Mar 312011
 

Λίγες μέρες μετά την εκπομπή του Στάυρου Θεοδωράκη για την ‘κρυμμένη πολιτεία’ μετανστών στη Θηβα, έγινε και η επέμβαση του Δήμου και της Αστυνομίας… Έχουν σκληρύνει τα πράγματα. Κινδυνεύει η ανθρωπιά μας. Η αξιοπρέπεια μας έχει ήδη τραυματιστεί.

 


 

Πηγή: Δίκτυο Δράσης Κοινωνικών Λειτουργών

Κάλεσμα για άμεση δράση υπεράσπισης των μεταναστών του προσφυγικού συνοικισμού της Θήβας

Την περασμένη εβδομάδα, ο Δήμος Θηβαίων με την συνδρομή της Αστυνομίας προχώρησε στην κατεδάφιση 18 σπιτιών του προσφυγικού συνοικισμού της Θήβας στα οποία διαμένουν Πακιστανοί μετανάστες και πρόσφυγες αιτούντες πολιτικού ασύλου. Οι μετανάστες, χωρίς να έχουν ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, αναγκάστηκαν να φύγουν χωρίς καν να μπορέσουν να κάνουν οποιαδήποτε ενέργεια για αναστολή της κατεδάφισης, και χωρίς να έχουν καν το περιθώριο να πάρουν τα προσωπικά τους αντικείμενα από τα σπίτια τους. Ο Δήμος Θηβαίων άλλωστε είχε προβλέψει να διαθέτει και φορτηγό με το οποίο ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕ ΚΑΙ ΠΕΤΑΞΕ ΣΤΗΝ ΧΩΜΑΤΕΡΗ όλα τα προσωπικά αντικείμενα των μεταναστών! Άραγε με ποιας αρχής την έγκριση προέβη σε αυτή τη πράξη;

Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες δεν επιλέγουν να ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες, στοιβαγμένοι σε παραπήγματα, χωρίς στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής, χωρίς αξιοπρέπεια!

Η ρατσιστική «ανοχή» που έδειχνε τόσα χρόνια ο Δήμος στους μετανάστες και τους πρόσφυγες της Θήβας, ήταν στην ουσία η νομιμοποίηση της εκμετάλλευσης της εργατικής τους δύναμης! Οι μετανάστες που τώρα είναι άστεγοι, διωκόμενοι και πλήρως εγκαταλελειμμένοι, χωρίς κανένα δικαίωμα σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, χωρίς καμία ανθρωπιστική βοήθεια, είναι αυτοί που δούλευαν και δουλεύουν στα χωράφια της Θήβας ανασφάλιστοι με μεροκάματα πείνας! Και τώρα, που τους είναι παραγωγικά αχρείαστοι, νομίζουν ότι με νομοποιητικά έγγραφα καλύπτεται η πολιτικά ανεύθυνη και απάνθρωπη δράση τους!

Ο διωγμός των Πακιστανών από τον προσφυγικό συνοικισμό της Θήβας είναι ντροπή για όλους μας!

Είναι ανθρωπιστικό έγκλημα!

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΜΟΡΦΕΣ ΔΙΩΞΕΩΝ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ-ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ Ο ΔΗΜΟΣ ΣΕ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΕΙΣ ΠΡΙΝ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΤΕΙ ΣΤΕΓΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

ΝΑ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΘΕΙ ΑΜΕΣΑ ΜΟΝΙΜΟΣ ΧΩΡΟΣ ΣΤΕΓΑΣΗΣ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ- ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΑΝ ΑΣΤΕΓΟΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ

ΝΑ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΘΕΙ ΑΜΕΣΑ Η ΠΑΡΟΧΗ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΟ ΘΗΒΑΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΒΟΙΩΤΙΑΣ

 

Mar 282011
 

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Ανταλλακτική οικονομία: Πάνω απ’ τα κέρδη ο άνθρωπος

Ζω και χωρίς λεφτά!

Ερευνα – κείμενο: Ανδρέας Ρουμελιώτης

1ο Για να ξεπεράσει αυτή την κρίση ο «καπιταλισμός του καζίνου» είναι υποχρεωμένος να καταστρέψει μέρος του κεφαλαίου και της εργασίας κηρύσσοντας τον πόλεμο στην κοινωνία. «Η ποσότητα επί την ταχύτητα κυκλοφορίας του χρήματος». Η ποσότητα μειώνεται και το χρήμα που κυκλοφορεί δεν αλλάζει γρήγορα χέρια.

Αυτό δημιουργεί κυκλοφορικό πρόβλημα και απειλεί με θρομβώσεις και εγκεφαλικό το σύστημα το οικονομικό. Μπορούν οι άνθρωποι και οι κοινωνίες να επιβιώσουν χωρίς λεφτά; Η εμπειρία της Λατινικής Αμερικής και κυρίως της Αργεντινής απαντά σ’ αυτό το ερώτημα θετικά. «Μπορώ και χωρίς ευρώ»! Με την αλληλέγγυα κοινωνική οικονομία του ισογείου. Με το ισοδίκαιο ανταλλακτικό εμπόριο. Με τα τοπικά και εθνικά δίκτυα ανταλλαγών. Με την επανατοπικοποίηση των διατροφικών συναλλαγών, τη γεωργία της εγγύτητας και τις αγορές απευθείας διάθεσης. Με τα εναλλακτικά-ιδεατά κοινωνικά νομίσματα που δημιουργούν μια νομισματική ποικιλότητα (diversite monetaire). Με τα δίκτυα αλληλοβοηθητικής ασφάλειας υγείας και τα ταμεία αλληλεγγύης. Με τα ανταλλάξιμα χρονομερίδια της εργασίας και το κοινωνικό χρήμα. Με διευρυνόμενα δίκτυα ανταλλαγών σε όλα: στα σπίτια, στα εξοχικά, στο πάρκινγκ, στις μετακινήσεις, στα εμπορεύματα, στις υπηρεσίες, στις διακοπές. Με τη δημιουργία κοινωνικών – ηθικών τραπεζών και χρονοτραπεζών. Με την εφευρετικότητα της νέας οικονομίας των αναγκών. Καλώς ήρθατε στη μετά ευρώ εποχή: «Εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί»!

Ως κοινωνική ή αλληλέγγυα οικονομία θα μπορούσαμε να ορίσουμε το χώρο που βρίσκεται ανάμεσα στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα της οικονομίας και αναπτύσσει δραστηριότητες με κοινωνικούς σκοπούς και στόχους. Πρόκειται για πολυμορφικές κινήσεις και εναλλακτικά δίκτυα, τα οποία άλλοτε αποκτούν θεσμική μορφή (θεσμοθετούνται) και άλλοτε παραμένουν εξωθεσμικά και άτυπα. Πρόκειται για την οικονομία των αναγκών. Ή όπως την ονομάτισε η Ανιές Χέλερ, «οικονομία των ριζικών αναγκών».

Οι φορείς της κοινωνικής οικονομίας δραστηριοποιούνται με μοναδικό μέλημα την εξυπηρέτηση των μελών τους και το συλλογικό όφελος. Χαρακτηρίζονται από τις ισότιμες-δημοκρατικές διαδικασίες στη λήψη των αποφάσεων και έχουν προτεραιότητα τις ανάγκες των ανθρώπων και την απασχόληση. Υπάρχει, βεβαίως, διένεξη για το αν η αλληλέγγυα οικονομία της βάσης ταυτίζεται με την κοινωνική οικονομία της αγοράς. Αφού σε πολλές περιπτώσεις τα όρια ανάμεσα στον εθελοντισμό και την κερδοφορία δεν είναι διάφανα…

Ωστόσο υπολογίζεται ότι το 10% των εργαζομένων στην Ευρώπη απασχολούνται σήμερα σε διάφορους κλάδους της κοινωνικής οικονομίας. Περίπου 40 εκατομμύρια Γάλλοι και 60 εκατομμύρια Γερμανοί είναι μέλη τέτοιων συνεταιρισμών, σωματείων, συλλόγων, δικτύων και αλληλοβοηθητικών ταμείων που συναποτελούν την κοινωνική οικονομία. Η Social Economy Europe είναι το πανευρωπαϊκό σχήμα που συγκεντρώνει κάτω από την ομπρέλα του πολλές από αυτές τις εναλλακτικές οργανώσεις και δραστηριότητες. Σχεδόν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες υπάρχει νομικό και θεσμικό πλαίσιο για την κοινωνική οικονομία. Στην Ελλάδα, αν όλα πάνε καλά, η διαβούλευση θα αρχίσει σε λίγο καιρό, (βλέπε www.enet.gr «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», 6 Μαρτίου 2011, σχετικό αφιέρωμα του Σπύρου Φρεμεντίτη).

Ισοδίκαιο ηθικό εμπόριο

Η κοινωνική αλληλέγγυα «οικονομία του ισογείου» κατάφερε να δημιουργήσει παράλληλες ουτοπικές πραγματικότητες και οάσεις μέσα στο σύστημα αφήνοντας τις πραγματικές ουτοπίες στη δικαιοδοσία των επαναστάσεων.

Οι φτωχοί άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο για να μπορέσουν να επιβιώσουν μέσα στον τυφώνα του νεοφιλελευθερισμού και της κρίσης δημιούργησαν εκτεταμένα δίκτυα ανταλλαγών προϊόντων και υπηρεσιών που στηρίζονταν στο ισοδίκαιο ηθικό εμπόριο στην τοποφαγική γεωργία της εγγύτητας και επινόησαν τα δικά τους ιδεατά-εναλλακτικά νομίσματα. Στη Λατινική Αμερική, και κυρίως στην Αργεντινή έχουν τη μεγαλύτερη εμπειρία.

Το ισοδίκαιο ηθικό εμπόριο ήταν κομμάτι της κουλτούρας των πολιτικών κινημάτων αμφισβήτησης στις δεκαετίες του ’60 και του ’70 και στη συνέχεια, μετά το ’80, του καταναλωτικού κινήματος. Στόχος του, οι δικαιότερες εμπορικές συμφωνίες με τις αναπτυσσόμενες χώρες, η ενίσχυση των περιθωριοποιημένων παραγωγών, οι καλύτερες συνθήκες εργασίας, οι επενδύσεις στις τοπικές κοινωνίες και ο σεβασμός στο περιβάλλον, στη βιοποικιλότητα και στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Γεωργία της εγγύτητας και αγορές απευθείας διάθεσης τροφής

Στη Γαλλία υπάρχουν περισσότερες από 500 ενώσεις (ΑΜΑΡ) όπου περίπου 1.000 παραγωγοί φέρνουν βιολογικά προϊόντα, μέσω εναλλακτικών δικτύων, απευθείας στη γειτονιά, με σχεδόν μηδενικό κόστος συναλλαγής, καλύπτοντας ήδη 70 χιλιάδες καταναλωτές. Το πιο γνωστό ΑΜΑΡ στο Παρίσι είναι το «Αλληλέγγυο Κολοκύθι». Τα προϊόντα του στοιχίζουν 20% λιγότερο απ’ ό,τι στις λαϊκές αγορές. Η γεωργία της εγγύτητας και τα κινήματα των τοποφάγων αναπτύσσονται ταχύτατα σ’ όλη την Ευρώπη. Η Βρετανία, ας πούμε, στο πλαίσιο του κινήματος «Πόλεις σε μετάβαση» και στην Ισπανία με πιο χαρακτηριστικό το «Xarxa de consum solidari» της Βαρκελώνης. Στόχος τους, η δίκαιη τιμή μέσω της επανατοπικοποίησης των διατροφικών συναλλαγών. Οποιος δεν έχει να πληρώσει τα προϊόντα μπορεί να παρέχει ανταλλακτική εργασία στην παραγωγή και στη διανομή.

Ανταλλακτικά δίκτυα – LETS

Μέσα απ’ αυτά επιβίωσε το κατεστραμμένο Βανκούβερ το 1983. Υπάρχουν παντού: στον Καναδά, στις ΗΠΑ, στη Λατινική Αμερική, στην Αυστραλία, στην Κίνα, στην Ινδία. Στην Ευρώπη τα πιο γνωστά δίκτυα ανταλλαγών είναι τα LETS, τα οποία λειτουργούν κατά βάση σε συνοικίες, γειτονιές και χωριά των αγγλοσαξονικών χωρών. Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα τοπικά δίκτυα είναι μέρος ενός μεγαλύτερου δικτύου που απλώνεται σε ολόκληρη τη χώρα και παρέχει τη δυνατότητα σε όλους τους πολίτες-μέλη να συναλλάσσονται μεταξύ τους. Ολα τα μέλη έχουν πρόσβαση στον κατάλογο των προσφερόμενων ή ζητούμενων προϊόντων-υπηρεσιών και καθένας επιλέγει τι χρειάζεται και τι θα προσφέρει. Στην πλειονότητα των συστημάτων αυτών οι τιμές καθορίζονται συλλογικά. Σε άλλα ανταλλακτικά συστήματα χρησιμοποιούνται συμβολικές μονάδες-νομίσματα, ώστε να καθορίζονται οι τιμές, και σε άλλα «εργατοώρες» με βάση τις οποίες καθορίζεται η αξία του προϊόντος.

Οι συναλλαγές γίνονται κυρίως ηλεκτρονικά, καταγράφονται σε συγκεκριμένο πρόγραμμα και κάθε μέλος μπορεί ακόμη και με ένα τηλεφώνημα να αναφέρει τη συναλλαγή που πραγματοποίησε. Στα πιο προχωρημένα ανταλλακτικά δίκτυα στη Μεγάλη Βρετανία, όπου υπάρχουν περισσότερα από 300 LETS, τα μέλη καταγράφουν απευθείας τις συναλλαγές τους στο Διαδίκτυο με τη χρήση κωδικών. Τα «έξοδα διαχείρισης» και το λειτουργικό κόστος του συστήματος, όπως οι τηλεφωνικοί λογαριασμοί, καλύπτονται από τις ετήσιες εισφορές των μελών ή και από ποσοστιαίες χρεώσεις επί της αξίας των συναλλαγών.

Στην Ελβετία, μάλιστα, υπάρχει και το Wirtschaftsring (Επιχειρηματικός κύκλος), που είναι στην ουσία ένα πιστωτικό ίδρυμα μέσω του οποίου οι επιχειρήσεις και οι ελεύθεροι επαγγελματίες της χώρας προβαίνουν σε πολυμερές ανταλλακτικό εμπόριο.

Χρονοτράπεζες

Οι τράπεζες χρόνου είναι ένα δίκτυο ανταλλαγής προϊόντων και υπηρεσιών που στηρίζεται από το δικό του εσωτερικό «νόμισμα-χρόνο» ή «νόμισμα-εργασία». Κάθε μέλος της χρονοτράπεζας μπαίνει στο ηλεκτρονικό δίκτυο και δηλώνει το είδος της υπηρεσίας που έχει τη δυνατότητα να προσφέρει και το χρόνο που μπορεί να απασχοληθεί.

Κάθε ώρα εργασίας «αμείβεται» το ίδιο. Η νταντά αμείβεται όσο και ο γιατρός. Μία ώρα μαθήματος Ισπανικών εξισώνεται με μία ώρα φροντίδας των παιδιών. Θες να χωρίσεις με τον άντρα σου αλλά δεν μπορείς να πληρώσεις τον δικηγόρο; Κανένα πρόβλημα! Αυτός σου βγάζει το διαζύγιο και εσύ του καθαρίζεις για ένα μήνα το σπίτι. Δηλαδή, στους λογαριασμούς του κάθε μέλους καταγράφονται οι ώρες που εργάστηκε και επομένως οι ώρες που του αναλογούν προκειμένου να λάβει κάποιο προϊόν ή υπηρεσία από ένα άλλο μέλος.

Οι τράπεζες χρόνου αξιοποιούν τους εθελοντές και βοηθάνε να στηριχθούν οικογένειες με οικονομικά προβλήματα. Ενεργές τράπεζες χρόνου λειτουργούν σήμερα σε περισσότερες από 26 χώρες, μεταξύ των οποίων οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία, η Μεγάλη Βρετανία, οι χώρες της Λατινικής Αμερικής, η Ιταλία αλλά και η Ελλάδα.

Ηθικοί τραπεζίτες…

Εκτός από τις τράπεζες που ενδιαφέρονται μόνο για το κέρδος, υπάρχουν και οι λεγόμενες «ηθικές τράπεζες», που έχουν διαμορφώσει ένα κοινωνικό, περιβαλλοντικό προφίλ και υποστηρίζουν ότι επενδύουν με όρους κοινωνικής ευθύνης. Ολες οι τράπεζες ενδιαφέρονται να φιλοτεχνήσουν ανάλογο προφίλ. Από τις πιο γνωστές αυτού του χώρου είναι οι Triodos και GLS. Η GLS υποστηρίζει πολιτισμικές, κοινωνικές και οικολογικές πρωτοβουλίες. Δίνει χαμηλότοκα δάνεια σε αυτοδιοικούμενα σχολεία, θεραπευτήρια, βιολογικές καλλιέργειες, σε κοινόβια και ανέργους. Η Triodos στηρίζει τους πελάτες που παίρνουν πρωτοβουλίες για τον πολιτισμό, το περιβάλλον και τον άνθρωπο. Στους στόχους της αναφέρεται η προσπάθεια διασφάλισης της ποιότητας ζωής, γι’ αυτό χρηματοδοτεί μόνο όσους κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση. Από την άλλη υπάρχει και η Charity Bank, η οποία χρηματοδοτεί κι εκείνους που οι συμβατικές τράπεζες δεν τολμούν, λόγω υψηλού ρίσκου.

Διεθνή δίκτυα ανταλλαγών

Υπάρχουν πάρα πολλά. Ενα από τα πιο γνωστά είναι το site www.foodieexchange. ning.com , στο οποίο food bloggers από όλο τον κόσμο ανταλλάσσουν μεταξύ τους πακέτα με διατροφικά προϊόντα από τις χώρες τους. Το κάθε πακέτο πρέπει να έχει αξία το λιγότερο 10 δολάρια ή 10 ευρώ και να μην είναι πάνω από 500 γραμμάρια, αλλιώς υπάρχει έξτρα χρέωση.

Τράπεζα χρόνου του δικτύου γυναικών Ευρώπης (www.enow.gr)

Η τράπεζα χρόνου στη χώρα μας λειτουργεί από το 2005 με πρωτοβουλία του Δικτύου Γυναικών Ευρώπης, που βρίσκεται στη Δάφνη. Τα άτομα νιώθουν καλύτερα με την αίσθηση πως έχουν κάτι ανταλλάξιμο με αξία, δηλαδή το χρόνο τους. Η εργασία όλων στην τράπεζα αξιολογείται ποιοτικά και αυτό λειτουργεί ως ανταμοιβή αλλά και ως κίνητρο αναβάθμισης προσόντων. Σ’ αυτήν συμμετέχουν άνεργοι, μετανάστες, πρόσφυγες, μονογονεϊκές οικογένειες, συνταξιούχοι, φοιτητές κ.ά.

Διάβασε τη συνέχεια του άρθρου εδώ…

Mar 282011
 

Σήμερα βρήκα ένα email από την Σ.Π. με αυτό το γράμμα από την κοινωνική λειτουργό των Γυναικείων Φυλακών Θήβας. Αξίζει μια ανάγνωση και λίγη δράση!

 

Αγαπητές φίλες και φίλοι (και φίλες και φίλοι των φιλών…)

Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που αποτελούν το επιστημονικό προσωπικό (κοινωνικοί λειτουργοί, ψυχολόγοι) των γυναικείων φυλακών Ελαιώνα Θήβας. Προσπάθεια μας: να δημιουργήσουμε όσο το δυνατόν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης για τις έγκλειστες γυναίκες (έφηβες μέχρι και υπερήλικες καθώς και μητέρες με τα παιδιά τους).

Στόχος μας:

  • η δημιουργική αξιοποίηση του ελευθέρου χρόνου τους,
  • η προσωπική τους ανάπτυξη και
  • η διαφύλαξη της ανθρώπινης αξιοπρεπείας!

Σε σχέση με εμάς και τις ανάγκες μας, όπως κάθε μικροκοινωνια, κάθε τόπος συνάθροισης και συνύπαρξης ανθρώπων, συνεχίζουμε πάντα να … έχουμε!

Για το λόγο αυτό …

ότι έχουμε στα σπίτια μας ή στα γραφεία μας ή στις αποθήκες μας και δεν τα χρειαζόμαστε… για κάποιους άλλους ανθρώπους μπορεί να είναι ανάσες ζωής…

Ενδεικτικά:

  • ρούχα, παπούτσια, σεντόνια, κουβέρτες, πετσέτες
  • μικρά θερμαντικά σώματα (καλοριφέρ, αλογόνου, σόμπες)
  • η/υ, εκτυπωτές, φαξ (που αλλάξατε με καινούρια και δεν τα θέλετε, ειδικά όσοι δουλεύετε σε high-teck επιχειρήσεις)
  • αφίσες (με τοπία η άλλα θέματα, για να αποκτήσουν χρώμα οι τοίχοι!)
  • ηλεκτρικές συσκευές που δεν θέλετε (ψυγεία, πλυντήρια, τηλεοράσεις)
  • μικρά ηλεκτρικά “μάτια” κουζίνας (για μικρομαγειρέματα!)
  • γραφεία και καρέκλες, συρταριερες, ραφιερες, βιβλιοθήκες!!! (όσοι δουλεύετε σε μεγάλους οργανισμούς, π.χ. τράπεζες, που τα αλλάζουν σχετικά τακτικά, σίγουρα θα βρείτε τέτοια στις αποθήκες)
  • ή και ότι άλλο θέλετε να προσφέρετε, π.χ. είδη ατομικής υγιεινής (πάνες παιδιών, σαμπουάν, σερβιέτες) ή τηλεκάρτες…
  • και ότι άλλο μπορεί να έχετε και ίσως μας διαφεύγει….

Σας ευχαριστώ και σας εύχομαι καλή δύναμη.

υ.γ. μη μας στείλετε στον “κάδο απορριμμάτων” προωθήστε μας!!

Μάρθα Ταβουλαρέα, κοινωνική λειτουργός

Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Ελαιώνα Θηβών

Ελαιώνας Θήβας, 32 200

22620-73028

—–

Και μια και είμαστε στο θέμα των φυλακών Θήβας. Η Δ.Γ. μου έστειλε μήνυμα για ένα blog εθελοντών. Είναι μια ομάδα bloggers που βοηθάει τις μάνες που βρίσκονται φυλακισμένες στις γυναικείες φυλακές Ελεώνα Θήβας μαζί με τα παιδιά τους. Είναι το ‘ξεblogαρισμα’ και συνεργάζεται με τις κοινωνικές λειτουργούς των φυλακών. Ένα κλικ και θα διαβάσεις για τις δράσεις τους.

Mar 282011
 

Πηγή: BBC

Tourette’s blogger has a laugh about her tics

By Philippa Roxby Health reporter, BBC News

Public transport can be extremely difficult for Jessica Thom, particularly if she is on her own.  She was filmed recently by a stranger on the train as she let out a string of expletives. On another occasion, the 30-year-old youth worker was left helpless and tearful after staff refused to let her through the ticket barriers when her pass would not work. Again she was swearing.

But Jessica cannot help it. She is one of more than 300,000 people in the UK with Tourette’s Syndrome. She was diagnosed in 2006 and is one of the 10% of people with the condition who involuntarily use offensive language.  Her outburts – or tics as they are called – also commonly include the word “biscuit”, but they can also take the form of complex phrases or sounds.

Since the age of six, Jessica has had tics. They started as little noises, before getting more serious in her 20s.  She remembers her behaviour at school being obsessive and impulsive. Yet the school did not understand that she needed additional support.

Now Tourette’s dominates her life through a mixture of involuntary movements, words and noises but she is determined it should not stop her doing anything she would otherwise want to do.  There are practical ways Jessica can limit the impact of the tics on her life. She explains: “I don’t use knives, I avoid carrying delicate objects and I try to go to the same sort of places where people know me.”  She wears gloves to stop her biting herself and uses cups with lids to stop drinks being spilled when her movements become uncontrollable.  When she does go to the cinema or the theatre, she tries to sit near the back so that she can get out quickly if she starts squealing or swearing.

Despite her tics, Jessica is determined not to be stigmatised by the condition.  “My best friend describes it as a crazy word-generating machine,” Jessica says. Jessica Thom in her guise as Touretteshero The superhero character created by Jessica is an attempt to share the humour of Tourette’s

I have said so many funny, strange things and I want to celebrate them. There’s much more to Tourette’s than swearing.

To try to raise awareness of the condition Jessica has started writing a blog and created Touretteshero, a superhero character, who speaks her mind in an inspiring and witty way.  “Writing and thinking about Tourette’s is good way of giving me the language to explain it to other people,” she says. “I can be more fluent when writing and it also helps me reflect on the positive and negative experiences.” What she enjoys more than anything is helping other people understand her behaviour and sharing the funny and creative elements of the condition.

Jessica finds that any heightened emotion, like stress or happiness or anxiety, can make her tics worse. To help control her feelings she has tried using relaxation techniques, which can be helpful. Cognitive behavioural therapy is also seen as one way of reducing the impact of the tics.  But she has decided not to use medication, although experts say it can be used to keep symptoms under control. Jessica’s preferred brand of medicine, it seems, is humour.

Mar 252011
 

Πηγή: Αριστερό Βήμα

Η πυρηνική ενέργεια είναι πάντα επικίνδυνη

Τα πυρηνικά εργοστάσια είναι εξαιρετικά περίπλοκες συσκευές για τον εντοπισμό σεισμογενών ρηγμάτων

Ο αμερικανός οικολόγος Ντέιβιντ Μπράουερ συνήθιζε να εξηγεί με αυτό τον τρόπο γιατί ποτέ κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για την τοποθεσία ενός πυρηνικού εργοστάσιου. Συχνά, τα πυρηνικά ατυχήματα εντοπίζουν τους κινδύνους και όχι η προνοητικότητά μας.

Μόνο που η περίπτωση της Ιαπωνίας, όπως και του Τσερνόμπιλ παλιότερα, δείχνει ότι αυτή η διαδικασία «δοκιμής και πλάνης» για το όρια κινδύνου των πυρηνικών εργοστασίων είναι τραγική. Η κατάρρευση των συστημάτων ασφαλείας, η απουσία πρόβλεψης για μια ακραία αλλά πραγματική πιθανότητα ατυχήματος, η διάψευση της υποτιθέμενης τεχνολογικής επάρκειας, όλα αυτά δείχνουν ότι ο κίνδυνος από την πυρηνική ενέργεια δεν είναι πιθανός αλλά βέβαιος.

Θα περίμενε κανείς ότι η οδυνηρή διαπίστωση των κινδύνων της πυρηνικής ενέργειας θα άνοιγε επιτέλους τη συζήτηση για την οριστική απαλλαγή από αυτόν τον κίνδυνο. Ωστόσο, επικρατεί η άποψη ότι καθώς οι ανανεώσιμες πηγές ποτέ δεν θα επαρκούν πλήρως, η πυρηνική ενέργεια αποτελεί τη μόνη λύση εάν θέλουμε να αποφύγουμε τις οικολογικές επιπτώσεις και τους οικονομικούς κινδύνους από την εξάρτηση από το πετρέλαιο και τον άνθρακα.

Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια είχαν πληθύνει οι φωνές που υποστήριζαν ότι η πυρηνική ενέργεια αποτελεί απάντηση στην υπερθέρμανση του πλανήτη και την κλιματική αλλαγή. Οι φωνές αυτές θα ήταν απλώς δολοφονικά ανεύθυνες, εάν δεν αντιπροσώπευαν τα μεγάλα συμφέροντα πίσω από την πυρηνική ενέργεια. Πρώτα από όλα υπάρχει μεγάλο εμπορικό ενδιαφέρον: τόσο η προσπάθεια απεξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα όσο και οι αυξανόμενες ενεργειακές ανάγκες σχηματισμών όπως η Κίνα ή η Ινδία, σημαίνουν μεγάλη αγορά για τις χώρες που μπορούν να εξάγουν πυρηνική τεχνολογία όπως οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Γαλλία. Έπειτα, η ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας δεν αφορά ποτέ μόνο την «ειρηνική» χρήση της. Εξ αρχής η ανάπτυξη της πυρηνικής τεχνολογίας αφορούσε και την ανάπτυξη των πυρηνικών όπλων. Παρ’ όλες τις υποκριτικές φωνές περί αφοπλισμού, η κατοχή πυρηνικών όπλων εξακολουθεί να αποτελεί το χαρακτηριστικό γνώρισμα της «μεγάλης δύναμης».

Αυτό που αποσιωπάται είναι οι πραγματικοί επιπτώσεις. Η κυρίαρχη ρητορεία επιμένει ότι το πρόβλημα είναι η πιθανότητα ατυχήματος και ότι αυτή μπορεί να μηδενιστεί. Όμως, τα πυρηνικά εργοστάσια ρυπαίνουν ούτως ή άλλως και μάλιστα σε πολύ μεγάλο βάθος χρόνου. Αυτή τη στιγμή σωρεύουμε πυρηνικά απόβλητα που σύντομα δεν θα μπορούμε να τα διαχειριστούμε – όσες πυρηνικές χωματερές και εάν δημιουργήσουμε – και που θα παραμείνουν ενεργά και τοξικά για πάρα πολλά χρόνια. Χτίζουμε σήμερα τους όρους μιας μελλοντικής μη αντιστρέψιμης οικολογικής κρίσης.

Ουσιαστικά, μας τίθεται ένα εκβιαστικό δίλημμα: απέναντι στη Σκύλλα του φαινομένου του θερμοκηπίου καλούμαστε να αγκαλιάσουμε τη Χάρυβδη του πυρηνικού χειμώνα, εάν δεν θέλουμε να χάσουμε τον καταναλωτικό μας «παράδεισο». Μόνο που αυτό το δίλημμα έχει νόημα, μόνο εάν θεωρούμε αυτονόητο το σημερινό πρότυπο οργάνωσης της παραγωγής και κατανάλωσης ενέργειας.

Μια άλλη οργάνωση της παραγωγής και των διεθνών συναλλαγών, στηριζόμενη στον κοινωνικό σχεδιασμό, στη μείωση της παραγωγής άχρηστων αγαθών, στην αποκέντρωση, στην απαλλαγή από τον εξαναγκασμό της αγοράς και του καπιταλιστικού κέρδους, στην απεξάρτηση από τις τεράστιες μετακινήσεις αγαθών και προϊόντων και συνολικά στη ρήξη με ό,τι σήμερα βαφτίζουμε «οικονομική ανάπτυξη», θα περιόριζε τη συνολική κατανάλωση ενέργειας και άρα θα καθιστούσε άχρηστη την πυρηνική ενέργεια. Ας μην περιμένουμε το επόμενο πυρηνικό ατύχημα για να αναμετρηθούμε με αυτή την πρόκληση.

Mar 232011
 

ΠΡΟΒΟΛΗ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ «ΚΥΠΡΑΙΕΣ»

ΤΩΝ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΚΑΤΡΙΒΑΝΟΥ & BUSHRA AZZOUZ

ΣΤΗΝ «ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ» ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ

Το ντοκιμαντέρ «Κυπραίες» της Βασιλικής Κατριβάνου και της Bushra Azzouz, που προσεγγίζει τα ζητήματα του πολέμου και της ειρήνης, τα οποία βασανίζουν για δεκαετίες τη Μεγαλόνησο, θα παρουσιαστεί σε εκδήλωση που διοργανώνει η «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων, την Πέμπτη 24 Μαρτίου 2011 και ώρα 20.00 (Αίθουσα «Κωστής Παλαμάς», Πειραιώς 100, Γκάζι). Διερευνώντας τις έννοιες της εστίας και της ασφάλειας, φέρνει στο φως ιστορίες από το διαιρεμένο νησί, που για χρόνια έμεναν κρυμμένες, τις οποίες συνοδεύει ενδιαφέρον αρχειακό υλικό.

Την άνοιξη του 2004, παραμονές της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος για το Σχέδιο Ανάν, η Βασιλική Κατριβάνου καλεί σε συνάντηση γυναίκες και από τις δύο πλευρές του νησιού. Στη συνάντηση αυτή, που για κάποιες αποτελεί συνέχεια πολύχρονων κοινών προσπαθειών για επαναπροσέγγιση των δύο κοινοτήτων, οι γυναίκες θα μοιραστούν τους φόβους, τις επιφυλάξεις και τις ελπίδες τους, καθώς και την επιθυμία τους να ζήσουν ξανά μαζί. Συνεντεύξεις με έντονο το προσωπικό στοιχείο και αποκαλυπτικές συζητήσεις τους αντικατοπτρίζουν την ικανότητά τους για επικοινωνία, η οποία υπερβαίνει τις εθνοτικές διαφορές. Την ίδια στιγμή, ιστορίες από το παρελθόν, που έχουν μείνει θαμμένες για χρόνια, βγαίνουν στην επιφάνεια.

Καθώς η μέρα του δημοψηφίσματος πλησιάζει, οι γυναίκες έρχονται αντιμέτωπες με τους δισταγμούς και τους φόβους τους, νιώθοντας την ανάγκη να επαναπροσδιορίσουν την έννοια της ασφάλειας, να εμπιστευτούν η μία την άλλη και να μάθουν να ζουν ξανά μαζί. Με συγκινητική ειλικρίνεια, διεισδυτική ικανότητα και χιούμορ, επιχειρούν να ορίσουν την έννοια της εστίας, της κοινότητας και της σχέσης με τον τόπο. Στη συνέχεια, και επί τέσσερα χρόνια, η δημιουργός του ντοκιμαντέρ επισκέπτεται την Κύπρο ξανά και ξανά, προκειμένου να συνεργαστεί με τις γυναίκες της ταινίας ώστε να ενσωματώσει τους τρόπους με τους οποίους εξακολουθούν να χειρίζονται τις συγκρούσεις τους και τη θέλησή τους για επαναπροσέγγιση.

Το ντοκιμαντέρ παρακολουθεί την Ελληνοκύπρια Μαρία και την Τουρκοκύπρια Ζεχρά να διασχίζουν, η μία προς το Βορρά και η άλλη προς το Νότο, την Πράσινη Γραμμή, προκειμένου να επισκεφθούν τα σπίτια όπου μεγάλωσαν και δεν έχουν δει επί τριάντα χρόνια. Αυτές οι επισκέψεις αποτελούν για την καθεμιά το ξεκίνημα ενός προσωπικού ταξιδιού, καθώς η ταινία παρακολουθεί το ξετύλιγμα των οδυνηρών αναμνήσεων που τις στοιχειώνουν, για να φτάσει στο σήμερα, που σφραγίζεται από τη θέλησή τους για επαναπροσέγγιση και ανίχνευση της δυνατότητας για ανεύρεση ενός κοινού τόπου.

Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση του κοινού με τις δύο σκηνοθέτιδες.

Να σημειωθεί πως το ντοκιμαντέρ προβλήθηκε πρόσφατα σε αρκετές πόλεις της Παλαιστίνης και του Ισραήλ.

Είσοδος ελεύθερη

Χορηγός της εκδήλωσης: Το Σπίτι της Κύπρου- Κυπριακή Πρεσβεία

Βιογραφικά

Η Βασιλική Κατριβάνου γεννήθηκε στην Αθήνα. Κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο στην Επίλυση Συγκρούσεων από το Portland State University, είναι διπλωματούχος process worker και εργάζεται σε διάφορες χώρες (Ελλάδα, ΗΠΑ, Μεξικό, Παλαιστίνη, Ισραήλ κ.α.) ως ψυχοθεραπεύτρια, εκπαιδεύτρια και διαμεσολαβήτρια στην επίλυση συγκρούσεων. Πρόσφατα, έχει επικεντρώσει το ενδιαφέρον της στην ενδυνάμωση γυναικών, ενώ στα ενδιαφέροντά της συγκαταλέγεται και η δημιουργία ταινιών ως μέσο για την κοινωνική αλλαγή. Οι «Κυπραίες» είναι η πρώτη της ταινία.

Η Bushra Azzouz γεννήθηκε στο Ιράκ και μεγάλωσε στη Μοσούλη και τη Βηρυτό. Έχει κάνει θεατρικές σπουδές στο Reed College και κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο στον κινηματογράφο από το San Francisco State University. Έχει διδάξει κινηματογράφο για περισσότερο από μια δεκαετία στο Northwest Film Center. Συνεργάστηκε σε ταινίες με ιθαγενείς Αμερικανίδες, με αυτόχθονες του Βόρνεο καθώς και στη Μέση Ανατολή. Το ντοκιμαντέρ της με τίτλο «…And woman wove it in a basket» έχει κερδίσει πολλά βραβεία, ενώ το βίντεό της «No news», με θέμα τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου και τον κύκλο της βίας τόσο στις ΗΠΑ, όσο και στη Μέση Ανατολή, προβλήθηκε πρόσφατα στο πλαίσιο του ArtEast της Νέας Υόρκης.

Για επικοινωνία: vassilikikat@gmail.com & τηλ: 694 6016608

Ιστοσελίδα: womenofcyprusfilm.com

 

Mar 202011
 

Από το «Σοκ και Δέος» στην «Αυγή της Οδύσσειας». Τα πάσης φύσης γεράκια του πολέμου συνηθίζουν να βαφτίζουν τις στρατιωτικές τους επιδρομές. Αυτήν την ονομασία αδυνατώ να την καταλάβω. Ποιο think tank παρήγαγε αυτήν την ονομασία άραγε; Και με ποιο σκεφτικό; Ένα είναι σίγουρο. Η αξία των ‘ανθρωπίνων δικαιωμάτων’ αυξάνεται ανάλογα με την αξία του πετρελαίου που έχει η γη πάνω στην οποία ζεις.

Στο BBC live διαβάζω tweets για την κατάσταση στη Λιβύη. Ένα από αυτά, αναφέρει

1.35am: In the midst of all tonight’s action, the bigger picture tweeted:

Closing thought for the evening, as the Allies pound Libya: to think it all began a few weeks back with a desperate Tunisian fruit vendor…

less than a minute ago via Echofon – Joshua Treviño

It’s an extraordinary thought. The fruit seller was Mohammed Bouazizi, who died on 4 January this year.

Μοιάζει αφελές να πιστεύει κανείς πως όλα αυτά οφείλονται στον απελπισμένο Τυνήσιο πωλητή που αυτοπυρπολήθηκε. Πιο πιθανή μου φαίνεται η βολική αξιοποίηση μιας τραγωδίας για μεγάλα οικονομικά οφέλη. Σαν είδος, έχουμε δείξει μέτρια αντανακλαστικά στην προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αντανακλαστικά που συνδέονται άμεσα με οικονομικά συμφέροντα. Και μένουμε θεατές (;) σε άλλο ένα παράλογο πόλεμο, με διψασμένα πορτοφόλια από τη μια και έναν παράλογο ηγέτη (δικτάτορα;) από την άλλη.

Mar 202011
 

Πηγή: Biopolitical Times

Πως θα έμοιαζε ο κόσμος αν, με την κατάλληλη τιμή, χαρακτηριστικά όπως το χρώμα των ματιών, η αθλητική ικανότητα, το χρώμα του δέρματος, μπορούν να προγραμματιστούν εκ των προτέρων; Πως θα έμοιαζε ο κόσμος αν χαρακτηριστικά όπως η ομοφυλοφιλία εξαλειφόντουσαν μέσω εμβολιασμών επιβεβλημένων από την κυβέρνηση;

To Beholder παρουσιάζει ένα ανατριχιαστικό σενάριο στο οποίο οι ετερο-κανονιστικές προκαταλήψεις επιβάλλονται μέσω κρατικών εντολών εφαρμογής της γενετικής και αναπαραγωγικής τεχνολογίας. Η σκηνοθέτης Nisha Ganatra θέλει να προκαλέσει τους τηλεθεατές να φανταστούν ένα μέλλον στο οποίο

η διαφορά δεν είναι μόνο υποτιμημένη, αλλά έχει καταψηφιστεί εντελώς

Η Ganatra δείχνει πως ιδεολογίες που υπερασπίζονται τη χρήση τεχνολογιών “για το γενικότερο καλό” συχνά και περίτεχνα περιθωριοποιούν, και στην προκειμένη περίπτωση εξαλείφουν, αυτούς που έχουν τη λιγότερη κοινωνική ισχύ και θεωρούνται κοινωνικά προβλήματα. Είπε στους Biopolitical Times ότι ο θυμός της και η απογοήτευσή της για Proposition 8 της Καλιφόρνιας την οδήγησε να εξερευνήσει το θέμα, «τι συμβαίνει όταν η πλειοψηφία μπορεί να πάρει τα δικαιώματα μιας μειονοτικής ομάδας;” Έχοντας έρθει πρόσωπο με πρόσωπο στη ζωή της με τα αναδυόμενα κοινωνικά και ηθικά ζητήματα γύρω από την επιλογή δοτών σπέρματος και τα χαρακτηριστικά τους, η Ganatra αποφάσισε να προσεγγίσει το ζήτημα μέσα από το φακό της αναπαραγωγικής τεχνολογίας.

Πρόσθεσε ότι ο στόχος της, και του έργου FutureStates στο σύνολό του, δεν είναι να αναδείξει υπερβολικά φανταστικές ιστορίες, αλλά να συλλάβει την κοινωνική πραγματικότητα του παρόντος και την πρόβλεψη των συνεπειών τους για την κοινωνική δικαιοσύνη στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον. Είπε,

… το μεγάλο πλεονέκτημα της επιστημονικής φαντασίας είναι ότι μπορεί κανείς να θέσει το ερώτημα: τι γίνεται αν αυτό δεν ήταν μόνο το χειρότερο σενάριο; Τι γίνεται αν αυτό ήταν μόνο η αρχή;

Mar 192011
 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Επίδειξη αφρικανικών ενδυμασιών και σχεδίων

“Διαφορετικοί αλλά Ίσοι”

“Δεύτερη Γενιά” χωρίς Σύνορα

Είσοδος Ελεύθερη

Η Ένωση Αφρικανών Γυναικών σας προσκαλεί το Σαββάτο 26 Μαρτίου (ώρα 18:00 – 24:00) στο Γκάζι (Κωστής Παλαμάς), σε μια πρωτότυπη εκδήλωση – επίδειξη αφρικανικών παραδοσιακών φορεμάτων και σχεδίων. Ελάτε να γνωρίσετε σχεδιάστριες μόδας από την Αφρική, να συμμετέχετε σε ενδιαφέρουσες συζητήσεις, να ανακαλύψετε τους αφρικανικούς χορούς και να ακούσετε μουσική από τη «δεύτερη γενιά».

Σας περιμένουμε με χαρά ώστε να γιορτάσουμε όλοι μαζί το δικαίωμα σε μια ισότητα που ξεπερνάει τα σύνορα και τις προκαταλήψεις, αναγνωρίζοντας τη σημασία της αλληλεγγύης, της ειρηνικής συνύπαρξης και του διαλόγου των πολιτισμών.

Πληροφορίες:

Λoρέτα Μακόλεϊ: 6938387351 / 2103617065

Άουα Σάνκο: 6948118512 / 2108830381

Email: africanwmen@yahoo.com

Site : www.africanwomen.gr

Mar 182011
 

Χρόνια αντιδρώ στις θεωρίες συνομωσίας. Συχνά τις θεωρώ σπατάλη χρόνου και αποτέλεσμα δημιουργικής φαντασίας. Και να τώρα που βρέθηκα να αναρωτιέμαι, με αφορμή ένα ντοκιμαντέρ του BBC. Αναφέρομαι σε αυτό στην ανάρτηση ‘Α is for Atom’. Βρήκα το ντοκιμαντέρ στο site του ΒΒC και το είδα από εκεί. Σκέφτηκα να το βάλω στο blog και το έψαξα στο ΥouTube, Vimeo, Google Videos , για να βρω κώδικα ενσωμάτωσης. Παρατήρησα ότι ενώ το βίντεο στο site του δημιουργού της έχει διάρκεια 56:21, το ίδιο βίντεο στο YouTube και στο Google Video έχει διάρκεια 45:51.

Έντεκα λεπτά είναι πολύς χρόνος ψαλιδίσματος ενός ντοκιμαντέρ. Κόπηκαν σκηνές επίτηδες; Κατά λάθος; Ανέλαβε δράση η Σ.Η., πρόθυμη να δει το βίντεο σκηνή-σκηνή και να δει ποια κομμάτια λείπουν. Και ιδού τα αποτελέσματα της έρευνας. Τα κομμάτια που λείπουν από το YouTube και το Google Videos αναφέρονται στα εξής:

[οι χρόνοι αντιστοιχούν στο επίσημο βίντεο από το site του BBC]

5:15 – 8:20

Λείπουν τρία ολόκληρα λεπτά με αναφορές στην οργάνωση Technocracy Inc, που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1930 και άνθισε το 1940. Μια οργάνωση που υποστήριζε τη χρήση επιστημονικών μεθόδων στη λύση κοινωνικών προβλημάτων. Τα μέλη της οργάνωσης φόραγαν γκρίζα κουστούμια και οδηγούσαν γκρίζα αυτοκίνητα (!). Αν δεν ήταν τόσο επικίνδυνη η πολιτική τους, αυτό το τελευταίο μπορεί να ήταν και χαριτωμένο. Στο τέλος αυτού του τρίλεπτου ακούγεται και ο παρουσιαστής να λέει,

…αλλά για τους πολιτικούς, η ιδέα μιας ελεγχόμενης κοινωνίας ήταν but for politicians, the ideas of a controllable works proved ακαταμάχητη.

12:47 – 15:17

O Chauncy Starr, σχεδιαστής πυρηνικών πυραύλων, αναφέρεται στον τρόπο που έβλεπε τότε η κοινωνία τους πυρηνικούς επιστήμονες.

Ήταν μια ιδανική κατάσταση για εμάς που δουλεύαμε στο πεδίο. Ήμασταν κοινωνικά αποδεκτοί, όλοι στην κοινότητα μας θεωρούσαν ήρωες, ότι κάναμε τους ενθουσίαζε, και ενθουσίαζε κι εμάς. Ήμασταν στην πρώτη γραμμή κάνοντας καινούργια πράγματα. Και τίποτα δεν θα μας σταματούσε.

Και αμέσως μετά, το απίστευτο κλιπάκι από φυτεία φιστικιών της εποχής που οι σπόροι βομβαρδίστηκαν με ραδιενέργεια και παρήγαγαν γιγάντιο καρπό.

Και συνεχίζει με το Project Plowshare , τα απίστευτα σχέδια αλλαγής της αλλαγής μορφολογίας της γης με τη χρήση πυρηνικών, και για την οποία μιλάει ο υποστηρικτής του, Edward Teller (εμπνευστής της βόμβας υδρογόνου).

17:51 – 18:03

Ο Stan Witson, που βοήθησε στον έλεγχο της ζημίας από το πυρηνικό ατύχημα στην Αγγλία, τον Οκτώβριο του 1958. Αναφέρεται ότι:

…ήταν ραδιενεργός για 4 μέρες, και δεν μπορούσε ούτε τη γυναίκα του να φιλήσει, μέχρι ο μετρητής Geiger να δώσει την άδεια!

30:44 – 31:35

Ο Andranik Petrosyants, Πρόδεδρος της Σοβιετικής Επιτροπή για την Αξιοποίηση της Ατομικής Ενέργειας, περιγράφει τις υπέροχες μοντέρνες πόλεις που χτίζονται γύρω από τα πυρηνικά εργοστάσια παραγωγής ενέργειας.

34:25 – 35:23

Αναφορά στον Peter Kapitza, φυσικό, που αμφισβητούσε το πυρηνικό πρόγραμμα. Λέει ο Kapitza, αναφερόμενος στον Ernest Rutherford, πατέρα της πυρηνικής φυσικής:

… δεν ξέρω αν ο Rutherford θα συνέχιζε να γελάει και να αστειεύεται σήμερα, όπως παλιά.

39:39 – 42:15

Greg C Minor, πυρηνικός μηχανικός της General Electric, στη δεκαετία του 1970. Αναφέρεται στην πεποίθηση τους ότι όλα είναι προβλέψιμα στα πυρηνικά εργοστάσια. Αυτή άλλαξε, μετά από ένα ατύχημα που έγινε με ένα κερί, που ξεκίνησε μια φωτιά π[ου αχρήστευσε όλα τα συστήματα ασφαλείας, με τρόπο απροσδόκητο.

Αυτό ήταν κάτι που δεν θα είχαμε συμφωνήσει ποτέ εκ των προτέρων ότι μπορεί να συμβεί. Υπάρχουν ατυχήματα προβλέψιμα, για τα οποία φτιάχνεις σχέδια αντιμετώπισης. Υπάρχουν άλλα γεγονότα που συμπεριλαμβάνεις. …. Αλλά ποτέ δεν θα μπορούσες να προβλέψεις αυτό το ατύχημα.

[Ο Greg Minor παραιτήθηκε το 1972 διαμαρτυρόμενος για την ανεπάρκεια των συστημάτων ασφαλείας.].

Ο Robert D Pollard έχει ήδη αναφερθεί στην αδυναμία πρόβλεψης όλων των ατυχημάτων. Σε αυτό το σημείο του ντοκιμαντέρ αναφέρει την ενημέρωση που έκανε στους υπευθύνους του εργοστασίου για την ανεπάρκεια ασφάλειας, και στη νομική κάλυψη που είχε ο ίδιος, χωρίς να απαιτείται να ενημερώνεται και το κοινό. Λέει,

…για έξι χρόνια πίστευα ότι ήταν αρκετό το ότι έγραφα μια άρτια τεχνική αναφορά και να μην ανησυχώ που αυτό δεν κοινοποιήθηκε ποτέ.

Αυτά περιληπτικά…

Εδώ το γνήσιο βίντεο της εκπομπής  και εδώ αυτό που κυκλοφορεί ευρέως στο διαδίκτυο.

Γιατί λείπουν αυτά τα κομμάτια; Δεν έχω απαντήσεις. Μόνο απορίες προς το παρόν.

 

Mar 182011
 

Κι ένα βίντεο από τη διαδήλωση και την πορεία. Στα Αθηναϊκά μάτια μπορεί 3000 να μοιάζουν λίγοι. Αλλά για ένα χωρίο αυτό είναι μεγάλο πράγμα. Ο κόσμος έχει ενημερωθεί, περισσότερο παρά ποτέ. Αρχίζει και καταλαβαίνει οτι οι αντιδράσεις στα μεταλλεία δεν είναι μόνο κάποιων ‘ρομαντικών οικολόγων’ που δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα, αλλά ανθρώπων που νοιάζονται τον τόπο τους και μελετάνε με προσοχή τα ‘πράσινα’ επενδυτικά πλάνα…

Διάβσε περισσότερα στα blog της Κίνησης Ενεργών Πολιτών Σταγείρων – Ακάνθου και της Πρωτοβουλίας Ενάντια στις Βλαπτικότητες (το όνομα αυτής της πρωτοβουλίας δεν παύει ποτέ να με κάνει να χαμογελάω. Όποιοι το βρήκαν, είχαν έμπνευση!)

Mar 182011
 

Χθες το βράδυ, είδαμε ένα αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ του BBC που προβλήθηκε παλιότερα στη σειρά ‘Pandora’s Box’. Με τις εξελίξεις στη Fukushima γίνεται ξανά επίκαιρο. Εξοργιστική η παραδοχή υπευθύνων ότι η απουσία αποδείξεων για ενδεχόμενη καταστροφή ονομάστηκε απόδειξη ασφάλειας των αντιδραστήρων!

Με τη βοήθεια του google translate (δεν ξέρω αν αυτό είναι τελικά μπελάς ή ευκολία!) μεταφράζω το κείμενο από το site της εκπομπής:

Το ντοκιμαντέρ δείχνει ότι από πολύ νωρίς – ήδη από το 1964 – οι Αμερικανοί αξιωματούχοι της κυβέρνησης ήξεραν ότι υπήρχαν σοβαροί πιθανοί κίνδυνοι με το σχεδιασμό του τύπου του αντιδραστήρα που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή του εργοστασίου παραγωγής ενέργειας Fukushima Daiichi. Όμως, οι προειδοποιήσεις κατ’ επανάληψη αγνοήθηκαν.

Η ταινία αφηγείται την ιστορία της ανόδου της πυρηνικής ενέργειας στην Αμερική, τη Βρετανία και τη Σοβιετική Ένωση. Δείχνει πώς ο τρόπος που αναπτύχθηκαν οι τεχνολογίες διαμορφώθηκε από τις πολιτικές και επιχειρηματικές δυνάμεις της εποχής. Και πώς αυτό οδήγησε άμεσα σε εγγενείς κινδύνους στο σχεδιασμό του περιορισμού της μόλυνσης σε περίπτωση βλάβης στους αντιδραστήρες.

Οι εν λόγω αρχικές εγκαταστάσεις στην Αμερική ήταν οι αντιδραστήρες με βραστό νερό (Boiling Water Reactors). Και αυτό είναι το μοντέλο που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή των αντιδραστήρων στο εργοστάσιο της Fukushima Daiichi. Τρεις από αυτoύς παρέχονται απευθείας από την General Electric.

Το 1966 η κυβέρνηση των Συμβουλευτική Επιτροπή Μέτρων Διασφάλισης του Αντιδραστήρα των ΗΠΑ (US Government Advisory Committee on Reactor Safeguards) προσπάθησε να αναγκάσει τη βιομηχανία να επανασχεδιάσει τις δομές συγκράτησης (containment structures) ώστε να καταστούν ασφαλέστερα. Αλλά ο πρόεδρος της επιτροπής υποστηρίζει στην ταινία ότι η General Electric ουσιαστικά αρνήθηκε.

Και το 1971 η Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας έκανε μια σειρά δοκιμών των συστημάτων έκτακτης ανάγκης ψύξης του πυρήνα (emergency core cooling systems). Τα ατυχήματα ήταν προσομοίωση. Σε κάθε περίπτωση, τα συστήματα έκτακτης ανάγκης λειτούργησαν – αλλά το νερό απέτυχε να καλύψει τον πυρήνα. Συχνά, ο πυρήνας αποκαλυπτόταν κάτω από την πίεση.

Ένας από τους επιστήμονες AEC λέει στην ταινία:

Ανακαλύψαμε ότι οι θεωρητικοί υπολογισμοί μας δεν έχουν μια ισχυρή συσχέτιση με την πραγματικότητα. Αλλά δεν μπορούσαμε να παραδεχθούμε στο κοινό ότι όλα αυτά τα συστήματα ασφαλείας που σας είπαμε ότι υπάρχουν μπορεί να μην λειτουργήσουν.

Για άλλη μια φορά η βιομηχανία παραγωγής αντιδραστήρων αγνόησε τις προειδοποιήσεις της Επιτροπής. Αυτή ήταν η ίδια χρονιά που λειτούργησε ο πρώτος αντιδραστήρας του εργοστασίου Fukushima Daiichi. Προμηθεύτηκε από την General Electric.

Η ταινία έχει επίσης μερικές από τις ηχογραφήσεις των φωνών των Επιτρόπων που αγωνίζονται να αντιμετωπίσουν την καταστροφή του Three Mile Island, το 1979. Είχαν καταγραφεί από ένα μαγνητόφωνο που είχε παραμείνει σε κατάσταση εγγραφής πάνω στο τραπέζι – και θα σας δώσει μια πολύ καλή αίσθηση του τι θα πρέπει να νιώθει κανείς όταν αντιμετωπίζει μια τέτοια κρίση. Μια ομάδα υπευθύνων συνειδητοποιεί ότι δεν έχει ιδέα τι συμβαίνει μέσα στον πυρήνα – γνωρίζοντας μόνο ότι τα ψυκτικά συστήματα φαίνεται πως έχουν αποτύχει.

 

Το βίντεο στο google είναι 10 λεπτά συντομότερο από το βίντεο στο site της εκπομπής. Δεν θέλω να φανταστώ συνομωσία… Αν θες και τα 56 λεπτά, πήγαινε απευθείας στο site της εκπομπής και δες το!
Κι εδώ το αρχικό ‘A is for Atom’, όταν ξεκίνησε η προπαγάνδα για την ειρηινκή χρήση πυρηνικής ενέργειας στην Αμερική.

Mar 162011
 

O «Οργανισμός Tabula Rasa» παρουσιάζει το νέο ντοκιμαντέρ «ΟΙ ΜΙΚΡΟΙ ΑΛΛΟΙ», στο ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΝΟΡΑΜΑ του 13ου ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Σας καλούμε να παρακολουθήσετε την πρώτη πολύπλευρη κινηματογραφική καταγραφή του φαινομένου «παιδιά μετανάστες στην Ελλάδα», στο ντοκιμαντέρ «Οι μικροί άλλοι» σκην.: Νίκου Δροσάκη, οι πρώτες προβολές του οποίου θα πραγματοποιηθούν στο 13ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, από τις 11- 20 Μαρτίου 2011:

– στις 17 Μαρτίου 13.00 μ.μ. στην αίθουσα «Σταύρος Τορνές»

– στις 19 Μαρτίου 22.30 μ.μ. στην Αίθουσα «Τόνια Μαρκετάκη»

Το ντοκιμαντέρ, επίσης, θα διατίθεται και στο Doc Market του Φεστιβάλ, στο Agora Center, καθ’ όλη τη διάρκεια του Φεστιβάλ.

Η παραγωγή του ντοκιμαντέρ έγινε μέσα στο 2010 και η διάρκεια του είναι 96 λεπτά.

Επόμενες προβολές του ντοκιμαντέρ προγραμματίζονται για τον Απρίλιο και τον Μάιο 2011 στην Αθήνα και την υπόλοιπη Ελλάδα, σε ημερομηνίες που θα ανακοινωθούν σύντομα.

Σύνοψη

Τα παιδιά των μεταναστών, οι «μικροί άλλοι», είναι κομμάτια ενός παζλ που προσπαθεί να συντεθεί. Ενώνουν τη φωνή τους για να εκφράζουν την αγωνία της ένταξης στην ελληνική κοινωνία και το όνειρο ενός πολύχρωμου κόσμου που να σέβεται την διαφορετικότητα.

Η ανάπτυξη του ντοκιμαντέρ γίνεται σε τρεις θεματικές ενότητες: α) την εκπαίδευση, β)την κοινωνική προστασία, γ)την ένταξη. Ο Συνήγορος του Παιδιού, οι οργανισμοί: ΑΡΣΙΣ, PRAKSIS, ΒABEL, i-RED, YRE, Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και το Τμήμα Μεταναστευτικής Πολιτικής του Υπουργείου Εσωτερικών, η Ειδική Συνοδική Επιτροπή Μεταναστών, Προσφύγων και Παλιννοστούντων της Εκκλησίας της Ελλάδας, εκπαιδευτικοί και φορείς της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, το Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών και άλλοι μεταναστευτικοί φορείς, περιγράφουν το φαινόμενο από νομική, κοινωνική και ψυχολογική πλευρά, προτείνοντας λύσεις και δυναμικές.

Συντελεστές

σκηνοθεσία – φωτογραφία ΝΙΚΟΣ ΔΡΟΣΑΚΗΣ, μουσική ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΣΧΑΛΗΣ, εικαστική επιμέλεια – μοντάζ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΛΙΟΣ, ηχολήπτης ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΟΥΤΕΛΙΑΣ, σχεδιασμός ήχου ΦΑΝΗΣ ΜΑΡΑΓΚΟΣ, μείξη ήχου ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΗΣ – ΦΑΝΗΣ ΜΑΡΑΓΚΟΣ, βοηθός σκηνοθεσίας ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΠΕΣΗΣ, βοηθός σκηνοθέτη ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ, φωτογραφίες: ΜΙΛΤΟΣ ΠΑΥΛΟΥ, ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΓΕΩΡΓΑΤΣΟΥ, ΕΙΡΗΝΗ ΚΡΙΚΟΥ, βοηθός παραγωγής ΣΟΦΙΑ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ, υποτιτλισμός ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΛΛΙΟΥ – ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΝΟLAND, visual effects ΝΙΚΟΣ ΔΡΟΣΑΚΗΣ, παραγωγή: Οργανισμός Tabula Rasa ©2010

Διαδικτυακοί υπερ-σύνδεσμοι «Οι μικροί άλλοι»

Περισσότερες πληροφορίες

φωτογραφικό άλμπουμ ταινίας

Trailer 90’’

Πληροφορίες για τον Οργανισμό Tabula Rasa

Πληροφορίες:

Οργανισμός Tabula Rasa

Τηλ.: (210) 94 29 545, fax: (210) 94 29 545

κιν: 694 50 31 693

 

Mar 162011
 

To understand the mania for secrecy, we have to go back to nuclear power’s origins. This was not a technology dreamt up as a replacement for coal-fired power stations; this is a military technology, conceived in a life-or-death struggle, which has been modified for civilian purposes.

Πηγή: The Independent

Four explosions, two fires, and a cloud of nuclear mistrust spreads around the world

After decades of lies, nuclear reassurances now fall on deaf ears

Special report by Michael McCarthy

Wednesday, 16 March 2011

It is unprecedented: four atomic reactors in dire trouble at once, three threatening meltdown from overheating, and a fourth hit by a fire in its storage pond for radioactive spent fuel.

All day yesterday, dire reports continued to circulate about the Fukushima Daiichi nuclear plant, faced with disaster after Japan’s tsunami knocked out its cooling systems. Some turned out to be false: for example, a rumour, disseminated by text message, that radiation from the plant had been spreading across Asia. Others were true: that radiation at about 20 times normal levels had been detected in Tokyo; that Chinese airlines had cancelled flights to the Japanese capital; that Austria had moved it embassy from Tokyo to Osaka; that a 24-hour general store in Tokyo’s Roppongi district had sold out of radios, torches, candles and sleeping bags.

But perhaps the most alarming thing was that although Naoto Kan, Japan’s Prime Minister, once again appealed for calm, there are many – in Japan and beyond – who are no longer prepared to be reassured. The scale of the alarm is the remarkable thing: how it has gone round the world (Angela Merkel has imposed a moratorium on nuclear energy; in France, there are calls for a referendum); how it’s even displaced the terrible story of Japan’s tsunami itself from the front-page headlines. But then, public alarm about nuclear safety, as the Fukushima emergency proves, is very easy to raise – and, as the Japanese authorities are now discovering, very hard to calm.

The reason is an industry which from its inception, more than half a century ago, has taken secrecy to be its watchword; and once that happens, cover-ups and downright lies often follow close behind. The sense of crisis surrounding Japan’s stricken nuclear reactors is exacerbated a hundredfold by the fact that, in an emergency, public trust in the promoters of atomic power is virtually non-existent. On too many occasions in Britain, in America, in Russia, in Japan – pick your country – people have not been told the truth (and have frequently been told nothing at all) about nuclear misadventures.

To understand the mania for secrecy, we have to go back to nuclear power’s origins. This was not a technology dreamt up as a replacement for coal-fired power stations; this is a military technology, conceived in a life-or-death struggle, which has been modified for civilian purposes. At its heart is the nuclear chain reaction, the self-sustaining atom-splitting process (“fission”) which occurs when enough highly radioactive material is brought together, and which produces other radioactive elements (“fission products”), and a release of energy.

When it was first achieved by the physicists Enrico Fermi and Leo Szilard, in an atomic “pile” built in a squash court of the University of Chicago in December 1942, it merely produced heat; but all those involved understood that if it could be speeded up, it would produce the biggest explosive power ever known. And so was born the Manhattan Project, the US undertaking to build the atom bomb which was, while it lasted, history’s biggest secret.

Secrecy came with nuclear energy, like a birthmark, and, indeed, for 10 years after the first A-bomb was dropped on Hiroshima in August 1945, it remained a covert military technology, although first the Russians, and then the British, followed the Americans in developing it. Britain built a pair of atomic reactors at Windscale on the Cumbrian coast, which produced (as a fission product) plutonium, the material used in the first British nuclear weapon. That was exploded off the coast of Australia in 1952. And it was in one of these reactors that the world’s first really serious nuclear accident occurred: the Windscale fire of October 1957. The reactor’s core, made of graphite, caught light, melted and burned substantial amounts of the uranium fuel, and released large amounts of radioactivity. It was the most serious nuclear calamity until Chernobyl nearly 30 years later, but the British government did all it could to minimise its significance, trying at first to keep it a complete secret (the local fire brigade was not notified for 24 hours) and keeping the official report confidential until 1988.

It was to be the first of many such nuclear alarms and cover-ups at Windscale. In 1976, for example, the secrecy surrounding a major leak of radioactive water infuriated the then Technology Minister, Tony Benn, who supported nuclear power, when he learnt of it. But similar cover-ups were happening all around the world.

At the US atomic weapons plant at Rocky Flats, Colorado, there were numerous mishaps involving radioactive material which were kept secret over four decades, from the 1950s to the 1980s. In Russia, the province of Chelyabinsk, just east of the Urals, housed a major atomic weapons complex, which was the site of three major nuclear disasters: radioactive waste dumping and the explosion of a waste containment unit in the 1950s, and a vast escape of radioactive dust in 1967. It is estimated that about half a million people in the region were irradiated in one or more of the incidents, exposing them to as much as 20 times the radiation suffered by the Chernobyl victims. None of which, of course, was disclosed at the time. Chelyabinsk is sometimes referred to now as “the most polluted place on the planet”.

When we turn to Japan, we find an identical culture of nuclear cover-up and lies. Of particular concern has been the Tokyo Electric Power Company (Tepco), Asia’s biggest utility, which just happens to be the owner and operator of the stricken reactors at Fukushima. Tepco has a truly rotten record in telling the truth. In 2002, its chairman and a group of senior executives had to resign after the Japanese government disclosed they had covered up a large series of cracks and other damage to reactors, and in 2006 the company admitted it had been falsifying data about coolant materials in its plants over a long period.

Last night it was reported that the International Atomic Energy Agency warned Japan more than two years ago that strong earthquakes would pose “serious problems”, according to a Wikileaks US embassy cable published by The Daily Telegraph. Even Chernobyl, the world’s most publicised nuclear accident, was at first hidden from the world by what was then the Soviet Union, and might have remained hidden had its plume of escaping radioactivity not been detected by scientists in Sweden.

So why do they do it? Why does the instinct to hide everything persist, even now, when the major role of nuclear energy has decisively shifted from the military to the civil sector? Perhaps it is because there is an instinctive and indeed understandable fear among the public about nuclear energy itself, about this technology which, once its splits its atoms, releases deadly forces.

The nuclear industry is terrified of losing public support, for the simple reason that it has always needed public money to fund it. It is not, even now, a sector which can stand on its own two feet economically. So when it finds it has a problem, its first reaction is to hide it, and its second reaction is to tell lies about it. But the truth comes out in the end, and then the public trusts the industry even less than it might have done, had it admitted the problem.

It doesn’t have to be like this. A quarter of a century ago, Britain’s nuclear industry acquired a leader who for a few years transformed its public image: Christopher Harding. He was an open and honest man who thought that the paranoia and secrecy surrounding nuclear power should be swept away.

When he became chairman of British Nuclear Fuels, which ran the Windscale plant, he decided on a new order of things. He renamed it Sellafield, and, to general astonishment, decreed that instead of sullenly turning its back to the public, it should welcome them with open arms. He did the unthinkable: he opened a visitor centre!

Harding died young in 1999, but he was, in his lifetime an exceptional man: not only for his charm and his personal kindness – he was revered by Sellafield employees – but for his vision of a nuclear industry which would be better off dealing with its problems through transparency and honesty, rather than through obfuscation and deceit. But he was, unfortunately, the exception who proved the rule.

The rest of the nuclear industry has been dissembling for so long, and caught out in its lies so often, that the chance for trust may have passed. Even if, as I suspect, the Japanese government is trying to be reasonably up front about the problems at Fukushima, it is by no means certain that anything it says about the nuclear part of their nation’s catastrophe will be believed.

Mar 152011
 

σκίτσο του Ηλία Μακρή από την Καθημερινή

 

Δικά μας τα δάκρυα, όχι της γης, του ήλιου ή της σελήνης… Για τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και αγνοούμενους. Η γη έκανε αυτό που κάνει εδώ και χιλιάδες χρόνια. Κουνήθηκε.

Εμείς; Χτίζουμε πυρηνικά εργοστάσια σε σεισμογενείς περιοχές. Λες να γίνει αυτή η απίστευτη τραγωδία αφορμή για έναν ουσιαστικό διάλογο για τα πυρηνικά; Για το τι ενέργεια χρειαζόμαστε και τι είμαστε πρόθυμοι να θυσιάσουμε για αυτήν… Μακάρι. Η ιστορία είναι ακόμα σε εξέλιξη. Με μερικές δεκάδες εργάτες να θυσιάζονται για την υγεία των υπολοίπων εκατομμυρίων. Αυτοί είναι αληθινοί ήρωες…