύθυνσης Ψυχικής Υγείας Σ. Κατσικάρου. Το αίτημα των εργαζομένων για άρση της απόφασης περικοπών όλων των κωδικών που κοινοποιήθηκε στις 26/8/11 δεν ικανοποιήθηκε. Επίσης το ΔΣ των εργαζομένων του ΟΚΑΝΑ συναντήθηκε με τον υφυπουργό Υγείας κ. Αϊδόνη. Στη συνάντηση τους ανακοινώθηκε ότι το Υπουργείο Υγείας μέχρι της 15/09 θα προχωρήσει σε καταγραφή του προσωπικού όλων των εποπτευόμενων φορέων, με σκοπό να οριστεί το πλεονάζον προσωπικό που θα οδηγηθεί σε καθεστώς εργασιακής εφεδρείας.

Οι απαντήσεις αυτές όχι μόνο δεν σημαίνουν το τέλος της μαζικής και ενωτικής μας κινητοποίησης, αλλά αντίθετα μας σπρώχνουν σε κλιμάκωση με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα. Το βασικό μας αίτημα για άρση της απόφασης περικοπών όλων των κωδικών που κοινοποιήθηκε στις 26/8/11 δεν ικανοποιείται. Οι όποιες προφορικές δεσμεύσεις που προέκυψαν από την πίεση των δικών μας αντιδράσεων πρέπει να γίνουν χειροπιαστές αποφάσεις που θα εξασφαλίζουν το παρόν και το μέλλον εργαζομένων και ληπτών.

Επιπλέον σε συνδυασμό με την εργασιακή εφεδρεία, το υπουργείο βάζει ταφόπλακα σε οποιαδήποτε δυνατότητα παροχής υπηρεσιών δημόσιας υγείας. Υποχρεώνει τους εργαζόμενους να επιτελέσουν το τόσο σημαντικό έργο τους σε συνθήκες ανασφάλειας και αβεβαιότητας. Καταδικάζει τους λήπτες, άλλους να στοιβαχτούν σε ψυχιατρεία άσυλα και άλλους να μείνουν κυριολεκτικά στο δρόμο φλερτάροντας με την υποτροπή.

Ζητάμε το αυτονόητο:

  1. Να ανακληθεί στο σύνολό της η απόφαση του Υπουργείου Οικονομικών της 26ης.08.11 για περικοπή των δαπανών από φορείς – οργανισμούς υγείας. Να αποδοθούν όλοι οι απαιτούμενοι πόροι (προϋπολογισθέντα ποσά + συμπλήρωση του ελλείμματος όπου απαιτείται) ώστε να μπορέσει να συνεχιστεί η ομαλή λειτουργία όλων.
  2. Αύξηση του προϋπολογισμού για το 2012. Στο χώρο της υγείας, κι ακόμα περισσότερο σε φορείς που ασχολούνται με τα πιο αδύναμα και αποκλεισμένα μέλη της κοινωνίας απαιτείται –σε περίοδο κρίσης- όχι απλώς να μην υπάρξει κανένα πισωγύρισμα αλλά να ενισχυθούν οι υπηρεσίες .
  3. Υπεράσπιση τόσο της ποιότητας όσο και του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα των υπηρεσιών.
  4. Η ομαλή συνέχιση και η ποιοτική λειτουργία των δομών και των οργανισμών είναι συνυφασμένη με την εργασιακή ασφάλεια και αξιοπρέπεια. Κανένας εργαζόμενος δεν περισσεύει στην υγεία. Κανένας εργαζόμενος σε καθεστώς εργασιακής εφεδρείας (προθάλαμο της ανεργίας), καμιά αλλαγή εργασιακού αντικειμένου.

Αποφάσεις – Προτάσεις

  • Συνεχίζουμε! Συνέχιση και βελτίωση του συντονισμού των εργαζομένων με τακτικές εβδομαδιαίες συσκέψεις του συντονιστικού-επόμενο συντονιστικό την Παρασκευή 16/9.
  • Διεύρυνση του μετώπου – απευθύνουμε κάλεσμα στους άλλους φορείς και οργανισμούς του υπουργείου υγείας και στους εργαζομένους των δημοσίων νοσοκομείων.
  • Κοινή κινητοποίηση την Παρασκευή 16.09.11 στις 12:00 στο Υπουργείο Υγείας με στάσεις εργασίας όπου αυτό είναι δυνατό και τη μαζική παρουσία των εργαζομένων.
  • Διοργάνωση σειράς εξωστρεφών δραστηριοτήτων για ενημέρωση – συστράτευση των ληπτών των υπηρεσιών, οικογενειών, επιστημονικής κοινότητας, τοπικών κοινωνιών, πολιτών.
  • λιμάκωση των κινητοποιήσεων με 48ωρη προειδοποιητική απεργία με προτεινόμενη ημερομηνία 22 και 23/9 με την πραγματοποίηση συγκέντρωσης έξω από το Υπουργείο Υγείας και τη διοργάνωση συναυλίας σε κεντρικό σημείο της Αθήνας.
  • Δίνουμε τη μάχη της καθημερινής ενημέρωσης των συνάδελφων, αποφασίζουμε σε όλους τους χώρους για την ανάγκη κλιμάκωσης των κινητοποιήσεων.

Εργαζόμενοι στην Υγεία και την Ψυχοκοινωνική Φροντίδα

Sep 132011
 

(φωτογραφία από το vinchen.com)

Το Κοινό Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών ‘Εκπαίδευση και Ανθρώπινα Δικαιώματα’ του Τμήματος Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία του Πανεπιστημίου Αθηνών, και του Institute of Education του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, οργανώνου διημερίδα για τα 15 χρόνια λειτουργίας του προγράμματος.

 ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΕ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

 23 & 24 Σεπτεμβρίου 2011

Κεντρικό κτίριο Πανεπιστημίου Αθηνών

Αμφιθέατρο Ι. Δρακόπουλος,

Πανεπιστημίου 30

Η παρακολούθηση είναι ελεύθερη

Θα δοθούν βεβαιώσεις

Θα υπάρχει ταυτόχρονη μετάφραση

 Ένα κλικ εδώ, για να δεις το αναλυτικό πρόγραμμα…

 

Sep 122011
 

Το Κέντρο Στήριξης του Ανθρώπου και των Σχέσεων «Διάπλους» διοργανώνει Διήμερο Εκπαιδευτικό Σεμινάριο

Σωματικά Συμπτώματα: Απρόσμενοι Σύμμαχοι

1 & 2 Οκτωβρίου

Εκπαιδεύτρια: Αλεξάνδρα Βασιλείου, Ph.D.

Η ικανότητα μας να συνδεόμαστε με τις σωματικές εμπειρίες και τα συμπτώματα μπορεί να επηρεάσει το πως αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις που φέρνουν στη ζωή μας. Τα συμπτώματά συχνά εκπροσωπούν πλευρές του εαυτού μας που ζητάνε έκφραση. Χρησιμοποιώντας ασκήσεις δουλειάς με το σώμα, θα εξερευνήσουμε τρόπους πρόσβασης στο βαθύτερο νόημα των συμπτωμάτων, ξεδιπλώνοντας τη διεργασία μέσα από την οποία αυτά εκφράζονται.

Σε αυτό το σεμινάριο θα εξερευνήσουμε τη σημασία των συμπτωμάτων του σώματος – χρόνια ή βραχυπρόθεσμα. Χρησιμοποιώντας σαν προσέγγιση την Δουλειά με την Διεργασία (Process Work) θα εστιάσουμε σε προσωπική δουλειά μέσα από ασκήσεις στην μεγάλη ομάδα και σε δυάδες.

Σάββατο 1/10/11, 16.00 – 20.00

Κυριακή 2/10/11, 10.00 – 17.00

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ: Λίνδου 51

Κόστος συμμετοχής: 120 €

Τηλέφωνα Επικοινωνίας: 2241021848 / 6974600507 / 6974637465