Jul 312011
 

Πόσο ακόμα να διαλύσεις το κράτος πρόνοιας; Δυστυχώς, τα περιθώρια είναι μεγαλύτερα από οτι φανταζόμαστε…

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Παρανοϊκή απόφαση του κράτους πρόνοιας

O Λοβέρδος αποφάσισε οι ψυχικά πάσχοντες να πληρώνουν νοσήλια με τις συντάξεις τους!

της Ελιζαμπέττας Καζαλόττι

Με τη συμμετοχή των πιο αδύναμων κρίκων της κοινωνίας μας σκοπεύει το κράτος να γεμίσει τα άδεια ταμεία του. Ετσι, με την πενιχρή σύνταξή τους θα καλύπτουν στο εξής τις δαπάνες για τη νοσηλεία τους οι χρονίως ψυχικά πάσχοντες που νοσηλεύονται σε δημόσια ψυχιατρεία και άλλες μονάδες κοινωνικής φροντίδας. Την πρωτοφανή αυτή απόφαση πήρε ο υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Ανδρέας Λοβέρδος.

Σύμφωνα με την απόφαση, άτομα που χρήζουν ειδικής και συνεχούς μέριμνας και νοσηλεύονται σε μονάδες κοινωνικής φροντίδας που παρέχουν υπηρεσίες κλειστής περίθαλψης, θα υποστούν παρακράτηση ποσού από τη σύνταξη την οποία λαμβάνουν από τον ασφαλιστικό τους φορέα, με ταυτόχρονη απόδοση αυτού στο Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου που τους φιλοξενεί. Το ποσό της σύνταξης που παρακρατείται είτε θα αποδίδεται από τον ασφαλιστικό φορέα στο Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου που φιλοξενεί τον περιθαλπόμενο είτε θα παρακρατείται απ’ευθείας από το ΝΠΔΔ.

Σημαντικά είναι τα ποσά των συντάξεων που θα παρακρατούνται και θα καθορίζονται κλιμακωτά ως εξής:

α) Για σύνταξη μέχρι 360 ευρώ ποσοστό 40%. β) Για σύνταξη από 360,01 ευρώ μέχρι 500 ευρώ ποσοστό 50%. γ) Για σύνταξη από 500,01 ευρώ μέχρι 1.000 ευρώ ποσοστό 60%. δ) Για σύνταξη από 1.000,01 ευρώ μέχρι 1.500 ευρώ ποσοστό 70%. ε) Για σύνταξη από 1.500,01 ευρώ και άνω ποσοστό 80%.

«Η απόφαση αυτή του υπουργού Υγείας, σύμφωνα με την οποία κατάσχεται αυθαίρετα το μισό και παραπάνω της σύνταξης των πιο αδύναμων στρωμάτων αυτής της κοινωνίας, δείχνει ότι ο νεοφιλεύθερος απανθρωπισμός της πολιτικής του δεν έχει πάτο», κατήγγειλε στην «Ε» ο ψυχίατρος διευθυντής του ΨΝΑ Δαφνί, Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου και διευκρίνισε:

«Αγγίζει τα άκρα»

«Μέσα σε μια δομή του “δημοσίου” ο περιθαλπόμενος, από εδώ και πέρα, θα πληρώνει με το, κυριολεκτικώς, υστέρημά του. Και αυτό με μια απλή υπουργική απόφαση. Είτε φιλοξενείται σ’ έναν ξενώνα ή οικοτροφείο είτε σε πτέρυγα χρόνιας παραμονής ιδρύματος. Είτε η περίθαλψη αυτή του επιτρέπει να βγαίνει έξω για έναν καφέ είτε είναι δεμένος σ’ ένα κρεβάτι ή κλεισμένος σ’ ένα κλουβί. Και όλο αυτό για τη “μείωση της κρατικής επιχορήγησης”, όπως ανενδοίαστα αναφέρει στον ολιγόλογο φετφά που εξέδωσε. Για τη “σπατάλη” που προκαλούν και το “οικονομικό βάρος” που αποτελούν στον προϋπολογισμό οι πιο ευάλωτοι συμπολίτες μας. Με αυτή την απόφαση και το τελευταίο ίχνος “κράτους πρόνοιας” ακυρώνεται εδώ, ο Λοβέρδος πραγματικά “αγγίζει τα άκρα”».

«Γνωρίζοντας την κοινωνική, ψυχολογική και υπαρξιακή συνθήκη των ανθρώπων από τους οποίους θα κατακρατηθεί η σύνταξη (συνήθως δεν υπάρχει προσωπικό ή οικογενειακό πλαίσιο στήριξης και δυνατότητα, προσωρινή ή μονιμότερη, αυτόνομης διαβίωσης)» πρόσθεσε ο κ. Μεγαλοοικονόμου «καταλαβαίνουμε ότι θα πρόκειται για μιαν άκρως αυθαίρετη και εκβιαστική διαδικασία, κατά την οποία είτε θα κληθούν να δώσουν τα λεφτά ή, αλλιώς, θα βρεθούν στο δρόμο, είτε δεν θα ερωτηθούν και, απλώς, θα υπάρξουν κάποια προσχηματικά έγγραφα διεκπεραίωσης της ληστείας. Για τους περισσότερους η κατακράτηση θα είναι “κεραυνός εν αιθρία”, ενίοτε αναβίωση (άκρως πραγματική και αδιαμφισβήτητη αυτή τη φορά) του διωκτικού στοιχείου και της απόρριψης που διέπει τη ζωή τους και οι εκρήξεις και οι υποτροπές θα είναι αναπόφευκτες».

Τη νομιμότητα της απόφασης αμφισβήτησε ο ψυχίατρος διευθυντής του ΨΝΑ Δαφνί και είπε: «Εδώ, πλην των άλλων, προκύπτει ένα ερώτημα για τη νομιμότητα μιας τέτοιας απόφασης (ακόμα και καταφεύγοντας στον “συνταγματικό”, ή μη, χαρακτήρα της), ακριβώς στο σημείο που αφορά όχι μόνο την ίδια την απόφαση, αλλά και τις διαδικασίες κατακράτησης αυτών των ποσών και το πώς κατοχυρώνονται η αξιόπιστη και η πλήρης άσκηση του δικαιώματος διαπραγμάτευσης του χρήστη των υπηρεσιών.

Προσφυγές

»Θα υπάρξουν δικαστικές προσφυγές και αγωγές κατά του υπουργού, των διοικητών και των διοικητικών υπαλλήλων που θα την εφαρμόσουν, αλλά και προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο – παρά τον εν γένει περιορισμένο χαρακτήρα τέτοιων ενεργειών. Συμπληρωματικά, να ληφθεί υπόψη ότι τα Ταμεία καλύπτουν τα νοσήλια για την παραμονή και φροντίδα του ατόμου στην όποια δομή, ιδρυματική χρόνιας παραμονής είτε εξωνοσοκομειακής στεγαστικής (ξενώνας ή οικοτροφείο). Και ως προς τα ιδρύματα, είναι γνωστές οι άθλιες συνθήκες για την παροχή των οποίων θα παρακρατείται η σύνταξη, προκειμένου να γίνει οικονομία από την ήδη διαρκώς συρρικνούμενη, έως μηδενισμού, κρατική επιχορήγηση του δημόσιου (ακόμα) ιδρύματος».

Jul 282011
 

Πηγή: The Icarus Project

Ο 40τετρασέλιδος οδηγός του The Icarus Project και του Freedom Center συνοψίζει τις καλύτερες πληροφορίες που βρήκαμε και τα πολυτιμότερα μαθήματα που πήραμε σχετικά με τη μείωση και τη διακοπή των ψυχιατρικών φαρμάκων. Περιλαμβάνει πληροφορίες για τα σταθεροποιητικά της διάθεσης, τα αντιψυχωτικά, τα αγχολυτικά σκευάσματα, τους κινδύνους, τα οφέλη, τα εργαλεία ευεξίας, τη διακοπή των ψυχιατρικών φαρμάκων, πληροφορίες για ανθρώπους που παραμένουν στη φαρμακευτική αγωγή τους, λεπτομερή ενότητα με βιβλιογραφικές πηγές και πολλά ακόμα. Μια προσέγγιση ‘μείωσης της βλάβης’ δεν σημαίνει ότι είσαι υπέρ ή εναντίον της φαρμακευτικής αγωγής, αλλά ότι υποστηρίζεις τους ανθρώπους να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις, βρίσκοντας ισορροπία ανάμεσα στους κινδύνους και τα οφέλη που ενέχονται. Ο οδηγός έχει συγγραφεί από τον Will Hall, με την ερευνητική υποστήριξη ενός 14μελούς Γνωμοδοτικού Συμβουλίου επαγγελματιών και 24 ακόμα συνεργάτες συμμετείχαν στην επεξεργασία και στην επιμέλεια του. Όλος ο οδηγός έχει φωτογραφίες και ζωγραφιές, καθώς και ένα όμορφο πρωτότυπο εξώφυλλο που ζωγράφισε η Ashley McNamara.

Κατεβάστε το ακόλουθο αρχείο pdf για να το διαβάσετε: Ελληνικά, Αγγλικά, Ισπανικά και Γερμανικά

Ο οδηγός έχει πνευματικά δικαιώματα Creative Commons και μπορείτε να τον αντιγράψετε και να τον διανείμετε ελεύθερα για μη εμπορικούς σκοπούς, εφόσον αναφέρεστε στην πηγή και δεν κάνετε αλλαγές.

Jul 262011
 

Δεν γεννήθηκε από κάποια ένωση του Σατανά με την Εξαποδώ λοιπόν ο Μπρέιβικ. Διαταραγμένο παιδί της οικογένειας είναι, μεγαλωμένο με την ηθική της βίας, εξοικειωμένο με τα πιο τρομερά εγκλήματα που οδηγούν σε κέρδη και σε παρασημοφορήσεις -αρκεί να διαπράττονται από τις σωστές χώρες, τις σωστές θρησκείες και τους σωστούς ανθρώπους εναντίον των λάθος χωρών, θρησκειών και ανθρώπων.

Πηγή: Η Αυγή

Ποια κόλαση γέννησε τον Μπρέιβικ;

του Θανάση Καρτερού

Αναρωτιέται κανείς με αφορμή το μακελειό στη Νορβηγία μήπως θα πρέπει σε μια κοινωνία που έχει βαφτίσει το απάνθρωπο ανθρώπινο, που έχει οργανώσει θεσμικά τη βία και την αγριότητα και που προτάσσει στις αξίες της το δίκαιο του ισχυρού, να μάθουμε να ζούμε και με τους διαταραγμένους Θεούς-Δολοφόνους. Οι οποίοι επικαλούνται μεγάλους σκοπούς για να διαπράξουν εγκλήματα -αποτρόπαια αλλά απαραίτητα, όπως δήλωσε διά του συνηγόρου του ο Άντερς Μπέριγκ Μπρέιβικ.

Μαθαίνουμε ήδη πολλά και σίγουρα θα μάθουμε ακόμα περισσότερα για την ταυτότητα, τα παιδικά χρόνια, τις ιδέες και τη ζωή του Νορβηγού τρομοκράτη. Και ασφαλώς το ψυχολογικό του προφίλ δεν είναι άσχετο με το ανείπωτο που διέπραξε. Είναι όμως άσχετο επίσης το γεγονός ότι μεγάλωσε μέσα σε μια αποθέωση «δίκαιης» βίας; Διδάχτηκε στην πράξη, όπως και όλη η γενιά του, ότι κυρίαρχος είναι ο πιο δυνατός και ο πιο φονικός; Έμαθε και εμπέδωσε και μόνο τις ειδήσεις παρακολουθώντας, ότι οι παράπλευρες απώλειες, οι εκατόμβες αθώων νεκρών, οι καταστροφές χωριών, πόλεων και χωρών ολόκληρων είναι «αποτρόπαιες αλλά απαραίτητες», όταν υπάρχει καλός σκοπός;

Είναι άσχετη επίσης με το μακελειό και το μακελάρη η ανοχή απέναντι σε ακροδεξιές και ναζιστικές απόψεις που ενδημεί σήμερα στην πλούσια Ευρώπη; Το γεγονός ότι με την επίκληση του ακραίου Ισλάμ διαμορφώνονται διαπλοκές και συνενοχές με ιππότες της λευκής φυλής, Ναΐτες της άρειας καθαρότητας, και κάθε λογής ιδεολογικά αποβράσματα με έφεση στη βία; Ή το γεγονός ότι η Ευρώπη όχι του Μπρέιβικ αλλά της Μέρκελ και του Σαρκοζί κλείνει το μάτι σε τέτοιες ακραίες δυνάμεις και έχει ξεκινήσει επισήμως το κυνήγι των μαγισσών, την ίδια στιγμή που η ρητορική του διαχωρισμού των φυλών τείνει να γίνει ευρωπαϊκό δόγμα;

Δεν γεννήθηκε από κάποια ένωση του Σατανά με την Εξαποδώ λοιπόν ο Μπρέιβικ. Διαταραγμένο παιδί της οικογένειας είναι, μεγαλωμένο με την ηθική της βίας, εξοικειωμένο με τα πιο τρομερά εγκλήματα που οδηγούν σε κέρδη και σε παρασημοφορήσεις -αρκεί να διαπράττονται από τις σωστές χώρες, τις σωστές θρησκείες και τους σωστούς ανθρώπους εναντίον των λάθος χωρών, θρησκειών και ανθρώπων.

Αντί, συνεπώς, να παραμένουν ορισμένοι στο σοκ, καλό είναι να αισθανθούν και κάποιο δέος για την κόλασή τους που γεννά τους Μπρέιβικ…

 

Jul 262011
 

Παγκόσμια η συζήτηση για τα οικονομικά του πλανήτη. Πόσα από τα ελλείματα που ταλανίζουν τις οικονομίες του πλανήτη δημιουργούνται από στρατιωτικές δαπάνες; Εδώ, το κόστος του πολέμου (των πολέμων) μόνο για τις ΗΠΑ, μόνο για την τελευταία δεκαετία. Τρομακτικό, ε;



 

Jul 252011
 

Πηγή: tvxs

Ένας νέος δικτυακός χώρος φιλοξενίας προτάσεων για τροποποιήσεις εν ενεργεία νομοθετικών κειμένων ή νομοσχεδίων που βρίσκονται σε επεξεργασία καθώς και για την κατάρτιση νέων νόμων, κάνει την εμφάνισή του. Ο λόγος για το Ελληνικό Wikiparliament.

Πρόκειται για μία μη κερδοσκοπική και πολιτικά ανεξάρτητη πρωτοβουλία που φιλοδοξεί να συγκεντρώσει σε ένα κοινό τόπο προτάσεις ενημερωμένων πολιτών και οργανώσεων και να τις υποβάλει στη διαδικασία της συλλογικής συγγραφής, που έχει χρησιμοποιηθεί με επιτυχία από τη γνωστή δικτυακή εγκυκλοπαίδεια Wikipedia.

Η ιδρυτική ομάδα του Wikiparliament καλεί όλες τις Ελληνικές μη κυβερνητικές οργανώσεις να στηρίξουν αυτό το πρωτοπόρο εγχείρημα συνεισφέροντας νομοθετικές προτάσεις και ιδέες. Το Wikiparliament μπορεί να αποτελέσει ένα δυναμικό χώρο συνεργασίας μεταξύ πολιτών και οργανώσεων από τον οποίο θα προκύψουν ολοκληρωμένες προτάσεις για σημαντικές αλλαγές και βελτιώσεις σε καίρια σημεία του νομικού κώδικα. Η χρήση της συλλογικής συγγραφής με τη βοήθεια του λογισμικού wiki, όπως υποστηρίζουν, έχει αποδειχθεί ότι προάγει την ενεργό δημοκρατική συμμετοχή περισσότερων ενημερωμένων πολιτών και οδηγεί σε υψηλής ποιότητας συνεργασίες. Κάτι τέτοιο θα ήταν αδύνατον να επιτευχθεί με την ίδια ταχύτητα και αποτελεσματικότητα μέσω ιδιωτικών πρωτοβουλιών.

Σύμφωνα με ανακοίνωση των ιδρυτών του Wikiparliament, η μεθοδολογία wiki έχει στηρίξει σημαντικές καινοτομίες στον ακαδημαϊκό και επιχειρηματικό τομέα, αλλά δεν έχει εφαρμοστεί ακόμη σε νομοθετικό επίπεδο. Το Wikiparliament έρχεται να καλύψει αυτό το κενό και να γίνει το πρώτο εγχείρημα συλλογικής συγγραφής νομοθετικών κειμένων παγκοσμίως.

Όσοι ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα για το νέο αυτό ιστοχώρο, μπορούν να τον επισκεφθούν στη διεύθυνση www.wikiparliament.gr

Jul 242011
 

Πηγή: The New York Times

The Hated and the Hater, Both Touched by Crime

by Timothy Williams

Mark Anthony Stroman, 41, a stone-cutter from Dallas, shot people he believed were Arabs, saying he was enraged by the terrorist attacks of Sept. 11, 2001. He killed at least two: Vasudev Patel, an Indian immigrant who was Hindu, and Waqar Hasan, a Muslim born in Pakistan. A third shooting victim, Rais Bhuiyan, 37, a former Air Force pilot from Bangladesh, survived after Mr. Stroman shot him in the face at close range. Mr. Stroman admitted to the shootings. He is scheduled to be executed on Wednesday.

Mr. Bhuiyan, despite being partly blinded in his right eye, has spent the past several months creating a Web site with a petition and meeting with officials in Texas to try to persuade the state to spare Mr. Stroman.  Mr. Bhuiyan was interviewed over the phone. Mr. Stroman responded to questions in a typewritten letter dated June 26 that included a photograph of the World Trade Center on Sept. 11, 2001: smoke is seen billowing out of the North Tower and United Airlines Flight 175 is moments away from striking the South Tower. The ellipses in his answers are his.

Mr. Bhuiyan, you were working as a clerk at a friend’s service station on Sept. 21, 2001. What do you remember?

I was robbed a couple of times. It was a dangerous neighborhood. People would come into the store to sell televisions and computers. One time a man came with a gun and I thought he wanted to sell it to make money. He said, “If you don’t give me money I will blow your head off.” On Sept. 21, it was Friday around 12:30 in the afternoon. Business was slow. It was raining cats and dogs. The neighbor from the barber shop had come in and brought chips and drinks. Then there’s a guy coming into the store with a hat and sunglasses and a bandanna and a gun in his hand. I thought it was a robbery. I said, “Don’t shoot me please. Take all the money.” He said, “Where are you from?” He was four or five feet away from me. I felt cold air in my spine. I said, “Excuse me?” It was a double-barrel gun. I felt a million bee stings on my face at the same time. Then I heard an explosion. I saw images of my parents, my siblings and my fiancée and then a graveyard and I thought, “Am I dying today?” I looked down and saw blood was pouring from my head. I placed both my hands on my head to get my brains in and I screamed, “Mom!” I looked and he was still staring at me and I thought he might shoot me again if I don’t fall and he doesn’t think I’m dead. The floor was getting wet with my blood. Then he left the store. I could not believe he shot me. I thought I was dreaming, going through a hallucination. I didn’t do anything wrong. I was not a threat to him. I couldn’t believe someone would just shoot you like that.

What happened next?

I wanted to go outside. I went to the barber shop and they ran away. They saw me full of blood running like a slaughtered chicken and they thought the guy was behind me. I saw my face in the barbershop mirror and I couldn’t believe it was me. (He begins to cry). A few minutes before, I had been a young guy in a T-shirt and shorts and tennis shoes. (He begins to cry more forcefully). Sorry, I haven’t cried for the past nine years. I was lucky because there was an ambulance in the area. I was asking God, asking for forgiveness, saying I would do my best. Reciting verses from the Koran. I said I would dedicate my life to the poor. I felt my eyes were closing and it felt like my brain was shutting down slowly.

What was the extent of your injuries?

There were 38 pellets in my face. I couldn’t open my eyes or talk or open my jaw. I couldn’t even eat or drink anything. It was very painful to even swallow because I was shot in my throat. After a few hours in the hospital I could open my left eye. My face was heavily swollen. There were gunshot wounds. My face was horrible. I couldn’t believe it was my face. I prayed, “Please God, give me my face back.” ( Mr. Bhuiyan was discharged the day after being treated; he was told he did not have health insurance. For the next several months, he slept on people’s couches and had to rely on physicians’ samples for medication, including painkillers and eye drops. He had several operations on his right eye; he now has only limited vision in it.)

Mr. Stroman has admitted trying to kill you. Why are you trying to save his life?

I was raised very well by my parents and teachers. They raised me with good morals and strong faith. They taught me to put yourself in others’ shoes. Even if they hurt you, don’t take revenge. Forgive them. Move on. It will bring something good to you and them. My Islamic faith teaches me this too. He said he did this as an act of war and a lot of Americans wanted to do it but he had the courage to do it — to shoot Muslims. After it happened I was just simply struggling to survive in this country. I decided that forgiveness was not enough. That what he did was out of ignorance. I decided I had to do something to save this person’s life. That killing someone in Dallas is not an answer for what happened on Sept. 11.

If you had the chance to meet Mr. Stroman, what would you say to him?

I requested a meeting with Mr. Stroman. I’m eagerly awaiting to see him in person and exchange ideas. I would talk about love and compassion. We all make mistakes. He’s another human being, like me. Hate the sin, not the sinner. It’s very important that I meet him to tell him I feel for him and I strongly believe he should get a second chance. That I never hated the U.S. He could educate a lot of people. Thinking about what is going to happen makes me very emotional. I can’t sleep. Once I go to bed I feel there is another person that I know who is in his bed thinking about what is going to happen to him — that he is going to be tied to a bed and killed. It makes me very emotional and very sad and makes me want to do more.

• • •

How are you doing, Mr. Stroman?

“I’ve only 25 days left until Texas Straps Me to a Gurney and pumps me full of toxic bug juice, But then again, we all face an Ending at some time or another. All is well, Spirits are high, i sit here with a Cup of Coffee and some Good ole Classic Rock playing on My radio, how Ironic, the song ‘Free Bird’ by Lynyrd Skynyrd…”

What do you think of Rais Bhuiyan’s efforts to keep you from being executed?

“Yes, Mr Rais Bhuiyan, what an inspiring soul…for him to come forward after what ive done speaks Volume’s…and has really Touched My heart and the heart of Many others World Wide…Especially since for the last 10 years all we have heard about is How Evil the Islamic faith Can be…its proof that all are Not bad nor Evil.”

Tell me what you are thinking now, a few weeks before your scheduled execution.

“Not only do I have all My friends and supporters trying to Save my Life, but now i have The Islamic Community Joining in…Spearheaded by one Very Remarkable man Named Rais Bhuiyan, Who is a Survivor of My Hate. His deep Islamic Beliefs Have gave him the strength to Forgive the Un-forgiveable…that is truly Inspiring to me, and should be an Example for us all. The Hate, has to stop, we are all in this world together. My jesus Faith & Texas Roots have Deepened My Understanding as well. Its almost been 10 years since The world stopped Turning, and we as a nation will never be able to forget what we felt that day, I surely wont, but I can tell you what im feeling Today, and that’s very grateful for Rais Bhuiyan’s Efforts to save my life after I tried to end His. A lot of people out There are still hurt and full of hate, and as I Sit here On Texas Death watch counting down to my Own Death, I have been given the chance to openly Express whats inside this Texas Mind and heart, and hopefully that something good will come of this. We need More Forgiveness and Understanding and less hate.” Mr. Stroman signed off, “Texas Loud & Texas proud…TRUE AMERICAN…. Living to Die – Dying to Live.”

Jul 222011
 

Η συναάδελφος και φίλη, Φιλιώ Τσουκαλά, γράφει για την κρίση και την κατάθλιψη…

Πηγή: Η Αυγή

Κάθε παιδί, καθώς μεγαλώνει εκτίθεται σε μικρά ή μεγάλα τραυματικά γεγονότα, σε μικρές ή μεγάλες απογοητεύσεις, σαφώς και σε χαρούμενες εμπειρίες και σε αποκρίσεις των γονέων που συγκροτούν τα πιο δυνατά κομμάτια του αυριανού ενήλικα. Με άλλα λόγια κάθε άνθρωπος μεγαλώνοντας κουβαλάει μια ιστορία. Για πολλούς η ιστορία αυτή είναι βαριά και δύσκολη.

Όλοι μας αξιοποιούμε προσωπικούς μηχανισμούς άμυνας, άλλους πιο λειτουργικούς και άλλους δυσλειτουργικούς, προκειμένου να διαχειριστούμε αυτό το φορτίο. Παράλληλα ωστόσο, η Δυτική κοινωνία κατά τις τελευταίες δεκαετίες όχι απλώς πρότεινε αλλά μάλλον επέβαλε και μία γενική κατεύθυνση, όπου οι άνθρωποι ενθαρρύνονται να διοχετεύουν τις δυνάμεις και τους κόπους τους: την ακαδημαϊκή και επαγγελματική πρόοδο. Αυτή η δημιουργικότητα επιτελεί συχνά και αμυντική λειτουργία.

Έτσι λοιπόν ένας άνθρωπος που, για παράδειγμα, έχασε έναν γονιό σε μικρή ηλικία, που υπέστη βία, που έλαβε ελλιπή γονεϊκή φροντίδα, πράγματα πάνω στα οποία ως νήπιο ή παιδί δεν είχε έλεγχο και που δημιούργησαν μέσα του έναν βαθύ πόνο έμαθε ότι στον χώρο των σπουδών και της εργασίας θα μπορούσε να αναζητήσει ανακούφιση και να αποκαταστήσει την αίσθηση ελέγχου της ζωής του. Αν δουλέψει συστηματικά θα αποκτήσει προσόντα και πτυχία, αυτά θα είναι τα στηρίγματά του. Αργότερα θα βρει δουλειά και αν κοπιάσει είναι δυνατό να προοδεύσει. Μπορεί να απολαύσει οικονομική ανεξαρτησία και κοινωνική αναγνώριση. Παρότι ποτέ στον καπιταλισμό η «επιτυχία» δεν ήταν για όλους, η κυρίαρχη ιδεολογία επέτρεπε σε πολλούς να ονειρεύονται και να ελπίζουν σε κάποια οφέλη ως ανταλλάγματα της παραγωγικότητάς τους. Ορισμένοι ονειρεύονταν την πολυτέλεια, άλλοι το να κάνουν μια δουλειά που θα τους ταιριάζει και άλλοι απλώς να έχουν μία εργασία, να καλύπτουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις και ως εκ τούτου να ανήκουν στο κοινωνικό σύνολο βάσει των «κανόνων» της εποχής.

Ο ρόλος που σε άλλες εποχές επιτελούσε η θρησκευτική πίστη, η «τιμιότητα» της γυναίκας, η θέση στην κοινότητα, η αξιοσύνη του πολεμιστή ή του κυνηγού, στην κοινωνία μας αντικαταστάθηκε από διαφορετικές εκδοχές που σχετίζονται με την εκπαίδευση, την εργασία, την πρόοδο και την αμοιβή για τα παραπάνω.

Στερώντας αυτή την προοπτική από το μεγαλύτερο μέρος του ενεργού πληθυσμού της χώρας και σταδιακά της Ευρώπης, η κυρίαρχη τάξη απειλεί την επιβίωση και την αξιοπρέπεια των ανθρώπων. Ταυτόχρονα πλήττει την ταυτότητα και αίσθηση αξίας που έχουν με κόπο δομήσει βάσει των δικών της επιταγών. Επιπλέον, όμως, αφήνει χιλιάδες ανθρώπους εκτεθειμένους, γυμνούς, χωρίς όπλα απέναντι στα προσωπικά τους φαντάσματα. Όταν κάποιος που ακολούθησε πιστά τις κυρίαρχες επιταγές συνειδητοποιεί ότι το να έχει εργασία και μισθό δεν εξαρτάται από εκείνον, ότι αν αρρωστήσει δεν υπάρχει γιατρός να τον θεραπεύει, ότι δεν μπορεί να προσφέρει στα παιδιά του τα αναγκαία, ότι δεν μπορεί να κάνει σχέδια, τότε επιστρέφει στην ίδια παιδική κατάσταση ανημποριάς, όπου ήταν απολύτως αβοήθητος και τα πάντα φαίνονταν βουνό.

Νομίζω, λοιπόν, ότι αυτή είναι μία ακόμα διάσταση που συσχετίζει την οικονομική και κοινωνική κρίση με την έξαρση της κατάθλιψης και με ακραίες εκφράσεις της όπως είναι οι ιλιγγιωδώς αυξανόμενες αυτοκτονίες αλλά και τα φαινόμενα βίας (ενδοοικογενειακής, γηπεδικής, σχολικής κ.λπ.), όπου καταφεύγουν άνθρωποι προκειμένου να βιώσουν, έστω στιγμιαία, κάποια ισχύ και να αποφύγουν την κατάρρευση. Με ποικίλους τρόπους καταστρέφονται ζωές σε ένα ακόμη έγκλημα, μια ακόμα μορφή βίας που δεν την αναφέρουν τα κανάλια αλλά είναι άγρια και μαζική καθώς καθηλώνει τους ανθρώπους στις πιο σκοτεινές τους στιγμές.

*Η Φιλιώ Τσουκαλά είναι ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια.

 

 

Jul 202011
 

Σήμερα είδα αυτήν την αναγγελία δράσης, από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Πηγή: adbusters.org

#OCCUPYWALLSTREET – A shift in revolutionary tactics.

A worldwide shift in revolutionary tactics is underway right now that bodes well for the future. The spirit of this fresh tactic, a fusion of Tahrir with the acampadas of Spain, is captured in this quote:

The antiglobalization movement was the first step on the road. Back then our model was to attack the system like a pack of wolves. There was an alpha male, a wolf who led the pack, and those who followed behind. Now the model has evolved. Today we are one big swarm of people.

— Raimundo Viejo, Pompeu Fabra University, Barcelona, Spain

The beauty of this new formula, and what makes this novel tactic exciting, is its pragmatic simplicity: we talk to each other in various physical gatherings and virtual people’s assemblies … we zero in on what our one demand will be, a demand that awakens the imagination and, if achieved, would propel us toward the radical democracy of the future … and then we go out and seize a square of singular symbolic significance and put our asses on the line to make it happen.

The time has come to deploy this emerging stratagem against the greatest corrupter of our democracy: Wall Street, the financial Gomorrah of America.

On September 17, we want to see 20,000 people flood into lower Manhattan, set up tents, kitchens, peaceful barricades and occupy Wall Street for a few months. Once there, we shall incessantly repeat one simple demand in a plurality of voices.

Tahrir succeeded in large part because the people of Egypt made a straightforward ultimatum – that Mubarak must go – over and over again until they won. Following this model, what is our equally uncomplicated demand?

The most exciting candidate that we’ve heard so far is one that gets at the core of why the American political establishment is currently unworthy of being called a democracy: we demand that Barack Obama ordain a Presidential Commission tasked with ending the influence money has over our representatives in Washington. It’s time for DEMOCRACY NOT CORPORATOCRACY, we’re doomed without it.

This demand seems to capture the current national mood because cleaning up corruption in Washington is something all Americans, right and left, yearn for and can stand behind. If we hang in there, 20,000-strong, week after week against every police and National Guard effort to expel us from Wall Street, it would be impossible for Obama to ignore us. Our government would be forced to choose publicly between the will of the people and the lucre of the corporations.

This could be the beginning of a whole new social dynamic in America, a step beyond the Tea Party movement, where, instead of being caught helpless by the current power structure, we the people start getting what we want whether it be the dismantling of half the 1,000 military bases America has around the world to the reinstatement of the Glass-Steagall Act or a three strikes and you’re out law for corporate criminals. Beginning from one simple demand – a presidential commission to separate money from politics – we start setting the agenda for a new America.

Post a comment and help each other zero in on what our one demand will be. And then let’s screw up our courage, pack our tents and head to Wall Street with a vengeance September 17.

Jul 192011
 

Πηγή: real-democracy.gr

Hμέρα λαϊκής διαβούλευσης

Πέμπτη 21/07 20.00-23.30, πλατεία Συντάγματος

(μέρα πραγματοποίησης της ευρωπαϊκής συνόδου κορυφής, που θα συζητήσει και γύρω από αυτά τα θέματα)

Όλοι θυμόμαστε το «μεσοπρόθεσμο ή χρεοκοπία», σαν εκβιασμό, για να περιοριστεί η λαϊκή κατακραυγή μπροστά στην εξόντωση της χώρας και της κοινωνίας προς όφελος του κεφαλαίου και των δανειστών. Δεν πέρασαν δύο βδομάδες και η χρεοκοπία ομολογήθηκε από τα πιο επίσημα κυβερνητικά χείλη. Οι τεχνικοί προσδιορισμοί «επιλεκτική» ή «ελεγχόμενη» μικρή σημασία έχουν, όταν σταθερή επιλογή της κυβέρνησης είναι η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία του λαού.

Για την καλύτερη και ανεξάρτητη ενημέρωση μας, αλλά και για να ανιχνεύσουμε τις προϋποθέσεις αντίστασης στις ακραίες συνθήκες που διαμορφώνονται οργανώνουμε ημερίδα λαϊκής διαβούλευσης γύρω από συγκεκριμένα ερωτήματα και με θέμα:

Χρεοκοπία

Α) Είναι αναπόφευκτη;

Β) Τί είναι η επιλεκτική χρεοκοπία; Τί η ελεγχόμενη; Ποια τα πιθανά ενδεχόμενα;

Γ) Προτάσεις για το τί κάνουμε σε όλα αυτά τα ενδεχόμενα. Ποια μπορεί να είναι η άμεση λαϊκή απάντηση.

Εισηγητές-ομιλητές:

Βεργόπουλος Κώστας, καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Paris VIII

Λαπατσιώρας Σπύρος, οικονομολόγος-Πανεπιστήμιο Κρήτης

Βατικιώτης Λεωνίδας, οικονομολόγος-δημοσιογράφος/ επιστημονική επιμέλεια του ντοκυμαντέρ Debtocracy

Οι ομιλητές θα κάνουν 15λεπτες εισηγήσεις. Θα ακολουθήσουν 3λεπτες ερωτήσεις-παρεμβάσεις από τους συμμετέχοντες.

Jul 192011
 

Η British Psychology Society με ανακοίνωση της κατακεραυνώνει το Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, το οποίο ετοιμάζει την πέμπτη έκδοση του τον Μάιο 2013 (DSM-V).

Οι δήθεν διαγνώσεις που παρουσιάζονται στο DSM-V βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε κοινωνικούς κανόνες, με «συμπτώματα» που βασίζονται σε υποκειμενικές κρίσεις, με λίγα επιβεβαιωτικά φυσικά σημάδια ή αποδεικτικά στοιχεία των βιολογικών αιτιών.

BPS concerns about overmedicalisation

The British Psychological has expressed strong reservations about the approach taken by the fifth edition of the American Psychiatric Association’s Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-V), which will be published in May 2013. The manual is widely used in Britain to diagnose and classify people suffering from mental health problems.

The Society is concerned that clients and the general public are negatively affected by the continued and continuous medicalisation of their natural and normal responses to their experiences. These responses which undoubtedly have distressing consequences that demand helping responses, but do not reflect illnesses so much as normal individual variation.

Professor Peter Kinderman from the University of Liverpool, the lead author of the Society’s response to the draft manual released for consultation said:

The putative diagnoses presented in DSM-V are clearly based largely on social norms, with ‘symptoms’ that all rely on subjective judgements, with few confirmatory physical signs or evidence of biological causation. We have particular concerns over the draft’s consideration of the inclusion of a range of highly contentious ‘disorders’. These include Attenuated Psychosis Syndrome, which could be seen as an opportunity to stigmatise eccentric people, and to lower the threshold for achieving a diagnosis of psychosis, Gender Dysphoria (especially in children and adolescents) and a range of conduct disorders such as Oppositional Defiant Disorder – diagnosed when a child is ‘headstrong’ or ‘wilful’.

The Society is concerned that such diagnostic systems fall short of the criteria for legitimate medical diagnoses. It recommends a revision of the way mental distress is thought about, starting with recognition of the overwhelming evidence that mental ill-health is on a spectrum with ‘normal’ experience, and that psychosocial factors such as poverty, unemployment and trauma are important causal factors.

The Society believes that alternatives to diagnostic frameworks such as case formulations (whether from a single theoretical perspective or more integrative) exist, should be preferred and should be developed with as much investment of resource and effort as has been expended on revising DSM-IV.

The full text of the response is available on the Society’s website.

υ.γ. μια προσεκτική ανάγνωση του αρχείου ανέδειξε και τα εξής ενδιαφέροντα στη σελίδα 22:

Code: Q00-07 / Disruptive, Impulse Control and Conduct Disorders

As stated in our general comments, we are concerned that clients and the general public are negatively affected by the continued and continuous medicalisation of their natural and normal responses to their experiences; responses which undoubtedly have distressing consequences which demand helping responses, but which do not reflect illnesses so much as normal individual variation.

We believe that classifying these problems as ‘illnesses’ misses the relational context of problems and the undeniable social causation of many such problems. For psychologists, our well-being and mental health stem from our frameworks of understanding of the world, frameworks which are themselves the product of the experiences and learning through our lives.

All the comments made earlier apply also here. Of particular concern are the subjective and socially normative aspects of conformist behaviour. We are very concerned that ‘headstrong’ behaviour is considered to be pathognomic of an illness (in Oppositional Defiant Disorder). Many people – many governments – would like children and citizens to be less defiant and more compliant. However, it is not a symptom of illness to be defiant. It may be a social or psychological problem to be addressed, but it may, in some circumstances, be a characteristic to be praised.

An ‘unspecified’ disruptive or impulse control disorder, in this context, is even more subjective, value-laden, conceptually confused, and therefore worrying.

Jul 152011
 

 

Το προηγούμενο Σάββατο 9/7 μια ομάδα μελών της κοινότητας του Process Work Ελλάδα οργάνωσε μια ανοιχτή συζήτηση (town forum) για να κουβεντιάσουμε όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα στον τόπο μας.

Ήταν η δεύτερη ανοιχτή συζήτηση που ετοίμασε η ομάδα. Η πρώτη έγινε το Δεκέμβρη 2010 στο Μεταξουργείο. Η ομάδα προετοιμασίας συναντήθηκε αμέτρητες φορές, αρχίζοντας από τον Μάιο 2010. Με αφορμή την κρίση, νιώσαμε την ανάγκη να βρεθούμε, να μοιραστούμε, να επεξεργαστούμε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και μέσα μας, και να οργανώσουμε δημόσιες συναντήσεις που να προωθούν εποικοδομητικό διάλογο – δύσκολο πράγμα σε εποχές κρίσης!

Την ομάδα προετοιμασίας αποτελούν είκοσι περίπου άνθρωποι που για μήνες συναντιόντουσαν δυο Δευτέρες το μήνα ( και ενίοτε περισσότερες) για να επεξεργαστούν την κρίση και τις προσωπικές και κοινωνικές επιπτώσεις της. Ταυτόχρονα, είχαμε να διαπραγματευτούμε και όλα τα πρακτικά ζητήματα οργάνωσης των ανοιχτών συναντήσεων. Συγκινητική η δέσμευση και το μεράκι αυτής της ομάδας. Ανακαλύψαμε τις δυναμικές της κρίσης να αναπαράγονται στη δυναμική της ομάδας: πως διαχειριζόμαστε ισχύ, τι σημαίνει συνεργασία, πως ορίζουμε την ευθύνη, ποια η σχέση του ‘προσωπικού’ με το ‘πολιτικό’, και πολλά άλλα.

Το προηγούμενο Σάββατο λοιπόν, μαζεύτηκαν περίπου 90 άνθρωποι και περάσαμε τρείς ώρες μαζί συζητώντας, εκφράζοντας σκέψεις, απόψεις και συναισθήματα. Δεν συμφωνήσαμε όλοι με όλους. Αλλά, αυτό δεν ήταν και το ζητούμενο. Αλλά ακούσαμε και ακουστήκαμε. Εκφράστηκαν προσωπικές και πολιτικές θέσεις, συναισθήματα και απόψεις. Κάναμε μικρά βήματα διαλόγου. Καταφέραμε να παραμείνουμε μαζί, ακόμα και στη διαφωνία μας. Και είδαμε πόσο σημαντικό είναι να γίνονται τέτοιες συναντήσεις.

Έχουμε κουραστεί να κουβεντιάζουμε μεταξύ μας, μόνο με φίλους και ομοϊδεάτες. Ο διάλογος χρειάζεται να γίνει και ανάμεσα σε διαφορετικές θέσεις και απόψεις, να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον, να δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο.

Το Σάββατο ο διάλογος επικεντρώθηκε στο θέμα της ευθύνης, της ενοχής, του θυμού, της εγκατάλειψης, της βίας και της δράσης. Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα. Αλλά τα πρώτα βήματα έγιναν. Το φθινόπωρο, με το καλό, η συνέχεια… Ευχή μας, η επιλεκτική χρεοκοπία να αφορά τα δάνεια και όχι τα όνειρα μας για το ‘καινούργιο’ που προσπαθούμε να δημιουργήσουμε.

 

Jul 142011
 

Πηγή: TVXS

«Είμαι κι εγώ ένας αλήτης, ρουφιάνος, δημοσιογράφος»

του Μανώλη Κυπραίου

Αγαπητές φίλες, φίλοι και συνάδελφοι,

Δεν μπορώ να σας ακούσω αλλά μπορώ να σας μιλήσω. Αυτό λοιπόν θα κάνω τώρα. Συγχωρήστε με, αλλά είναι ο μοναδικός τρόπος για να επικοινωνήσω μαζί σας και λυπάμαι που δεν άκουσα τους αγαπητούς συναδέλφους μου να μιλούν.

Είμαστε όλοι εδώ όχι ως ικέτες ή ελεήμονες. Είμαστε αρκετά αξιοπρεπείς όλοι μας. Είμαστε εδώ για να διαμαρτυρηθούμε. Έτυχε εγώ να είμαι ο βαρύτερα τραυματισμένος από την αστυνομική βία, που έλαβε χώρα τις τελευταίες δύο εβδομάδες στη χώρα μας. Ευτυχώς δεν ήταν κάποιος νεότερος ή κάποιο παιδί, από τα χιλιάδες που υπήρχαν στις διαδηλώσεις.

Ουσιαστικά το συμβάν συνέβη την στιγμή που κάλυπτα και μετέδιδα τα επεισόδια, όταν μετά από εντολή διοικητή διμοιρίας των ΜΑΤ μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης έσκασε λίγα εκατοστά μπροστά μου αφήνοντάς με κωφό, παρά την επίδειξη της δημοσιογραφικής μου ταυτότητας. Ακολούθησαν και άλλες σκηνές αστυνομικής βίας και παρανομίας εναντίον μου αλλά η παραπάνω είναι η σημαντικότερη και η μοιραία.

Αυτό που θέλω να πω είναι πως είμαστε κι εμείς μέρος των «παράπλευρων απωλειών» της ανεξέλεγκτης βίας των ΜΑΤ, η οποία κατά την ταπεινή μου άποψη ξεπέρασε κάθε προηγούμενο τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Το ότι δεν είχαμε νεκρούς εγώ το αποδίδω σε θαύμα.

Όλοι οι συνάδελφοί μου, δημοσιογράφοι, φωτορεπόρτερ, τεχνικοί, όπως και οι υπόλοιποι πολίτες πέσαμε θύματα αυτών των ενεργειών που μόνο απέχθεια και προβληματισμό μπορούν να προκαλέσουν για την «ποιότητα» της Δημοκρατίας μας.

Όταν οι αστυνομικές δυνάμεις έριξαν σε μερικές ώρες την 29 Ιουνίου, 2.800 χημικά-όταν συνήθως δεν χρησιμοποιούνται πάνω από 140-τι να σχολιάσει κανείς;

Να ξέρει ο λαός πως όλοι μας, εμείς οι άνθρωποι του τύπου και της ενημέρωσης, από τους δημοσιογράφους και τους φωτορεπόρτερ έως τους τεχνικούς είμαστε αλληλέγγυοι και αποτελούμε αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας. Σαφέστατα υπάρχουν και τα «κακώς κείμενα» αλλά αυτά είναι λίγα και ανούσια μπροστά στην πλειοψηφία των χιλιάδων εργατών του τύπου.

Γιατί κι εγώ εργάτης είμαι. Και εγώ φοβάμαι για το αύριο. Και εγώ έχω απολυθεί. Και εγώ έχω αγχωθεί για το πώς θα τα «βγάλω πέρα». Και εγώ αναρωτιέμαι που θα βρω τα χρήματα να πληρώσω τους λογαριασμούς μου και έχω μείνει ξάγρυπνος από τις σκέψεις.

Γιατί και η δημοσιογραφία στενάζει. Έχουμε κι εμείς ανέργους. Απλήρωτους. Συναδέλφους που υποφέρουν. Δεν ζούμε και εργαζόμαστε σε έναν «αγγελικά πλασμένο κόσμο» όπως πολλοί νομίζουν. Είναι και το δικό μας ψωμί, πικρό.

Ο λαός, οι συμπολίτες μας να ξέρουν πως μας έχουν δίπλα τους. Όχι μόνο γιατί θέλουμε, αλλά και γιατί είμαστε υποχρεωμένοι. Είμαστε υποχρεωμένοι να προστατέψουμε αυτή την έρημη Δημοκρατία που έχει περάσει τα πάνδεινα στη χώρα μας.

Θέλω να σας πω πως αυτό που με τρόμαξε περισσότερο, είναι η «σιωπή» της πολιτείας απέναντι σε όλα αυτά που έγιναν. Τουλάχιστον βρέθηκε χθες ο υπουργός Δικαιοσύνης κύριος Μιλτιάδης Παπαϊωάννου που ζήτησε μία «συγνώμη» δημοσίως, και τον ευχαριστώ, έστω και τρεις εβδομάδες μετά… Μια συγνώμη που δεν ανήκει σε μένα μόνο, αλλά σε όλους τους συμπολίτες και συναδέλφους που τραυματίστηκαν αναίτια από τη δράση των ΜΑΤ.

Αγαπητές φίλες, φίλοι και συνάδελφοι

Εύχομαι-και θέλω-να είμαι ο τελευταίος. Δεν λύνονται τα προβλήματα με τη βία. Δεν πρέπει να λύνονται με τη βία. Τα προβλήματα σε μια Δημοκρατία μεταξύ πολιτών και κράτους λύνονται με τον διάλογο. Και πρέπει να λύνονται με τον διάλογο.

Τον λόγο τώρα τον έχει η Δικαιοσύνη η οποία πιστεύω πως θα ξεκαθαρίσει το θολό τοπίο που έχει δημιουργηθεί από την υπέρμετρη χρήση πολλών «τακτικών και πολιτικών χημικών».

Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω για την αμέριστη συμπαράστασή τους το Διοικητικό Συμβούλιο της ΠΟΕΣΥ και της ΕΣΗΕΑ, τον ΕΔΟΕΑΠ και το ΕΤΑΠ-ΜΜΕ καθώς και όλους τους συναδέλφους μου, που μου έχουν σταθεί σαν πραγματική οικογένεια, νιώθοντας τυχερός μέσα στην ατυχία μου.

Και κλείνοντας, θα ήθελα να απαντήσω στον αξιότιμο αντιπρόεδρο της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αττικής κ. Δημήτρη Ντούμα που έγραψε ότι στις διαδηλώσεις βρίσκονται: «ΔΗΘΕΝ “κοινωνικοί αγωνιστές”, πρεζάκηδες, χαοτικοί, πρόστυχες γυναίκες, ξεπεσμένοι συνδικαλιστές, χούλιγκαν, σκίνχεντ και το κάθε “καρυδιάς καρύδι”, που ερχόταν και “ξεφόρτωνε” μπροστά στους Συναδέλφους μας».

Δεν ήταν τίποτε από όλα αυτά. Εμείς που ήμασταν εκεί ξέρουμε. Και τους παρακρατικούς τους είδαμε και ξύλο φάγαμε και χημικά με τον τόνο εισπνεύσαμε. Και μάλιστα από την καινούργια παραγγελία της ΕΛ.ΑΣ. από την Βραζιλία, τις λεγόμενες «παπαρούνες».

Αξιότιμε κύριε Ντούμα, στις διαδηλώσεις ήταν άνθρωποι του μεροκάματου που βλέπουν πως δεν μπορούν να ζήσουν, νέοι με κατεστραμμένο μέλλον και ηλικιωμένοι που δεν έχουν να φάνε. Οικογενειάρχες. Σαν εσάς, σαν κι εμένα σαν εκατομμύρια συμπολίτες μας.

Και αν ήταν πόρνες ήμουν και εγώ μια πόρνη. Γιατί μπορεί να είναι πόρνες στο σώμα αλλά όχι στην ψυχή.

Αν ήταν «πρεζάκηδες», είμαι κι εγώ ένας «πρεζάκιας». Τρέχει δηλητήριο στο αίμα τους μα όχι στην καρδιά τους.

Και αν ήταν «Σκίνχεντ» είμαι και εγώ «Σκίνχεντ». Και για του λόγου το αληθές μπορείτε να έρθετε σε λίγο καιρό στο νοσοκομείο, όταν λίγο πριν το χειρουργείο θα μου ξυρίζουν το κεφάλι για να μου ανοίξουν το κρανίο να μπουν τα εμφυτεύματα.

Και αν ήταν «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι» είμαι και εγώ ένας «αλήτης, ρουφιάνος, δημοσιογράφος» γιατί έμαθα να είμαι στο πεζοδρόμιο και να μεταδίδω όλα όσα βλέπω στους συμπολίτες μου, με όποιο τίμημα…

Σας ευχαριστώ!

Jul 132011
 

Πολλά έχουν γραφτεί για την αστυνομική βία στις τελευταίες διαμαρτυρίες στο κέντρο της Αθήνας. Δεν είναι όλοι οι διαμαρτυρόμενοι πολίτες ‘μπαχαλάκηδες’, δεν είναι όλοι οι αστυνομικοί ‘μπάτσοι’, δεν είναι όλοι οι πολιτικοί ‘διαπλεκόμενοι’ (η λίστα θα μπορούσε να συνεχιστεί επ’ άπειρον). Από κάπου πρέπει να ξεκινήσει η ανάληψη ευθύνης. Η μήνυση της ΠΟΕΣΥ απευθύνεται στους εντολοδότες. Οι εντολοδόχοι έχουν κι αυτοί την προσωπική τους ευθύνη. Δεν υπάρχει εντολή που να μην μπορείς να αγνοήσεις. Ελεύθερος άνθρωπος γεννιέσαι, κι εσύ ορίζεις τη μοίρα σου ανάλογα με τους εντολοδότες που διαλέγεις.

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Έριχναν αέρια απαγορευμένα και σε πόλεμο

Μήνυση της ΠΟΕΣΥ κατά της φυσικής και πολιτικής ηγεσίας της ΕΛ.ΑΣ. / Στα δακρυγόνα βρέθηκαν ουσίες υπεύθυνες ακόμη και για καρκίνο.

Πίκρα, δάκρυα, οργή. Και μια ξεκάθαρη απόφαση που συνοψίστηκε σε δύο λέξεις: Φτάνει πια… Αυτά ήταν τα βασικά στοιχεία της χθεσινής συνέντευξης Τύπου της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών, που κατέθεσε μηνυτήρια αναφορά στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ιωάννη Τέντε εναντίον του υπουργού Προστασίας του Πολίτη Χρήστου Παπουτσή, του αρχηγού της ΕΛΑΣ και του διοικητή των ΜΑΤ.

Αιτία, η απρόκλητη βία των αστυνομικών δυνάμεων στις 15, 29 και 30 Ιουνίου έναντι των πολιτών που σημαδεύτηκε «από πρωτοφανή, εξευτελιστική και απάνθρωπη» μεταχείριση δημοσιογράφων, φωτορεπόρτερ και τεχνικών και κορυφώθηκε «με τη βαριά σωματική βλάβη» του δημοσιογράφου Μανώλη Κυπραίου.

«Με τρόμαξε η “σιωπή”»

«Δεν μπορώ να σας ακούσω, αλλά μπορώ να σας μιλήσω…», είπε χθες ο Μανώλης Κυπραίος, ο οποίος έμεινε κωφός από χειροβομβίδα κρότου-λάμψης που του έριξαν σκόπιμα μέσα σε κλειστό χώρο τα ΜΑΤ. Συγκινημένος, αλλά και οργισμένος, περιέγραψε την περιπέτειά του που είχε κατάληξη να μείνει ανάπηρος και τόνισε: «Αυτό που με τρόμαξε περισσότερο είναι η “σιωπή” της πολιτείας απέναντι σε όλα αυτά που έγιναν… Το λόγο τώρα τον έχει η Δικαιοσύνη, η οποία πιστεύω πως θα ξεκαθαρίσει το θολό τοπίο που έχει δημιουργηθεί από την υπέρμετρη χρήση πολλών “τακτικών και πολιτικών χημικών”».

«Να κάνουν ψυχοθεραπεία»

«Φτάνει πια, κύριε Παπουτσή και αξιότιμοι αρχηγοί της Αστυνομίας», είπε χθες ο πρόεδρος της ΠΟΕΣΥ Γιώργος Σαββίδης. «Οι εργαζόμενοι στα μέσα ενημέρωσης στην Ελλάδα βρίσκονται υπό διωγμό…». Τις δικές του καταγραφές παρουσίασε και ο Γιώργος Αυγερόπουλος, τονίζοντας ότι «δεν τα έχω ξαναδεί αυτά ούτε στο Μεξικό. Η περίοδος σιωπής τελείωσε. Έχουμε όλοι οι δημοσιογράφοι προσωπική ευθύνη». Ο πρόεδρος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας, Γιώργος Λώλος, επισήμανε ότι «η Αθήνα έχει γίνει πλέον πιο επικίνδυνη από εμπόλεμες ζώνες», για να καταλήξει: «Ο κ. Παπουτσής μας έχει πει ότι η φωτογραφική μηχανή θεωρείται από τα ΜΑΤ όπλο. Αν είναι έτσι, να κάνουν ψυχοθεραπεία… Δεχόμαστε λεκτικές απειλές, κρότου-λάμψης, τρώμε ξύλο. Δεν πάει άλλο…».

Τη δική του περιπέτεια με τα ΜΑΤ περιέγραψε και ο δημοσιογράφος της «Ε», μέλος του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ, Δημήτρης Τρίμης: «Είμαι ένα από τα 600 θύματα της αστυνομικής τρομοκρατίας… Πήγα στα ΜΑΤ και ζήτησα να σταματήσουν να ρίχνουν χημικά. Αντ’ αυτού με έβρισαν, με κλότσησαν, με πέταξαν κάτω κι έσπασα το χέρι μου. Έχουν δημιουργήσει συνθήκες εμφυλίου. Χρειάζεται ψυχραιμία και κοινωνική αλληλεγγύη…».

Jul 082011
 

 

Το μεγαλύτερο πρόβλημα για μένα δεν είναι η απώλεια της ακοής μου, αλλά η απώλεια ακοής της Δημοκρατίας μας

Τα παραπάνω λέει ο Μανώλης Κυπραίος σε σχόλιο στην ανάρτηση του Εξάντα. Διάβασε παρακάτω τη συγκλονιστική του μαρτυρία, τη δική του περιγραφή της επίθεσης που δέχτηκε στο Σύνταγμα την περασμένη Τετάρτη.

Πηγή: Exandas Documentaries

«Πρόλαβα να ακούσω πριν πέσω: Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία »…

Ανάπηρος έμεινε ο δημοσιογράφος Μανώλης Κυπραίος, από την ωμή βία που ασκήθηκε εναντίον του από τις κρατικές δυνάμεις καταστολής, ενώ κάλυπτε την απεργιακή κινητοποίηση στις 15 Ιουνίου. Συγκεκριμένα, άνδρας των ΜΑΤ πέταξε στοχευμένα μια χειροβομβίδα κρότου λάμψης σε απόσταση αναπνοής από το κεφάλι του, αφού μάλιστα ο συνάδελφος είχε δηλώσει τη δημοσιογραφική του ιδιότητα, με αποτέλεσμα να χάσει την ακοή του και στα δύο αυτιά! Τη βάναυση συμπεριφορά των ΜΑΤ καταδίκασε απερίφραστα το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, ενώ η υπόθεση βρίσκεται ήδη στον Εισαγγελέα. Ο Μανώλης Κυπραίος λοιπόν γίνεται στοιχειοθετημένα ο πρώτος συνάνθρωπός μας που κατά τη διάρκεια των πρόσφατων διαδηλώσεων έχασε εξολοκλήρου μία απ’ τις 5 αισθήσεις του και έμεινε ανάπηρος, ως αποτέλεσμα της αστυνομικής βίας. Δηλώνοντας την αμέριστη αλληλεγγύη και συμπαράστασή μας, παραθέτουμε τη συγκλονιστική μαρτυρία που μας έστειλε.

Η συγκλονιστική μαρτυρία του Μανώλη Κυπραίου στον Εξάντα

«Ήταν κάπου 9 το πρωί στις 15 Ιουνίου, όταν έφτασα με το μετρό στο Σύνταγμα. Αποφάσισα να μη βγω στον κεντρικό χώρο της πλατείας αλλά στην έξοδο της Μεγάλης Βρετανίας. Βγαίνοντας στο πεζοδρόμιο, είδα στη Βασιλίσσης Σοφίας κάτι που με «πάγωσε».

Ένα σιδερένιο τείχος. Ένα τείχος που όμοιό του είχα δει να στήνουν οι πάνοπλοι ισραηλινοί στρατιώτες απέναντι από τους άοπλους Παλαιστινίους αμάχους.

Αμέσως ένα προαίσθημα ανησυχία και ενδόμυχα ένας φόβος αν θέλεις με κυρίεψε. Αυτοί τη φορά ήταν αποφασισμένοι για όλα είπα μέσα μου.

Αυτό με έκανε να είμαι πιο προσεκτικός και πιο επιφυλακτικός. Ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να ξεσπάσει η «φωτιά».

Οι απλοί έλληνες πολίτες που βρίσκονταν εκεί, ήταν και αυτοί προβληματισμένοι με τους αστυνομικούς «ρόμποκοπ» όπως τους ονόμαζαν κοροϊδευτικά, λόγω των ειδικά ενισχυμένων στολών που φορούσαν.

Η ώρα περνούσε όταν ξαφνικά βρισκόμενος στο τέλος της πλατείας Συντάγματος, άρχισε ομοβροντία χημικών, δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου λάμψης. Μαζική και χωρίς στόχευση. Ο κόσμος πανικόβλητος έτρεχε να κρυφτεί. Και εγώ μαζί τους σε μια γωνιά Μητροπόλεως και Φιλελλήνων. Με το ένα το κινητό για να μεταδίδω με την άλλη η φωτογραφική μηχανή. Τα λεπτά ατελείωτα και μαζί το κλάμα και η δυσφορία στην αναπνοή. «Θα αντέξεις» έλεγα στον εαυτό μου δίνοντας κουράγιο. Βλέπω μέσα από την στοά του υπουργείου Οικονομικών πίσω από τα ΜΑΤ να βγαίνουν κουκουλοφόροι με καδρόνια στα χέρια. «Πάγωσα».

Αυτό δεν πρέπει να το χάσω είπα.

Μα ξαφνικά μπροστά μου σωριάζεται ένας ηλικιωμένος. Δεν το σκέφτηκα ούτε στιγμή. Μαζί με κάποιους άλλους συμπολίτες μας, τον σηκώσαμε και τον πήγαμε στο πρόχειρο ιατρείο στην πλατεία.

Βλέποντας, θυμήθηκα τα πρόχειρα νοσοκομεία εκστρατείας που είχα δει στο Κόσοβο. Πραγματικά πεδίο μάχης μέσα στην πρωτεύουσα της χώρας μου. Της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Συνέχισα. Αυτή τη φορά τα επεισόδια γίνονταν Φιλελλήνων και Ξενοφώντος. Με μεγαλύτερη ένταση. Χωρίς κουκουλοφόρους. Τα ΜΑΤ έριχναν αδιάκριτα και αναίτια χειροβομβίδες κρότου λάμψης και χημικά. Το ίδιο σκηνικό. Κανένα έλεος σε κανέναν. Τα ΜΑΤ χτυπούσαν με τα κλομπ ό,τι κινιόταν. Μια φρενίτιδα οργής και βίας. Σαν κοπάδι καρχαριών.

Αυτό με έκανε να μπω στις αρχές μιας στοάς επί της Φιλελλήνων, να μεταδίδω και να τραβώ φωτογραφίες από εκεί.

Αυτό ήταν το μοιραίο λάθος μου.

Οπισθοχωρώντας μια ομάδα των ΜΑΤ, ο διμοιρίτης με ρωτάει γιατί τραβάω φωτογραφίες.

Και ξέροντας τη διαδικασία του λέω είμαι δημοσιογράφος και του δείχνω την ταυτότητα της Ενώσεως Συντακτών. Μάταια. Αυτό τον εξόργισε.

Αφού με στόλισε σε «άψογα γαλλικά», με δείχνει με το δάκτυλο σε έναν από την ομάδα του. Κατάλαβα πως κάτι θα γινόταν. Αλλά πίστευα πως το πολύ-πολύ να εισέπραττα καμία «βουρδουλιά».

Όχι. Ο ευτραφής άνδρας των ΜΑΤ σε κλάσματα δευτερολέπτων πετάει μπροστά μου μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης.

Όταν η προβλεπόμενη απόσταση έκρηξης είναι 50 μέτρα, καταλαβαίνετε τι έπαθα όταν η έκρηξη έγινε στους 50 πόντους.

Ένιωσα όλο το σώμα μου να τινάζεται, πέφτω μέσα στην στοά και για δευτερόλεπτα νόμιζα πως ήμουν νεκρός.

Λίγο μετά ένιωσα χέρια να με σηκώνουν και θολά να προσπαθώ να τους δω. Δεν μπορούσα όμως να τους ακούσω.

Ήταν ο Γιώργος, ο Τάκης, η Μαρία, η Κωνσταντίνα, ο Νίκος και ο Πρόδρομος, όπως έμαθα μετά. Ζαλισμένος και λουσμένος με λίτρα νερού, προσπαθούσα να συνέλθω.

«Πρέπει να φύγεις να πας στο νοσοκομείο» μου έλεγαν με νοήματα.

Κατάλαβα πως έπρεπε να το κάνω αμέσως.

Με δυσκολία άρχισα να ανεβαίνω την Φιλελλήνων. Για να κατευθυνθώ προς το Ζάππειο και μετά στον Ευαγγελισμό, πεζός.

Μαζί και δεκάδες άλλοι απλοί πολίτες, κάποιοι από αυτούς με τα παιδιά τους που προσπαθούσαν να διαφύγουν.

Εκεί όμως μας περίμενε μια δεύτερη μεγάλη έκπληξη.

Μια ομάδα δειλών (ας μου επιτραπεί η έκφραση) της «Ομάδας Δέλτα» με μηχανές μας περικυκλώνει, όπως οι Ινδιάνοι τη μονάδα του στρατηγού Κάστερ.

Άρχισαν να μας βρίζουν και να μας χτυπούν. Προσπαθώντας να καλύψω έναν άγουρο έφηβο, ήταν δεν ήταν 15 ετών, δέχθηκα απανωτά χτυπήματα στη μέση και τα πόδια, με τις μηχανές να έρχονται επάνω μας με φόρα και μερικά μέτρα πριν από εμάς οι οδηγοί τους να φρενάρουν απότομα.

Κανονικός τραμπουκισμός και «νόμιμη» βία.

Χωρίς ακοή, χτυπημένος και να σφαδάζω από τους πόνους έφτασα στον «Ευαγγελισμό». Όμως δεν εφημέρευε και έπρεπε να πάω στον «Ερυθρό». Στην κατάσταση που ήμουν, ούτε ένα ασθενοφόρο δεν υπήρχε να με μεταφέρει…

Έφτασα με μεγάλη δυσκολία στον Ερυθρό. Οι γιατροί και το προσωπικό της κλινικής ΩΡΛ και οι παθολόγοι ήταν το λιγότερο άψογοι.

Πέρασα δέκα εφιαλτικές ημέρες προσπαθώντας να σώσουν οι γιατροί την ακοή στο δεξί αυτί, πρωτοστατούντος του καθηγητή κ. Βαθυλάκη. Δυστυχώς όμως η ζημιά ήταν πολύ μεγάλη.

Είχε επέλθει πλήρης κώφωση και στα δύο αυτιά. Είχε καταστραφεί πλήρως το βασικό όργανο ακοής ο κοχλίας και στις δύο πλευρές του κεφαλιού.

Ήμουν κωφός…

Οι αστυνομικοί των ΜΑΤ είχαν κάνει καλά τη δουλειά τους. Άφησαν ανάπηρο έναν πολίτη. Και αυτός ήμουν εγώ.

Ο ευαίσθητος και δημοκράτης υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χ. Παπουτσής δεν καταδέχθηκε ούτε μια συγνώμη να ζητήσει. Ούτε φυσικά ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. κ. Λ. Οικονόμου.

Θα σκέφτηκαν πως ανήκω στις «παράπλευρες απώλειες». Και στα ολιγαρχικά καθεστώτα δεν υπάρχει «συγνώμη» αλλά το: «καλά να πάθεις».

Νομίζω όμως πως ακόμα το πολίτευμά μας ονομάζεται Δημοκρατία.

Τώρα καλούμαι να ζήσω διαφορετικά. Μια διαφορετική ζωή, χωρίς ακοή, με κατεστραμμένα το μέλλον και τα όνειρά μου από τη μανιακή βία των ΜΑΤ, που ένας Θεός ξέρει τι εντολές είχαν.

Τουλάχιστον πρόλαβα να ακούσω πριν πέσω, το: «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία»…»