Dec 312010
 

Σε λίγες ώρες φεύγει το 2010. Χρονιά αλλιώτικη από ό,τι κάποιοι την περιμέναμε. Χρονιά με καινούργια ορολογία για παλιά προβλήματα. Άνθρωποι γύρω μας ζούσαν την «κρίση» εδώ και χρόνια. Η έλλειψη αξιοπρεπούς μισθού ή μεροκάματου, η έλλειψη ασφάλισης. ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, στέγης, εκπαίδευσης, πρόνοιας, ήταν η καθημερινή πραγματικότητα γύρω μας. Αλλά όχι για τους πολλούς. Οι «πολλοί» είχαν την ψευδαίσθηση ασφάλειας μέσα από δάνεια, πιστωτικές κάρτες και υποταγή σε έναν τρόπο ζωής που δέχτηκαν αδιαμαρτύρητα να ακολουθήσουν (μαζί με την υποταγή σε ένα πολιτικό σύστημα από το οποίο καρπώθηκαν πολλοί και αποδέχτηκαν άλλοι τόσοι γιατί ‘κάποτε θα έρθει και η σειρά μας να φάμε’).

Μέσα στο 2010 είδαμε να καταρρέει μπροστά στα μάτια μας ένα κοινωνικό-οικονομικό σύστημα που παραπατούσε εδώ και καιρό. Απλά τώρα τελείωσαν τα ψέματα. Και ήρθε μια καινούργια ορολογία στη ζωή μας. Η «διάσωση» έγινε επικίνδυνη λέξη, ονομάστηκαν «αναγκαίες θυσίες» πράγματα που λίγα χρόνια πριν έμοιαζαν επιστημονική φαντασία. Δικαιώματα κατακτημένα με ιδρώτα και αίμα καταργήθηκαν με μια υπογραφή. Ανάλογα με την πολιτική σου θέση τα βλέπεις όλα αυτά σαν καταδίκη ή σαν διάσωση. Τα πρόσωπα σοβάρεψαν και γίναμε όλοι σκυθρωποί.

Με το καλό να φύγει το 2010. Μας τρόμαξε, μας ταρακούνησε, μας απείλησε, μας φόβισε. Το 2011 έρχεται με πολλές ανατροπές. Κι αν δεν τις έχεις κάνει ως τώρα, έχεις ακόμα καιρό. Έχουν κι αισιόδοξη όψη οι ανατροπές. Οι προκλήσεις είναι ακόμα μπροστά μας: να αναλογιστούμε τον τρόπο που ζούσαμε και τον τρόπο που θέλουμε να ζήσουμε, να ορίσουμε από την αρχή τι σημαίνει αλληλεγγύη, τι σημαίνει κοινότητα, να αναθεωρήσουμε αξίες και πρότυπα (πάντα καλό αυτό!), να περιφρουρήσουμε την ανθρωπιά μας, να αναγνωρίσουμε τη βία σε όλες της τις μορφές, να δυναμώσουμε την επίγνωση μας, να μην σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε για το κοινό καλό.

Dec 282010
 

Ανήμερα Χριστούγεννα έφυγε η φίλη και συνάδελφος Edna Holt. Από τα ιδρυτικά μέλη του RSPOP-UK, αφιέρωσε τη ζωή της στην εκπαίδευση. Εργαζόταν στο Bristol και ήταν ενεργό μέλος των ομάδων που συντόνιζαν Συναντήσεις Πόλης (Open Forums) πάνω σε θέματα διαφορετικότητας και ποικιλομορφίας.

Θα μας λείψουν οι συναντήσεις μας στα Worldwork Seminars, το απίστευτο χιούμορ της και η ικανότητα της να εκφράζεται με πάθος και συναίσθημα για ότι έκρινε σημαντικό. Από τη στιγμή που άκουσα οτι δεν είναι πια μαζί μας, ηχεί στα αυτιά μου η φωνή της. ‘Οποτε μας έβλεπε, με μεγάλο χαμόγελο έλεγε ‘καλημέρα!’ σε άψογα ελληνικά… Όπως έγραψε και η Amy Mindell ανακοινώνοντας το θάνατο της ‘Goodbye and hello Edna’.

Dec 232010
 

Δεν γράφουμε συχνά για βιβλία σχετικά με εστιατόρια σε αυτό το blog (μάλλον ποτέ δεν έχουμε γράψει για βιβλίο σχετικά με εστιατόριο). Αλλά αυτό το βιβλίο είναι μια ξεχωριστή περίπτωση. Το Balthazar του 1973-1983 το θυμούνται οι παλιοί. Άφησε ιστορία στην Αθήνα. Αυτή η ιστορία, μαζί με τις υπέροχες συνταγές του, είναι διαθέσιμη πλέον σε βιβλίο.

Η κουζίνα του Balthazar (1973-1983)

Συνταγές και ιστορίες από ένα εστιατόριο της Αθήνας

Κείμενα και Επιμέλεια: Λίλα Παλαιολόγου – Βαγγέλης Πελέκης

Εκδόσεις: Ιστός

Κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 2010 το βιβλίο “Η κουζίνα του Balthazar 1973-1983” από τις εκδόσεις Ιστός. Στις 325 σελίδες του βιβλίου παρουσιάζονται με καλαίσθητο τρόπο 277 δοκιμασμένες συνταγές από όλη την Ελλάδα και τον κόσμο, με ειδικό κεφάλαιο για την ινδική κουζίνα. Οι πρωτότυπες αυτές συνταγές έκαναν το εστιατόριο Balthazar διάσημο όταν πρωτοάνοιξε τις πόρτες του τον Σεπτέμβριο του 1973. Οι Αθηναίοι ακόμα μιλούν για τις γευστικές αλλά και κοινωνικές εμπειρίες που έζησαν εκεί.

Στο χώρο κυριαρχούσαν οι προσωπικότητες των ιδιοκτητών: της Καίη Τσιτσέλη και του Νίκου Παλαιολόγου. Συγγραφέας η πρώτη, με διεθνή ακτινοβολία (κρατικό βραβείο διηγήματος 1999), κοσμοπολίτης, Μυκονιάτης στην καταγωγή ο δεύτερος, έκαναν μαζί ένα εκρηκτικό συνδυασμό. Το εγχείρημά τους να στήσουν το Balthazar, ένα εστιατόριο υψηλών προδιαγραφών και πρωτότυπων γεύσεων, βρήκε ανταπόκριση στην αστική τάξη της Αθήνας ενώ ταυτόχρονα έδωσε στέγη σε καλλιτέχνες και διανοούμενους της μεταπολίτευσης. Το πνεύμα αυτό μεταφέρεται και στο βιβλίο που εκτός από τις ενδιαφέρουσες συνταγές διανθίζεται και με φωτογραφίες από δεκάδες μοναδικά έργα τέχνης καλλιτεχνών-θαμώνων του εστιατορίου αλλά και με ιδιαίτερα αντικείμενα από τις συλλογές του συλλέκτη Νίκου Παλαιολόγου. Έργα του Αλέξη Ακριθάκη, του Μίνου Αργυράκη, του Περικλή Βυζάντιου, του Γιάννη Γαΐτη, του Τάκη, του Paolo Colombo, του Γιάννη Τσαρούχη, του Κοσμά Ξενάκη, του Θέμου Μάιπα και πολλών άλλων καλλιτεχνών κοσμούν τις σελίδες του βιβλίου.

Η κόρη τους Λίλα Παλαιολόγου και ο σύζυγός της Βαγγέλης Πελέκης ξεκίνησαν την προσπάθεια αυτής της έκδοσης ήδη από το 2003 όταν ακόμα ο Νίκος Παλαιολόγος ζούσε, μιας και βρέθηκε στα χέρια τους ένας ολόκληρος κόσμος από φωτογραφίες, κείμενα, άρθρα, επιστολές, συνταγές, όλα γύρω από το Balthazar.

Μαγείρεψαν μαζί με το Νίκο, δοκίμασαν, διόρθωσαν και… ιδού το αποτέλεσμα, δέκα χρόνια μετά: “Η κουζίνα του Balthazar 1973-1983”. Ο σχεδιασμός έγινε από την ίδια την Λίλα Παλαιολόγου ενώ τα κείμενα τα έγραψαν μαζί με το Βαγγέλη Πελέκη. Στη εισαγωγή παρατίθενται κείμενα των Καίη Τσιτσέλη, Λίλας Παλαιολόγου, Edmund Keeley, Παναγιώτη Παπαϊωάννου, Προκόπη Δούκα, Francoise Arvanitis, Κerin Hope, Μαρίνας Ηλιάδη και Jean Bernier, Νίκης Καναγκίνη, Έρσης Σωτηροπούλου, Βαγγέλη Πελέκη, Νίκου Παλαιολόγου και ένα ποίημα της Αγγλίδας ποιήτριας Ruth Padel, όλοι μάρτυρες αυτού του μύθου!

Ένα βιβλίο φαγητού και τέχνης ή της τέχνης του φαγητού!

Dec 232010
 

πηγή: Καθημερινή

Λεωφορείο το τέρας

της Μαριαννας Τζιαντζη

Tις τελευταίες ημέρες, έγιναν πολλές τηλεοπτικές συζητήσεις για τον ξυλοδαρμό του Κωστή Χατζηδάκη, καθώς και για τις απεργίες στα δημόσια μέσα μεταφοράς. Διαφορετικά θέματα, που όμως τα συνδέει ένα αμείλικτο νήμα: η περιρρέουσα, η μουλωχτή και πολιτικά ακατέργαστη κοινωνική οργή. Τουλάχιστον αυτό διαπίστωσα τη Δευτέρα, στη διάρκεια μιας πολύωρης διαδρομής με λεωφορείο από μια συνοικία της Αθήνας προς το κέντρο.

Το λεωφορείο είχε γεμίσει από την αφετηρία. Πλήθη περίμεναν στις στάσεις, όμως οι τυχεροί σαρδελοποιημένοι επιβάτες εκλιπαρούσαν ή και απειλούσαν τον οδηγό να μη σταματήσει για να τους παραλάβει. Τι και αν κάποιοι επιβάτες ήθελαν να κατεβούν; Oι πύλες της κολάσεως δεν έπρεπε να ανοίξουν. Κι εδώ κόλαση ήταν οι «άλλοι».

Εύκολα ο εκνευρισμός μετατρέπεται σε αγριότητα. Σύντομα όλοι έβριζαν όλους. Οχι μόνο τον «Γιωργάκη», αλλά και τους «χαζούς οικονομολόγους», τους απεργούς, τις «γριές που κατεβαίνουν για ψώνια» ή τους «Πακιστανούς που παίρνουν το λεωφορείο για να πάνε βόλτα στα γκέτο τους». Στην Αλαμπάμα, την εποχή της Ρόζας Παρκς, τουλάχιστον οι αρχές επέτρεπαν στους μαύρους να επιβιβάζονται στα λεωφορεία, αρκεί να κάθονταν στα πίσω καθίσματα. Στην Ελλάδα του 2010 κάποιοι βλέπουν με μισό μάτι τους Ασιάτες που μας πιάνουν τις θέσεις.

Κάποιος ηλικιωμένος προτείνει το λιντσάρισμα του οδηγού που δεν μπορεί να επιβάλει την τάξη. Ευτυχώς, η πρότασή του δεν βρίσκει ανταπόκριση…

Εκτακτη κατάσταση, όχι καθημερινή. Σαν να βρεθήκαμε ξαφνικά στον Τρίτο Κόσμο, εκεί που νομίζαμε ότι ζούσαμε στον πρώτο. «Επιστρέφουμε στο ’20, στο ’20!» κραυγάζει μια κυρία, μάλλον μεταπολεμικά γεννημένη.

«Ο ύπνος της Λογικής γεννά τέρατα», όμως και η διάλυση των συγκοινωνιών και το κυκλοφοριακό χάος γεννούν επιβάτες-τέρατα, αλλά και οδηγούς Ι.Χ.-τέρατα. Για την ακρίβεια, τέρατα γεννά η διάλυση της ζωής μας, o τρόμος της ανεργίας και της εξαθλίωσης, το χύμα μίσος που στρέφεται κατά των «πάνω», των πολιτικών, αλλά και κατά του διπλανού μας, με αποτέλεσμα οι μισοί Ελληνες να τα βάζουν με τους άλλους μισούς, π.χ., οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα εναντίον των υπαλλήλων του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ. Οχι απλώς γιατί εσείς να είστε «προστατευμένοι» κι όχι εγώ, αλλά γιατί να μην είστε κι εσείς απροστάτευτοι σαν κι εμένα;

Η νέα εποχή γεννά και τον πρωτογονισμό και την αυτοδικία – και δείγμα αυτής της νέας βαρβαρότητας δεν είναι μόνο η αναλγησία των «πάνω», αλλά και η βία των «κάτω» που μπορεί να στρέφεται εναντίον κάθε επίκαιρου στόχου: όχι μόνο κατά του κ. Χατζηδάκη, αλλά όλων των βουλευτών και των πολιτικών, των δημοσιογράφων, των συνδικαλιστών, των αλλοδαπών κ.ά.

Αναπόφευκτα, η νέα εποχή γεννά, με χίλιες αντιφάσεις, και μια νέα κοινωνική και πολιτική συνείδηση που δεν έχει το πρόσωπο του τέρατος. Προς το παρόν, αυτή η συνείδηση παραμένει φευγαλέα, άπιαστη, αλλά όχι ανύπαρκτη – και ας μην την έχουν ακόμα συλλάβει οι κεραίες της τηλεόρασης.

Dec 222010
 

Καλύτερη ταινία μικρού μήκους στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους,

Καλύτερη ταινία μικρού μήκους στο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Πάτρα και ειδικό βραβείο

Ειδική Μνεία στο Πεσκάρα Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους

Ειδική Μνεία στην Νάουσα Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους

Silber Metal στο Φεστιβάλ der Nationen

Silber Metal στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Des Nightkommerziellen Films

Κι άλλο ένα βίντεο (χωρίς βραβεία απο φεστιβάλ) από το BBC News…

Dec 202010
 

Quants: οι μάγοι μαθηματικά και προγραμματιστές υπολογιστών στο μηχανοστάσιο του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος μας, ο οποίος σχεδίασε τα χρηματοοικονομικά προϊόντα που συνέτριψαν σχεδόν την Wall Street. Η πιστωτική κρίση έδειξε πόσο το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα εξαρτάται όλο και περισσότερο από μαθηματικά μοντέλα που προσπαθούν να ‘ποσοτικοποιήσουν’ (quantify) την ανθρώπινη (οικονομική) συμπεριφορά. Τώρα οι quants βρίσκονται στο επίκεντρο μιας ακόμη τεχνολογικής επανάστασης στον τομέα των οικονομικών: διαπραγμάτευση με την ταχύτητα του φωτός.

Ποιοι είναι οι κίνδυνοι από τη αντιμετώπιση της οικονομίας και των αγορών της, ως μια περίπλοκη μηχανή; Θα είμαστε σε θέση να διατηρήσουμε τον έλεγχο αυτού του μοντέλου ή έχουμε δημιουργήσει ένα τέρας;


Μια ιστορία για την απληστία, φόβο και το απρόοπτο από τη Wall Street.

Dec 192010
 

Το “Τρέχοντας…για τα παιδιά στο δρόμο” είναι μία πρωτοβουλία που φέρνει κοντά την άθληση με την κοινωνική προσφορά.

Συγκεκριμμένα, ερασιτέχνες δρομείς δηλώνουν εκ των προτέρων ότι προτίθενται να τρέξουν σε επιλεγμένους αγώνες μεγάλων αποστάσεων (τουλάχιστον 15 χιλιομέτρων) με στόχο να συγκεντρωθούν χρήματα για ένα κοινωφελή στόχο. Στην περίπτωση μας, για την ανάπτυξη των παραμβάσεων της ΑΡΣΙΣ Κοινωνικής Οργάνωσης Υποστήριξης Νέων, για τα παιδιά που εργάζονται στο δρόμο.

Παράλληλα, πολίτες που υποστηρίζουν την προσπάθεια αυτή, δηλώνουν ότι προτίθενται να καταθέσουν σε ειδικό λογαριασμό ένα ποσό που αντιστοιχεί στα χιλιόμετρα που έχουν διανύσει οι δρομείς.

Κάθε υποστηρικτής/-τρία μπορεί να δηλώνει ότι θα καταθέσει ένα ποσό που αντιστοιχεί σε κάθε χιλιόμετρο που διανύει δρομέας της επιλογής του/της, που συμμετέχει σε ένα αγώνα (π.χ. 1€/χιλιόμετρο). Τα ποσά αυτά εμφανίζονται σε πίνακα στην σελίδα του site που αφορά τους αγώνες.

Στο site θα βρείτε πληροφορίες και νέα για την πρωτοβουλία αυτή όπως και για την δουλειά της ΑΡΣΙΣ με τα παιδιά στο δρόμο.

Αν θέλετε, μπορείτε να γίνετε μέλη, ως δρομείς ή/και ως υποστηρικτές, (κάνοντας κλικ στη λέξη register, δεξιά) και στην συνέχεια να συμμετέχετε στην συγκέντρωση χρημάτων, τρέχοντας ή υποστηρίζοντας δρομείς σε κάποιον αγώνα!

Επίσης μπορείτε να πάρετε μέρος στο φόρουμ, συζητώντας θέματα που αφορούν και άλλους δρομείς ή υποστηρικτές της προσπάθειας.

Αν σας αρέσει η ιδέα, διαδώστε την και στους φίλους σας…

Dec 192010
 

Ξεφυλλίστε τον Αντίχτυπο, την ειδική απεργιακή έκδοση της Διακλαδικής Πρωτοβουλίας ΜΜΕ.

[issuu viewmode=presentation layout=http%3A%2F%2Fskin.issuu.com%2Fv%2Flight%2Flayout.xml showflipbtn=true documentid=101216132940-2d4ff63160a14b10854eb3628cb2e6b8 docname=antixtipos username=voria loadinginfotext=antixtipos%20demo showhtmllink=true tag=politics width=420 height=609 unit=px]

Dec 172010
 

πηγή: psi-action

Από τον Σύλλογο για την Ψυχική Υγεία – Σ.Ο.Ψ.Υ. Πάτρας λάβαμε το κείμενο της ομιλίας του κ. Γιάννη Χαραμίδη, μέλους του Δ.Σ. του Συλλόγου και λήπτη υπηρεσιών ψυχικής υγείας, στο Επιστημονικό Συνέδριο με θέμα: “Η Ψυχιατρική στην Κοινότητα” που πραγματοποιήθηκε στο Συνεδριακό Κέντρο του Πανεπιστημίου Πατρών στις 11 και 12 Δεκεμβρίου 2010:

“Στο πνεύμα των Χριστουγέννων που πλησιάζουν έτυχε να δω την Ιστορία του Σκρούντζ και του φαντάσματος των Χριστουγέννων. Επειδή η διάθεσή μου δεν ήταν και η καλύτερη έκανα διάφορους συνειρμούς με αφορμή αυτή τη χριστουγεννιάτικη ιστορία. Θα ευχόμουν δηλαδή να έλθει το φάντασμα της ψυχικής υγείας στον ύπνο των επαγγελματιών ψυχικής υγείας (ψυχιάτρων, ψυχολόγων, κοινωνικών λειτουργών, νοσηλευτών) και να τους βοηθήσει έστω και στο όνειρό τους να μπουν στη θέση των ληπτών υπηρεσιών ψυχικής υγείας ή μάλλον για την ελληνική πραγματικότητα των πελατών. Θα ΄θελα να νιώσουν την απόγνωση που νιώθουμε, όταν ζητάμε ραντεβού και αυτό δίνεται μετά από κάποιους μήνες λες και το πρόβλημα μπορεί να περιμένει. Θα ΄θελα να νιώσουν στο πετσί τους αυτό που ο καθηγητής Στυλιανίδης ονομάζει «κτηνιατρική» περιγράφοντας το δεκάλεπτο θεραπευτικής επικοινωνίας μεταξύ αρρώστου και ψυχιάτρου στα πλαίσια της ψυχοθεραπευτικής φαρμακοθεραπείας. Θα ΄θελα να αισθανθούν την εξωλεκτική επικοινωνία αδιαφορίας και απάθειας που εισπράττουμε απ’ όλο το στελεχιακό δυναμικό της θεραπευτικής ομάδας εμείς οι ψυχιατρικά νοσούντες περιμένοντας έξω από τις Μονάδες Ψυχικής Υγείας.

Αν όλα αυτά μπορούσαν να συμβούν τότε θα μπορούσα και εγώ να σας περιγράψω τα συναισθήματα μου και των άλλων φίλων μου για το τι είναι ο ΣΟΨΥ για μας. Είναι το καταφύγιο μας απέναντι σ’ ένα απάνθρωπο σύστημα υπηρεσιών ψυχικής υγείας που δεν μας καταλαβαίνει και δεν λαμβάνει υπόψη του τις πραγματικές μας ανάγκες. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι πρέπει να αισθανόμαστε και ευγνωμοσύνη για το ράντζο της ψυχιατρικής κλινικής, για το δεκάλεπτο της επικοινωνίας με το ψυχίατρο, για τη ψυχοεκπαίδευση με το ψυχολόγο, για την εργασιακή αποκατάσταση με τον κοινωνικό λειτουργό, για την εκπαίδευση στην αυτοφροντίδα από το νοσηλευτή. Στο ΣΟΨΥ λοιπόν μαζευόμαστε και ανάμεσα στα άλλα μοιραζόμαστε και τον πόνο μας, την απογοήτευσή μας, τη λύπη μας και τη χαρά μας για προσωπικές μας στιγμές και νιώθουμε για λίγο άνθρωποι. Αυτό είναι ο ΣΟΨΥ για μας. Μας κάνει να αισθανόμαστε ΑΝΘΡΩΠΟΙ μέσα σ’ ένα κόσμο απάνθρωπο. Είναι και το μόνο που μας έχει απομείνει σ’ ένα κόσμο πραγματικά σκληρό. Αφού μοιραστούμε λοιπόν τα συναισθήματά μας και δώσουμε κουράγιο ο ένας στον άλλο παίρνουμε δύναμη να αντέξουμε το δύσκολο δρόμο μας.

Είναι φορές όμως που λέμε αν δεν υπήρχε ο ΣΟΨΥ στη ζωή μας τι θα γινόμασταν; Θα επαναστατούσαμε εμείς οι στιγματισμένοι; Ποιος θα μας καταλάβαινε; Ευτυχώς ο ΣΟΨΥ υπάρχει και όσο υπάρχει μας στηρίζει, μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε και να στρατευτούμε στην προσπάθειά του να προβάλει ως σύλλογος εκπροσώπησης και των ληπτών υπηρεσιών ψυχικής υγείας τα δίκαια αιτήματά μας για ένα πιο ανθρώπινο σύστημα υπηρεσιών ψυχικής υγείας. Ωστόσο, αν το φιλοσοφήσει κανείς από μια μεριά καλύτερα που τα πράγματα είναι έτσι. Καλύτερα που είμαστε εμείς από τη μεριά των «πελατών», αλλά έχουμε την ανθρωπιά μας και μπορούμε να μοιραζόμαστε τον πόνο μας. Οπότε κάνοντας μια ευχή στο φάντασμα των Χριστουγέννων λέω να μην περάσει από το χώρο της ψυχικής υγείας, άλλωστε για να μην είμαι άδικος υπάρχουν και εκεί άνθρωποι που κάνουν ό,τι μπορούν αλλά από μόνοι τους δεν αρκούν για να αλλάξουν μια πραγματικότητα που για εμάς τους λήπτες υπηρεσιών δεν είναι καθόλου ευχάριστη. Ούτως ή άλλως φάντασμα είναι και η ψυχική υγεία στην Ελλάδα φτιαγμένη να εξυπηρετεί αυτούς που εργάζονται και όχι αυτούς που πραγματικά έχουν ανάγκη. Καληνύχτα λοιπόν σ’ όλους και εύχομαι το φάντασμα των Χριστουγέννων ας μην ταράξει τον ύπνο και τη μακαριότητα κανενός …”

*Η φωτογραφία είναι από τοπική εφημερίδα και τη βρήκαμε στη σελίδα που διατηρεί ο Σ.Ο.Ψ.Υ. Πάτρας στο facebook

Dec 162010
 

23 γνωστοί ραδιοφωνικοί παραγωγοί εκπέμπουν live από τη Στροφή

Χρήστος Μιχαηλίδης, Σπύρος Σεραφείμ, Άκης Έβενης, Γιάννης Καλαμίτσης, Γιώργος Χουδαλάκης, Παύλος Τσίμας, Γιώργος Μουχταρίδης, Mενέλαος Καραμαγγιώλης, Κωνσταντίνος Τζούμας, Κατερίνα Καφεντζή, Χρήστος Φερεντίνος, Κώστας Αρβανίτης, Οδυσσέας Ιωάννου, Πάνος Χρυσοστόμου, Γιάννα Τριανταφύλλη, Μάκης Μηλάτος, Άρης Δαβαράκης, Γιάννης Πετρίδης, Μάκης Προβατάς, Αντώνης Πανούτσος, Γρηγόρης Ψαριανός, Γιάννης Τριάντης, Κατερίνα Ακριβοπούλου…

Ενώνουν τις ραδιοφωνικές τους φωνές live στη διαδικτυακή συχνότητα του ΚΕΘΕΑ ΣΤΡΟΦΗ στις 20 Δεκεμβρίου 2010. Έτσι, η ομάδα ραδιοφώνου των εφήβων του θεραπευτικού προγράμματος μεγαλώνει για μία ημέρα, καθώς οι 23 παραγωγοί θα εκπέμψουν από το στούντιο της θεραπευτικής κοινότητας στον Άγιο Παντελεήμονα, με πρωτοβουλία της ραδιοφωνικής στήλης τετΡΑΔΙΟ του Δημήτρη Κανελλόπουλου (Ελευθεροτυπία) και του Κώστα Αρβανίτη (ΕΡΤ).

Αφορμή είναι η δημοσιοποίηση της επίσημης έναρξης του προγράμματος του διαδικτυακού ραδιοφώνου «web-radio ΚΕΘΕΑ ΣΤΡΟΦΗ» στη συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιείται στις 20 Δεκεμβρίου στις 12 το μεσημέρι (Φυλής 150, Άγ. Παντελεήμονας Αχαρνών, κτίριο του Συλλόγου Οικογένειας ΚΕΘΕΑ ΣΤΡΟΦΗ).

Το πρόγραμμα της 20ης Δεκεμβρίου του «web-radio ΚΕΘΕΑ ΣΤΡΟΦΗ» θα αναμεταδίδεται και από τη συχνότητα του Ράδιο Φιλία 106,7 όλη την ημέρα και από τον 105,5 στο Κόκκινο από τις 3 το μεσημέρι και μετά. Επίσης, κάποιες ώρες του προγράμματος θα αναμεταδίδονται και από άλλους ραδιοσταθμούς των FM (σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και επαρχία). Στο διαδίκτυο το πρόγραμμα θα ακούγεται μέσω του www.e-tetRadio.gr που υποστηρίζει την όλη προσπάθεια, του mindradio.gr και αρκετών άλλων web radios. Σημειώνεται ότι το διαδικτυακό ραδιόφωνο εκπέμπει από το site του ΚΕΘΕΑ ΣΤΡΟΦΗ.

Η ολοκλήρωση της λειτουργίας του web-radio έγινε στο πλαίσιο του προγράμματος «Υποστήριξη πρωτοβουλιών για νέους 2010» της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς. Το web-radio του ΚΕΘΕΑ ΣΤΡΟΦΗ αποτελεί ένα βήμα επικοινωνίας των εφήβων και νεαρών ενηλίκων μελών του προγράμματος με την ευρύτερη κοινωνία, μέσω του οποίου επιτυγχάνονται οι στόχοι της ενημέρωσης για το πρόβλημα των ναρκωτικών, της διάδοσης μηνυμάτων πρόληψης, της άρσης των προκαταλήψεων για τους πρώην χρήστες, αλλά και η συστηματική εκπαίδευση των εμπλεκόμενων στο αντικείμενο του σχεδιασμού, της οργάνωσης, του προγραμματισμού και της λειτουργίας ενός διαδικτυακού ραδιοφωνικού σταθμού.

Αναλυτικά το πρόγραμμα της 20ης Δεκεμβρίου:

08.00 – 09.00: Χρήστος Μιχαηλίδης (Ελευθεροτυπία, ΕΡΤ)

09.00 – 10.00: Σπύρος Σεραφείμ / Άκης Έβενης (e-tetRadio – ΒΗΜΑ FM)

10.00 – 11.00: Γιάννης Καλαμίτσης / Γιώργος Χουδαλάκης (Real FM)

11.00 – 12.00: Παύλος Τσίμας (ΤΑ ΝΕΑ, ΒΗΜΑ FM), Γιώργος Μουχταρίδης (KOSMOS 93.6)

12.00 – 13.00: Mενέλαος Καραμαγγιώλης (Τρίτο Πρόγραμμα)

13.00 – 14.00: Κωνσταντίνος Τζούμας / Κατερίνα Καφεντζή (Εν Λευκώ 87,7)

14.00 – 15.00: Χρήστος Φερεντίνος (με καλεσμένο τον Κωστή Μαραβέγια)

15.00 – 16.00: Κώστας Αρβανίτης (ΝΕΤ) με τη Φυλή των Φίλων

16.00 – 17.00: Οδυσσέας Ιωάννου (με καλεσμένο τον Μίλτο Πασχαλίδη)

17.00 – 18.00: Πάνος Χρυσοστόμου / Γιάννα Τριανταφύλλη μαζί με την ομάδα ραδιοφώνου της ΣΤΡΟΦΗΣ (Δεύτερο Πρόγραμμα)

18.00 – 19.00: Μάκης Μηλάτος (105,5 Στο Κόκκινο)

19.00 – 20.00: Άρης Δαβαράκης (Αθήνα 9,84)

20.00 – 21.00: Γιάννης Πετρίδης (ΕΡΤ)

21.00 – 22.00: Μάκης Προβατάς / Αντώνης Πανούτσος / Γρηγόρης Ψαριανός (ΒΗΜΑ FM, NOVA Σπορ 94,6)

22.00 – 23.00: Γιάννης Τριάντης (Ελευθεροτυπία)

23.00 – 24.00: Κατερίνα Ακριβοπούλου (Σκάι 100,3)

Dec 162010
 

Αυτούς τους τοίχους βλέπoυμε περπατώντας στην Αθήνα. Και καλούμαστε να παραμείνουμε δημιουργικοί, παραγωγικοί και αισιόδοξοι. Είμαστε μια πόλη υπό την επιρροή του ‘fight or flight response‘. Πιθανά ήδη να έχουμε φτάσει στο ‘freeze response‘. Οι συνέπειες της κρίσης δεν είναι μόνο οικονομικές και κοινωνικές. Είναι και βαθιά ψυχολογικές και υπαρξιακές. Αυξάνονται τα σωματικά συμπτώματα, οι αγχώδεις διαταραχές, οι κρίσεις πανικού. Η κατάθλιψη θεριεύει, και σχέσεις κλονίζονται. Μέχρι πρόσφατα  για πολύ κόσμο η κρίση αφορούσε ‘κάποιους άλλους’. Τώρα που έχει φτάσει στο κατώφλι ‘των πολλών’  ίσως αναζητήσουμε νέους τρόπους. Τελικά, ισχύει οτι τα πράγματα πρέπει να γίνουν πολύ χειρότερα, πριν γίνουν καλύτερα;

τ

(ευχαριστώ την ΒΜ για τις φωτογραφίες)

Dec 162010
 

Shock Doctrine in Athens

Εντυπώσεις και παρατηρήσεις από την γενική απεργία και πορεία της 15.12.2010, Αθήνα:

1. Tο πλήθος μεγάλο. Οχι τόσο μεγάλο όσο της 5.5.2010, αλλά πολύ μεγάλος αριθμός, ίσως και πάνω από 40 χιλιάδες. Η διάθεση: όχι η οργή του Μαΐου. Πιο παγωμένα και σκληρά τα πρόσωπα, εμφανώς λιγότερη αθωότητα.

2. Τακτική της Αστυνομίας. Δακρυγόνα και άλλα χημικά πάνω στο σώμα των μπλοκ διαδηλωτών, ιδίως στην πλατεία Συντάγματος, από τα ξενοδοχεία έως όλη την αρχή της Πανεπιστημίου. Τα χημικά σπάνε τη συνέχεια της πορείας. Τα μπλοκ, ιδίως όσα δεν έχουν σφιχτή οργάνωση, με αλυσίδες, πανώ, αλληλοαναγνώριση κ.λπ., σπάνε και οι διαδηλωτές σκορπάνε πανικόβλητοι μόλις πέσουν βομβίδες χημικών γύρω τους, διότι η κατάσταση για αναπνευστικό και μάτια γίνεται αφόρητη. Στριμωγμένοι σε τοίχους και κάγκελα κινδυνεύουν να ποδοπατηθούν.

3. Τακτική της Αστυνομίας. Πολυπληθείς ομάδες ασφαλιτών undercover, με μαύρα ρούχα, μπουφάν, κουκούλες και μάσκες, ξύλα, κινούνται μέσα στα μπλοκ και μέσα στους σκόρπιους διαδηλωτές που τρέχουν κυνηγημένοι από χημικά και ΜΑΤ. Ξαφνικά αρχίζουν συλλήψεις. Οταν δεν κινούνται μέσα στους διαδηλωτές, καλύπτονται πίσω από διμοιρίες ΜΑΤ, ή κινούνται ανά αραιές άτυπες ομάδες ανάμεσα σε σκόρπιους διαδηλωτές και αποχωρούντες. Είναι, ως επί το πλείστον νεαράς ηλικίας, 20-30 ετών, μερικοί μοιάζουν με λαϊκά στοιχεία και χούλιγκαν, ανάμεσά τους υπάρχουν και κοπέλες. Φοβούνται πολύ την αποκοπή από τους υπόλοιπους της αγέλης και την απώλεια κάλυψης από ΜΑΤ.

4. Η ρητορική στα γκράφιτι και τις αφίσες (slideshow) έχει αλλάξει πολύ, από τον Δεκέμβρη του 08 και τον Μάιο του 10. Ο ρομαντισμός και ο αιχμηρός ελιτισμός των αντεξουσιαστών έχει μεταλλαγεί σε γυμνό, ευθύ, ταξικό, αντικαπιταλιστικό και αντικυβερνητικό λόγο. Μιλούν πλέον για “Χούντα του ΓΑΠ” και καταφέρονται εναντίον και της κυβέρνησης συγκεκριμένα, και όχι αορίστως εναντίον του συστήματος. Στόχος είναι το κεφάλαιο, το ΔΝΤ, η τρόικα, η κυβέρνηση, όχι αορίστως το αλωμένο φαντασιακό. Οι αναρχοαυτόνομοι φαίνεται να εγκαταλείπουν τον κόσμο της επιθυμίας και στρέφονται στον κόσμο της ανάγκης: υπερασπίζονται ευθέως τον κόσμο της εργασίας. Οι μπάχαλοι έχουν μειωθεί αισθητά. Αμυνα ή ωρίμανση;

5. Ο βουλευτής Κ. Χατζηδάκης φαίνεται να υπέστη επίθεση από μεσήλικους διαδηλωτές, προφανώς εργαζόμενους ή άνεργους, και όχι από νεαρούς μπάχαλους. Αυτό είναι ένα νέο στοιχείο επίσης. Οι εκδηλώσεις βίας με στόχο πολιτικούς δεν προέρχονται πλέον από τους συνήθεις ύποπτους, αλλά από μεσήλικους λαϊκών στρωμάτων.

6. Πολλοί ανένταχτοι διαδηλωτές παραμένουν στους δρόμους πολλή ώρα μετά τη διάλυση της πορείας, αντιμετωπίζουν τα ΜΑΤ και τους μασκοφόρους ασφαλίτες φραστικά, προσπαθούν να αποτρέψουν συλλήψεις του σωρού. Φωνάζουν “Ντροπή σας”, “Χούντα”, “Είστε ντροπή για τη δημοκρατία” “Δέρνετε ανέργους”, “Είμαστε γονείς σας”! Διάχυτη σε όλες τις συναθροίσεις η αντίληψη ότι η δημοκρατία μπαίνει σε γύψο. Ευρύτατοι και πυκνοί οι παραλληλισμοί με τη χούντα.

7. Οι διαδηλωτές στερούνται οργάνωσης, ηγεσίας, στόχων, περιφρούρησης, αυτοάμυνας. Είναι εύκολο να ποδοπατηθούν και να τραυματισθούν ανά πάσα στιγμή. Με την ανεξέλεγκτη χρήση χημικών και εκατοντάδες μασκοφόρους ασφαλίτες μέσα στις πορείες, επιχειρείται να αποτραπεί η συμμετοχή σε διαδηλώσεις: είναι επικίνδυνες, ακόμη και για τους ειρηνικούς συμμετέχοντες. Τα νομοθετικά σοκ συνοδεύονται από σοκ προπαγάνδας και σοκ σωματικής απειλής.

[αναδημοσίευση από το No Budget blog (που έντυσε με φωτογραφίες και έκανε αναδημοσιευση ανάρτηση από το politicon.gr)]

Dec 152010
 

Ο τίτλος της ανάρτησης είναι από το imiorofos.gr. Δώσε τρόπο στην οργή. Θα προσθέσω: ναι, αλλά ποιόν;

Ένας στους πέντε Έλληνες κάτω από το όριο της φτώχειας και 15% ανεργία. Και προχωράμε. Η οργή γεννάει βία. Δεν χρειάζεται να έχεις μεταπτυχιακό στην ψυχολογία ή στις κοινωνικές επιστήμες για να το ξέρεις αυτό. Καιρό τώρα η οργή μαζεύεται, μαζεύεται, μαζεύεται. Εκτονώνεται για λίγο, σε μια διαδήλωση πιο μαζική, και ξανά ‘τα κεφάλια μέσα’. Ο ΓΑΠ το έχει πει από καιρό:

θα μας πάρουν με τις πέτρες!

Στη σημερινή πορεία βρέθηκε ο Χατζηδάκης Και στο πρόσωπο του φαίνεται ο τρόμος του πολιτικού που έρχεται αντιμέτωπος με την οργή του πολίτη. Ανεξάρτητα από το αν επιδοκιμάζεις ή επικρίνεις το γεγονός, παραμένει γεγονός ότι σήμερα ο ‘πολιτικός’ βρέθηκε αντιμέτωπος με τον ‘πολίτη’, και αυτό μοιάζει σαν ένα πρώτο περιστατικό με πολλά όμοια να ακολουθούν.

Ο αριθμός των διαδηλωτών στην σημερινή πορεία παραμένει ένα debate. Ο Telegraph λέει ‘hundreds’, κάποιος στο indymedia λέει 500.000. Κάνε τους δικούς σου υπολογισμούς από τις φωτογραφίες.

Τα επεισόδια συνεχίζονται.

Αυτή η βία θα μας σκοτώσει. Από όποια πλευρά κι αν προέρχεται. Η πόλωση που ζούμε είναι τρομακτική. Τι λες; Θα τα καταφέρουμε; Θα δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο από αυτό το χάος; Θα αντέξουμε; Είναι δύσκολο να είσαι δημιουργικός όταν καίνε τα μάτια από τα χημικά και τρέχεις να γλυτώσεις. Αλλά δεν έχουμε την πολυτέλεια να μείνουμε μόνο στην οργή και την αντίδραση. Είναι επιτακτική ανάγκη να δημιουργήσουμε νέους τρόπους. Νέους τρόπους σχέσης, νέους τρόπους επιβίωσης και ζωής. Να ξεκινήσουμε από το μηδέν. Γιατί ζω; Με ποιο τρόπο θέλω να ζω; Τι σχέσεις θέλω να δημιουργήσω; Πως διαχειρίζομαι τη διαφωνία; Τι σημαίνει για μένα συναίνεση; Πως τη δημιουργώ;

Dec 142010
 

O Tariq Ali μιλάει στην κατάληψη του SOAS… Μια κατάληψη που φτάνει στο τέλος της (διάβασε εδώ τη σχετική ανακοίνωση).

Ευχαριστώ την ΒΚ για την προώθηση του video..

Dec 142010
 

Εκδικητικό, πολιτικοποιημένο, συνωμοτικό, απερίσκεπτο: δεν χρειάζεται κάποιος να συμφωνήσει με «modus operandi» του Wikileaks για να αναγνωρίσει τις υπηρεσίες του στη δημοκρατία. Οι Geert Lovink και Patrice Riemens βλέπουν στο Wikileaks ενδείξεις μιας νέας κουλτούρας της έκθεσης πέρα από την παραδοσιακή πολιτική της ανοιχτότητας και της διαφάνειας.

Ένα πολύ ενδιαφέρον και νηφάλιο άρθρο σχετικά με το WikiLeaks (ευχαριστώ την ΑΖ για την προώθηση!).

Twelve theses on WikiLeaks

Thesis 0

“What do I think of WikiLeaks? I think it would be a good idea!” (after Mahatma Gandhi’s famous quip on “Western Civilization”)

Thesis 1

Disclosures and leaks have been a feature of all eras, however never before has a non-state or non- corporate affiliated group done anything on the scale of what WikiLeaks has managed to do, first with the “collateral murder” video, then the “Afghan War Logs”, and now “Cablegate”. It looks like we have now reached the moment that the quantitative leap is morphing into a qualitative one. When WikiLeaks hit the mainstream early in 2010, this was not yet the case. In a sense, the “colossal” WikiLeaks disclosures can be explained as the consequence of the dramatic spread of IT use, together with the dramatic drop in its costs, including for the storage of millions of documents. Another contributing factor is the fact that safekeeping state and corporate secrets – never mind private ones – has become difficult in an age of instant reproducibility and dissemination. WikiLeaks becomes symbolic for a transformation in the “information society” at large, holding up a mirror of things to come. So while one can look at WikiLeaks as a (political) project and criticize it for its modus operandi, it can also be seen as the “pilot” phase in an evolution towards a far more generalized culture of anarchic exposure, beyond the traditional politics of openness and transparency.

Διάβασε εδώ το υπόλοιπο άρθρο, αξίζει…

Twelve theses on WikiLeaks