Nov 232010
 

αύριο με τη ψήφηση του νόμου fast track για επενδυσεις ανοίγει ο δρόμος για την τεράστια οικολογική καταστροφή του Κάκαβου για την εξόρυξη χρυσού… η Κίνηση Ενεργών Πολιτών Δήμου Σταγείρων – Ακάνθου προσπαθεί να την σταματήσει.. οι ελπίδες μειώνονται μέρα με τη μέρα…

Nov 192010
 

Στοά του Βιβλίου

(Πεσμαζόγλου 5 & Σταδίου, Αρσάκειο Μέγαρο)

1 – 10 Δεκεμβρίου 2010

Ενενήντα αφίσες τριών δεκαετιών, από την εποχή που η ΙΘΑΚΗ, η πρώτη θεραπευτική κοινότητα, άνοιγε το δρόμο για την απεξάρτηση των χρηστών παράνομων ουσιών στην Ελλάδα, μέχρι τη σημερινή εποχή της εξάρτησης από το Διαδίκτυο. Οι αφίσες είναι φιλοτεχνημένες από σκιτσογράφους, εικαστικούς, γραφίστες, φοιτητές, εθελοντές, αποδέκτες των υπηρεσιών και το ατελιέ του ΚΕΘΕΑ ΣΧΗΜΑ+ΧΡΩΜΑ.

Οι αφίσες της έκθεσης αποτελούν και το υλικό εικονογράφησης του ετήσιου ημερολογίου του ΚΕΘΕΑ για το 2011, το οποίο θα πωλείται στο χώρο της έκθεσης.

Ώρες λειτουργίας:

Πρωινά Δευτέρα-Παρασκευή 10.00 – 4.00 & Σάββατο 10.00 – 2.00

Απογεύματα Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 6:30 – 9.00

Είσοδος ελεύθερη

Nov 172010
 

Το 1973 βγήκαμε από το γύψο και το 2010 μπήκαμε στην εντατική. Όπως γράφει και το Press Project σήμερα

Η επέτειος του πολυτεχνείου είναι ή ίδια μια διαρκής εξέγερση. Και ως γνωστόν οι εξεγέρσεις δεν μπαίνουν σε μουσεία – σε καλούν για της γενιάς σου τα πολυτεχνεία.

Ας αναλογιστεί ο καθένας και η καθεμιά τι σημαίνει ‘ψωμί – παιδεία – ελευθερία’ σήμερα. Η Ελλάδα του ‘Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών’ (που και τότε παραμύθι ήταν) είναι σήμερα η Ελλάδα του ‘Ελλάς Ιδιωτών Δανειστών’.

Έχουμε δρόμο μπροστά μας. Είναι περίεργο να ζεις σε μια εποχή που το μέλλον μοιάζει τόσο, μα τόσο, χειρότερο από το παρελθόν.

υ.γ. αξίζει και μια ακρόαση της εκπομπής που έκανε στο ραδιόφωνο του Σκαι, πέρσυ τέτοιο καιρό, ο Άρης Χατζηστεφάνου, με θέμα ‘Το πολυτεχνείο του χτες και του σήμερα’

Nov 152010
 

Η Julie Diamond γράφει για τη διεργασία της μάθησης και την πρόκληση της ισορροπίας ανάμεσα στη μάθηση και το αναμενόμενο αποτελέσματα. Όταν η μάθηση (learning) συνδέεται με ένα αναμενόμενο αποτέλεσμα (outcomes), συμβαίνει το εξής ενδιαφέρον. Το αποτέλεσμα το βιώνουμε σαν κάτι έξω από εμάς. Έτσι η διεργασία της μάθησης περιπλέκεται από την παρουσία μιας εξωτερικής πίεσης από κάποιον ή ‘κάτι’ έξω από εμάς – έναν εκπαιδευτή, απαιτήσεις ενός προγράμματος, στόχοι του οργανισμού, ενός προϊσταμένου, ή ακόμα και την παραγωγή ενός συγκεκριμένου μετρήσιμου αποτελέσματος. Δημιουργείται μια σύγκρουση που μπορεί να τορπιλίσει το αποτέλεσμα. Στο άρθρο της, η Julie Diamond γράφει για πιθανές στρατηγικές αντιμετώπισης αυτής της σύγκρουσης.

Πηγή: Julie Diamond blog

Taking the pulse of your learner

I just finished teaching a seminar in Australia, Beyond our Grasp: The Art, Science and Flow of Learning, Performance and Change. I really enjoyed working with a new topic, and having the opportunity to trial new ideas and learn together with such an enthusiastic and experienced group of participants.

We looked at the challenge of learning and outcomes: when learning is tied to an outcome, a funny thing happens. The outcome is experienced as external to ourselves. Our learning is now complicated by the presence and pressure of someone or something outside ourselves – a teacher or program requirements, the organization’s goals, a manager, coach, or teacher, a professional association, or even a result or number. Even when the goal is self-assigned, for instance, quitting smoking or losing weight, because we are changing something about ourselves, it creates an inner conflict: one part of us against or trying to change another. Even the tiniest sense of conflict or lack of consensus with our self-interest can torpedo the whole enterprise. This is why research on workplace motivation shows conclusively that intrinsic motivation trumps external motivation, including paid incentives:

people who expect to receive a reward for completing a task or for doing that task successfully simply do not perform as well as those who expect no reward at all.

At the seminar we looked at strategies for facilitating learning in the face of this and other obstacles. We started by taking a “health check” on the learner. Here are some of the ingredients for keeping your learner healthy

1. Own the goal. We resist outcomes and measurements when we don’t identify what’s in it for us. Even a self-assigned goal can quickly start to feel like an external pressure. We need to continually ask ourselves why we care. What is my deepest, most compelling reason for doing this? What, if anything, do I want to gain from this? This also helps when we have to perform under pressure. If we can hold in our mind the one compelling reason why we are doing what we’re doing, and what we want to get out of it, we can focus our attention, shut out nerves and anxiety, and attain some calm under intense pressure.

2. Fail well. And often. It’s common knowledge that learning from mistakes makes for good learning. But recent studies on performance show that most accelerated learning happens at the very edge of our abilities (just beyond our grasp). In this cognitive zone we learn ten times faster than in conventional practice. But it means making frequent mistakes, and being able to correct them. But if we equate mistakes with failure, take it personally, get down on ourselves, we miss all that potential growth. We need a good attitude that allows us to view mistakes neutrally, as information, a sort of negative feedback that micro-corrects us, not as proof of our stupidity.

3. Appreciate your efforts. How we identify ourselves is crucial for learning. Carol Dweck’s research on learning and identity (malleability vs. entity theory of intelligence) has shown that if we think our success comes from effort, it makes us better learners. We can learn from mistakes, respond well to challenge, and see failure as an opportunity. However, if we think our success is based on intelligence (I’m good at this because I’m smart), we avoid failing, and our performance decreases with time. When the task gets hard, we give up, because there is nowhere to go: if we’re good because we’re smart, then if we make a mistake, we must be stupid.

4. Set yourself up for success. Some learning just happens naturally. But the kind of learning that takes effort, explicit learning, is ‘edge work.’ That means, we’re doing something beyond our current abilities. It feels unnatural. It’s counter-intuitive. It hurts. And because it’s natural to back away from pain, we need solid structures to hold us at the edge, to support our learning. But too often we don’t set ourselves up to succeed. We set huge and unrealistic goals without any sense of what it takes to get there. We need a plan, a clear path to get there. We need small benchmarks so we can review our progress. And we might need helpers. We also need to check in with our goals periodically and adjust our plans based on how we’re doing. We need small wins frequently, or we lose motivation. And if we don’t provide the resources to learn, we won’t make progress, and chances are, we’ll attribute that lack of progress to our intelligence (entity theory!).

5. Hire a good inner coach. Inner criticism is really important to learning. The inner voice, which can sometimes be critical, is needed to talk us through difficulty. It’s important that our self talk can work with us, not against us. If the critical voice is too harsh and condemning, it interprets everything as a judgment. On the other hand, if we’re too indulgent and permissive (sometimes to counter harsh inner criticism) it takes us off our edge. Three (as a start!) aspects to the good inner coach:

• Sees information not failure. Mistakes and challenges are opportunities for learning and growth.

• Is honest in praise, and useful and specific in criticism. Praise and criticism is not about talent, ability, or person. It’s specific and targeting what we are doing, not who we are.

• Speak to our inner goals and standards: doesn’t use external or mainstream goals to evaluate us, but focuses on the goals we have established for ourselves

Nov 132010
 

Πηγή: Lunch Street Party

Που; Κάτω απ’ τη γέφυρα Λ.Αθηνών (Κωνσταντινουπόλεως και Αχιλλέως)

Πότε; 13.00-18.00 (Μην αργήσεις. Το βάλαμε 13.00 για να χορτάσετε ύπνο!)

Το “σύνθημα”; Φέρε φαγητά, ποτά, παιχνίδια. Έλα να μας κάνουμε το τραπέζι.

Διαμόρφωση-Αξιοποίηση-Επανάκτηση-Οικειοποίηση Δημοσίου Χώρου.

Τι θα κάνουμε; Καθαρίζουμε. Ζωγραφίζουμε. Τρώμε. Πίνουμε. Ψήνουμε, Παίζουμε. Βοηθάμε. Μιλάμε. Γελάμε. Γνωριζόμαστε. Συμμετέχουμε. Κάνουμε stencils

Πείτε τίποτα παραπάνω… Θα έχει ψησταριά φέρε αν θες να ψήσεις κάτι. Φέρε τα σερβίτσια σου, χαρτοπετσέτες. Aς περιορίσουμε όσο μπορούμε το πλαστικό. Αν πάλι επιμένεις να αγοράσεις πλαστικό σερβίτσιο σκούπισε το στο τέλος και πέτα το στις ειδικές μας σακούλες ανακύκλωσης. Φέρε το παιδί, τον σκύλο, τη γιαγιά σου, το τόπι σου, ένα δεντρύλλιο! Ο,τι θες. Έλα με καλή διάθεση. Θα έχει ζωντανή μουσική. Θες να παίξεις και εσύ; Δεν σε σταματάει κανείς!

Η πόλη είμαστε εμείς, οι άνθρωποι της. Μπορείς να βοηθήσεις λίγο παραπάνω; Στείλε μήνυμα στο athensroads@yahoo.com

Nov 112010
 

Όσο εμείς αναρωτιόμαστε αν θα κάνουμε περαίωση ή όχι, αν θα ψηφίσουμε στο Β’ γύρο ή όχι, κι άλλα πολλά… το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες αντιμετωπίζει τα δικά του έκτακτα περιστατικά…

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αναγνωρισμένος πρόσφυγας προσήλθε εχθές στα γραφεία του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ) σε μία ακόμη πράξη απόγνωσης θέτοντας σε κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητα τόσο τη δική του, όσο και άλλων εξυπηρετούμενων καθώς και του προσωπικού του ΕΣΠ. Ο συγκεκριμένος πρόσφυγας απειλούσε να αυτοκτονήσει, γεγονός που τελικά απεφεύχθη, ενώ παράλληλα το ΕΣΠ διασφάλισε την ομαλή του αποχώρηση ύστερα από πολύωρες διαπραγματεύσεις. Το χθεσινό περιστατικό είναι άλλο ένα αποτέλεσμα της αλλοπρόσαλλης τακτικής του ελληνικού κράτους, που αρνείται πεισματικά να εκπληρώσει τις διεθνείς υποχρεώσεις του απέναντι στους πρόσφυγες και τους αιτούντες άσυλο και αναγκάζει απελπισμένους ανθρώπους να καταφεύγουν σε ακραίες συμπεριφορές προκειμένου να γίνουν σεβαστά θεμελιώδη δικαιώματά τους. Θεωρούμε ότι αυτή η τακτική του κράτους να αναγνωρίζει ως πρόσφυγες μόνο όσους –συνεπεία της κρατικής ανεπάρκειας και έλλειψης μέριμνας- βιάστηκε ή σκοτώθηκε το παιδί τους στην Ελλάδα ή έραψαν το στόμα τους και έκαναν απεργία πείνας, δεν βελτιώνει την οικτρή εικόνα που έχει η Ελλάδα στην υπόλοιπη Ευρώπη σε ότι αφορά στην προστασία των προσφύγων, αλλά αντίθετα οδηγεί σε περαιτέρω εκβιαστικές καταστάσεις και ακραίες συμπεριφορές.

Αντιλαμβανόμαστε την οργή και την απόγνωση όσων προβαίνουν σε αντίστοιχες ενέργειες και πλέον δεν μας ξενίζει το περιστατικό. Το ελληνικό κράτος, που εμποδίζει την πρόσβαση στο άσυλο, που απορρίπτει χωρίς καμία αιτιολογία ουσιώδη αιτήματα ασύλου, που κακομεταχειρίζεται αιτούντες άσυλο και γενικότερα υπηκόους τρίτων χωρών σε κρατητήρια, που δεν παρέχει στέγαση και ελάχιστα όρια διαβίωσης σύμφωνα με τις Ευρωπαϊκές Οδηγίες, που κρατάει ανθρώπους σε καθεστώς ομηρίας και ανέχεται τη ρατσιστική δράση ακραίων στοιχείων εναντίον ανυπεράσπιστων ανθρώπων, οδηγεί σε τέτοιες συμπεριφορές σαν τη χθεσινή, που όμως στρέφεται εναντίον λάθος αποδεκτών.

Το ΕΣΠ δεν είναι το ελληνικό κράτος, ποτέ δεν το υποκατέστησε στις υποχρεώσεις του και ουδεμία τέτοια πρόθεση έχει. Το ΕΣΠ είναι μία Μη Κυβερνητική Οργάνωση που ΔΕΝ ΧΟΡΗΓΕΙ ΑΣΥΛΟ, ΟΥΤΕ ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ, ΟΥΤΕ ΣΤΕΓΑΣΗ, αλλά προσπαθεί να διεκδικήσει μαζί με τους πρόσφυγες τα δικαιώματά τους, στο μέτρο των δυνατοτήτων του.

Οι συστηματικές συγκρούσεις μας με την διοίκηση και οι τελευταίες καταγγελίες μας σε ελληνικό αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, καταδεικνύουν ποιος είναι ο ρόλος μας και σε ποιών το πλευρό βρισκόμαστε.

Παρόλο που εσφαλμένα η χθεσινή ενέργεια στράφηκε εναντίον της Οργάνωσής μας, εξακολουθούμε και θα εξακολουθήσουμε –ακόμη και κάτω από τις παρούσες αντίξοες συνθήκες- να αγωνιζόμαστε για τους πρόσφυγες και ζητάμε:

  • Την άμεση πρόσβαση όλων όσων επιθυμούν στη διαδικασία ασύλου
  • Την άμεση θέση σε ισχύ του ΠΔ, που αναιρεί το προηγούμενο απαράδεκτο ΠΔ (81/2009)
  • Την παροχή συνθηκών υποδοχής σύμφωνα με τις υποχρεώσεις της χώρας βάσει του ΠΔ 220/2007
  • Την χορήγηση ασύλου και διεθνούς προστασίας στους πρόσφυγες
  • Την ενασχόληση με το άσυλο από άτομα με ειδική κατάρτιση και όχι από την αστυνομία
  • Την χορήγηση νομιμοποιητικών εγγράφων σε όλους όσους η απέλαση είναι ανέφικτη
  • Την μη κράτηση των αιτούντων άσυλο
  • Το σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και όλων των δικαιωμάτων των προσφύγων.

Αθήνα, 10/11/2010

Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες

Nov 112010
 

Οι διαδηλώσεις του Δεκέμβρη του 2008 στην Αθήνα είχαν ταράξει τα νερά και στην Ευρώπη. Η Γαλλία αναστατώθηκε από διαδηλώσεις πριν λίγες βδομάδες. Και χθες ήρθε και η σειρά του Λονδίνου. Η αρχή του τέλους της κοινωνικής συναίνεσης; Κλειστά αυτιά, απουσία πολιτικού, κοινωνικού και προσωπικού διαλόγου. Και η οργή συσσωρεύεται. Οι εκρήξεις βίας αναμενόμενες. Αφορμές υπάρχουν και θα υπάρχουν πολλές. Οι κοινωνίες μεταβάλλονται μπροστά στα μάτια μας. Μαζί και οι συνειδήσεις και οι αξίες. Τι χρειάζεται να μείνει ίδιο και τι να αλλάξει; Δεν υπάρχει θέση για θεατές σε όλα όσα διαδραματίζονται. Εδώ και καιρό έφτασε η ώρα για δουλειά και προσωπική ευθύνη. Όπως τη φαντάζεται ο καθένας και η καθεμιά. Κοίτα γύρω σου, βρες τον τρόπο που σου ταιριάζει και κάνε κάτι!

Nov 102010
 

Λίλη Βασιλείου, PhD, Dipl.PW

20 – 21 Νοεμβρίου 2010

Πόσα όνειρα κι ιδέες μας παραμένουν ανεκπλήρωτα γιατί έχουμε απελπιστεί ή αποθαρρυνθεί πριν καλά-καλά προλάβουμε να ξεκινήσουμε να τα υλοποιούμε…;

Σε αυτό το σεμινάριο θα αναζητήσουμε επαφή με τη δημιουργική σπίθα και χαρά στη ρίζα των ιδεών μας, αυτό που μας καθοδηγεί και κινητοποιεί και μας στηρίζει να τις υλοποιήσουμε.

Θα εξερευνήσουμε τρόπους να εκμαιεύσουμε την δημιουργική ενέργεια που ενέχει αυτό που μας μπλοκάρει κι αποθαρρύνει, καθώς και τρόπους να μείνουμε σε επαφή με την ουσία του δημιουργικού εγχειρήματός μας και ταυτόχρονα ανοιχτοί στην έκπληξη κι αλλαγή!

Διαδικαστικά

Τόπος: Αμφιτρίτης 9 και Αγίου Αλεξάνδρου στο Παλαιό Φάληρο

Ώρες: Σάββατο 10 πμ—5 μμ και Κυριακή 10 πμ—2 μμ

Εγγραφή: Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε στο 210.9848.912

Nov 092010
 

Η απόχη έγινε θέμα. Δυο ενδιαφέροντα άρθρα, σκέψεις και εντυπώσεις. Το πρώτο, της Μαρίας Χούκλη από το protagon.gr και το δέυτερο, του Πέτρου Παπακωνσταντίνου από το Αριστερό Βήμα. Αξίζουν και τα δυο μια ανάγνωση.

Προσοχή, μη μπερδεύουμε την αποχή από τις εκλογές με την αποχή από τα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα. Θέλει θάρρος η δημοκρατία και ζούμε σε φοβισμένους καιρούς.

Η εκκωφαντικά σιωπηλή εξέγερση της κάλπης, του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Απέχω, άρα υπάρχω, της Μαρίας Χούκλη

Nov 042010
 

Φίλος και συνάδελφος μου έστειλε link στο τελευταίο τεύχος του Positive, έκδοση του Κέντρου Ζωής. Αξίζει μια ανάγνωση… Ευχαριστώ Νίκο!

Για μια ματιά και στα υπόλοιπα τεύχη, κάνε ένα κλικ εδώ


Nov 032010
 

Ανακοινώθηκε το πρόγραμμα της Εταιρείας Διαπολιτισμικών Σπουδών για την περίοδο 2010-2011. Μια από τις άξιες και πολύτιμες απόπειρες επιμόρφωσης που γίνεται τα τελευταία χρόνια…

Πηγή: Εταιρεία Διαπολιτισμικών Σπουδών

Η ΕΔΣ είναι μια αστική, μη κερδοσκοπική εταιρεία που σκοπό έχει την ελεύθερη εναλλακτική επιμόρφωση και τη συμμετοχική σεμιναριακή έρευνα. Δεν επιδοτείται, απευθύνεται σε μέλη και καλύπτει τα έξοδα λειτουργίας της από τις εισφορές των συμμετεχόντων στα σεμινάρια και τους κύκλους διαλέξεων που προσφέρει.

Στη μορφή που έχει σήμερα, ιδρύθηκε το φθινόπωρο του 2009. Από τότε, τα γραφεία και η έδρα των δραστηριοτήτων της στεγάζονται σε διαμέρισμα της οδού Βουλγαροκτόνου 23 και Μαυρομιχάλη, 2ος όροφος. Έχει όμως μια μικρή προϊστορία, η οποία ίσως έχει ενδιαφέρον ν’ αναφερθεί. Πρόπλασμά της ήταν κάποιοι μικροί σεμιναριακοί κύκλοι που μου ζητήθηκαν προσωπικά, από φίλους, το 2002. Εξελίχθηκαν επιτυχημένα επί μία τριετία, εντελώς ιδιωτικά, σε χώρους τους οποίους κατά περίσταση πρόσφεραν μέλη των ομάδων, και αυτό μου έδωσε την ιδέα για ένα πιο οργανωμένο κέντρο που θα μπορούσε να πολλαπλασιάσει τέτοιες δραστηριότητες. Οι εκδόσεις futura, στα τότε γραφεία τους τής Βίκτωρος Ουγκώ 15, στο Μεταξουργείο, πρόσφεραν ευγενικά τον χώρο. Κάλεσα ορισμένους φίλους με τους οποίους συμμεριζόμαστε κοινά ενδιαφέροντα, και τους οποίους εκτιμούσα για το ερευνητικό ή διδακτικό τους έργο, να συμμετάσχουν με παράλληλους θεματικούς κύκλους: ο Μαρίνος Βλέσσας, η Έλσα Λιαροπούλου, ο Μάριος Μπέγζος, και αργότερα ο Δημήτρης Βασιλειάδης, ήταν μερικοί απ’ αυτούς. Έτσι γεννήθηκε το ΚΕΝΤΡΟ ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ, που λειτούργησε με επιτυχία επί τέσσερις συνεχείς χρονιές, από το 2005 ως το 2008. Οι επιμορφωτικοί κύκλοι κάλυπταν ένα εύρος θεμάτων από την ιστορία τής (δυτικής) φιλοσοφίας μέχρι την ινδική σκέψη και τον πολιτισμό, την εθνογραφία της Προκολομβιανής Αμερικής και ιστορία τής αποικιοκρατίας, την ποίηση και τη δημιουργική γραφή· παράλληλα δίνονταν σειρές ανοιχτών διαλέξεων, τις Κυριακές τα απογεύματα, συγκριτικού και θρησκειολογικού ενδιαφέροντος. Η κλιμάκωση του εγχειρήματος οδήγησε στη σύσταση της σημερινής ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ.

Η φιλοσοφία τού εγχειρήματος παραμένει σταθερή όλ’ αυτά τα χρόνια. Θέλαμε να δημιουργήσουμε έναν εναλλακτικό χώρο υποβοηθούμενης αυτοεκπαίδευσης, που θα ξεφεύγει από την ασφυκτική ειδίκευση και τον αυστηρά κατευθυνόμενο χαρακτήρα των θεσμικών (πανεπιστημιακών) σπουδών, ενώ θα επιτρέπει ταυτόχρονα την εμβάθυνση σε γνωστικούς τομείς οι οποίοι επιλέγονται ελεύθερα, και βάσει ζωτικών προσωπικών ενδιαφερόντων, έξω από το χειραγωγικό σύστημα των ΜΜΕ και της αγοράς. Ελπίδα μας ήταν να διαμορφωθεί, μακροπρόθεσμα, ένας ζωντανός χώρος ανταλλαγής πληροφόρησης, θεωρητικών προβληματισμών και ––γιατί όχι;–– καλλιτεχνικής έμπνευσης, ικανός να τονώσει ένα ιδεώδες οικουμενικής μόρφωσης και κριτικού αυτοστοχασμού που στις ημέρες μας απειλεί να καταπνιγεί πλήρως από την ολοένα αυξανόμενη συγχώνευση της κρατικά παρεχόμενης (κι ελεγχόμενης) «παιδείας» με την αγορά εργασίας και την ίδια την εμπορευματική αγορά. Παιδείας, δηλαδή, με την κλασική έννοια του όρου, που διαφεύγει το πλαστό δίλημμα κρατικό/ιδιωτικό.

Έχω επίγνωση ότι ο όρος «διαπολιτισμικό» που διαλέξαμε ως σηματοδοτικό γνώρισμα του εγχειρήματός μας παρουσιάζει ασάφειες, κι έχει επιπλέον υποστεί αρκετές κακομεταχειρίσεις και καταχρήσεις στον καιρό μας. Δυο λόγια λοιπόν για την αποσαφήνισή του. Στη χρήση στην οποία τον υποβάλλουμε, είναι μία άλλη λεξη για τις συγκριτικές προσεγγίσεις. Την ανάπτυξή τους οφείλουμε πρωτίστως στην κοινωνική ανθρωπολογία που διεύρυνε αποφασιστικά τις έννοιες του «πολιτισμού» και της «κουλτούρας», αλλά σήμερα η ανθρωπολογική ματιά μπορεί να εφαρμοστεί χωρίς περιορισμό σε οιοδήποτε γνωστικό πεδίο. Μελετάμε συγκριτικά, σημαίνει βλέπουμε κάτι υπό διπλή οπτική, από τα μέσα και από τα έξω, το φέρνουμε σε διαντίδραση με το διαφορετικό του, διασταυρώνουμε ετερογενείς στάσεις και περιοχές και φέρνουμε σε συνομιλία τα ανόμοια. Αυτή η συνομιλία, ως πάγιο και διαρκές μέλημά μας, νοείται πρωτίστως, βέβαια, ως συνομιλία ανάμεσα σε πολιτισμούς και μεγάλες ιστορικές παραδόσεις – και δεν χρειάζεται να τονίσουμε πόσο αναγκαία γίνεται αυτού τού είδους η πολιτισμική διεύρυνση στον ραγδαία παγκοσμιοποιούμενο κόσμο μας. Δευτερευόντως όμως, μέσα στο ίδιο το «δικό μας» πολιτισμικό συνεχές, το δυτικό, ευρωπαϊκό και μεταδιαφωτιστικό ας πούμε, μπορεί να νοηθεί ως συνομιλία επίσης ανάμεσα σε αποκλίνουσες θεωρητικές γλώσσες και διαφορετικές επιστημολογικές σφαίρες, χάρη σε μια σύνθετη και πολυεστιακή κατανόηση που υπερβαίνει, μολονότι εμπεριέχει, την τρέχουσα ακαδημαϊκή έννοια της «διεπιστημονικότητας». Υπάρχει τέλος μια τρίτη εκδοχή συνομιλίας που μας ενδιαφέρει, πιο γενική και πιο ειδική ταυτόχρονα: συνομιλία ανάμεσα στην εννοιακή γλώσσα τού θεωρητικού στοχασμού και στις παραστατικές/εκφραστικές γλώσσες τής τέχνης, μέσ’ από την οποία ελπίζουμε να υπερβούμε κάποια από τα στεγανά στα οποία μάς έχουν εγκλωβίσει ένας εργαλειακός ορθολογισμός τριών και πλέον αιώνων.

Ευχόμαστε τα προγράμματα της ΕΔΣ ν’ ανταποκριθούν στις ανάγκες σας

ΦΩΤΗΣ ΤΕΡΖΑΚΗΣ

Με ένα κλικ εδώ μπορείς να δεις το πρόγραμμα της χρονιάς….

Nov 022010
 

Η εβδομάδα που διανύουμε σφύζει από προεκλογικό πυρετό. Άλλοι ετοιμάζονται να ψηφίσουν για αυτοδιοικητικούς εκπροσώπους, άλλοι να υπερψηφίσουν ή να καταψηφίσουν το μνημόνιο, και άλλοι να αδιαφορήσουν επιδεικτικά και για τα δύο. Ανεξάρτητα από το ποια είναι η κατηγορία της αρεσκείας σου, αξίζει μια ανάγνωση της διάλεξης που έδωσε η Julie Diamond, στο Τορόντο του Καναδά, την προηγούμενη εβδομάδα. Αναφέρεται στις απαραίτητες μικροδεξιότητες της Δημοκρατίας, στις απλές, αλλά σημαντικές, δεξιότητες πουμπορούμε να αναπτύξουμε. Όπως λέει και η ίδια, τριακόσια χρόνια μετά το διαφωτισμό, ακόμα εφαρμόζουμε μια μορφή δημοκρατίας που βασίζεται σε μια περιορισμένη και τρομακτική εικόνα της ανθρώπινης φύσης. Γνωρίζουμε πολλά περισσότερα για την ανθρώπινη φύση, από ότι πριν τρεις αιώνες, αλλά η ανθρώπινη φύση παραμένει το ‘προβληματικό παιδί’ της δημοκρατίας.

Ένα κλικ εδώ, και θα διαβάσεις όλη την ομιλία…

Nov 022010
 

“There are no new ideas. There are only new ways of making them felt.” Audre Lorde

Είχαμε την τιμή και τη χαρά να έχουμε για λίγες μέρες στην Αθήνα τη συνάδελφο και φίλη μας Emetchi, από το Portland, Oregon. Συνάδελφος με πείρα στη δουλειά με το τραύμα, συντόνισε σεμινάριο για την προσέγγιση του Process Work στην ομοφοβία και το τραύμα. Η Audre Lorde, Αμερικανίδα ποιήτρια και φεμινίστρια είχε πει κάποτε ότι “δεν υπάρχουν νέες ιδέες. Υπάρχουν καινούργιοι τρόποι να τις αισθανθείς”. Έτσι και η Emetchi, δημιούργησε την κατάλληλη ατμόσφαιρα για να μπορέσει η ομάδα να αισθανθεί και να βιώσει την πολύπλοκη δυναμική γύρω από την ομοφοβία και τη δημιουργία τραύματος, και πως η επίγνωση του θύματος για αυτήν τη δυναμική μπορεί να επηρεάσει, όχι μόνο τη σχέση του ή τη σχέση της με το τραυματικό γεγονός του παρελθόντος, αλλά και τον τρόπο που σχετίζεται στο παρόν. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Emetchi από όλους και όλες μας για αυτό το πλούσιο και ουσιαστικό σαββατοκύριακο!