Oct 312010
 

Η Alice, 106 χρονών, είναι ο γηραιότερος άνθρωπος που έχει επιβιώσει τον ολοκαύτωμα. Αυτό είναι ένα trailer του ντοκυμαντέρ που έχει γυριστεί για αυτήν. Μιλάει για την ομορφιά της ζωής της οποίας έχεις επίγνωση μόνο όταν είσαι τόσο μεγάλη λέει, για την μουσική που είναι “θεός” ιδιαίτερα στις δύσκολες στιγμές, για την αγάπη της για τους ανθρώπους, την άρνησή της να μισήσει, την αίσθηση χαράς που έχει μερικές στιγμές γι αυτό που έζησε που νιώθει οτι την έκανε πιο πλούσια με τη στάση ζωής αυτή η εμπειρία την οδήγησε να πάρει… απίστευτη γυναίκα…

και ο Jonathan, 3 χρονών, βιώνει τη μουσική που ακούει…

Oct 292010
 

Άκουσα στο ραδιόφωνο σήμερα ότι ‘επιστήμονες ετοιμάζουν μια συσκευή που θα ερμηνεύει τα όνειρα μας’. Είμαι επιφυλακτική για κάθε ‘ερμηνεία’ ονείρου (είτε από θεραπευτή, είτε από μηχάνημα) που δεν προέρχεται από το βίωμα και την επίγνωση του ονειρευτή. Λογικό λοιπόν να ψάξω την είδηση στο internet. Πρώτο κλικ σε εφημερίδες, βρήκα την είδηση στην Ελευθεροτυπία. Η είδηση λέει,

Η εν λόγω συσκευή επιτρέπει στο χρήστη να κατευθύνει μόνο με το νου ένα κέρσορα και να αλλάζει εικόνες στην οθόνη του υπολογιστή. Η ανακάλυψη αυτή μπορεί να επιτρέψει στο μέλλον σε ανθρώπους που δεν μπορούν λόγω εγκεφαλικών προβλημάτων να επικοινωνήσουν με τους γύρω τους να έρθουν σε επαφή μαζί τους.

“Θέλουμε να διαβάσουμε τα όνειρα των ανθρώπων”, δήλωσε ο επικεφαλής της έρευνας, Μόραν Σερφ, του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνια, με σκοπό να κατανοήσουμε το πώς και το γιατί οι άνθρωποι ονειρεύονται. Σύμφωνα με την έρευνα, η οποία δημοσιεύεται στο περιοδικό Nature, μέσω της ηλεκτρονικής απεικόνισης του εγκεφάλου, οι επιστήμονες θέλουν να βοηθήσουν τους ψυχολόγους να επιβεβαιώνουν αυτά που τους αναφέρουν οι ασθενείς τους σχετικά με τα όνειρα τους.

Ο Μόραν Σερφ παραδέχεται ότι μέχρι μια συσκευή να είναι ικανή να “διαβάζει” τα όνειρα με αξιοπιστία θα περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα. Υποστηρίζει, ωστόσο, ότι η τεχνολογία των αισθητήρων προοδεύει και ότι σύντομα δεν θα χρειάζεται χειρουργική επέμβαση για να καταγραφεί η ονειρική εγκεφαλική δραστηριότητα.

Η ίδια είδηση αναφέρεται με περισσότερες λεπτομέρειες στο site του BBC. Κι ένα γρήγορο ψάξιμο στο Google με κατεύθυνε σε αυτό το βίντεο, σχετικά με την έρευνα.

Video: Thought projection by neurons in the human brain

Ο Moran Cerf έχει αναρτήσει το άρθρο του στο Nature στο site του California Institute of Technology. Θέλει γερά νεύρα η ανάγνωση του άρθρου, κι έναν νευροψυχολόγο κάπου γύρω να στο εξηγήσει.

Oct 282010
 

Χθες πήγα μια βόλτα από το δημοτικό σχολείο της βαφτιστήρας μου. Πρωτάκι, είχε ‘ρόλο’ στο θεατρικό. Η γιορτή σεμνή, χωρίς εθνικιστικές κορόνες. Αυτό που έκανε τη γιορτή σημαντική, ήταν τα λόγια του διευθυντή πριν αρχίσει το θεατρικό. Μίλησε στα παιδιά για το φασισμό, και πως αυτός εκφράζεται στο σήμερα. Όχι κοινωνικά, αλλά μέσα στο σχολείο, μέσα στον τρόπο που σχετίζονται μεταξύ τους τα παιδιά. Είπε, ανάμεσα σε άλλα, ‘φασισμός είναι και όταν μιλάς με το συμμαθητή σου και νομίζεις πως μόνο εσύ έχεις δίκιο, κι επιμένεις τα πράγματα να γίνουν όπως θες εσύ’. Μιλούσε σε παιδιά 6 – 12 ετών, με λόγια απλά και κατανοητά. Και σοφά, προσθέτω.

Πόσα ‘όχι’ έχουμε να πούμε; Αλλά κυρίως, με τι τρόπο θα τα πούμε; Θα αναπαράγουμε τη βία  ‘τσακίζοντας’ το φασισμό; Ή θα τον καταλάβουμε, θα τον νιώσουμε, θα τον αναγνωρίσουμε, θα ψάξουμε να βρούμε τις συνθήκες που τον τρέφουν και θα αλλάξουμε;

Ελπίζω για το δεύτερο, μέρα που είναι….  Η αλλαγή αυτή θέλει δουλειά, και πάνω από όλα σχέση. Διάλογο, όχι μόνο με όσους τα βρίσκουμε και συμφωνούμε, αλλά και αυτούς που διαφωνούμε, διαφέρουμε. Ενίοτε επικίνδυνος διάλογος. Δεν ξέρεις πως θα εξελιχθεί. Αλλά όπως λέει -εύστοχα- ο Malcolm Gladwell στο εξαιρετικό άρθρο του στον New Yorker, η αλλαγή γίνεται έξω στον κόσμο, με κόστος και θυσίες, όχι στο facebook και στο twitter. ‘The revolution will not be tweeted’.

Oct 272010
 

Καλωσόρισες στην Επανάσταση των Σχέσεων (Relationship Revolution) – μια ριζοσπαστική αλλαγή στο πως αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας και τους κοινωνικούς δεσμούς. Το internet έχει δημιουργήσει μια ‘περιβάλλουσα οικειότητα’ (ambient intimacy), η οποία περιγράφεται ως ‘η ικανότητα να είσαι σε επαφή με ανθρώπους σε ένα επίπεδο συχνότητας και οικειότητας που συνήθως δεν θα ήταν εφικτή’. Ένα από τα αποτελέσματα του internet είναι ότι είμαστε πλημμυρισμένοι από σχέσεις! Είναι όμως σχέσεις, με την κλασσική έννοια; Πως επηρεάζει η κοινωνική δικτύωση την αντίληψη μας για το ‘σχετίζεσθαι’;

Διάβασε το πολύ ενδιαφέρον άρθρο από το Psychotherapy Networker.

Oct 262010
 

Όσο εμείς ξεκινάμε και πάλι μια σχολική χρονιά απόγνωσης, με όλο και περισσότερα παιδιά να αποχωρούν από ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον, που δεν ανταποκρίνεται στα όνειρα και τις ανάγκες τους. Με εκπαιδευτικούς, που στην πλειονότητα τους αισθάνονται απαξιωμένοι και αστήριχτοι στις προσπάθειες τους, να εισάγουν οτιδήποτε δημιουργικό στην καθημερινή εκπαιδευτική διαδικασία. Με γονείς, που δεν έχουν χώρο ουσιαστικής σχέσης και συμμετοχής στο σχολείο και με μια πολιτική που προσπαθεί να επέμβει σε όλα αυτά με την λογική του ράβε ξήλωνε….

Κάπου αλλού το σχολείο μοιάζει με έναν ηλιόλουστο κήπο που υποστηρίζει όλα τα λουλούδια του να μεγαλώσουν και να ανθίσουν. Τα σχολεία της Φιλανδίας, με ένα εκπαιδευτικό σύστημα βασισμένο στις παιδαγωγικές αρχές του Célestin Freinet, μοιάζει να είναι ένας χώρος που θελεις να τρέξεις, γιατί εκεί θα δημιουργήσεις, θα διασκεδάσεις και θα μάθεις να σχετίζεσαι.

Το άρθρο έχει ήδη αναρτηθεί σε πολλά blog, ίσως είναι τόσο δημοφιλές, γιατί ακόμη και αν ζούμε σε μια απογοητευτική πραγματικότητα, δεν έχουμε σταματήσει να ονειρευόμαστε μια ζωή  που μας αξίζει.

Tο φινλανδικό θαύμα στην Παιδεία

Oι εντυπωσιακές επιδόσεις των Φινλανδών μαθητών και φοιτητών προκάλεσαν αίσθηση σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο και δικαιολογημένα έστρεψαν την προσοχή στο εκπαιδευτικό σύστημα της «Xώρας των Xιλίων Λιμνών»

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Δεκαετίες ολόκληρες αιωρείται στην ελληνική (και όχι μόνο) κοινή γνώμη η ακαθόριστη άποψη ότι στη    Σκανδιναβία η εκπαίδευση είναι πολύ καλή. Όταν όμως άρχισαν να δημοσιοποιούνται ευρύτερα τα αποτελέσματα του προγράμματος PISA (Programme for International Student Assessment –  Πρόγραμμα Διεθνούς Aξιολόγησης των Σπουδαστών) κατά τη διάρκεια της τρέχουσας δεκαετίας, το όνομα της Φινλανδίας βρέθηκε στα χείλη αλλά και τις γραφίδες πολλών.

Oι εντυπωσιακές επιδόσεις των Φινλανδών μαθητών και φοιτητών προκάλεσαν αίσθηση σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο και δικαιολογημένα έστρεψαν την προσοχή στο εκπαιδευτικό σύστημα της «Xώρας των Xιλίων Λιμνών». Πόσο μάλλον που οι ανά τριετία έρευνες του προγράμματος PISA διενεργούνται από τον OOΣA σε σαράντα ανεπτυγμένες χώρες, σε 15χρονους μαθητές και με πολύ μεγάλα δείγματα (π.χ. στη Φινλανδία εξετάστηκαν 6.235 μαθητές από 197 σχολεία), οπότε είναι κανείς βέβαιος ότι δεν έχουμε να κάνουμε με τα αποτελέσματα κάποιας τρέχουσας δημοσκόπησης, αλλά με σοβαρή επιστημονική έρευνα.

Tάξεις – Kοινωνικές κυψέλες

H Φινλανδία έχει εννιάχρονη υποχρεωτική εκπαίδευση, όπως και η Eλλάδα. Oι αρχές όμως που διαπερνούν τη φινλανδική εκπαιδευτική αντίληψη διαφέρουν ριζικά. Bασίζονται στις παιδαγωγικές αρχές του Γάλλου Σελεστίν Φρενέ – να μαθαίνουν τα παιδιά κάνοντας πράγματα μέσα σε πλαίσιο κοινότητας. Στην πράξη αυτό μεταφράζεται στο ότι από την πρώτη κιόλας τάξη του Δημοτικού οι μικροί μαθητές συμμετέχουν σε πληθώρα δραστηριοτήτων της καθημερινής ζωής.

Xρησιμοποιούν ελάχιστα βιβλία, δεν ενθαρρύνεται καθόλου η παθητική απομνημόνευση, δεν απαιτείται από τα παιδιά να είναι καρφωμένα στο θρανίο. Mπορούν να περιφέρονται στην τάξη, να ζητούν πληροφορίες από τον δάσκαλο, να συνεργάζονται με τους συμμαθητές τους. Yπό την καθοδήγηση του δασκάλου τα παιδιά αποφασίζουν τι θα κάνουν κάθε εβδομάδα και υλοποιούν μόνα τους, με τους δικούς τους ρυθμούς, τα καθήκοντα που αυτά αποφάσισαν.

Δεν κάνουν απλώς πάμπολλες εκδρομές εκτός σχολείου σε χώρους διαφόρων δραστηριοτήτων αλλά και εναλλάσσονται σε ομάδες που συμμετέχουν σε όλες ανεξαιρέτως τις δουλειές που σχετίζονται με το σχολείο: βοηθούν στην κουζίνα, τακτοποιούν βιβλία στη βιβλιοθήκη, φροντίζουν τα λουλούδια και τα φυτά που υπάρχουν στη σχολική αυλή, συμμετέχουν στον διαχωρισμό για ανακύκλωση των απορριμμάτων του σχολείου…

Mάλιστα στις δραστηριότητες αυτές τα παιδιά δεν καθοδηγούνται από τους δασκάλους τους, αλλά από το μη εκπαιδευτικό προσωπικό του σχολείου: μαγείρους, κηπουρούς, καθαρίστριες, γραμματέα… Eτσι τα παιδιά αναπτύσσουν αισθήματα σεβασμού προς τη δουλειά όχι μόνο των δασκάλων τους, αλλά και όλων των εργαζομένων.

«H ευθύνη για την εκπαίδευση των παιδιών μοιράζεται εξίσου σε όλους και αποφεύγονται μη αναγκαίες ιεραρχικές δομές μεταξύ του προσωπικού», σημειώνει χαρακτηριστικά φυλλάδιο του φινλανδικού υπουργείου Eξωτερικών που αναφέρεται στο θέμα, παρουσιάζοντας τη νοοτροπία που διαπερνά αυτή την πολιτική.

Στην υπηρεσία όλων

Tα φινλανδικά σχολεία βρίσκονται εξαρχής στην υπηρεσία των πολιτών. Mορφώνουν τα παιδιά, αλλά διευκολύνουν και τους γονείς. Eίναι φυσικά δημόσια σχεδόν στην ολότητά τους. Xρηματοδοτούνται από τους δήμους ή το κράτος. Eίναι ολοήμερα, εφοδιασμένα με παιδότοπους, παιδικές χαρές και φυσικά το αναγκαίο προσωπικό για την επίβλεψη των παιδιών μέχρι να γυρίσουν οι γονείς από την εργασία τους και να τα πάρουν σπίτι. Όλα ανεξαιρέτως τα σχολεία (συμπεριλαμβανομένου του αντίστοιχου Λυκείου) της Φινλανδίας παρέχουν δωρεάν ζεστό φαγητό το μεσημέρι στους μαθητές. Δωρεάν είναι και όλα τα βασικά υλικά για την εκπαίδευση (βιβλία, τετράδια, μολύβια κ.λπ.), ενώ δωρεάν γίνεται και η μεταφορά στο σχολείο όλων των παιδιών που ζουν μακριά ή παρουσιάζουν κινητικά προβλήματα.

Tα φινλανδικά σχολεία είναι επίσης ανοιχτά στην τοπική κοινωνία. Oι γονείς είναι ευπρόσδεκτοι στις σχολικές δραστηριότητες που μπορούν να βοηθήσουν με τις γνώσεις ή την τέχνη τους – ένας πατέρας δημοσιογράφος π.χ. μπορεί να πάει στο εργαστήριο που τα παιδιά φτιάχνουν ανά ομάδα το δικό τους περιοδικό και να τους πει πώς να το κάνουν καλύτερο ή μία μητέρα που γνωρίζει ραπτική, πλέξιμο ή κέντημα είναι καλοδεχούμενη στην αντίστοιχη ομάδα για να δείξει στα παιδιά πώς να ράβουν, να πλέκουν ή να κεντούν.

Oι τοπικές αρχές είναι επίσης υποχρεωμένες να παράσχουν τη βασική εκπαίδευση ακόμη και στα παιδιά που λόγω βαριάς ασθένειας ή αναπηρίας δεν μπορούν να πάνε στα κανονικά γενικά σχολεία, ακόμη και αν χρειάζεται να τους στείλουν δάσκαλο στο σπίτι.

Δρόμοι διαρκώς ανοιχτοί

Mετά την εννιάχρονη υποχρεωτική βασική εκπαίδευση, περίπου οι μισοί μαθητές κατευθύνονται στο Λύκειο και άλλοι τόσοι στα επαγγελματικά σχολεία. Mόλις το 6% των Φινλανδών μαθητών σταματάει την εκπαίδευσή του με την ολοκλήρωση της φοίτησης στο εννιάχρονο σχολείο γενικής παιδείας. Oύτε και τρέχουν όμως όλοι στο Γενικό Λύκειο, όπως εδώ. Mόνο οι μισοί.

Στη βασική και μέση εκπαίδευση οι Φινλανδοί δίνουν εξαιρετική έμφαση στις γλώσσες, με την πρώτη ξένη γλώσσα να διδάσκεται υποχρεωτικά από την τρίτη Δημοτικού και τη δεύτερη από την πρώτη Γυμνασίου το αργότερο. Mέχρι να τελειώσουν το Λύκειο, όσοι μαθητές θέλουν μπορούν να έχουν μάθει έως και έξι(!) γλώσσες.

Oσο για τα παιδιά μεταναστών, αρκεί να μπορούν να σχηματίσουν μια μικρή, ολιγομελή ομάδα και ο δήμος, με δικά του φυσικά έξοδα, είναι υποχρεωμένος να παρέχει εκπαίδευση και στη γλώσσα τους δύο φορές την εβδομάδα. Στο Eλσίνκι π.χ. όπου υπάρχουν 2.600 παιδιά μεταναστών, τέτοια μαθήματα γίνονται σε περίπου 40 γλώσσες.

Aκόμη μεγαλύτερη προσοχή δίνουν οι Φινλανδοί σε θέματα θρησκείας. Aρκεί να υπάρξουν τρία και μόνο παιδιά σε μία τάξη από κάποια θρησκεία για να διδάσκονται το μάθημα των Θρησκευτικών στη θρησκεία τους και αποκλειστικά σε αυτήν. Θρησκευτικά δεν διδάσκονται επίσης καθόλου στα παιδιά που οι γονείς τους δεν το επιθυμούν. Tα παιδιά αυτά διδάσκονται Hθική και Διαπροσωπικές Σχέσεις όλα τα χρόνια της βασικής και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

«Εκτόπισαν» την ιδιωτική εκπαίδευση

H τριτοβάθμια εκπαίδευση χωρίζεται σε Πανεπιστήμια και Πολυτεχνεία. Kαθώς ο αριθμός των υποψηφίων υπερβαίνει τις θέσεις σε αυτά, το κάθε AEI επιλέγει τους φοιτητές που θα δεχθεί είτε μόνο με τους βαθμούς του Λυκείου είτε με συνδυασμό βαθμών Λυκείου και επιμέρους εισαγωγικών εξετάσεων για το συγκεκριμένο Πανεπιστήμιο ή Πολυτεχνείο. H εθνική στρατηγική της Φινλανδίας πάντως συνίσταται στο να προσφέρει τη δυνατότητα ανώτατης εκπαίδευσης στα δύο τρίτα της κάθε ηλικιακής ομάδας. Tα AEI παραμένουν ανοιχτά και για παιδιά που έχουν στραφεί στα επαγγελματικά Λύκεια, μέσα από κάποιες διαδικασίες. Tο τελικό αποτέλεσμα όλων αυτών είναι, όπως με εμφανή υπερηφάνεια τονίζει το φινλανδικό υπουργείο Eξωτερικών, ότι «χάρη στην υψηλή ποιότητα του σχολικού συστήματος γενικής παιδείας του δημόσιου τομέα, η Φινλανδία δεν έχει εμπορική αγορά στη βασική εκπαίδευση, ενώ και στα άλλα επίπεδα και στους άλλους τομείς η εμπορική παροχή εκπαίδευσης είναι σχετικά μικρή συγκρινόμενη με πολλές άλλες δυτικές χώρες». Προφανώς καθόλου δεν αρέσουν στον OOΣA, προπύργιο του νεοφιλελεύθερου δογματισμού, ούτε τα συμπεράσματα των Φινλανδών ούτε τα επιτεύγματα της δημόσιας εκπαίδευσης της Φινλανδίας, την υπεροχή των οποίων αναγκάζεται να πιστοποιεί ο ίδιος ο OOΣA!

Πηγή: Ημερησία

Oct 262010
 

Αφορμή για αυτό το ποστάριμσα μια είδηση από το internet. Για μια φωτογραφία από το μουσικό φεστιβάλ του Glastonbury, όπου χιλιάδες άνθρωποι κατάφεραν να tag τον εαυτό τους και φίλους τους σε μια ψηφιακή φωτογραφία. Αναρωτιόμουν για αυτήν την τεχνολογία, και τις εφαρμογές της. Πόσο ενθουσιασμό προκαλούν, αλλά και πόση αγωνία – ανάλογα με τη χρήση της. Η ίδια τεχνολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για φιλία και χαρά, αλλά και για κοινωνικό έλεγχο και στέρηση ελευθερίας.  Αντιγράφω εδώ το σχόλιο που μου έκανε η ΑΚΒ για αυτήν την είδηση’:

…θα πάμε προς μία μόνιμη συνδεσιμότητα φιλίας και ανθρωπιάς ή προς μία μόνιμη αγωνία καταγραφής της κάθε μας κίνησης από κακόβουλα ελεγκτικά ανθρωποειδή; Πολύ φοβάμαι ότι η ωριμότητά μας είναι πολύ πίσω από την ανάπτυξη των μορφών επικοινωνίας που διαθέτουμε…

Ελπίζω η ωριμότητα μας να μπεί σε ‘fast track’. Οι καιροί το απαιτούν.

Oct 232010
 

Πηγή: Ηλεκτρονικός Αναγνώστης

“Ανησυχία: Μια καταγραφή του αυθόρμητου τον Δεκέμβριο του 2008” είναι ο τίτλος του λευκώματος σε επιμέλεια του Ευθύμιου Γουργουρή και του Αλέξανδρου Κυριακόπουλου που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτη το 2009, ένα χρόνο μετά την εξέγερση. Πρόκειται για μια συλλογή με προκηρύξεις, αφίσες και φωτογραφίες σε 289 έγχρωμες σελίδες που προσπαθούν να καταγράψουν το στίγμα όσων συνέβησαν στην εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008.

Το βιβλίο κυκλοφορεί τυπωμένο με τιμή € 19,00, αλλά έχει ανέβει από τις εκδόσεις Καστανιώτη και στο issuu.com, όπου μπορείτε να το διαβάσετε δωρεάν μέσα από τον browser με τα ιδιαίτερα εξελιγμένα εργαλεία ανάγνωσης του issuu ή, κάνοντας μια δωρεάν εγγραφή στο issuu.com ή sign in με το λογαριασμό που ήδη έχετε, να το κατεβάσετε σε PDF στον υπολογιστή σας. Μπορείτε επίσης να το κάνετε embed στο blog ή το site σας όπως έχω κάνει κι εγώ στο τέλος του post (κάντε κλικ πάνω στο βιβλίο για full screen, πατήστε escape όταν είστε στο full screen για να επανέλθει στις αρχικές διαστάσεις).

Η περιγραφή του βιβλίο από το site του εκδότη:

Ένας χρόνος μετά. Η συλλογική μνήμη έμεινε να θυμάται τις καταστροφές και τις οδομαχίες. Ενδεχομένως να μην άκουσε ποτέ για έναν κόσμο ο οποίος τον Δεκέμβρη του 2008 ονειρευόταν. Έναν κόσμο που έζησε μέσα στα κείμενα και στις προκηρύξεις που μοιράζονταν σε πορείες και καταλήψεις. Στα πεταμένα φέιγ βολάν και στα έκτακτα έντυπα δρόμου που κυκλοφορούσαν από χέρι σε χέρι. Ένα κόσμο που αποτυπώθηκε στους τοίχους της πόλης με ζωγραφιές, γκραφίτι, αφίσες, αυτοκόλλητα και συνθήματα. Πότε με ύφος καταγγελτικό πότε με ονειροπόλο, ο κόσμος αυτός υπήρξε. Ανησύχησε.

Ο δημοσιογράφος Αλέξανδρος Κυριακόπουλος και ο φωτογράφος-γραφίστας Ευθύμιος Γουργουρής συγκέντρωσαν στο λεύκωμα Ανησυχία όσο περισσότερα ντοκουμέντα από τον κόσμο αυτό μπόρεσαν, προτού αυτά οριστικά χαθούν.

[issuu layout=http%3A%2F%2Fskin.issuu.com%2Fv%2Flight%2Flayout.xml showflipbtn=true documentid=091217082055-3014bddadd37479b98f0bfda5f072f00 docname=anisixia username=blackpr loadinginfotext=%CE%91%CE%9D%CE%97%CE%A3%CE%A5%CE%A7%CE%99%CE%91 showhtmllink=true tag=politics width=420 height=316 unit=px]

Oct 222010
 

Ημέρα Διαφορετικότητας – Σάββατο 30 Οκτωβρίου 2010

11.00 – 22.00

‘Τεχνόπολις’ – Πειραιώς 100, Γκάζι

Είσοδος Ελεύθερη

To Φεστιβάλ «Ημέρα Διαφορετικότητας» στην Ελλάδα είναι μέρος της ευρύτερης Ευρωπαϊκής εκστρατείας «Για τη Διαφορετικότητα. Κατά των διακρίσεων» που πραγματοποιείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Στοχεύει στο να ευαισθητοποιήσει το κοινό, σχετικά με τις διακρίσεις, καθώς και να κάνει ευρέως γνωστές τις νομοθεσίες που υπάρχουν για την καταπολέμηση των διακρίσεων, και να προωθήσει την πραγματικότητα και την αξία της πολυμορφίας στην κοινωνία.

Αφορά τις 5 αιτίες διακρίσεων οι οποίες καλύπτονται από τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης:

-) Φυλετική και εθνοτική καταγωγή
-) Θρησκείας και πεποιθήσεων
-) Αναπηρία
-) Γενετήσιου προσανατολισμού
-) Ηλικία

Η «Ημέρα Διαφορετικότητας» – διοργανώνεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε συνεργασία με το Ελληνικό Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης καθώς και 17 Μη Κυβερνητικούς Οργανισμούς και βασικούς κοινωνικούς φορείς.

1. ΑΝΤΙΓΟΝΗ
2. ΑΡΣΙΣ
3. Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων
4. Δήμος Αθηναίων–Οργανισμός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης
5. Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου
6. Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης
7. Εθνικό Συμβούλιο Νεολαίας
8. Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες
9. Ευρωπαϊκό Δίκτυο κατά του Ρατσισμού (ΕΝΑR)
10. Ινστιτούτο Εργασίας
11. Ινστιτούτο Νεολαίας/Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς
12. Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδος,
13. ΠΡΑΚΣΙΣ
14. Συνήγορος του Πολίτη
15. Φάρος Τυφλών
16. Ύπατο Συμβούλιο Ελλήνων Εθνικών

Με ένα κλικ εδώ θα δεις το πρόγραμμα της ημέρας. Αξίζει μια βόλτα από το Γκάζι…

Oct 212010
 

Μερικές φορές χρειάζεται μια τραγωδία (πολλές τραγωδίες;) για να καταλάβει κανείς ότι η σιωπή μπορεί να σημαίνει και συνενοχή. Ο αυξανόμενος αριθμός αυτοκτονιών ομοφυλόφιλων νέων τις τελευταίες εβδομάδες στις ΗΠΑ μοιάζει να ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της σιωπής…

Πηγή: ΣΚΑΙ

Με το σύνθημα “Τα πράγματα θα φτιάξουν” ξεκίνησε στις ΗΠΑ μία συγκινητική εκστρατεία μέσω του YouTube για την υποστήριξη των ομοφυλόφιλων εφήβων που πέφτουν θύματα ομοφοβίας, μετά το κύμα αυτοκτονιών νεαρών ατόμων σε όλη τη χώρα.

Την εκστρατεία ξεκίνησε στα τέλη Σεπτεμβρίου ένα ζευγάρι ομοφυλοφίλων στο Σιάτλ και έκτοτε, η ροή των βίντεο έχει αυξηθεί τόσο, που αριθμεί πλέον εκατοντάδες μαρτυρίες ή μηνύματα υποστήριξης μαθητών, φοιτητών, αλλά επίσης και από εργαζομένους στη Google ή αστέρια του Μπρόντγουεϊ, ακόμη και της υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Χίλαρι Κλίντον:

“Φανείτε δυνατοί και ζητήστε βοήθεια. Η ζωή σας είναι εξαιρετικά σημαντική”, διαβεβαιώνει η υπουργός σε μήνυμά της που μεταδόθηκε την Τρίτη το βράδυ, παραμονή της ημέρας αφιερωμένης στους νέους-θύματα της ομοφοβίας στις ΗΠΑ.

Πρόσφατα στις ΗΠΑ σημειώθηκαν πολλά κρούσματα αυτοκτονιών εφήβων οι οποίοι επικρίθηκαν ή χλευάστηκαν από το περιβάλλον τους επειδή ήταν ή θεωρήθηκαν ομοφυλόφιλοι. “Σας παρακαλώ, θυμηθείτε ότι η ζωή σας είναι πολύτιμη και ότι δεν είστε μόνοι”, συνεχίζει η Χίλαρι Κλίντον, η οποία ήταν η πρώτη Πρώτη Κυρία της χώρας που συμμετείχε στην παρέλαση των ομοφυλοφίλων Gay Pride, πριν από δέκα χρόνια.

Σύμφωνα με την οργάνωση The Trevor Project, η οποία καθιέρωσε 24ωρη ανοιχτή γραμμή βοήθειας, οι ομοφυλόφιλοι νέοι στις ΗΠΑ διατρέχουν τέσσερις φορές μεγαλύτερο κίνδυνο να αυτοκτονήσουν σε σχέση με τους ετεροφυλόφιλους, ενώ 9 στους 10 ομοφυλόφιλους νέους παρενοχλούνται στο λύκειο.

Στις αρχές Οκτωβρίου, δύο φοιτητές κρίθηκαν ένοχοι για “παραβίαση της ιδιωτικής ζωής” μετά την αυτοκτονία ενός συμφοιτητή τους, του 18χρονου Τάιλερ Κλεμέντι, ο οποίος έπεσε από μία γέφυρα στη Νέα Υόρκη. Οι δύο φοιτητές είχαν μαγνητοσκοπήσει και στη συνέχεια αναρτήσει στο διαδίκτυο τη συνάντηση του Κλεμέντι με έναν άλλο άντρα.

Ο Νταν Μπαέρ, αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών για ζητήματα Δημοκρατίας, επικρότησε χθες, Τετάρτη, το αυθόρμητο αυτό κίνημα των πολιτών, λέγοντας ότι είναι παράδειγμα θετικής δραστηριοποίησης της κοινωνίας.

(μερικοί από εμάς προτιμούμε κλασσικό ροκ… αλλά ο σκοπός για τον οποίο έγινε η ηχογράφηση παραμένει συγκινητικός)

Κι ένα άρθρο από την Καθημερινή:

Οι ανδροπρεπείς των Βαλκανίων

Tου Διονυση Γουσετη

20/10/10

Η ανοχή απέναντι στον διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό αποτελεί ίσως το πιο καθοριστικό κριτήριο για το επίπεδο πολιτισμού μιας κοινωνίας. Το δικαίωμα της ελευθερίας στον σεξουαλικό προσανατολισμό αποτελεί κεκτημένο στην υπόλοιπη Ευρώπη. Το Ευρωκοινοβούλιο έχει ψηφίσει υπέρ της αναγνώρισης των ομοφυλικών γάμων προ εξαετίας. Ομως εδώ είναι Βαλκάνια. Η καθυστέρηση στο θέμα αυτό δεν είναι ανεξάρτητη από τη γενική καθυστέρηση.

Στις 30/6/2001 αποτολμήθηκε στο Βελιγράδι η πρώτη παρέλαση ομοφυλοφιλικής περηφάνιας (Gay Pride). Διαλύθηκε από οργισμένους ανδροπρεπείς με 15 τραυματίες. Μετά την εμπειρία αυτή, η δεύτερη απόπειρα έγινε μόλις πέρυσι. Είχε την υποστήριξη των πρεσβειών Ολλανδίας, Σουηδίας, Βρετανίας, Γερμανίας, καθώς και του ΟΑΣΕ, του Συμβουλίου της Ευρώπης και του ΟΗΕ. Ωστόσο, η αστυνομία έπεισε τους διοργανωτές να τη ματαιώσουν, αφού δεν εγγυήθηκε για την ασφάλειά τους από τον μαινόμενο όχλο. Η τρίτη απόπειρα έγινε πριν από δέκα μέρες. Στην παρέλαση συμμετείχαν ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας της Ε.Ε. στη Σερβία, ο Ολλανδός πρέσβης, ο Γερμανός αναπληρωτής πρέσβης και διπλωμάτες της Αυστρίας, της Ισπανίας, της Σουηδίας και της Βρετανίας. Η παρέλαση εξελίχθηκε στη χειρότερη σύγκρουση των τελευταίων ετών, με 141 τραυματίες, εκ των οποίων 121 αστυνομικοί. Οι ζημιές εκτιμήθηκαν σε ένα εκατ. ευρώ.

Στη χώρα μας, πέρασαν οι εποχές όπου δύο εξέχοντες δημοσιογράφοι, ο Τάκης Λαμπρίας και ο Γιάννης Λάμψας, έφαγαν ξύλο από τον τότε ανδροπρεπή της δικτατορίας Ιωάννη Λαδά, επειδή αναφέρθηκαν στην ομοφυλοφιλία ως γνώρισμα της αρχαίας Ελλάδας. Στη φετινή παρέλαση περηφάνιας, της 5ης Ιουνίου, οι ημέτεροι ανδροπρεπείς αντέδρασαν με πιο πολιτισμένο, αλλά όχι λιγότερο φοβικό τρόπο. Η παρέλαση αγνοήθηκε επιδεικτικά από όλα τα κανάλια και τις περισσότερες εφημερίδες. Ούτε 10 δευτερόλεπτα δεν της αφιέρωσαν οι γενικά τόσο φλύαρες τηλεοπτικές ειδήσεις. Σαν να ήταν κάτι για το οποίο ντρεπόμαστε και για το οποίο δεν μιλάμε. Τα ελληνικά ΜΜΕ απεδείχθησαν πιο ανδροπρεπή από τη γερμανική κρατική τηλεόραση, που κάνει ζωντανή μετάδοση της παρέλασης του Βερολίνου σχεδόν όλη μέρα. Απεδείχθησαν πιο ανδροπρεπή και από το γαλλικό πρακτορείο, που μας πληροφόρησε ότι η πολύχρωμη παρέλαση της Αθήνας συγκέντρωσε τρεις χιλιάδες κόσμο και ότι το σύνθημα ήταν «Είμαστε παντού». Αυτό ειδικά το τελευταίο είχε ήδη μαθευτεί από ανακοίνωση της ανδροπρεπούς Χρυσής Αυγής, που θύμωσε και απειλούσε με ξύλο, επειδή το «παντού» περιελάμβανε και έναν τσολιά. Με τον τρόπο της βοήθησε η Χρυσή Αυγή να σπάσει η συνωμοσία σιωπής. Τα τέσσερα τελευταία χρόνια, οι διοργανωτές της παρέλασης περηφάνιας ζητούν από τον δήμαρχο Αθηναίων να τη θέσει υπό την αιγίδα του δήμου. Συναντούν την επίμονη άρνησή του, παρά τις κάποιες θετικές εισηγήσεις της αντιπολίτευσης στο δημοτικό συμβούλιο. Ο κ. Κακλαμάνης απέδειξε ότι είναι πιο ανδροπρεπής π.χ. από τους προέδρους Κλίντον και Ομπάμα, που ανακήρυξαν τον μήνα Ιούνιο ως μήνα της ομοφυλοφιλικής περηφάνιας. Κυρίως είναι πιο Βαλκάνιος.

Υπάρχουν πολλές πλευρές, φωνές, απόψεις στο θέμα της ομοφυλοφιλίας και της αποδοχής ή μη αποδοχής της. Αποφεύγοντας το διάλογο δεν προχωράμε. Είναι αμήχανος διάλογος γιατί αγγίζει βαθιές πεποιθήσεις για τη ζωή, το νόημα της, το σκοπό της.  Οι πολιτικοί και οι ακτιβιστές τον έχουν ξεκινήσει εδώ και καιρό. Χρειάζεται και η κοινωνία να συμμετάσχει, έξω από θεσμικούς ρόλους. Να μιλήσουμε σαν άνθρωποι. Θα μας κάνει καλό κοινωνικά και ατομικά. Θα μας κάνει καλύτερους ανθρώπους πιθανά.

Μέχρι να γίνει αυτό, και μαζί με τον διάλογο που συμβαίνει σε μικρότερη κλίμακα, ανάμεσα σε φίλους, σε παρέες, εμείς οργανώνουμε κι ένα σεμινάριο εδώ στην Αθήνα για την προσέγγιση του Process Work  στη ‘Ομοφοβία και το Τραύμα.

Oct 202010
 

Πηγή: Athens Siblings – ΚΙΝ.Α.Ψ.Υ.

Στις 24/10/2010 στο Μετρό Στάση Σύνταγμα θα πραγματοποιηθεί γιορτή με φορείς ψυχικής Υγείας. Την πρωτοβουλία έχει αναλάβει η ΚΙΝΑΨΥ (Κίνηση Αδελφών ατόμων με προβλήματα ψυχικής υγείας) με τη υποστήριξη των φορέων “Εταιρία Κοινωνικής Ψυχιατρικής και Ψυχικής Υγείας”, “ΕΔΡΑ” και “Δίκτυο Αργώς”.

Υπό την Αιγίδα της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ψυχικής Υγιεινής (WFMH) και του Υπουργείου Υγείας. Με την ευγενική υποστήριξη της ΠΕΨΑΕΕ.

Αναφέρονται τα είδη των εκδηλώσεων :

Έκθεση ζωγραφικής

Ποιητική γωνία

Έκθεση φωτογραφίας

Μουσικά σχήματα

Προβολή ταινιών μικρού μήκους, ντοκιμαντέρ, παρουσιάσεων με θέμα την ψυχική υγεία.

Σειρά 30 περιπτέρων ενημέρωσης και πληροφόρησης πολιτών

Χοροί

Oct 182010
 

Το νέο βιβλίο του Anrold Mindell “ProcessMind: A User’s Guide to Connecting with the Mind of God” θα κυκλοφορήσει 1 Νοεμβρίου στις ΗΠΑ και μπορεί κανείς να το παραγγείλει από την ιστοσελίδα του amazon

Αυτή είναι μια συνέντευξη για το βιβλίο που έδωσε ο Mindell στον Tomasz Stawiszyńskiγια το περιοδικό Newsweek που θα κυκλοφορήσει τέλη Οκτωβρίου στην Πολωνία:

Tomasz: You call your new book “Processmind. A User’s guide to connecting with the mind of God”. One may think that you’re no more a psychologist and you became some kind of mystic? Is it true?

Arny: Thanks for this question.  The term, “mind of God” is a term many physicist’s use. For example, Einstein, Paul Davies, Stephen Hawking as well as many others sometimes refer to the “mind of God” as the surprising appearance of observable patterns and mathematical laws that correctly describe the observable physical universe. When scientists ask themselves, “where do these laws come from?”, a creative and stimulating answer is “the mind of God”, that is, an organizing factor in background of our universe..

So to answer your question, “am I becoming a mystic” the answer is yes and no. Yes; as a therapist I understand the phenomenological reality of dreams and the dreaming process. Yes, dreaming is a level of observable reality that must be taken into account. At the same time, as a physical scientist, I seek practical, reasonable, and evidence-based results. I am mainly interested in theories that touch ALL levels of reality in a practical way.

Tomasz: So actually, in your opinion, there is a strong similarity between modern physics, psychology and ancient Taoist teachings or Aboriginal traditions?

Arny: Yes aspects of what I call the processmind can be found in the occasional sense in everyday life that some kind of “field” or force moves us about. It appears in our dreams and body experiences. Physicists intuit this field in their hope for a “unified field theory” embracing strong, weak, electromagnetic, and gravity force fields. But Aboriginal Australians and native peoples everywhere have always spoken of a “field-like” presence, such as the “Dreaming”.

So yes, there are strong similarities between modern physics, psychology and spiritual traditions. And the processmind is one way of describing these similarities.

Tomasz: What you think about such authors as Fritjof Capra – he was very popular but many scientists do not take his statements seriously? Aren’t you afraid that the reaction for your book will be the same?

Arny: I love critical thinking! I myself don’t believe in anything unless I have experienced it many times, and seen it in the reality and dreams of hundreds of other people. Today’s scientific paradigm is wonderful, but it limit’s itself mainly to repetitive observable results. I call this attitude, an approach of modern consensus reality. But this is only one of our realities.

Consensus reality is not the only reality human beings experience, and a truly scientific person should be open to dreaming and the Tao-fields as well.

As a process oriented therapist, I take the dreaming process as a reality as well, for it can give people in all states of consciousness a sense of wellness. And beyond visual dreams, there is the sense many have of a “processmind,” Jung’s “Unus Mundus,” or unifying field experience. These essence level experiences appear to just about everyone at some point during their lives.

So getting back to your question about scientific doubt, my answer is yes! PLEASE DO DOUBT any “unified field theory” or T.O.E. (Theory of Everything) unless you see it work in all realities –including your personal experiences!

Tomasz: How can we deal with a statement that there is some organizing factor in the world, some kind of teleology and at the same time there is so much senseless suffering, accidents (in which many people die), catastrophes etc. etc. everywhere around…?

Arny: The processmind is not the popular “God” image which is essentially “good” and stands against “evil”. The processmind is an organizing factor that is open to all vectors, that is all directions, all forces. By having greater access to this, the processmind, the tensions of everyday life, relationships, and even large group diversity conflicts become easier to facilitate. Finally, as I show in my book, the processmind idea even makes sense of near death experiences.

Oct 152010
 

Το blog της φίλης και συναδέλφου Julie Diamond προσφέρει συχνά τροφή για σκέψη. Στην τελευταία της ανάρτηση αναφέρεται στη χρήση ισχύος, και στην ευαίσθητη ισορροπία ανάμεσα στη ‘χρήση’ και ‘κατάχρηση’. Και την παγίδα που υπάρχει στο να χρησιμοποιείς την ισχύ σου (για καλό σκοπό) αγνοώντας πως αυτό κακοποιεί την άλλη πλευρά.

Πηγή: A User’s Guide to Power

Is it still an abuse of power if the cause is a good one?

posted by juliediamond – October 13, 2010 at 11:10 am

I came across this amazing (at least I think so) quote by Richard Rorty. Warning: it’s long, dense, somewhat inflammatory, and it has a rather ‘insider-ish’ tone. He’s talking to his colleagues in academia. His self-awareness of power strikes me. He turns his own analysis of power onto himself and his colleagues to look at the biases of his role and profession. It’s a great example for all of us in power. It’s easy to fall prey to patronizing uses of power because you believe in your own cause so strongly.

It seems to me that the regulative idea that we heirs of the Enlightenment, we Socratists, most frequently use to criticize the conduct of various conversational partners is that of ‘needing education in order to outgrow their primitive fear, hatreds, and superstitions’ … It is a concept which I, like most Americans who teach humanities or social science in colleges and universities, invoke when we try to arrange things so that students who enter as bigoted, homophobic, religious fundamentalists will leave college with views more like our own … The fundamentalist parents of our fundamentalist students think that the entire ‘American liberal establishment’ is engaged in a conspiracy. The parents have a point. Their point is that we liberal teachers no more feel in a symmetrical communication situation when we talk with bigots than do kindergarten teachers talking with their students … When we American college teachers encounter religious fundamentalists, we do not consider the possibility of reformulating our own practices of justification so as to give more weight to the authority of the Christian scriptures. Instead, we do our best to convince these students of the benefits of secularization. We assign first-person accounts of growing up homosexual to our homophobic students for the same reasons that German schoolteachers in the postwar period assigned The Diary of Anne Frank… You have to be educated in order to be … a participant in our conversation … So we are going to go right on trying to discredit you in the eyes of your children, trying to strip your fundamentalist religious community of dignity, trying to make your views seem silly rather than discussable. We are not so inclusivist as to tolerate intolerance such as yours … I don’t see anything herrschaftsfrei [domination free] about my handling of my fundamentalist students. Rather, I think those students are lucky to find themselves under the benevolent Herrschaft [domination] of people like me, and to have escaped the grip of their frightening, vicious, dangerous parents … I am just as provincial and contextualist as the Nazi teachers who made their students read Der Stürmer; the only difference is that I serve a better cause.

– ‘Universality and Truth,’ in Robert B. Brandom (ed.), Rorty and his Critics (Oxford: Blackwell, 2000), pp. 21-2.

Oct 132010
 

Την Κυριακή 17 Οκτωβρίου 2010, η ομάδα Α4Μ  μαζί με μαθητές και νέους ηθοποιούς  παρουσιάζει την πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά της,  Μονόλογοι απ΄τη Γάζα

32 μαθητές και μαθήτριες από την Γάζα γράφουν για την ζωή τους

….τα όνειρα, η ασφάλεια, η ελπίδα και το μέλλον είναι λέξεις που χάνουν το νόημά τους σε μια πόλη που σκοτώνει και το παραμικρό όνειρο…. (Άνας, 15 χρονών μαθητής στη Γάζα)
…θα ήθελα να ζω σε μια δημοκρατική κοινωνία, με νόμους, με ειρήνη και με είκοσι κινηματογράφους, για να πηγαίνω να βλέπω ταινίες, να πετάω με τη φαντασία μου και να ονειρεύομαι… (Ραουάντ, μαθήτρια 13 χρονών από τη Γάζα)

Από τον Νοέμβριο 2009 μέχρι τον Απρίλιο 2010, με τη βοήθεια ενός θεατροπαιδαγωγού και ενός ψυχολόγου, 32 νέοι και νέες 13-17 ετών στη Γάζα επεξεργάστηκαν και κατέγραψαν σε μορφή μονολόγων τις εμπειρίες, τις σκέψεις, τις ελπίδες, τα όνειρα και τους φόβους τους κατά τη διάρκεια και μετά την εισβολή και τον πόλεμο τον Δεκέμβριο του 2008. Η προσέγγιση έγινε με τη βοήθεια τεχνικών του Θεάτρου του Καταπιεσμένου του Αουγκούστο Μποάλ, της Δραματοθεραπείας και των Αφηγήσεων-Παραμυθιών.

Οι ιστορίες τους θα παρουσιαστούν θεατρικά στις 17 Οκτωβρίου 2010 ταυτόχρονα στην Παλαιστίνη και σε ακόμα 30 χώρες. Οι εκδηλώσεις θα ξεκινήσουν στην παραλία της Γάζας στις 10π.μ. όπου χάρτινα καραβάκια με τα κείμενα των μαθητών θα ταξιδέψουν στη θάλασσα.

Αργότερα, στις 29 Νοεμβρίου 2010 μια ομάδα νέων από αυτές τις χώρες θα ταξιδέψουν στη Νέα Υόρκη για να παρουσιάσουν τους Μονολόγους σε διάφορες γλώσσες στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στην ετήσια συνεδρίαση της για το Παλαιστινιακό ζήτημα.

Ταυτόχρονα οι Μονόλογοι απ τη Γάζα θα αποτελέσουν αφορμή για επικοινωνία μαθητών από διάφορα μέρη του κόσμου και για δημιουργία εκπαιδευτικών προγραμμάτων σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πολέμου-βίας, διαπολιτισμικότητας κ.ά.

Πρόκειται για ένα διεθνές πρόγραμμα του θεάτρου ASHTAR της Παλαιστίνης το οποίο στην Ελλάδα συνεργάζεται με  το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας: «Η επίθεση του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας τον Δεκέμβριο 2008-Ιανουάριο 2009 ήταν εξαιρετικά βίαιη και στις 22 ημέρες που διήρκεσε είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο τουλάχιστον 1380 παλαιστινίων, εκ των οποίων οι 431 ήταν παιδιά. Τουλάχιστον 5380 ήταν οι τραυματίες, από τους οποίους οι 1380 ήταν παιδιά. Υπολογίζεται ότι περίπου 100000 άτομα αναγκάστηκαν να αφήσουν τα σπίτια τους για ακόμα μία φορά. Σπίτια, σχολεία, νοσοκομεία, τόποι θρησκευτικής λατρείας και κέντρα πολιτισμού καταστράφηκαν. (World Health Organization, Gaza strip, Initial health needs assessments, Health Cluster, 16/02/2009.)

Σύμφωνα με την αναφορά ειδικών στην ψυχική υγεία: «Η πρόσφατη βία και ο συνεχιζόμενος αποκλεισμός απειλούν  πολύ σοβαρά την ψυχική και πνευματική υγεία καθώς  και την κοινωνική ευημερία τόσο των ενηλίκων όσο και των παιδιών.  Η καταστροφή και ο πόνος που προκάλεσαν οι άγριοι βομβαρδισμοί και οι οδομαχίες για πάνω από τρεις βδομάδες, ακολουθούν πολλά χρόνια κατοχής, συγκρούσεων και απωλειών. […] Απαιτείται τεράστια προσπάθεια για να μπορέσουν ν’ αντιμετωπίσουν τις τραυματικές εμπειρίες και ν’ αρχίσουν να ξαναχτίζουν τις ζωές τους…[..] Πρέπει να υπάρξουν δραστηριότητες που ομαλοποιούν τη ζωή τους και τους δίνουν μια αίσθηση ασφάλειας, δομής και ασφαλούς πρόβλεψης για το μέλλον, σε έναν κατά τα άλλα χαώδη και επισφαλή κόσμο. Να δοθούν ευκαιρίες στους εφήβους να πάρουν μέρος στην αντιμετώπιση της κρίσης, οργανώνοντας οι ίδιοι δραστηριότητες για μικρότερα παιδιά, ευκαιρίες που θα τους δώσουν αίσθηση πληρότητας και αυτοπεποίθησης….»(Interagency statement on Mental Health in Gaza in 2009: Principles and response)

Σύμφωνα με τον θεατροπαιδαγωγό του ASHTAR Theatre στη Γάζα:

«Οι νέοι, μετά την επίθεση, έχουν χάσει την πίστη τους στα πάντα και κυρίως στους πατεράδες τους, που έτρεμαν από φόβο μπροστά στα παιδιά τους καθώς έπεφταν οι βόμβες….. πατεράδες που θα έπρεπε να αντιπροσωπεύουν την ασφάλεια και να είναι πρότυπα για τα παιδιά τους. Παρ’ όλ’ αυτά πολλοί, για λόγους ασφάλειας, άφησαν τα σπίτια τους και τα παιδιά τους και σκόρπισαν σε άλλους χώρους, σε σχολεία, σε συγγενείς ή γείτονες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την έλλειψη σιγουριάς και εμπιστοσύνης προς τους ενήλικες.»

Οι Μονόλογοι απ’ τη Γάζα στην Ελλάδα

Οι 32 Μονόλογοι των μαθητών από τη Γάζα μεταφράστηκαν στα ελληνικά από το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση και θα παρουσιαστούν σε 8 πόλεις στις 17/10/2010: Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Πρέβεζα, Σέρρες, Κέρκυρα, Χίος, Ρόδος.

Το πρόγραμμα εντάσσεται στις ευρύτερες δράσεις που οργανώνει το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση γύρω από τα ζητήματα των Δικαιωμάτων του Παιδιού, της Πολιτειότητας (η Ιδιότητα του Πολίτη) και της Προσέγγισης των Πολιτισμών μέσα από τις παραστατικές τέχνες (θέματα που περιλαμβάνονται και στις προτεραιότητες της UNESCO για τη δεκαετία). Για αυτό το σκοπό, με αφορμή τους μονολόγους των μαθητών από τη Γάζα, μετά τις 17/10/10 θα οργανωθούν δράσεις σε διάφορες πόλεις στις οποίες περιλαμβάνονται:  αλληλογραφία μαθητών από Ελλάδα, Γάζα και άλλες χώρες, βιωματικά σεμινάρια για εκπαιδευτικούς και στελέχη ανθρωπιστικών οργανώσεων νέων, εργαστήρια για μαθητές και νέουςσυζητήσεις και ενημερωτικές δράσεις, για ζητήματα Δικαιωμάτων του Παιδιού και Προσέγγισης των Πολιτισμών.

Άλλοι φορείς μπορούν να αξιοποιήσουν τους μονόλογους καλλιτεχνικά ή εκπαιδευτικά μετά από σχετική άδεια και με την προϋπόθεση να μην  προκύπτει εμπορική εκμετάλλευση.

Τον Νοέμβριο 2010 ένας έλληνας νέος θα ταξιδέψει στη Νέα Υόρκη για να ενταχθεί στη διεθνή ομάδα νέων που θα προετοιμάσουν και παρουσιάσουν τους μονολόγους στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.
Η παρουσίαση των μονολόγων θα γίνει από μαθητές και νέους ηθοποιούς.
Όλες οι εκδηλώσεις ετοιμάστηκαν με εθελοντική προσφορά και εργασία και η είσοδος είναι ελεύθερη.

Μέρες & Ώρες:

Αθήνα: Θέατρο Νέου Κόσμου, 11π.μ. & Πλατεία στο Μοναστηράκι,  6μ.μ.

Θεσσαλονίκη: Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (Κρατικό Θέατρο), 11π.μ.

Ηράκλειο: Πλατεία Λιονταριών, 12 μεσιμέρι

Σέρρες: Δημοτικό Θέατρο ΑΣΤΕΡΙΑ & Πεζόδρομος, 11π.μ.

Πρέβεζα: Κάστρο Αγίου Ανδρέα, 11π.μ.

Χίος: Πλατεία Φρουρίου, Κάστρο Χίου, 5μ.μ.

Κέρκυρα: Μουσείο Ασιατικής Τέχνης & Λευκίμμη, 7μ.μ.

Ρόδος: Θόλος, απέναντι από το ΑΚΤΑΙΟ, 5μ.μ.

Δράσεις και σε Πάτρα, Κοζάνη, Μυτιλήνη

Πάνω από 580 μαθητές από 63 σχολεία, 70 εκπαιδευτικοί, 14 νεναικές θεατρικές ομάδες, 12 καλλιτέχνες.

Οργάνωση: Θέατρο ASHTAR της Παλαιστίνης

Στην Ελλάδα: Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση

Oct 132010
 

To We Feel Fine, περιγράφεται ως μια εξερεύνηση των ανθρώπινων συναισθημάτων σε παγκόσμια κλίμακα. Συλλέγει ‘συναισθήματα’ από αναρτήσεις σε blog, ψάχνοντας τις φράσεις ‘νιώθω’ και ‘αισθάνομαι’… Από αυτό το σημείο και μετά μιλά η τεχνολογία και η τέχνη. Ένα έργο τέχνης που δημιουργείται από ανυποψίαστους bloggers.

Με ένα κλικ εδώ θα ανοίξεις την εφαρμογή….