Jan 312011
 

Πηγή: TVXS

Ξεκινώντας από το Βιετνάμ το 1967, ο John Pilger έχει καλύψει 5 πολέμους και έχει γυρίσει 55 ντοκιμαντέρ. Η νέα του ταινία The War You Don’t See (Ο Πόλεμος Που Δεν Βλέπετε) εξετάζει το ρόλο των ΜΜΕ στον πόλεμο και το κατά πόσον έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της προπαγανδιστικής μηχανής του κράτους. Το ντοκιμαντέρ επικεντρώνεται στη συστράτευση των δημοσιογράφων με τις στρατιωτικές μονάδες, που ουσιαστικά έχει καταστρέψει το ανεξάρτητο πολεμικό ρεπορτάζ.

Το The War You Don’t See ξεκινά με το εμετικό βίντεο που αποκάλυψε το WikiLeaks και που δείχνει Αμερικανούς στρατιώτες επάνω σε ένα ελικόπτερο Απάτσι να “θερίζουν” αδιάκριτα αθώους Ιρακινούς. Ο Pilger αναρωτιέται: “Γιατί τόσοι πολλοί δημοσιογράφοι χτυπούν τα τύμπανα του πολέμου, παρά τα κυβερνητικά ψεύδη, και πως νομιμοποιούνται τα εγκλήματα πολέμου;”

Ο Pilger γυρνά στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ο Αμερικανός πρόεδρος Woodrow Wilson θέλησε να “πουλήσει τον πόλεμο στις μάζες” με τη βοήθεια του πρωτεργάτη των δημοσίων σχέσεων και της προπαγάνδας, Edward Bernays. Μέχρι τον πόλεμο του Ιράκ, η μηχανή της προπαγάνδας έχει εκσυγχρονιστεί σε τέτοιο βαθμό που το Πεντάγωνο σήμερα ξοδεύει 1 δις. δολάρια για αυτές τις “δουλειές”.

Ο Bryan Whitman, ανώτατο στέλεχος του υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ, εξηγεί πως τουλάχιστον 700 δημοσιογράφοι ακολουθούσαν τις στρατιωτικές μονάδες στο Ιράκ, έτσι ώστε “να καταπολεμηθεί ένας εχθρός (Σαντάμ Χουσεϊν) που είναι αριστοτέχνης της παραπληροφόρησης”. Ένας πρώην αναλυτής της CIA βέβαια, υπονοεί πως ο αριστοτέχνης της χειραγώγησης δεν είναι άλλος από την Αμερική, μιας και ένα 80-90 τοις εκατό των ειδήσεων είναι “εμπνευσμένα” από κυβερνητικές πηγές.

Ο Pilger είναι ειδικός στο να στριμώχνει μεγαλοδημοσιογράφους, διεύθυνες ειδήσεων και κυβερνητικά στελέχη. Μερικοί δεν ξέρουν πως να κρύψουν τη συμμετοχή τους στα ψέματα γύρω από το Ιράκ, ενώ άλλοι δηλώνουν μετανιωμένοι. Ο επί δύο δεκαετίες παρουσιαστής του δελτίου του CBS, Dan Rather, παραδέχεται πως οι δημοσιογράφοι ενεργούν περισσότερο ως “στενογράφοι”, επαναλαμβάνοντας “αμάσητα” ό,τι λέει η κυβέρνηση.

Στο ντοκιμαντέρ πρωταγωνιστεί επίσης ο απεσταλμένος του BBC στο Ιράκ, Rageh Omaar, με τον Pilger να τον ρωτά πως είναι δυνατόν το BBC να μετέδωσε 17 φορές την πτώση της πόλης Basra στα χέρια των βρετανικών στρατευμάτων. Ο Omaar απαντά πως υπάρχει τεράστια πίεση για 24ωρη κάλυψη του πολέμου, ενώ παραδέχεται την ψευδή αναπαράσταση της “απελευθέρωσης” της Βαγδάτης: “Δεν έκανα σωστά τη δουλειά μου”, λέει.

Άλλα θέματα που “σκαλίζει” η ταινία είναι οι στοχευμένες επιθέσει στα γραφεία του Al-Jazeera στην Καμπούλ και τη Βαγδάτη, η διάδοση του ψέματος περί όπλων μαζικής καταστροφής, οι διθυραμβικές ανταποκρίσεις από την απελευθερωμένη Βαγδάτη και η “συμπαράσταση” των μίντια προς το Ισραήλ εις βάρος των Παλαιστινίων. Τέλος, ο Pilger παίρνει συνέντευξη από τον ιδρυτή του WikiLeaks, Julian Assange, ο οποίος μιλάει για το ρόλο της δημοσιογραφίας σε ένα αχανές και διεφθαρμένο βιομηχανικό συγκρότημα.

Jan 302011
 

Ο κύριος Jeroen Schokkenbroek, Ειδικός Εκπρόσωπος του Γενικού Γραμματέα του Συμβουλίου της Ευρώπης για θέματα Ρομά και η κυρία Φώφη Γεννηματά Αναπληρώτρια Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων σας προσκαλούν στην εναρκτήρια εκδήλωση της εκστρατείας DOSTA! για την καταπολέμηση των προκαταλήψεων και του ρατσισμού κατά των Ρομά που θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 3 Φεβρουαρίου 2011, στις 17:00, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Την εκδήλωση θα τιμήσει με την παρουσία της η Fanny Ardant Πρέσβης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την πανευρωπαϊκή εκστρατεία DOSTA!

Με ένα κλικ εδώ θα διαβάσετε περισσότερες πληροφορίες.

Από το site του Dosta! μια περιγραφή της εκστρατείας:

“Dosta”, a Romani word meaning “enough”, is an awareness raising campaign which aims at bringing non-Roma closer to Roma citizens.

“Dosta” means that we want to stop prejudices and stereotypes not by denouncing them but by breaking them, showing who the Roma really are. They are not perfect, of course, but “who is?”. What is sure is that Roma are European citizens: they form a group of about 10 million people and can be found in almost all Council of Europe member states; in some Central and Eastern European countries, they represent over 5% of the population.

Being European citizens means that Roma have not only duties but also rights and aspirations like everybody else, and therefore their citizenship and human rights must be recognized. Furthermore, Roma culture is a rightful part of Europe’s cultural heritage: it has always contributed to the enrichment of European societies. It is now time to recognize this contribution.

Jan 292011
 

η ενημέρωση από το Press Project πολύτιμη…

οι δημοσιογράφοι του Al Jazeera έκαναν μαθήματα δημοσιογραφίας στις συνεντεύξεις τους…. (αξίζει ένα κλικ στο Link για να δεις live stream).

Και τα βίντεο στο youtube αναρτώνται το ένα πίσω από το άλλο…

Jan 292011
 

(Ευχαριστώ τον ΣΧ που μου το προώθησε – το κείμενο είναι στα Αγγλικά και από κάτω μεταφρασμένο στα Ελληνικά)

Before the Law (school)

Author: Costas Douzinas*

Published in the Greek Left Review

What is the role of legal education, what does it mean to learn the law? The law teacher’s first duty is to understand and teach the language of justice, the breath, spirit and equity that should move the body of law. A law without justice is dead letter, body without soul, remnants and ruins of an honourable tradition. A law (nomos) worthy of the name nemei and katanemei, distributes and separates. But it does so by placing the requirements of absent justice and ideal equity above the demands of power and abuses of wealth. Justice departs when the law does not meet its own self-professed criteria but much more when the whole law (and its teaching) does not account itself to the altar of justice. It should not be necessary to remind this to the children of Antigone.

Our law courts are adorned with a blind-folded Justitia (the role of the blindfold is to stop her from seeing the concrete characteristics of the person who comes to the law by placing the abstract logic of the institution above the warm glow of justice). The law school on the other hand has at its pules (gates) a wide-eyed dike who looks the other in the face and promises infinite justice. Those who forget this when they teach and practice law become functionaries and accountants of power, not leitourgoi tou kratos dikaiou but servants tou kratous. The distance between the state and the state of law (rechtstaat, rule of law) is always small but when justice exits the law state and law become identical, law the language of a power-crazed sovereign.

But what is justice? We are surrounded by injustice but we don’t often know where justice lies. The most painful witness of our time is the widely-felt belief that justice has miscarried. It has been aborted in the IMF measures and the Athens ghettos, in the unemployed and the salary cuts for the low-paid and pensioners, in the treatment of the refugees in the camps in the Greco-Turkish borders and the wall built to keep the poor out and the Greeks in. Its violent miscarriage is evidenced by the recent decision of the European Court of Human Rights according to which sending refugees back to Greece amounts to torture, inhuman and degrading treatment because of their inhuman living and detention conditions and because Greece virtually never gives political asylum to refugees. Belgium which was condemned for taking Greece as a humane place and sending back an Afghan refugee and the other Europeans will henceforth deal with the Greek government as it deserves: the violator of the basic dignity of the wretched of the earth. There is no a-sylum (lack of violence, absence of abuse) in Greece, the refugees and the immigrants are violated. The University asylum offers a small compensation for this much greater violence.

Justice is miscarried when the Law and University Professors attempt to ‘empty’ the law school from the hunger strikers who took to sleeping there. The emptying of the strikers is the emptying of justice from the house of law. What do the people in the Law School want? To make us take notice of their meagre, poor insignificant existence, to ask for basic labour protections and minimum living conditions. The minimum recognition that they live here, work here but are treated worse than convicts on chain gangs. They are just saying ‘we the invisible, the uncounted and undocumented are next to you and part of what you are and what you are becoming.’ They are people punished not for what they have done (criminality or illegality) but for who they are, not for their evil but for their abject innocence. The Greek sans papiers are homines sacri, persons who as legally non-existent are non-persons and can be treated in the most cruel way by the state or individuals, employers, landlords or the screaming minority in the street.

We will hear of course that Greece is a human rights country. We teach our constitution and rights in the Law School, we have human rights organisations, societies, intellectuals, ministries, ombudsmen and institutions who promote them. They keep telling us that human rights belong to humans on account of their humanity and not of a narrower membership such as nation, state or group. This is a comforting thought. But when we look at the law school immigrants, these claims appear as one of those paradoxical half-truths that litter our ideology. Protesting against the worst abuses today in Greece, asking to be seen, heard and acknowledged in a minimum way, even if they need to die to do it, is the greatest service that these people offer to law and the law school. They are putting professors and students face to face with what they should be teaching and learning but so many times are not. Their sacrifice (sacer facere) will be a making sacred, a bridging of law and the teaching of law with that sense of infinite justice and hospitality, of which we can never say ‘here it is’ ‘we have served it’ ‘now the world is good’.

If they are ‘emptied’ from the house of law, the law which for these few hours and days has been filled with the idea of justice or, rather the protest against absolute injustice, we will never again deserve to teach law there or to pretend that our law and teaching has anything to do with justice.

————————————–

* Professor of Law and Director of the Birkbeck Institute for the Humanities, University of London

Του Κώστα Δουζίνα

(Μετάφραση Χαρά Κούκη

Από το Greek Left Review

Ποιος είναι ο ρόλος της νομικής παιδείας, τι σημαίνει το να μαθαίνει κανείς το νόμο; Το πρώτιστο καθήκον των δασκάλων του νόμου, είναι να κατανοούν και να διδάσκουν τη γλώσσα της δικαιοσύνης, την αναπνοή, το πνεύμα και την αμεροληψία που θα έπρεπε να κινεί το σώμα του νόμου. Νόμος χωρίς δικαιοσύνη είναι κενό γράμμα, σώμα δίχως ψυχή – υπολείμματα απλώς και ερείπια μιας έντιμης παράδοσης. Ένας δικηγόρος που θέλει να είναι άξιος του ονόματός της, νέμει και κατανέμει. Θέτει τις απαιτήσεις της απούσας δικαιοσύνης και της ιδανικής ισότητας ενώπιον της, πάνω από τα αιτήματα της εξουσίας και των καταχρήσεων του πλούτου.

Η δικαιοσύνη εκλείπει, όχι μόνο όταν δεν πληρούνται τα κριτήρια, που ο ίδιος ο νόμος έχει θέσει στον εαυτό του, αλλά πολύ περισσότερο, όταν το σύνολο της Νομικής (και η διδασκαλία της) δεν λογοδοτεί, η ίδια, στο βωμό της δικαιοσύνης. Δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να το θυμίσω αυτό στα παιδιά της Αντιγόνης. Η Θέμιδα, που κοσμεί τα δικαστήρια μας, έχει δεμένα τα μάτια της, ακριβώς για να μην δει τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του προσώπου, που έρχεται ενώπιον του νόμου (τοποθετώντας την αφηρημένη λογική του θεσμού πάνω από τη ζεστή λάμψη της δικαιοσύνης).

Η Νομική σχολή από την άλλη πλευρά, έχει στο σφυγμό της ένα ανάχωμα ορθάνοιχτο, που κοιτάζει τον άλλο στο πρόσωπο και υπόσχεται άπειρη δικαιοσύνη. Εκείνοι, που το ξεχνούν αυτό, όταν διδάσκουν ή ασκούν τη δικηγορία, μετατρέπονται σε λογιστές της εξουσίας και υποχείρια της. Από λειτουργούς του κράτους Δικαίου, μετατρέπονται σε υπηρέτες του κράτους. Η απόσταση μεταξύ Κράτους και Κράτους Δικαίου, είναι πάντοτε μικρή, αλλά όταν η δικαιοσύνη εκπίπτει του νόμου, τότε τα δύο καθίστανται ταυτόσημα – ο νόμος σαν γλώσσα μιας τρελής από δύναμη κυριαρχίας.

Τι είναι, όμως, δικαιοσύνη; Βλέπουμε ότι μας περιβάλει η αδικία, αλλά συχνά δεν γνωρίζουμε που βρίσκεται η δικαιοσύνη. Η πιο οδυνηρή μαρτυρία της εποχής μας, γι’αυτό, είναι η ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση ότι η δικαιοσύνη έχει εκλείψει. Ότι δικαιοσύνη, δεν υπάρχει στα γκέτο της Αθήνας, δεν υπάρχει για τους ανέργους. Ότι ματαιώνεται με την λήψη των μέτρων του ΔΝΤ, τις περικοπές μισθών για τους χαμηλόμισθους και τους συνταξιούχους, ή με την αντιμετώπιση των προσφύγων στα στρατόπεδα του Έβρου και το τείχος, που ετοιμάζεται για να κρατήσει τους φτωχούς εκτός και τους Έλληνες εντός.

Η βίαιη αποβολή της δικαιοσύνης, αποδεικνύεται από την πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σύμφωνα με την οποία η αποστολή προσφύγων στην Ελλάδα, ισοδυναμεί με βασανιστήρια, απάνθρωπη και ταπεινωτική μεταχείριση. Αιτία γι’αυτήν την απόφαση είναι η απάνθρωπη διαβίωση και οι συνθήκες κράτησης, καθώς και το γεγονός ότι η Ελλάδα, ουσιαστικά ποτέ, δεν δίνει άσυλο στους αιτούντες πρόσφυγες.

Από το γεγονός, ότι το Βέλγιο καταδικάστηκε, επειδή θεώρησε την Ελλάδα ως ένα ανθρωπιστικό κράτος, στο οποίο μπορεί να αποστείλει πίσω έναν Αφγανό πρόσφυγα και τα υπόλοιπα Ευρωπαϊκά κράτη, που στο εξής θα ασχοληθούν με την ελληνική κυβέρνηση, όπως της αξίζει: σαν τον παραβάτη της στοιχειώδους αξιοπρέπειας των εξαθλιωμένων αυτής της γης. Δεν υπάρχει ασυλία στην Ελλάδα – οι πρόσφυγες και οι μετανάστες συλούνται. Το Πανεπιστημιακό άσυλο, προσφέρει μια ελάχιστη αποζημίωση για αυτή την πολύ μεγαλύτερη σύληση.

Η δικαιοσύνη, θα ναυαγήσει την στιγμή που ο Νόμος και οι πανεπιστημιακοί καθηγητές θα επιχειρήσουν να ‘εκκενώσουν’ την σχολή της Νομικής, από τους απεργούς πείνας που την κατέλαβαν, ώστε να έχουν ένα μέρος να κοιμούνται. Πετώντας έξω τους απεργούς, αυτό που θα πετάξουν έξω από την Σχολή του Νόμου, είναι η δικαιοσύνη. Γιατί, τι είναι ακριβώς αυτό που ζητάνε αυτοί οι άνθρωποι, μέσα στην σχολή της Νομικής? Να μας κάνουν, να προσέξουμε, επιτέλους, την αδύναμη και ασήμαντη ύπαρξη που έχουν για μας. Διεκδικούν τις απαραίτητες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης. Την ελάχιστη δυνατή αναγνώριση ότι ζουν εδώ, εργάζονται εδώ, ωστόσο τους μεταχειρίζονται χειρότερα απ’ ότι σε καταδικασμένους σε ισόβια.

Αυτό που, απλά, λένε είναι: “είμαστε εμείς που δεν μας βλέπετε, δεν μας λαμβάνετε υπόψη, δεν μας δίνετε ταυτότητα, εμείς που είμαστε δίπλα σας και ανήκουμε σε αυτό που είστε και σ’ αυτό που γίνεστε”.

Είναι οι άνθρωποι που τιμωρούνται, όχι γι αυτό που έχουν κάνει (εγκληματικότητα ή παρανομία), αλλά, γι αυτό που είναι. Όχι γιατί κουβαλούν ένα κακό, αλλά για την εξαθλιωμένη τους αθωότητα.

Οι δικοί μας ‘sans papiers’ (χωρίς χαρτιά), είναι οι homines sacri, άτομα που επειδή δεν έχουν νομική υπόσταση, δεν λογαριάζονται ως άτομα και γι αυτό υφίστανται τις χειρότερες βαναυσότητες από κράτη ή άλλους ανθρώπους, εργοδότες, ιδιοκτήτες ή μειοψηφίες, που κραυγάζουν δίπλα τους στον δρόμο.

Θα ακούσουμε και πάλι, τα προφανή, πως η Ελλάδα είναι μια χώρα που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Επειδή, διδάσκουμε το Σύνταγμα και τις σχετικές διατάξεις στις σχολές της Νομικής, διαθέτουμε πλήθος οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα, κοινότητες, διανοούμενους, υπουργεία, συνηγόρους και θεσμούς που τα προάγουν. Αλίμονο. Δεν σταματάνε να μας επαναλαμβάνουν πως τα ανθρώπινα δικαιώματα ανήκουν σε όλους μας επειδή, ακριβώς, είμαστε μέρος της ανθρωπότητας, κι όχι επειδή συνδεόμαστε με κάτι πιο συγκεκριμένο, όπως ένα έθνος, ένα κράτος ή μία ομάδα. Κι αυτό, ακούγεται πραγματικά παρηγορητικό.

Όταν, ωστόσο, γυρίσουμε το βλέμμα στους μετανάστες της νομικής σχολής, οι παραπάνω διακηρύξεις φαντάζουν αντιφατικές και ψευδείς αξίες της ιδεολογίας μας. Καταγγέλλοντας τις χείριστες παραβιάσεις σήμερα στην Ελλάδα, διεκδικώντας το δικαίωμα να γίνουν ορατοί και αντιληπτοί – έστω και ελάχιστα, έστω και με το τίμημα της ζωής τους αυτοί οι άνθρωποι, προσφέρουν την πιο σημαντική υπηρεσία που θα μπορούσαν, στον Νόμο και την Νομική Σχολή. Φέρνουν αντιμέτωπους τους καθηγητές και τους φοιτητές, με όσα θα πρεπε να διδάσκουν και να διδάσκονται, αλλά τις περισσότερες φορές αγνοούν.

Η θυσία τους (sacrificium) σημαίνει ιεροποίηση (sacer facere) και θα ‘ναι πράγματι μια πράξη ιερή – σύνδεση του εγκόσμιου με το άγιο, ένα γεφύρωμα του νόμου και της διδασκαλίας του, με την άπειρη δικαιοσύνη και την ατελεύτητη φιλοξενία, για τις οποίες δεν μπορούμε ποτέ να πούμε, ότι είναι εδώ, ότι τις κατέκτησε τώρα ο κόσμος, κι εμείς μέσα σε αυτόν και ότι άρα, ο κόσμος είναι ‘καλός’.

Αν πετάξουμε έξω αυτούς τους ανθρώπους, από την σχολή όπου διδάσκεται ο Νόμος, ένας νόμος που για ελάχιστες ώρες και μέρες κατακλύστηκε με την ιδέα της δικαιοσύνης, ή, καλύτερα, με την διαμαρτυρία ενάντια στην απόλυτη αδικία, τότε πραγματικά δεν θα μας αξίζει να γυρίσουμε ξανά στον ίδιο χώρο, για να διδάξουμε το Νόμο, ή να υποκρινόμαστε ότι ο νόμος που διδάσκουμε, έχει οποιαδήποτε σχέση με την δικαιοσύνη.

Ο Κώστας Δουζίνας είναι καθηγητής της Φιλοσοφίας του Δικαίου, στο Κολέγιο Birkbeck του Πανεπιστημίου του Λονδίνου

Jan 282011
 

Πηγή: Καθημερινή

Ανθρωποι χωρίς χαρτιά

του Παντελη Μπουκαλα

Απορία πρώτη: Αν καταλαμβανόταν η Ακρόπολη ή η Μητρόπολη από Τούρκους αλεξιπτωτιστές στο πλαίσιο κάποιας «Βαριοπούλας», πόσο μεγαλύτερος θα μπορούσε να γίνει ο ηθικοεθνικός μας πανικός, όταν τώρα η παρουσία των 237 μεταναστών σε κτίριο της Νομικής που δεν χρησιμοποιούνταν στην εκπαιδευτική διαδικασία οδήγησε αστραπιαία στην κατάχρηση (από πολιτικούς και δημοσιογράφους) ενός εθνικοαπελευθερωτικού λεξιλογίου που του στερεί κάθε νόημα η ίδια η κατάφωρη υπερβολή του; Αν τώρα η «ιερή αγανάκτηση» μιλάει για «ανακατάληψη» ή «απελευθέρωση της Νομικής» (από ανθρώπους, παρεμπιπτόντως, που συμφωνούν στη μετακίνησή τους σε άλλο δημόσιο κτίριο), πού θα βρεθούν λέξεις ικανές να αποδώσουν την οργή όταν θα συμβεί κάτι όντως οριακό, απίστευτο κ. λπ.;

Απορία δεύτερη: Οσοι τώρα, μηνίοντες, διατείνονται ότι «μόνο στην Ελλάδα γίνονται τέτοια αδιανόητα πράματα», δεν διαθέτουν υπολογιστή; Υπάρχει πάντως η λύση των ίντερνετ καφέ. Αν πληκτρολογήσουν στο ψαχτήρι τις λεξούλες «sans-papiers», θα θυμηθούν ότι και στη Γαλλία «γίνονται τέτοια αδιανόητα πράγματα». Το 1996, στην κορύφωση του κινήματος των «ανθρώπων χωρίς χαρτιά», τριακόσιοι μετανάστες κατέλαβαν την εκκλησία του Αγίου Βερνάρδου, με αιτήματα ίδια με των απεργών πείνας της Νομικής. Αν η κατάληψη ενός ναού κριθεί ύβρις, τι είναι άραγε, για το σύστημα σκέψης οιουδήποτε χριστιανού, η εισβολή στην παρισινή εκκλησία 1.500 αστυνομικών, οι οποίοι, πιθανόν σταυροκοπηθέντες πρώτα, μπούκαραν και «χειροτόνησαν» τους καταληψίες; Μάλλον δεν γνώριζαν τι έπραξαν οι Σπαρτιάτες εναντίον του κατηγορηθέντος για δοσοληψίες με τον Ξέρξη στρατηγού Παυσανία, που είχε προσφύγει ικέτης σε ναό: έχτισαν την είσοδο και τα παράθυρα και τον οδήγησαν σε θάνατο από ασιτία. Είναι μια λύση.

Απορία τρίτη: Αραγε, δεν μπορούμε να κρύψουμε το αίσθημα υπεροχής μας έναντι των ξένων ούτε και όταν δηλώνουμε ότι τους νοιαζόμαστε; Μάλλον. Αλλιώς δεν εξηγείται η σιγουριά όλων των βοώντων εν τη τηλεοπτική ερήμω ότι τους μετανάστες «τους καθοδήγησαν» και τους «παραπλάνησαν». Τους θεωρούμε δηλαδή πρόβατα προς διαβουκόληση, ανίκανους να έχουν πολιτική σκέψη, ανίκανους να κάνουν λόγο την ανάγκη και την αγωνία τους, να διεκδικήσουν. Και όμως, διαβάζοντας δηλώσεις τους σε εφημερίδες άλλα πληροφορείσαι. Ιδού η δήλωση του Μαροκινού Νουά στον προχθεσινό «Ελεύθερο Τύπο»: «Το 2008 έκανα απεργία πείνας γιατί δεν μου έδιναν άδεια παραμονής στην Ελλάδα, που δικαιούμουν. Τελικά η αίτησή μου έπειτα από πολλές προσπάθειες έγινε αποδεκτή. Ηρθα να συμπαρασταθώ στους μετανάστες που αν και πληρούν τις προϋποθέσεις, η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτε». Λοιπόν, αν αντιστρέψει κανείς όχι τα πράγματα, αλλά τον τρόπο που τα βλέπουμε, ίσως το κτίριο της Νομικής είναι αυταπόδεικτα το καταλληλότερο: Εκεί δεν διδάσκεται το Δίκαιο;

Jan 272011
 

Πηγή: radiobubble.gr

Το αφιέρωμα του radiobubble.gr για το ζήτημα της μετανάστευσης φέρνει στο στούντιο του σταθμού δημοσιογράφους, επιστήμονες, δικηγόρους, ακτιβιστές, αλλά και τους ανθρώπους που ζουν την καθημερινότητα του ζητήματος από κοντά. Το προσφυγικό, η ιθαγένεια, η FRONTEX, η έξαρση του ρατσισμού, η διελκυνστίδα Ελλάδας-Τουρκίας, αναλύονται σε πέντε μεσημεριανές εκπομπές.

Δευτέρα 31 Γενάρη – 14:00 – 15:00

Νόμος περί Ιθαγένειας και Μετανάστες Δεύτερης Γενιάς

Jacquou Utopie vs Αντρέας Τάκης (Γενικός Γραμματέας Κοινωνικής Συνοχής, Υπ. Εσωτερικών)

Τρίτη 1 Φλεβάρη – 14:00 – 15:00

Frontex

Χρήστος Χαντζής vs Μαρία Δεληθαννάση (Δημοσιογράφος – Υπ. για μεταναστευτικό ρεπορτάζ εφημερίδα Καθημερινή)

Τετάρτη 2 Φλεβάρη – 12:00 – 13:00

Ρατσισμός, Ξενοφοβία, Κοινωνικοί Αποκλεισμοί

Νίκος Ξυδάκης vs Μανώλης Αφολάνιο “mc Yinka” και Σάρρα Αφολάνιο (Μετανάστες Δεύτερης Γενιάς)

Πέμπτη 3 Φλεβάρη – 14:00 – 15:00

Πρόσφυγες και Πολιτική Ασύλου

Αντρέας Τριανταφυλλίδης (Tριάντα) vs Αγγελική Σεραφείμ (Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα των Προσφύγων και Μεταναστών)

Παρασκευη 4 Φλεβάρη – 14:00 – 15:00

Ελλάδα – Τουρκία και Μεταναστευτικές Ροές

Αποστόλης Φωτιάδης vs Άρης Χατζηστεφάνου (Δημοσιογράφος)

Οργάνωση/επιμέλεια αφιερώματος: Αποστόλης Φωτιάδης

Poster: Mikro Analogo

Τwitter Tag #cland

Διαρκής ενημέρωση σχετικά με το αφιέρωμα, καθώς και οι εκπομπές που θα προκύψουν από αυτό, στη διεύθυνση http://radiobubble.gr/clandestino

Jan 262011
 

Η Εθνική Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου – Ειδική Επιτροπή Μελέτης των Ομάδων Ενδοσχολικής Βίας (ΕΕΜΟΕΒ) και το Ίδρυμα Μαραγκοπούλου για τα Δικαιώματα του Παιδιού, παρουσιάζουν το βιβλίο

Ομαδική Βία και Επιθετικότητα στα Σχολεία

Τρίτη, 8 Φεβρουαρίου 2011, ώρα 6.30 μ.μ.

Αίθουσα ΕΣΗΕΑ, Ακαδημίας 20 (1ος όροφος)

ώρα προσέλευσης : 6. 15 μ.μ.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

6.30-6.45. Παρουσίαση και αποτίμηση της χρησιμότητας του έργου

Κωστής Παπαϊωάννου, Πρόεδρος της ΕΕΔΑ, εκπαιδευτικός

6.45-6.50. Χαιρετισμός από τον κ. Αντώνη Καρατζά, Πρόεδρο των Εκδόσεων “Νομική Βιβλιοθήκη”

6.50-7.05. Εισαγωγικές επισημάνσεις

Καλλιόπη Σπινέλλη, Ομ. Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών, Αντιπρόεδρος ΕΕΜΟΕΒ

7.05-7.25. Η βίαιη και επιθετική στάση στην παιδική και εφηβική ηλικία. Γενεσιουργά αίτια και αντιμετώπιση

Αλίκη Γιωτοπούλου-Μαραγκοπούλου, Ομ. Καθηγήτρια Παντείου Πανεπιστημίου, Πρόεδρος ΙΜΔΑ και ΕΕΜΟΕΒ

7.25-7.40. Ερευνητική προσέγγιση του φαινομένου

Παύλος Χαραμής, Εκπρόσωπος Ομοσπονδίας Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΟΛΜΕ)

7.40-7.55. Ενδοσχολική βία και εκφοβισμός στο δημοτικό σχολείο – το πρόγραμμα «Δάφνη»

Ιωάννης Τσιάντης, Αν. Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών, Διευθυντής της Εταιρίας Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και Εφήβου (ΕΨΥΠΕ)

7.55-8.10. Συμπερασματικές σκέψεις

Γιώργος Μόσχος, Συνήγορος του Παιδιού

Συζήτηση

Συντονίστρια : Καθηγ. Άννα Μπενάκη- Ψαρούδα π. Πρόεδρος της Βουλής, Ακαδημαϊκός

Δεδομένου ότι ο κύριος σκοπός της Ειδικής Επιτροπής Μελέτης των Ομάδων Ενδοσχολικής βίας (ΕΕΜΟΕΒ) ήταν η υποβοήθηση των εκπαιδευτικών στη σωστή αντιμετώπιση της ομαδικής σχολικής βίας, το παρουσιαζόμενο βιβλίο έχει αποσταλεί δωρεάν στις οργανώσεις των εκπαιδευτικών για τα μέλη τους, θα διανεμηθεί δε δωρεάν και στους ακροατές της παρουσίασης εκπαιδευτικούς.

Jan 252011
 

(Ευχαριστώ την ΚΣ που μας προώθησε  την είδηση που πέρασε απαρατήρητη από τα κανάλια της τηλεόρασης.)

Να και κάτι που μας κάνει να χαμογελάμε. Η είδηση της Πρωτοχρονιάς, αν όχι της χρονιάς.

Άκουσα σήμερα στο ραδιόφωνο ότι η εταιρεία “ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ” [ΣΗΜ: ίσως η μόνη εταιρεία του είδους που ανήκει 100% σε Έλληνες και δεν χρωστάει μία] αγόρασε 9 από τα καταστήματα της υπό πτώχευση εταιρείας “ΑΤΛΑΝΤΙΚ”.

Αυτό είναι από μόνο του όμορφο, αφού έτσι θα διατηρήσουν την εργασία τους μερικές δεκάδες ανθρώπων.

Πιο όμορφο, όμως, είναι ότι η αγοράστρια εταιρεία πλήρωσε τα δεδουλευμένα 4 μηνών που όφειλε στους εργαζόμενους αυτούς ο προηγούμενος εργοδότης τους.

Πλήρωσε και το Δώρο Χριστουγέννων.

Ιδού, λοιπόν, ότι υπάρχουν και επιχειρηματίες που δεν αποσκοπούν στο κέρδος και μόνον. Αυτή η είδηση είναι και συγκινητική. Φαντασθείτε τη χαρά αυτών των ανθρώπων και των οικογενειών τους που έκαναν πραγματικά Χριστούγεννα μετά από τέτοιο ζόφο.

Αλλά τα κανάλια δεν έσπευσαν, βεβαίως, να διαδώσουν αυτό το χαρμόσυνο νέο για να μη χαλάσουν την πιάτσα του κ. Δασκαλόπουλου και των αρχισυνδικαλιστών που καταργούν τις συλλογικές συμβάσεις στο όνομα της ανταγωνιστικότητας…

Ας επισκεπτόμαστε του λοιπού, λοιπόν, τον ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗ για τα ψώνια μας και ας διαδώσουμε την είδηση να την πληροφορηθούν όλοι οι Έλληνες.

Jan 252011
 

Φίλη μου έστειλε την παρακάτω συνέντευξη του Επίκουρου Καθηγητή Αστροφυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Μάνου Δανέζη, από το βιβλίο της Κατερίνας Μαγγανά «Δημιουργώντας το Αύριο» ( Εκδόσεις Παπαϊωάννου, Αθήνα 2002).

Στη συνέντευξη, λέει ο Μάνος Δανέζης,

Το να προσπαθείς να διερευνήσεις τα προαιώνια ερωτήματα του ανθρώπου, τα οποία αφορούν τους φυσικούς νόμους οι οποίοι διέπουν αυτό το οποίο χαρακτηρίζεται ως άνθρωπος η ως φύση δεν εξυπηρετεί και δεν προωθεί την ψυχική ανάταση και την ατομική εξέλιξη του ανθρώπου; Και τι την προωθεί; Το ωράριο 8-4 και η παραγωγή ενός όγκου χαρτιών ή η διακίνηση κάποιων μετοχών; Αυτό το οποίο πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι ο άνθρωπος έχει δυο φύσεις. Ο πνευματικός άνθρωπος δε διαχωρίζεται από τον καθημερινό άνθρωπο ο οποίος γνωρίζει να απολαμβάνει τις μικροχαρές της ζωής. Απλώς ο πνευματικός άνθρωπος ξέρει να ξεχωρίζει αυτές τις δυο όψεις του. Δε βυθίζεται μονοσήμαντα ούτε στη πνευματική απολυτότητα, ούτε στις μικροχαρές της υλικής ζωής πιστεύοντας ότι η επιλογή του ενός και μόνο δρόμου οδηγεί στην κοσμική ψυχική χαρά και ανάταση. Αντίθετα βάζει τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση και βιώνει ισόρροπα και τις δυο φύσεις του.

Γι’ αυτό πιστεύω βαθιά ότι αλήθεια είναι πως ένας πραγματικός ερευνητής επιστήμονας ό,τι κάνει το κάνει πρωταρχικά για τον εαυτό του. Κι ο κόσμος στη συνέχεια, γίνεται κοινωνός της προσωπικής του χαράς χειριζόμενος το προϊόν που ήδη αυτός έχει  παράγει. Το ίδιο κάνει κι ο καλλιτέχνης, κι ο συγγραφέας. Όταν από 17 χρονών ήθελα να γίνω αστρονόμος δε σκέφτηκα ότι θα σώσω τον κόσμο. Αυτό το σκέφτηκα και ασχολήθηκα με την πολιτική και τους κοινωνικούς αγώνες.

Αξίζει μια ανάγνωση ολόκληρη η συνέντευξη. Μπορείς να τη βρεις εδώ σε αρχείο pdf και εδώ στο site της Ομάδας Φασματοσκοπίας του Τμήματος Φυσικής (Τομέας Αστροφυσικής Αστρονομίας & Μηχανικής) του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Μπορείς να δεις και την εκπομπή με τη συνέντευξη του Μάνου Δανέζη, στο ψηφιακό αρχείο της ΕΡΤ.

Jan 232011
 

Πριν από μερικές εβδομάδες με κάλεσε ο Γιώργος Ζέλιος, Διευθυντής του 4ου Δημοτικού Σχολείου Ελληνικού, να κάνω μια ενημέρωση στους εκπαιδευτικούς του σχολείου για το σχολικό εκφοβισμό. Κοινός μας τόπος το ενδιαφέρον μας για τη δημόσια εκπαίδευση και η πίστη στην αξία της συνεχούς επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών, καθώς και στη σημασία της διεπιστημονικής συναλλαγής ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς και τους επαγγελματίες των κοινωνικών επιστημών.

Με αφορμή αυτήν την πρώτη γνωριμία, αποφασίσαμε να συναντηθούμε αρχές Ιανουαρίου για μια πρώτη εκπαίδευση των δασκάλων. Η συνάντηση ήταν ενδιαφέρουσα, η ομάδα των εκπαιδευτικών πρόθυμη για συζήτηση και εξερεύνηση και όλοι φύγαμε με πολύ προβληματισμό και όρεξη για συνέχεια. Το επόμενο βήμα είναι η αυριανή ομιλία για τους γονείς και εκπαιδευτικούς του Δήμου Ελληνικού.

Ο σχολικός εκφοβισμός αυξάνει ανησυχητικά σε πολλά σχολεία της Ελλάδας και οι παρεμβάσεις που χρειάζεται να γίνουν είναι άμεσες. Παρεμβάσεις που εστιάζουν στην αντιμετώπιση του φαινομένου με εποικοδομητικό τρόπο για όλους τους εμπλεκόμενους (θύτη, θύμα, μάρτυρες), αλλά και στην ανάγκη συνεχούς ενημέρωσης και εκπαίδευσης της σχολικής κοινότητας γύρω από το θέμα. Επίσης σημαντική είναι η ανάπτυξη προγραμμάτων πρόληψης που θα εμπλέκουν εκπαιδευτικούς, μαθητές και γονείς, με τρόπο που θα στηρίζει τους ίδιους να φτιάξουν το σχολείο που οραματίζονται και θέλουν.

Jan 232011
 

πηγή: Το Βήμα της Κυριακής

Πέτερ Λέμαν- «Επέζησα από τα ψυχιατρεία καί έγινα… ψυχολόγος»

Έλλη Ισμαηλίδου

Ο μοναδικός στον κόσμο διδάκτωρ Ψυχολογίας που είναι πρώην τρόφιμος ψυχιατρείου μιλάει στο «Βήμα» για μιαν άλλη αντιμετώπιση της ψυχιατρικής και των μεθόδων της

Συγγραφέας μεταφρασμένος σε δεκάδες γλώσσες. Διακεκριμένο μέλος του κινήματος της «ανθρωπιστικής αντι-ψυχιατρικής». Ερευνητής της Κοινωνικής Παιδαγωγικής και από τον περασμένο Σεπτέμβριο επίτιμος διδάκτωρ Ψυχολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Και όμως η ακαδημαϊκή πορεία του γερμανού δρος Πέτερ Λέμαν δεν ξεκίνησε στα πανεπιστημιακά έδρανα αλλά στο… ψυχιατρείο. Για την ακρίβεια, στο Δημόσιο Ψυχιατρείο της Στουτγάρδης όπου εγκλείστηκε παρά τη θέλησή του και χωρίς δικαστική απόφαση στην ηλικία των 27 ετών. Η κατάστασή του χαρακτηρίστηκε βαριά: σχιζοφρένεια, ηβηφρένεια, παράνοια, κατατονία ήταν μόνο τέσσερις από τις συνολικά δεκαπέντε(!) διαφορετικές διαγνώσεις. Ακολούθησαν η φρίκη του εγκλεισμού, οι υψηλές δόσεις ψυχοφαρμάκων και ο αγώνας να απεξαρτηθεί από αυτά, η επάνοδος στη ζωή και η διαρκής προσπάθεια να κινητοποιήσει άλλους να κάνουν το ίδιο. Τριάντα χρόνια αργότερα ο δρ Λέμαν, ο μοναδικός στον κόσμο διδάκτωρ Ψυχολογίας που έχει περάσει από ψυχιατρείο, μιλάει στο «Βήμα» για μια άλλη ψυχιατρική που θα έχει επίκεντρο τον άνθρωπο αντί για τις χημικές ουσίες.

«Δεν μου έδωσαν βοήθεια, μου έδωσαν μόνο ψυχοφάρμακα. Είχα καταλήξει σαν φυτόπαίρνοντας καμιά εικοσαριά χάπια την ημέρα.Οι γιατροί πίστευαν ότι ήμουν ξεγραμμένος και δεν μου επέτρεπαν καν να έχω πρόσβαση στον ψυχιατρικό μου φάκελο. Και όμωςκατάφερα να επιβιώσω. Οχι χάρη στα φάρμακααλλά χάρη στις δικές μου δυνάμεις και στους (ελάχιστους) φίλους που μου είχαν απομείνει όταν με “πέταξαν” έξω από το ψυχιατρείο εν μια νυκτί» διηγείται ο δρ Λέμαν.

Ωστόσο η προσωπική του ανάρρωση και η επάνοδος στη «φυσιολογική» ζωή δεν ήταν αρκετές. Επρεπε να κινητοποιήσει κι άλλους. Λίγους μήνες μετά την επιστροφή του στο πανεπιστήμιο εγκαταλείπει μια θέση διδακτορικού φοιτητή στην Κοινωνική Παιδαγωγική για να αφοσιωθεί στην οργάνωση του κινήματος της «αντι-ψυχιατρικής» και στη συγγραφή βιβλίων που θα συγκέντρωναν αληθινές ιστορίες ανθρώπων που απεξαρτήθηκαν από τα ψυχοφάρμακα. Αρθρογραφεί ενάντια σε βίαιες πρακτικές όπως το ηλεκτροσόκ και το ινσουλινοσόκ. Καταγγέλλει παραβιάσεις δικαιωμάτων των εγκλείστων και ενθαρρύνει τους γερμανούς πολίτες να συντάξουν ειδικά νομικά έγγραφα- διεθνώς χρησιμοποιείται ο όρος «advanced directive», που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει «εκ των προτέρων εντολή»- όπου θα προσδιορίζουν λεπτομερώς τις πρακτικές στις οποίες συναινούν σε περίπτωση νοσηλείας τους.

«Ο αγώνας για την ευτυχία είναι προσωπικός»

Τα λόγια του δρος Λέμαν αποκαλύπτουν μια ψυχιατρική πραγματικότητα σχεδόν τρομακτική, παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει σχεδόν 30 χρόνια από τον εγκλεισμό του. «Η σύγχρονη κοινωνία έχει εθιστεί στα ψυχοφάρμακα ως την εύκολη λύση και δυστυχώς οι ψυχίατροι υποστηρίζουν αυτή τη νοοτροπία.Αυτό που δεν μας λένεωστόσοείναι ότι τα εν λόγω χημικά,πρώτον,έχουν σοβαρότατες παρενέργειες, δεύτερον προκαλούν σοβαρό εθισμό και,τρίτον, μακροπρόθεσμα καταπολεμούν απλώς τα συμπτώματαχωρίς να λύνουν τα προβλήματα που υποβόσκουν». Το κίνημα της «αντι-ψυχιατρικής», αντιθέτως, ρίχνει το βάρος στον προσωπικό σκληρό αγώνα του καθενός μας απέναντι στα ψυχικά του προβλήματα. «Αυτό όμως είναι δύσκολο.Και στις ημέρες μας ψάχνουμε την εύκολη λύση:φάρμακα.Για τα παιδιά που δεν συγκεντρώνονται εύκολα, για τις γυναίκες που πιέζονται συναισθηματικά σε μια φαλλοκρατική κοινωνία,για τους ηλικιωμένους που βυθίζονται στην κατάθλιψη,για τα ζευγάρια που είναι δυστυχισμένα στον γάμο τους.Η λίστα δεν έχει τέλος» τονίζει ο δρ Λέμαν. Σε αντίθεση με την κοινή παρανόηση, η «αντι-ψυχιατρική» δεν τάσσεται ενάντια στον ρόλο του ψυχιάτρου ούτε υποβαθμίζει τη σημασία του επαγγελματία στον χώρο της Υγείας. «Προχωρεί ένα βήμα πιο πέρα και αναπροσδιορίζει τον ρόλο του επαγγελματία. Ο ψυχίατρος είναι εκεί για να σε βοηθήσει, να σε καθοδηγήσει, να είναι συνοδοιπόρος στην ανάρρωση. Οχι για να “ναρκώσει” τα προβλήματά σου μέσω των φαρμάκων. Η χημική αντιμετώπιση πρέπει πάντα να αποτελεί την έσχατη λύση» καταλήγει ο δρ Λέμαν.

Οι έλληνες Επιζώντες Ψυχιατρικής μιλούν για την εμπειρία τους

Η ψυχιατρική εμπειρία αποτελούσε και εξακολουθεί να αποτελεί ταμπού για την ελληνική κοινωνία. Οσοι έχουν γνωρίσει το ψυχιατρείο εκ των έσω προσπαθούν να το αποκρύψουν,αν όχι να το…ξεχάσουν.Υπάρχει όμως ένα δίκτυο ανθρώπων που δεν διστάζουν να μιλήσουν ανοιχτά για τις εμπειρίες τους από τον εγκλεισμό,τα ψυχοφάρμακα και τον αγώνα για αποϊδρυματοποίηση. Πρόκειται για το Δίκτυο Πρώην Χρηστών και Επιζώντων Ψυχιατρικής,το οποίο μέσω της αλληλεγγύης και της κοινής εμπειρίας των μελών του προωθεί την αποασυλοποίηση και την ανεξαρτητοποίηση των πρώην τροφίμων. «Είναι ελάχιστοι οι ψυχίατροι που θα στηρίξουν τον πρώην τρόφιμο στην προσπάθεια για αυτοδιάθεση. Τα ταμπού και οι προκαταλήψεις συνεχίζονται και η αρχική διάγνωση είναι σαν “ταφόπλακα” για το μέλλον σου»σχολιάζει ο εκπρόσωπός του Δικτύου κ.Γιώργος Γιαννουλόπουλος.Ο 55χρονος ιδιωτικός υπάλληλος κατόρθωσε να επιστρέψει στη «φυσιολογική» ζωή έπειτα από…είκοσι ολόκληρα χρόνια εγκλεισμού.«Μπήκα στο ψυχιατρείο στα είκοσι και βγήκα στα σαράντα,έχασα τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου.Κανείς ποτέ δεν με ενθάρρυνε να ανεξαρτητοποιηθώ,να κοινωνικοποιηθώ.Αλλωστε, η ιδρυματοποίηση συμφέρει οικονομικά το σύστημα.Γι΄ αυτό και είναι ελάχιστοι αυτοί που καταφέρνουν να ξεφύγουν»καταλήγει.

Ο 35χρονος κ.Μιχάλης Ν., έτερο μέλος του Δικτύου,μιλάει για την ανάγκη του για ουσιαστική επικοινωνία με τους επαγγελματίες υγείας,η οποία πάντα έμενε ανεκπλήρωτη. «Είχα ανάγκη να με ακούσουν,να μου κρατήσουν το χέρι,να με βοηθήσουν να πιστέψω στην ανάρρωση. Οχι τρία λεπτά εξέταση,μια συνταγή και τέλος»λέει στο «Βήμα».Από την άλλη,ο 39χρονος κ.Νίκος Γ., ο οποίος νοσηλεύτηκε ήδη από την ηλικία των 20 ετών με τη διάγνωση της ψυχωσικής συνδρομής,αναφέρει ότι η πρώτη φορά που ένιωσε ουσιαστική επαφή ήταν όταν συμμετείχε σε ομάδα αυτοβοήθειας πρώην εγκλείστων. «Μιλάμε για τις εμπειρίες μας,για τα προβλήματα και το πώς τα αντιμετωπίσαμε.Παίρνουμε κουράγιο ο ένας από τον άλλον.Στην ομάδα παρίσταται και ψυχολόγος,ο οποίος λειτουργεί ως συντονιστής και καθοδηγητής στη νέα μας ζωή» σχολιάζει.

Jan 222011
 

πηγή: psi-action

Το Time to Change αποτελεί μια κοινή προσπάθεια οργανισμών ψυχικής υγείας της Μ. Βρετανίας με σκοπό την καταπολέμηση του στίγματος και των διακρίσεων που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι με ψυχιατρική εμπειρία. Για την παραπάνω “ταινία” μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Για να ενημερωθείτε για τις δράσεις του “Time to Change”, επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του προγράμματος.

Jan 222011
 

Μια είδηση ηλεκτρονικού εγκλήματος που πριν από λίγα χρόνια θα έμοιαζε επιστημονική φαντασία. Πολλά έχουν γραφτεί για τα δικαιώματα ρύπων και το εμπόριο γύρω από αυτά. Τώρα μαθαίνουμε (οι πολλοί) ότι βγαίνουν και στην παράνομη αγορά!

Τι καλά που θα ήταν να έχουμε ορίσει από μόνοι μας και δικαιώματα εκπομπής ρύπων ανθρώπινης συμπεριφοράς. Ο καθένας για τον εαυτό του. Με προσωπική επίγνωση κι ευθύνη.

«Φτερά» έκαναν δικαιώματα εκπομπών ρύπων

Δικαιώματα εκπομπών ρύπων, συνολικής άξιας 30 εκατομμυρίων ευρώ, κατάφεραν να αποσπάσουν και να μεταπουλησoυν παράνομα στην αγορά χάκερς σπάζοντας κωδικούς εθνικών μητρώων σε 14 χώρες της Ευρώπης. Ανάμεσα στις χώρες που δέχθηκαν επίθεση είναι και η Ελλάδα. Σύμφωνα με πληροφορίες, αφαιρέθηκαν τριακόσιες χιλιάδες δικαιώματα ρύπων, συνολικής αξίας 4,5 εκατομμύρια ευρώ, που ανήκαν σε μεγάλη τσιμεντοβιομηχανία.

Tο Σώμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος και το Σώμα Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος, με τη συνεργασία της Europol, προσπαθούν να εντοπίσουν τα ψηφιακά ίχνη των δραστών. Θύματα παρομοίων κλοπών έχουν πέσει η Τσεχία, η Eσθονία, η Αυστρία και η Πολωνία.

Ωστόσο, σύμφωνα με τα πρώτα ευρήματα εμπλέκεται ένας υπολογιστής από την Ελλαδα ενώ η διαδρομή των δικαιωμάτων ρύπων πέρασε και από τη Ρουμανία.  Το σίγουρο είναι ότι τα δικαιώματα κατέληξαν και αγοράστηκαν από μία Βρετανική, μία Γαλλική και μία Τσεχική εταιρία, φυσικά σε χαμηλότερη από την τρέχουσα τιμή.

Το ερώτημα είναι πως θα αποζημιωθεί η Ελληνική εταιρία που έχασε 4,5 εκατομμύρια ευρώ αφού τα δικαιώματα δεν είναι ασφαλισμένα, ενώ ούτε το ελληνικό μητρώο φαίνεται να έχει ευθύνη, αφού η πλατφόρμα μέσω της οποίας γινόταν οι συναλλαγές φαίνεται να έχει κενά ασφαλείας. Η εταιρία που την εγκατέστησε στην Ελλάδα είναι η Αυστριακή Smartech, η οποία δέχθηκε επίθεση και στην έδρα της.

Σε κάθε περίπτωση υπάρχει ανάγκης βελτίωσης του συστήματος.