May 282010
 

Στις 5 Ιουνίου, οργανώνεται για 6η χρονιά το Athens Pride, Φεστιβάλ Λεσβιακής, Γκέι, Αμφί και Τρανς Υπερηφάνειας. Η φετινή αφίσα με τον τσολιά και την λεζάντα που γράφει ‘είμαστε παντού’ βοήθησε να αναδυθεί η διεργασία γύρω από τα θέματα των LGBT στην Ελλάδα. Από τη μια η ανάγκη για ορατότητα, περηφάνια, καθώς και μια διαφορετική αντίληψη για θέματα που αφορούν τη σεξουαλικότητα, τα φύλα, και την οικογένεια. Από την άλλη η πίστη στην ετεροφυλοφιλία ως μόνη δυνατή επιλογή σεξουαλικού προσανατολισμού και το μίσος για οτιδήποτε διαφορετικό.

Ομάδες, που θεωρούν τα εθνικά σύμβολα ιερά, προσβλήθηκαν και χρησιμοποιώντας την αφίσα ως αφορμή άρχισαν ένα κήρυγμα μίσους στο internet, με ευθείες προσβολές και απειλές κατά του Athens Pride και της σωματικής ακεραιότητας όσων συμμετέχουν.

Διαβάζοντας τα κείμενα φοβήθηκα άλλα και κατάλαβα από που προέρχονταν. Σκέφτηκα ότι, κι εγώ, με τον ίδιο τρόπο θα αντιδρούσα αν μου πρόσβαλαν κάτι ιερό και όσιο. Μπορεί να μην έπαιρνα το μαχαίρι ή το καδρόνι, το αυγό ή το γιαούρτι, αλλά το συναίσθημα θα ήταν εκεί. Θα ήθελα να σκοτώσω αυτούς μου προσβάλουν ότι είναι πιο ιερό και αγαπητό σε έμενα.

Έφερα στο μυαλό μου αυτούς που σχολίαζαν και απειλούσαν με θάνατο τις ‘λεσβίες και τους πουσταράδες’, έφερα στον νου μου και την δική μου αντίδραση όταν με προσβάλουν, και άρχισα να τους μιλάω.

Εγώ ο ‘κίναιδος’, ο ‘παλιοπούστης’, η ‘βρωμολεσβία’. Καταλαβαίνω την οργή σας και την βία που νιώθετε. Σε αυτό είμαστε ίδιοι. Με τον ίδιο τρόπο, κι εγώ θέλω να σκοτώσω όταν μου προσβάλουν ότι είναι πιο ιερό για μένα. Θέλω να σταθώ όρθια, περήφανη, να υποστηρίξω τον εαυτό μου και τα πιστεύω μου, απέναντί σε αυτό που με γελοιοποιεί, με αποδυναμώνει, που δεν με σέβεται.

Και θέλω κι εσείς να νιώθετε περήφανοι για αυτό που είστε και γι’ αυτό που πιστεύετε. Περήφανοι και δυνατοί μπροστά σε οτιδήποτε σας απειλεί, σας μειώνει, σας αγνοεί, σε οτιδήποτε δεν σας υπολογίζει και δεν σας ακούει. Υπάρχουν αμέτρητες στιγμές μέσα στην ημέρα που τα νιώθει κάνεις αυτά. Αμέτρητες στιγμές που τον προσβάλουν και τον περιθωριοποιούν. Και, ναι, σε όλες αυτές τις στιγμές θέλω να νιώσετε περήφανοι και δυνατοί και να μην επιτρέπετε σε κανέναν να σας κάνει αόρατους και να μη σας σέβεται.

Το ίδιο θέλω να κάνω κι εγώ. Θέλω να σταθώ και εγώ με την ίδια δύναμη και περηφάνια, να υποστηρίξω τα δικά μου όσια και ιερά και να μην επιτρέψω σε κανένα να με υποβιβάσει και να με προσβάλει. Και την ίδια στιγμή που το λέω αυτό, ότι στέκομαι μαζί σας στην δύναμη και την περηφάνια, ξέρω ότι μπορεί να αντιδράσετε και να μην θέλετε τίποτα να έχετε να κάνετε μαζί μου, να θυμώνετε όταν ταυτίζονται τα συναισθήματα μας,

Σας ακούω να λέτε ότι δεν είμαστε το ίδιο, ότι οι ανώμαλοι που θέλουν να μας
καταστρέψουν δεν έχουν καμία δουλειά στο πρόσωπο της γης, να αφανιστούν. Κι εγώ σας απαντώ ότι, αυτό δεν είναι δύναμη, αυτό είναι φόβος. Ξέρω πολύ καλά ότι μια ξεχασμένη πλευρά σας θα νιώσει αδυναμία, απελπισία και ενοχή όταν δείτε το αίμα στα χέρια σας.

Εγώ θέλω να σταθώ δίπλα στην δύναμη σας, όχι στον φόβο σας. Θέλω να σταθώ δίπλα στην περηφάνια σας, όχι δίπλα σε αυτόν που σκοτώνει από απελπισία.

‘Δεν είμαστε απελπισμένοι, είμαστε σκληροί και δυνατοί’, συνεχίζουν.

Ναι, όμως εγώ βλέπω και ένα τρυφερό αγόρι και κορίτσι που έχει εξαφανιστεί από τις βολές που δέχεται και από την προσπάθεια να επιβιώσει σε έναν τρομακτικό, ψυχρό και παράξενο κόσμο. Ένα αγόρι και ένα κορίτσι που καταπατήθηκαν τα συναισθήματα του και που αισθάνεται ότι δεν έχει μέλλον και δεν τον ακούει κάνεις. Θέλεις να με σκοτώσεις, φοβάμαι, και την ίδια στιγμή νιώθω σχεδόν τρυφερότητα για σένα. Και θέλω να θυμηθείς κι εσύ αυτόν τον εαυτό και να νιώσεις ξανά καλά για αυτόν.

Αυτός είναι ο κόσμος που ονειρεύομαι για όλους μας. Και όχι ένας όμορφος κόσμος γέματος πτώματα.

Όταν σε ακούω για μια στιγμή νιώθω τον φόβο μου, δεν θα τον παραδεχτώ…. Δεν θα τον επιτρέψω…

Σιωπή …. δεν ξέρω τι άλλο να πω.

Αλλά στα αυτιά μου έρχεται η φωνή των ακτιβιστών τις LGBT κοινότητας. Τους ακούω να μου λένε, είσαι τρελή… μιλάς με αυτούς που θέλουν να σε σκοτώσουν! Φτάνει πια. Φτάνει η ομοφοβία. Φτάνει. Δεν μπορούμε άλλο να ανεχόμαστε να ζούμε μέσα στον φόβο και μέσα στην απειλή. Δεν μπορούμε άλλο να ανεχτούμε την τρέλα του καθενός. Όχι δεν τους μιλάω, δεν διαπραγματεύομαι, δεν έχω καμία σχέση μαζί τους. Θα τους εξευτελίσω θα τους αφανίσω. Θα φωνάξω την αστυνομία. Θα γράψω σε όλες τις εφημερίδες. Θα βρω συμμάχους και θα κάνω τον κόσμο να γυρίσει εναντίον τους. Να τους συλλάβουν, να τους απομονώσουν. Δεν μπορώ άλλο την στενοκεφαλιά που με πνίγει. Δεν αντέχω, πάντα να προσέχω, να δρω αμυντικά και να γίνομαι και η ίδια ομοφοβική. Τέλος με όλα αυτά. Θέλω να ζω ελευθέρα και περήφανα, με δικαιώματα.

Καθώς τους ακούω μέσα στο κεφάλι μου, λέω ναι! Έχεις δίκιο. Φτάνει πια. Μου αρέσει ο τρόπος που προστατεύεσαι και κατευθύνεις τα πράγματα προς μια αλλαγή που θα σου επιτρέπει να αναπνέεις. Μου αρέσει και ο θυμός σου και η ανάγκη σου για δικαιοσύνη και ελευθερία.

Ε, τότε στάματα να τους μιλάς και έλα μαζί μας. Υποστήριξε μας και απομόνωσε τους. Μακριά. Δεν τους θέλουμε αυτούς στην κοινωνία μας. Μας απειλούν ότι θα μας σκοτώσουν και εσύ τους μιλάς. Ή μαζί μας είσαι ή μαζί τους!

Όχι. Δεν θέλω τον πόλεμο, τώρα κι εσείς κάνετε πόλεμο, έχετε ριχτεί στη μάχη ενάντια σε αυτό που σας απειλεί προσπαθώντας να το αφανίσετε. Ποια είναι η διαφορά σας; Διαβάζω τα blog και ακούω βρισιές από παντού, στο τέλος δεν ξέρω ποιος είναι ποιος στο διάλογο μέσα.

– πουσταράδες…
– ανεγκέφαλοι…

– ανώμαλοι..
– ηλίθιοι..

– κίναιδοι…
– φασίστες…

– λούγκρες…
– κοπλεξάρες…

– σας χρειάζονται γιαούρτια…
– είστε πούστηδες στην ψυχή…

– θα σας κόψουμε τους κώλους…
– φασισταριά ράψτε το στόμα σας…

– μας προκαλείτε, προκαλείτε την ιστορία…
– τιποτένιοι ψευτοπατριώτες…

– λατέρνες καρναβάλια, προκαλείτε το γέλιο…
– στρεβλές προσωπικότητες…

– είστε αηδιαστικοί…
– σκουλήκια…

– κουδουνίστρες…
– καθυστερημένοι…

– ανωμαλάρες, διεστραμμένοι, μιάσματα…
– ξεφτιλισμένα αντράκια…

– ανώμαλος να φορέσει την στολή;
– απάνθρωποι…

– την ανοχή που ζητάτε να την δείξετε και εσείς…
– να πάτε φυλακή…

– είστε άρρωστα άτομα για λύπηση…
– είστε μουσειακό είδος…

– δεν φταις όταν σε χτυπάει η αρρώστια…
– σκατόμυαλοι, γουρούνια ανώμαλοι στον εγκέφαλο…

Και μέσα σε όλα αυτά κάτι αχνές φωνές, που προσπαθούν να πουν,

είμαστε άνθρωποι, φτάνει το δηλητήριο, ας κάνουμε κάτι να συνεργαστούμε για τα πραγματικά προβλήματα…

… χάνονται μέσα στην μάχη.

Όχι δεν μπαίνω στον πόλεμο. Προσπαθώ να σχετιστώ, έστω και αν διαφωνώ. Έστω και αν φοβάμαι, προσπαθώ να σχετιστώ, προσπαθώ να καταλάβω έστω και αν είναι δύσκολο να αγγίξω κάτι μέσα τους.

Αυτοί δεν σχετίζονται, αυτοί σκοτώνουν μόνο. Δεν θέλω να σχετιστώ μαζί τους, δεν θέλω να έχω να κάνω τίποτα μαζί τους.

Ε, τότε πάρε και συ ένα δοκάρι ένα μαχαίρι και πήγαινε και σκότωσε τους, πήγαινε από την μεριά τους και κάνε το ίδιο με αυτούς. Κάνε ότι σου κάνουν. Είσαι στην ίδια πλευρά με αυτούς. Πάρε το ρόπαλο, το μαχαίρι και σκότωσε τους.

Είδα αυτό το μαχαίρι το έπιασα και ένιωσα ένα βαθύ πόνο.

Μήπως, αυτός ο βαθύς πόνος, δεν είναι αυτός που νιώθουμε όλοι μας, που είναι τόσο δύσκολο να πλησιάσουμε και να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να νιώσει; Μήπως, αυτός ο βαθύς πόνος, δεν είναι διάχυτος στην LGBT κοινότητα; Μήπως δεν τον νιώθουμε κάθε μέρα που ξυπνάμε και ακούμε όλα τα πονετικά σχόλια, τα αστεία, τις βρισιές; Αυτός ο ίδιος πόνος δεν είναι μέσα στην κατάθλιψη και τον κυνισμό; Δεν βρίσκεται μέσα στα προβλήματα των σχέσεων; Δεν εμφανίζεται στις μεταξύ μας διαμάχες, στην κοροϊδία και στην απαξίωση, που είναι τόσο κοινή ανάμεσα μας;

Και αυτός ο ίδιος πόνος, δεν είναι βαθιά μέσα σε όλους αυτούς που μας εναντιώνονται και θέλουν να μας σκοτώσουν; Ένας πόνος βουβός, χωρίς φωνή, καλυμμένος πίσω από την σκληράδα και την συμμαχία με τη βία και τη σκληρότητα.

Ένας πόνος τόσο δύσκολος να φτάσεις και να αγγίξεις.

Ο δικός μους πόνος έχει εκφραστεί και μαλακώσει μέσα από αυτές τις φανταστικές συζητήσεις. Έχω ησυχάσει λίγο, κι έχει φύγει από μέσα μου η εσωτερική πίεση που σπρώχνει τους άλλους να αλλάξουν. Έχει φύγει αυτή η πίεση, όχι γιατί δεν θέλω να αλλάξουν τα πράγματα, όχι γιατί δεν ονειρεύομαι πλέον έναν κόσμο πιο τρυφερό και με μεγαλύτερη κατανόηση και σχέση, αλλά γιατί κατάλαβα πόσο βαθύς είναι ο πόνος που έχουμε μέσα μας και πόσο θωρακισμένος είναι.

Και τώρα, αυτήν τη στιγμή τουλάχιστον, δεν περιμένω μια μεγάλη ανταπόκριση, κατανόηση ή αλλαγή.

Μια στιγμή σιωπής, μια στιγμή που κάτι λίγο περνάει μέσα μας, ένα δάκρυ που μόλις πάει να φανεί και πάλι κρύβεται είναι αρκετό. Κι ας έρθει μετά πάλι η αντίσταση. Είναι πολύ βαθύς ο πόνος. Ο καθένας μας χρειάζεται τον χρόνο του για να τον πλησιάσει.

May 272010
 

Διάλογος στη μπλογκόσφαιρα, σχόλια στα ερτζιανά, κουβέντες στις παρέες. Αρχίσανε τα βιολιά σχετικά με το Athens Pride… Αφορμή η αφίσα του φετινού pride που έχει το σύνθημα ‘είμαστε παντού’ με φόντο έναν εύζωνα στο Σύνταγμα.

Και η αντίδραση της ηλεκτρονικής εφημερίδας ‘Στόχος’ με το ακόλουθο post

Τρίτη, 25 Μαΐου 2010
ΜΑΖΕΨΤΕ ΤΑ ΠΟΥΣΤΑΡΙΑ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΣΤΙΣ 5 ΙΟΥΝΙΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΖΕΥΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!

ΑΝ ΑΚΟΥΝΕ… ΟΠΟΙΟΙ ΑΚΟΥΝΕ… ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ, ΣΤΡΑΤΟΣ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ… ΚΙ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΡΘΙΟ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ!
ΜΑΖΕΨΤΕ ΤΟΥΣ, ΣΥΛΛΑΒΕΤΕ ΤΟΥΣ, ΚΑΝΤΕ ΟΤΙ ΝΟΜΙΖΕΤΕ, ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΗ Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΕΤΣΙ… ΤΟ ΜΟΙΡΑΙΟ “ΛΑΘΟΣ” ΕΓΙΝΕ ΚΑΙ ΘΑ ΑΠΑΝΤΗΘΕΙ ΣΤΙΣ 5 ΙΟΥΝΙΟΥ… Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΟΥΣ ΑΥΤΟΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΕ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΟΥΣΤΙΑ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΖΟΥΝ ΑΦΙΣΣΑ… ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΑΜΕ ΕΓΚΑΙΡΩΣ!
“ΣΤΟΧΟΣ”

Ακόμα πιο ενδιαφέροντα από τις αναμενόμενες και γνώριμες απειλές και τα post των bloggers krotkaya, black cat*red cat, θεία Σοφία, και SykoFantiS_Bastoyni, είναι τα σχόλια των αναγνωστών.

Χρειάζεται πολύς διάλογος για το τι σημαίνει ατομικό και κοινωνικό δικαίωμα. Τι είναι το δικαίωμα; Πως εκφράζεται; Ποιος το προστατεύει;

Για αυτό το τελευταίο ερώτημα, πέρα από την αυτονόητη απάντηση (κράτος, θεσμοί, κοινωνία), μου αρέσει και αυτό που γράφει η θεία Σοφία:

Μόλις διάβασα ότι κάποια ακροδεξιά/ φασιστική έκδοση απειλεί άμεσα το Athens Pride η πρώτη μου σκέψη ήταν: Δεν έχει τρομονόμο η Ελλάδα; Συνηθισμένη από τη Βρετανία θα μου πεις, γιατί σύμφωνα με τον Βρετανικό τρομονόμο ο αρχισυντάκτης θα είχε ήδη συλληφθεί.

Το ξανασκέφτηκα όμως.

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ έλεγε: Στο τέλος, δε θα θυμόμαστε τα λόγια των εχθρών μας αλλά τη σιωπή των φίλων μας.

Γι′αυτό, αν είστε 5 Ιουνίου στην Αθήνα κατεβείτε στο Athens Pride. Αυτούς τους ανθρώπους αξίζει να τους στηρίξετε. Και μην κάνετε πίσω. Μη σωπάσετε. Θυμηθείτε την ιστορία σας και τί συνέβη όταν οι φιλήσυχοι πολίτες σωπαίνουν…

May 242010
 

Το Σαββατοκύριακο 5-6 Ιουνίου η Βασιλική Κατριβάνου και η Λίλη Βασιλείου θα κάνουμε το τελευταίο σεμινάριο του κύκλου 09-10 με θέμα τη σεξουαλικόκητα.

H σεξουαλικότητα μπορεί να συνιστά πεδίο έκστασης και χαράς αλλά και πόνου και κοινωνικής καταπίεσης. Όταν ρέει ανεμπόδιστη μπορεί να μας φέρει σε επαφή με τη ζωτική και δημιουργική μας ενέργεια συνδέοντας μας με το σώμα μας, τις αισθήσεις και το μυστήριο της ζωής και να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για τη ζωή και τις σχέσεις μας.

Υπάρχει όμως μια μακρόχρονη κληρονομιά γύρω από τη σεξουαλικότητα που δημιουργεί μια δύσκολη ατμόσφαιρα και την μετατρέπει στην ουσία σε περιθωριοποιημένη πλευρά της ζωής. Συχνά υποβόσκει μια αίσθηση απαγόρευσης, αμηχανίας ή ντροπής που δυσκολεύει τη σεξουαλική έκφραση καθώς και το μοίρασμα εμπειριών που σχετίζονται με τη σεξουαλικότητα και ταυτόχρονα μια προσδοκία απελευθέρωσης.

Ανείπωτα αυτά τα δύο μπλοκάρουν την επικοινωνία σε μια εποχή που είναι άκρως απαραίτητη αφού ο ορισμός και οι ρόλοι των φύλων είναι ρευστοί, συνεχώς μεταβαλλόμενοι, προς διαπραγμάτευση.

Η δουλειά με τον εαυτό μας γύρω από τη σεξουαλικότητά μας γίνεται πολιτική πράξη. Δουλεύοντας τον εαυτό μας αλλάζουμε το κόσμο γύρω μας. Ταυτόχρονα η αλλαγή του κόσμου γύρω μας επιτρέπει την εσωτερική αλλαγή.

Αυτό το διήμερο θα εξερευνήσουμε αυτά τα θέματα μέσα από δουλειά με τον εαυτό μας και διεργασία ομάδας, καθώς και μέσα από γράψιμο, μουσική, κίνηση, δουλειά με το σώμα και ζωγραφική.

Για πληροφορίες εγγραφής επικοινωνήστε στο 210-9848-912

May 232010
 

Πηγή: Καθημερινή

Καταγράφοντας την επαφή με τον Θεό

Ο νευροεπιστήμονας Αντριου Νιούμπεργκ μάς εξηγεί γιατί πιστεύουμε και πώς ο εγκέφαλός μας κατασκευάζει «πραγματικότητες»

Του Γιαννη Κολοβου

Τελικά, υπάρχει λύση στα προβλήματά μας! «Για να διατηρήσετε το πνεύμα σας ανοιχτό και να νιώσετε απόλυτα εναρμονισμένοι με τους γύρω σας», γράφει ο διακεκριμένος νευροεπιστήμονας Αντριου Νιούμπεργκ, «το μόνο που απαιτείται σε νευρολογικό επίπεδο είναι η συνειδητή μείωση της δραστηριότητας στους δύο μετωπιαίους και στους δύο βρεγματικούς λοβούς, καθώς και η αναστολή της στεφανιαίας δραστηριότητας του εγκεφάλου, η οποία σχετίζεται με τον θυμό και τον φόβο». Το πράγμα, δηλαδή, ακούγεται σχετικά απλό!

Ο Αντριου Νιούμπεργκ είναι αναπληρωτής καθηγητής στο τμήμα Ραδιολογίας και Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια και λέκτορας στο τμήμα Θεολογίας, έγραψε δε –σε συνεργασία με τον Μαρκ Ρόμπερτ Γουόλντμαν, θεραπευτή και επιστημονικό συνεργάτη στο Κέντρο Πνευματικότητας και Νου του ίδιου πανεπιστημίου– το εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο «Γιατί πιστεύουμε: Πώς η επιστήμη του εγκεφάλου εξηγεί την ανάγκη μας για τον Θεό», το οποίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αβγό. Και αντικείμενό του δεν είναι μόνον η θρησκευτική πίστη, αλλά το πώς συγκροτούνται οι πεποιθήσεις μας μέσα από τη λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου. Και φυσικά, κάπου εδώ εγείρεται η πρώτη απορία μας, την οποία απευθύναμε στον διακεκριμένο ερευνητή: Μήπως η «μέτρηση» της θρησκευτικότητας και η ερμηνεία της, από την οπτική της νευρολογίας, οδηγήσει σε εκ νέου αποδόμηση της θρησκείας, η οποία θα συμπαρασύρει και το ηθικό αξιολογικό μας σύστημα; Ή για να το θέσουμε αλλιώς: είναι η επιστήμη σε θέση να κατασκευάσει μια νέα ηθική στη θέση εκείνης που θα καταβαραθρωθεί, αν αποδειχθεί ότι η θρησκευτική πίστη είναι ένα παιχνίδι που απλώς συμβαίνει στον εγκέφαλό μας; «Η επιστήμη συνέβαλε στην αποδυνάμωση κάθε ηθικού συστήματος που βασιζόταν στη θρησκεία», απαντά ο καθηγητής. «Πολλοί στρέφονται στην επιστήμη επειδή νομίζουν ότι παρέχει μια πιο αντικειμενική και λογική προσέγγιση του κόσμου, επομένως και ένα πιο λογικό και αντικειμενικό σύστημα ηθικών αξιών. Παρ’ όλα αυτά, διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις για το αν η επιστήμη παρέχει όντως κάποιο ηθικό σύστημα αξιών. Στην ουσία, αποτελεί ένα εργαλείο μελέτης του κόσμου και ο ρόλος της δεν είναι να κρίνει τι είναι σωστό και τι λάθος. Στην ιδανική της μορφή, η επιστήμη θα έπρεπε να αξιολογεί αν μια ιδέα λειτουργεί σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η εν λόγω ιδέα είναι και ηθικά σωστή».

Στο βιβλίο του ο καθηγητής Νιούμπεργκ υποστηρίζει, χρησιμοποιώντας εκλαϊκευμένη γλώσσα, ότι η αρχιτεκτονική του μυαλού μας είναι τέτοια που «εκ φύσεως» κατασκευάζουμε και πρεσβεύουμε πνευματικές αντιλήψεις. Και η κάθε λογής θρησκευτικότητα είναι η παλαιότερη και πιο κοινή έκφανσή τους. «Δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να πιστεύουμε» και η πίστη μας συνδέεται πρακτικά με την ηθικότητα, οι λειτουργίες της οποίας εδράζονται στους μετωπιαίους λοβούς του εγκεφάλου. Ομως, παραδέχεται ότι τελικά αυτό που βιώνουμε ως ηθικό σύστημα αποτελεί συνδυασμό διδαγμένων πιστεύω, νευρολογικής ανάπτυξης και ομαδικής συναίνεσης. Η λειτουργία της πίστης δηλαδή μπορεί μόνο εν μέρει να αποκρυπτογραφηθεί από τη νευροεπιστήμη. Αλλωστε, όπως αναφέρει στη συνομιλία που είχαμε μαζί του: «Ενα άλλο ζήτημα είναι ότι οι επιστήμονες συνήθως αντιμετωπίζουν κι αυτοί τα ηθικά διλήμματα που στοιχειώνουν κάθε απλό άνθρωπο. Συχνά είναι μικροπρεπείς, ανταγωνιστικοί κι εκδικητικοί. Η καλύτερη προσέγγιση είναι να βρούμε τρόπους να συνδυάσουμε ό, τι καλύτερο έχει να προσφέρει η επιστήμη με ό, τι καλύτερο προσφέρουν οι θρησκευτικές και πνευματικές παραδόσεις».

Η προσευχή του άθεου

Πώς όμως του ήρθε να αναζητήσει τον Θεό; «Δεν θα έλεγα ότι προσπαθώ να προσεγγίσω τον Θεό! Παρ’ όλα αυτά, η έννοια του θείου, της θρησκείας και της πνευματικότητας αγγίζει βαθιά όλα τα ανθρώπινα όντα. Κάθε πολιτισμός, από την εποχή του Νεάντερταλ έως τους Ελληνες φιλοσόφους και τον σύγχρονο άνθρωπο, έχει αναρωτηθεί “γιατί είμαστε εδώ;” “Ποιο είναι το νόημα της ζωής μας;” Είναι φυσικό να καταφεύγουμε σε όλες τις δυνατές προσεγγίσεις, συμπεριλαμβανομένης και της επιστημονικής».

Ο καθηγητής Νιούμπεργκ, λοιπόν, απεικόνισε, χρησιμοποιώντας τομογραφία απλού φωτονίου (SPECT), την εγκεφαλική λειτουργία βουδιστών μοναχών πριν και μετά τον διαλογισμό, την προσευχή μιας ομάδας Φραγκισκανών μοναχών, Πεντηκοστιανές γυναίκες σε φάση «πολυγλωσσίας», ακόμα κι έναν δηλωμένο άθεο (ο οποίος πίστευε στις δυνατότητες του εγκεφάλου) που συνήθιζε να αυτοσυγκεντρώνεται χρησιμοποιώντας ασκήσεις αναπνοής. Σε όλους κατέγραψε αυξημένη δραστηριότητα στον προμετωπιαίο φλοιό και μείωση στους βρεγματικούς λοβούς, όπου βρίσκεται το «κέντρο προσανατολισμού» του εγκεφάλου. Συνέβαινε δηλαδή κάτι παρόμοιο με αυτό που στη νευροεπιστήμη ονομάζουν «απώλεια προσαγωγών αισθητικών ερεθισμάτων». Είτε την κατάσταση αυτή την ονομάσουμε σύνδεση με το θείο είτε νευρική παραίσθηση, το σίγουρο είναι πως η πολύχρονη «προπόνηση» του εγκεφάλου μας σε ένα τέτοιο φαινόμενο δημιουργεί μια νέα δομή ενώ, γενικά, συνοδεύεται από αύξηση του επιπέδου σεροτονίνης, η οποία δρα σαν φυσικό αγχολυτικό.

Ο εγκέφαλος έχει την προδιάθεση να απορρίπτει κάθε πιστεύω που έρχεται σε αντίθεση με την ήδη δομημένη κοσμοθεωρία του, γράφει στο βιβλίο του ο δρ Νιούμπεργκ. Ομως, ο άνθρωπος έχει τη βιολογική δύναμη να επιβάλλεται στα καταστροφικά πιστεύω του και να παράγει νέες ιδέες, οι οποίες άλλωστε είναι σε θέση να αλλοιώνουν το νευρικό δίκτυο. Τελικά, είναι οι νευροεπιστήμονες οι φιλόσοφοι της μεταμοντέρνας εποχής; «Είναι δύσκολο να μελετήσεις τον εγκέφαλο», απαντά, «χωρίς να επηρεάζεσαι από το ποιος είσαι, πώς βλέπεις τον κόσμο και το πώς αντιλαμβάνεσαι τη φύση της πραγματικότητας. Γι’ αυτό πολλοί νευροεπιστήμονες επηρεάζονται από τις φιλοσοφικές ιδέες. Στην ουσία όμως, όλες οι επιστήμες έχουν κάτι να προσφέρουν στα μεγάλα ερωτήματα». Τα μεγάλα ερωτήματα! Ποιο είναι το δικό σας υπέρτατο ερώτημα, κύριε καθηγητά; «Για μένα το υπέρτατο ερώτημα είναι το εξής: Πώς ξέρουμε τι είναι αλήθεια; Από εκεί πηγάζουν όλα τα υπόλοιπα»! Και φυσικά, δεν θα μπορούσε να μην τεθεί και το ερώτημα των ορίων της ερμηνείας της ανθρώπινης συμπεριφοράς από μια τέτοια οπτική. Ποια είναι δηλαδή η επόμενη πρόκληση για τον δρα Νιούμπεργκ; «Θα συνεχίσω να εξερευνώ τις διαφορετικές μορφές θρησκευτικών και πνευματικών πρακτικών και εμπειριών. Σκοπός μου είναι να δημιουργήσω έναν πλήρη χάρτη του γονιδιώματος της θρησκείας (religionomes), ανάλογο με το σύνολο των χρωμοσωμάτων του ανθρώπου. Ετσι θα είχα την ευκαιρία να κατηγοριοποιήσω και να αξιολογήσω τις θρησκευτικές παραδόσεις με βάση τα δεδομένα του τομέα μου, χωρίς να εξαιρέσω, βέβαια, τις φιλοσοφικές απόψεις που υπάρχουν».

Ο ζωντανός τρισδιάστατος κόσμος που αντιλαμβανόμαστε (μέσω των αισθήσεων) είναι στην πραγματικότητα φτιαγμένος από νευροχημικές και νευροηλεκτρικές διεγέρσεις, οι οποίες χρησιμοποιούν τον «έξω κόσμο» για να κατασκευάσουν μια εικόνα μέσα στο ανθρώπινο μυαλό. Αυτή είναι η βασική αρχή της επιστήμης του εγκεφάλου και αντικείμενό της το πώς εφάπτονται όλα αυτά στον εγκέφαλο. Εκεί όπου όλα είναι έννοιες – κάτι τέτοιο είναι και ο Θεός… Τελικά, δρ Νιούμπεργκ, είστε πιστός – κι αν ναι, σε τι; «Πιστεύω ότι το σύμπαν (άσχετα με το αν περιλαμβάνει τον Θεό ή όχι) θα μας αποκαλυφθεί αν είμαστε προσεκτικοί και επίμονοι όταν το εξερευνούμε. Η παρατήρησή μας, όμως, θα πρέπει είναι πολύμορφη: επιστημονική, φιλοσοφική, πνευματική»!

May 212010
 

Παρακολουθώ τα γραπτά του Πέτρου Παπακωνσταντίνου*, μοιάζει νηφάλια και γνωστική η γραφή του. Σήμερα βρήκα και μια συνέντευξη του στο vimeo, και τη βάζω εδώ για όποιους ακόμα έχουν αντοχές στις συζητήσεις περί οικονομικών.

PAPAKONSTANTINOU from blog www.aformi.wordpress.com on Vimeo.

* βιογραφικό του Πέτρου Παπακωνσταντίνου από το www.livanis.gr

O Πέτρος Παπακωνσταντίνου γεννήθηκε στην Aθήνα το 1959. Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο της Aθήνας, ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στον Hλεκτρονικό Aυτοματισμό και έγινε διδάκτορας Θεωρητικής Φυσικής. Eργάστηκε ως μεταπτυχιακός υπότροφος-ερευνητής στο Kέντρο Πυρηνικών Eρευνών «Δημόκριτος». Eρευνητικές εργασίες του έχουν δημοσιευτεί σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά, όπως τα Physical Review, Physical Review Letters, Theoretical Chemistry και Physica. Aπό το 1990 ασχολείται επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία. Eργάστηκε στις εφημερίδες Δημοκρατικός Λόγος και Γνώση, στο περιοδικό Ένα ως συντάκτης του πολιτικού, του διεθνούς και του επιστημονικού ρεπορτάζ και στους τηλεοπτικούς σταθμούς STAR και ΣKAΪ ως αρχισυντάκτης ενημερωτικών εκπομπών. Aπό το 1998 εργάζεται στην εφημερίδα H Kαθημερινή ως συντάκτης διεθνών θεμάτων.
Έχει πραγματοποιήσει δεκάδες αποστολές στο εξωτερικό, ιδιαίτερα σε χώρες της Eυρώπης και της Mέσης Aνατολής, και έχει παρουσιάσει πλήθος συνεντεύξεων με αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων, προσωπικότητες του πολιτικού και του επιστημονικού κόσμου και ηγέτες εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων. Aρθρογραφεί επίσης στην εβδομαδιαία εφημερίδα Πριν και στο επιστημονικό περιοδικό Oυτοπία. Το Η Eποχή του Φόβου είναι το δεύτερο βιβλίο του μετά το Η Aμερικανική Tζιχάντ – Πολεμικός Kαπιταλισμός, η Παρακμή της Aυτοκρατορίας, που εκδόθηκε το 2003.

May 202010
 
Εμείς ασχολούμαστε με τα δικά μας, και καλά κάνουμε. Ταυτόχρονα, η μεγαλύτερη διαρροή πετρελαίου (που ακόμα συνεχίζεται) φέρνει ανυπολόγιστη καταστροφή… Αν αντέχεις, κοίτα το ‘ρολόι’ να κυλάει, σε αληθινό χρόνο…

Όσο για τα τοξικά που πετάει η BP στη θάλασσα για να ‘ελέγξει’ το πετρέλαιο… άκουσε τις δηλώσεις στο video που ακολουθεί…

May 202010
 

Με μεγάλη καθυστέρηση (για χρόνο “blog-ικό”!), αισθήσεις, σκέψεις και συναισθήματα από το κλείσιμο του σεμιναρίου στην Αίγινα:

… την Παρασκευή που ήρθαμε είχα μια σωματική ενόχληση στη πλάτη μου που δεν έχω συνήθως και μέσα στο Σ-Κ ανακάλυψα ότι έχω πολύ βάρος. Φεύγω πολύ ευχαριστημένη για αυτό που έζησα κι απελευθερωμένη…



… το πως φεύγω έχει να κάνει με μια Κινέζικη παροιμία που λεει: Όταν υπάρχει φως στη ψυχή υπάρχει ομορφιά στα άτομα Όταν υπάρχει ομορφιά στα άτομα υπάρχει αρμονία στο ζευγάρι Όταν υπάρχει αρμονία στο ζευγάρι υπάρχει συνεργασία στη κοινότητα Όταν υπάρχει συνεργασία στη κοινότητα υπάρχει ειρήνη στον κόσμο Εγώ φεύγω με φως στη ψυχή…

… θέλω να διαβάσω τη σύνθεση των φράσεων από τα σκίτσα μου του Σ-Κ: Η πίεση έχει δύναμη Με ακινητοποιεί για να εστιάσω Με κινητοποιεί για να αγαπήσω και να δράσω



… εγώ, όπως όταν βγω από τη γιόγκα που νιώθω οτι όλο μου το σώμα έχει τεντωθεί τραβηχτεί και χαλαρώσει, αυτό το αισθάνομαι τώρα μέσα μου. Πολύ χαλαρωμένη, σα να έχει φύγει ένα βάρος.




… ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα. Είδα τα καλύτερα όνειρα της ζωής αυτό το τριήμερο μου που έχουν να κάνουν με τη διεργασία που κάναμε χτες, που είναι πολύ σημαντικά, και θα τα πάρω μαζί μου να τα επεξεργαστώ. Που σημαίνει ένα άνοιγμα που είναι για μένα πολύ σημαντικό…




… εγώ φεύγω με άλλη σχέση με τη ντροπή και την αγκαλιά. Σας ευχαριστώ όλους…




… εμένα αυτή η ομάδα μου έκανε ρεκτιφιέ στο σώμα!




… εγώ φεύγω σα το βούτυρο που λιώνει…




… εγώ φεύγω παντρεμένη με τον κόσμο! Αυτόν τον γάμο αποδέχομαι μόνο! Γιατί όλο αυτό που κάναμε το είχα κάνει σε μικρογραφία μέσα μου κι αυτό που κάναμε μου έδωσε επιβεβαίωση και τώρα θα βγω και παραέξω. Ξεκίνησα σα μια κουκίδα, μετά μέσα σε 45 άτομα και τώρα θα βγω παραέξω.

… εγώ θα μιλήσω μέσα από αυτό που βλέπω στα σκίτσα μου: Γίνεται μια έκρήξη κι από αυτή τη διάλυση ξεκαθαρίζουν οι ενέργειες, γίνεται η κάθε μια ξεχωριστή, ο εαυτός της και μετά αρχίζουν και ξανασυναντιούνται και συνθέτονται σε μια καινούργια μορφή. Σαν αυτό που λέμε για τη κρίση, ότι μπορεί με μια έκρηξη να γίνουν όλα κομμάτια και το καθένα να βρει το δικό του χώρο και τόπο και να ξανασυναντηθούν σε μια νέα σύνθεση.



[Γιος] …δυο μέρες που ήμουν εδώ γνώρισα ανθρώπους που είχα γνωρίσει παλιά μα δεν τους θυμόμουνα κι έμαθα να ζωγραφίζω ένα σκίτσο!




[Πατέρας] …αυτές οι δυο μέρες εδώ μας φέρανε πιο κοντά και είδα τον εαυτό μου μέσα στις γενιές και πόσο αποδοχή χρειάζεται στη ζωή έτσι όπως είναι, συνέπεια σε όλα όπως έρθουν.




… θέλω να ευχαριστήσω την ομάδα που έσωσε χώρο να εκφραστώ. Ενώ είχα έρθει με έντονο προβληματισμό, ένταση κι αντίδραση νιώθω ότι έχω γλυκάνει, το πρόσωπο μου έχει χαλαρώσει. Ένιωθα ότι δεν εκφραζόμουνα και τώρα οι γκριμάτσες μου, τα μάτια μου μιλάνε, που δεν το είχα πριν και που είναι πολύ σημαντικό για μένα…




… έζησα μια μοναδική εμπειρία. Το βίωσα πάρα πολύ έντονα… ήτανε πάρα πολύ καλό για μένα. Οι λέξεις που βγήκαν από τα σκίτσα μου είναι: Δίνη, θυμός, αδιέξοδο, φυγή, ανάσα, θέλω, λύτρωση




… ευχαριστώ τους ανθρώπους που κάναμε τις ασκήσεις μαζί γιατί με βοήθησαν πάρα πολύ. Οι βαλίτσες μου φεύγουν πιο φορτωμένες! Αυτά τα δύο βράδια κοιμόμουν και δεν κοιμόμουν! Είχα έντονη αγωνία, αδημονία για το τι θα γίνει αύριο, να το ζήσω, να το χορτάσω, να το νιώσω. Καιρό τώρα θέλω να δω αγαπημένο μου πρόσωπο που έχει πεθάνει και το είδα χτες βράδυ… ήτανε πάρα πολύ ωραία…

… εμένα η αίσθηση μου τώρα που κλείνει το σεμινάριο είναι ότι μπορεί να έχουμε δυνάμεις [εκείνη την ώρα πέφτει κάτι στην οροφή του δωματίου με θόρυβο κι όλοι γελάσαμε!] που δεν ξέρουμε. Η ζωή μας καλεί να βγάλουμε αυτές τις δυνάμεις που έχουμε…



… θέλω να αφήσω πίσω μου αυτά που με βαραίνουν και να κρατήσω την επαφή που θα με στηρίζει χωρίς να με πνίγει και να βρω τον χώρο μου, να διεκδικήσω με όλο μου το είναι, να διεκδικήσω την έκφραση του εσωτερικού μου τόπου!

… εγώ φεύγω με μια σιγουριά για το τι θέλω να κάνω, αυτό που ήξερα και πριν αλλά σκεφτόμουνα, «εδώ ο κόσμος χάνεται κι εσύ κοιτάς τα δικά σου»; Μου βγήκε τόσες φορές μέσα στο ΣΚ που φεύγω σίγουρη, παρ’ όλα όσα γίνονται για μένα είναι σημαντικό να κάνω αυτό το συγκεκριμένο κι ας μοιάζει παράξενο!

… εγώ είμαι σε καινούργια νερά. Είδα τον ΓΒ χτες βράδυ να μου λεει κάνε παιδιά είσαι καλή με τα παιδιά και ότι είχα δύο γεννητικά όργανα – και πέος και αιδοίο – και να μπορώ να κάνω έρωτα με μένα. … έχουμε δυνάμεις μέσα μας πέρα από τις ταυτότητες μας κι ότι γνωρίζαμε για τον εαυτό μας έως τώρα, δυνάμεις για τις οποίες δεν ήμαστε συνειδητοί.

… συνεχίζοντας από εκεί ακριβώς να μιλήσω κι εγώ για μένα, πέρα από τις ταυτότητες έχω να αποδεχτώ, παραδεχτώ, ακούσω, συνθέσω και αξιοποιήσω πλευρές του εαυτού μου, του κόσμου που είναι αφόρητες, ανυπόφορες έως αντιπαθητικές, αλλά που οι ενέργειες τους, είδα μέσα από τις ασκήσεις ότι υπάρχουν και είναι βοηθητικές και ενισχυτικές.

… έχω ξεκουραστεί… μου έχει φύγει ένα βάρος… έχω αρχίσει να αγαπάω ξανά τον εαυτό μου, που τον ξεχνάω. Μου έκανε εντύπωση στις ζωγραφιές ότι η πρώτη που είχε να κάνει με το σώμα έχει πολύ σχέση με την τελευταία που είχε να κάνει με το κόσμο. Το σώμα γνωρίζει, ξέρει τι γίνεται, αν πας βαθιά μέσα θα βρεις ότι οι απαντήσεις υπάρχουν. Φεύγω πολύ ξεκούραστη…

… εγώ φεύγω κουρασμένος! Περί ενότητας αντιθέτων είχα ακούσει με το μυαλό. Μου φάνηκε δύσκολο να κάνω αυτές τις ασκήσεις, τις διαδρομές μεταξύ των αντίθετων ενεργειών αλλά δυο φορές που τα κατάφερα συγκινήθηκα πάρα

πολύ και ξεκουράστηκα…

… φεύγω με μια ελπίδα… όταν ήρθα είχα έντονα στο νου τη λέξη αδιέξοδο… δεν υπάρχει λύση ή δεν μπορούσα να τη δω… ένιωθα ένα μπλοκάρισμα και σε σχέση με το συναίσθημα μου. Η διεργασία μου έδειξε πόσο σημαντικό είναι να συνδεόμαστε κι ότι οι λύσεις είναι πολύ απλές, όλοι τις έχουμε μέσα μας. Χρειάζεται να τις βλέπουμε, να τις βιώνουμε με τον δικό του τρόπο ο καθένας. Η δικιά μου η λύση είναι το «ακούειν» το «σχετίζεσθαι» το «αγκαλιάζειν» το «αγαπείν» με όλα αυτά…



… είχα μεγάλη αγωνία για αυτό το Σαββατοκύριακο… ζούμε σε επικίνδυνες εποχές… όπως όλοι ζήσαμε τη περασμένη βδομάδα, είναι πολύ εύκολο να εκτροχιαστεί κάτι… Το φοβόμουνα να μαζευτούμε τόσοι άνθρωποι σε ένα δωμάτιο με τη συναισθηματική φόρτιση των ημερών… Ένιωσα μια αίσθηση κοινότητας να δημιουργείται από τη συναλλαγή μας αυτές τις μέρες κι είμαι ευγνώμων για όλους που δεν διστάζουν να ψάξουν κι άλλους τρόπους παράλληλα με τον δικό τους.




… αναθάρρεψα… φεύγω με πίστη για αυτό που μπορούμε όλοι μαζί να φέρουμε στο Ελληνικό γίγνεσθαι…




… φεύγω με σωματική κούραση… ξάπλωσα και είδα στο ταβάνι πατημασιές και δαχτυλιές! Κι είπα, «κοίτα να δεις! η θεωρία μου δεν χωράει μερικά πράγματα αλλά υπάρχουν στο ταβάνι παπούτσια!»

… το πάνω κάτω ήρθε σε αυτό το δωμάτιο!



… υπάρχει μια μεγάλη ησυχία μέσα μου… και σαν όλη η ενέργεια να ανήκει στην ομάδα και να μη ξέρω τι να πω… η λέξη που μόλις αναδύθηκε μέσα μου είναι UBUNTU, είμαι επειδή είσαι, υπάρχω επειδή υπάρχεις, καταλαβαίνω ότι είμαι άνθρωπος επειδή εσύ είσαι άνθρωπος… συνειδητοποιώ ότι έχω ανάγκη για περισσότερες τέτοιες συνευρέσεις…




… όταν ήρθα δεν ένιωθα τη συνοχή. Φεύγοντας παίρνω μαζί μου ένα ανθρώπινο κομποσχοίνι… όλων μας μαζί…




… το αγκαλιάζω έχει μέσα του το «ζω»…

May 202010
 

Μεγάλη η πορεία και σήμερα… Ειρηνική η πορεία, μουδιασμένοι (;) οι διαδηλωτές, οργισμένοι οι τοίχοι…


Το καλύτερο το είδα στη Σταδίου, στο άγαλμα του Κολοκοτρώνη. Κάποιος έγραψε από κάτω ‘βοήθα γέρο’. Κι από τους νεκρούς ζητάμε βοήθεια…


May 192010
 


Process Mind
A User’s Guide to Connecting with the Mind of God

September 2010 • ISBN 978-0-8356-0886-2• $17.95 pb • 6x 9 • 304 pages
By Arnold Mindell

Join Your Mind with the Untapped Energies of the Universe for Increased Powers of Perception!

In Processmind Arnold Mindell, therapist and conflict resolution consultant, extends and deepens known patterns behind the universe as evidenced in physics and connects them to basic experiences found in psychology and mystical traditions. Processmind shows not only connections between modern physics, psychology, and the “gods” of spiritual traditions, but also describes practical methods to resolve problems in everyday life. In 20 inspiring and interactive chapters, this book provides tested methods that actualize our deepest, unitive consciousness for ourselves, relationships, organizations, and world.

What is “Processmind?” It is an earth-based experience of the “mind” behind our personal and large group processes. “Processmind” is perhaps our most basic, least known, and greatest power. The concept combines the physics of nonlocality with specific altered states of consciousness found in peak experiences. By calling on ideas about Aboriginal totem spirits, quantum entanglement and nonlocality, Mindell describes “Processmind” as the “structure of God experiences.”

Drawing upon his extensive in individual and large-group conflict resolution, Mindell has created a kind of user’s guide to the universe’s hidden dimensions. However, Mindell himself advises against believing any processmind theory or related belief system about the universe’s possible code. Don’t believe anything until you test and prove that a theory works in everyday life! Such questioning, he hopes, will bring the belief systems of spiritual traditions and sciences closer together. It is for this reason that Processmind includes more than 30 exercises designed to help readers experience “Processmind” for themselves.

Mindell’s Processmind can help readers with dreams, body symptoms, relationships, and organizational and large-group conflict issues by guiding them to rely upon earth-based inner experience and rational thinking. A special workbook section at the end of the book allows readers to record the details of their engagement with the exercises.

Arnold Mindell has a MS from the Massachusetts Institute of Technology and a PhD in psychology. He was a Jungian analyst. He is the originator of process-oriented psychology and author of 19 other books, including The Quantum Mind.

May 192010
 

Πηγή: National Public Radio

Debt Crisis Follows Greece Getting A Second Look
Adam Davidson and Chana Joffe-Walt

Το ηχητικό απόσμασμα που ακολουθεί, από το NPR, διαρκεί 7 λεπτά και 17 δευτερόλεπτα και περιγράφει άλλη μια από τις πολλές οπτικές στο πως φτάσαμε ώς εδώ…

Με ένα κλικ εδώ θα ακούσεις το ηχητικό αρχείο…

Με ένα κλικ εδώ θα διαβάσεις το transcript της εκπομπής…

Πηγή: ΣΚΑΙ 100.3 – Infowar

Κι ο Άρης Χατζηστεφάνου κάνει άλλη μια ενδιαφέρουσα εκπομπή για την κρίση…


Με ένα κλικ πάνω στη φωτογραφία (ή εδώ) θα ακούσεις την εκπομπή (48 λεπτά, φτιάξε καφέ!)

May 192010
 

H 17η Μαΐου , παγκόσμια ημέρα κατά της ομοφοβίας. Ο Jerry Buzek, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έκανε μια δήλωση που μπορεί να ακούγεται αυτονόητη σε κάποιους, αλλά απέχει πολύ από το να περιγράφει την πραγματικότητα που ζουν οι lgbt στην Ευρώπη.

May 182010
 


Πηγή: The Schooligans

Μάθημα 1ον: Έξω οι μετανάστες!

Ρατσιστικό κείμενο τοιχοκολλήθηκε σε όλες τις αίθουσες ενός γυμνασίου της Αθήνας με τις ευλογίες της διεύθυνσης του σχολείου. Διάλεξαν και τη μέρα: στον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας κατά του Ρατσισμού! Στο μεταξύ, έξω στο προαύλιο τα παιδιά έπαιζαν μπάλα πάνω σε ένα ρατσιστικό σύνθημα που δεν έχει σβηστεί εδώ και μήνες. Σύμπτωση; Κι ενώ η νέα Υπουργός Παιδείας ανακοινώνει το «Νέο Σχολείο», στο παλιό σχολείο τα μικρά καθημερινά εγκλήματα συνεχίζονται. Συνήθως δεν αποκαλύπτονται γιατί τα κουκουλώνουν η συναδελφική ομερτά των καθηγητών, η αδιαφορία των γονέων, ο φόβος των παιδιών. Ευτυχώς υπάρχουν και εξαιρέσεις. Πριν ένα μήνα ήρθε ένα mail στους Schooligans. Ήταν η φωτοτυπία ενός κειμένου που, όπως μας επιβεβαίωσαν καθηγητές και μαθητές, είχε τοιχοκολληθεί με εντολή της διευθύντριας σε όλες τις αίθουσες του 6ου Γυμνασίου Γαλατσίου. Ήταν ένα ρατσιστικό κείμενο γεμάτο ειρωνεία και προκατάληψη για τους λαθρομετανάστες. Επισκεφθήκαμε το σχολείο για να κάνουμε ρεπορτάζ.

Η έκπληξη δεν ήταν το ρατσιστικό σύνθημα που είδαμε μπαίνοντας στο προαύλιο. Τέτοια υπάρχουν και σε άλλα σχολεία. Η έκπληξη ήταν ότι το έχουν αφήσει να υπάρχει εδώ και μήνες σε ένα κατά τα άλλα πολύ περιποιημένο σχολείο.

Το 6ο Γυμνάσιο Γαλατσίου έχει τη φήμη ενός καλού δημοσίου σχολείου. Είναι αυστηρό, απαιτητικό, καθαρό. Θεωρείται το «κολέγιο» της περιοχής. Φέτος η διευθύντρια άλλαξε. Η τωρινή διευθύντρια είναι φιλόλογος με 33 χρόνια υπηρεσίας και θεωρείται «άνθρωπος της εκκλησίας». Το σχολείο έχει περίπου 350 παιδιά. Όπως σε όλη την Ελλάδα, κάποια από αυτά είναι Αλβανάκια, Ουκρανάκια, Πολωνάκια. Τον Δεκέμβριο κάποιος έγραψε στο πάτωμα του προαυλίου το σύνθημα: «Γαμιούνται οι Αλβανοί και οι αναρχικοί». Τέσσερις μήνες μετά, το σύνθημα είναι ακόμα εκεί. Η διευθύντρια ισχυρίζεται ότι δεν μπορεί να σβηστεί γιατί είναι γραμμένο πάνω στο ταρτάν. Ισχυρίζεται επίσης ότι δεν είναι δική της αρμοδιότητα και ότι κάποια στιγμή έκανε ένα τηλέφωνο στο Δήμο Γαλατσίου για να έρθει να το σβήσει αλλά ο Δήμος δεν έκανε τίποτα. Ο Δήμος ισχυρίζεται ότι δεν έλαβε ποτέ κανένα γραπτό ή προφορικό αίτημα από το σχολείο. «Αν είχαμε ενημερωθεί, μέσα σε μία βδομάδα το σύνθημα θα είχε σβηστεί. Ειδικά ένα τόσο εξοργιστικό σύνθημα!», μας είπε ο Αντιδήμαρχος Παιδείας κύριος Οικονομόπουλος όταν επικοινωνήσαμε μαζί του.

Όποιος και αν έχει την ευθύνη, τα επιχειρήματα είναι αστεία. Τι πάει να πει ότι «είναι δύσκολο να σβηστεί το σύνθημα»; Τρόπος σίγουρα υπάρχει. Αν το σύνθημα έλεγε τα ίδια για τη διευθύντρια, τον Δήμαρχο ή τον Πρωθυπουργό, δε θα το έσβηναν αμέσως; Και τέλος πάντων δεν έπρεπε να δοθεί μια εξήγηση στα παιδιά; Πώς θα νιώθει ένα Αλβανάκι όταν επί τέσσερις μήνες βλέπει αυτό το σύνθημα μέσα στο σχολείο του; Κάποιοι Αλβανοί στο σχολείο αυτό κρύβουν την καταγωγή τους – λένε ότι είναι Ιταλοί. «Μερικοί συμμαθητές μας τα κοροϊδεύουν – καμιά φορά και οι καθηγητές», μας λένε τα παιδιά με τα οποία μιλήσαμε. «Πέρσι ένας καθηγητής μας είπε σε μια μαθήτρια που δεν μπορούσε να εκφραστεί καλά: «Εσύ τι πρόβλημα έχεις και δεν μπορείς να μιλήσεις; Μήπως είσαι Αλβανάκι;». Ήταν πολύ άσχημο αυτό που έκανε. Εμείς έχουμε Αλβανούς φίλους και μας ενοχλεί να ακούμε έναν καθηγητή να τους κοροϊδεύει». Αυτό το περιστατικό, βέβαια, θα μπορούσε να είναι «μεμονωμένο» και να χαρακτηρίζει μόνο έναν καθηγητή.

Αυτό που έγινε όμως φέτος τον Μάρτιο, μόνο «μεμονωμένο» δεν είναι. Στις 18 Μαρτίου ήρθε σε όλα τα σχολεία μια εγκύκλιος από το Υπουργείο Παιδείας να γιορταστεί η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού. «Παρακαλούμε τους διευθυντές να αφιερώσουν δύο ώρες προκειμένου να οργανωθούν εκδηλώσεις και συζητήσεις για τα θέματα του ρατσισμού, των φυλετικών διακρίσεων, της ξενοφοβίας και της μη-ανεκτικότητας που χαρακτηρίζουν τις σύγχρονες πολυπολιτισμικές κοινωνίες. Ο σκοπός των εκδηλώσεων αυτών πρέπει να είναι η ευαισθητοποίηση των μαθητών στα θέματα του σεβασμού της διαφορετικότητας και της ειρηνικής συνύπαρξης…». Την εγκύκλιο υπέγραφε η υφυπουργός, Έυη Χριστοφιλοπούλου. Πώς γιόρτασε η διευθύντρια του 6ου Γυμνασίου Γαλατσίου την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού; Είπε, φυσικά, στους καθηγητές να μιλήσουν αν θέλουν στα παιδιά για τον ρατσισμό, αλλά παράλληλα είπε σε έναν καθηγητή να κολλήσει μέσα σε όλες τις αίθουσες ένα κείμενο με τίτλο: «Αν διαβής παράνομα τα ελληνικά σύνορα».

Σύμφωνα με το κείμενο, αν περάσεις παράνομα τα σύνορα οποιασδήποτε ξένης χώρας, σε πυροβολούν, σε φυλακίζουν, σε αφήνουν να σαπίσεις… Αν όμως περάσεις παράνομα τα ελληνικά σύνορα, εξασφαλίζεις εργασία, άδεια, παιδεία, υγεία, λεφτά και… ευημερία. Η ειρωνεία κορυφώνεται στo τέλος: «Εξασφαλίζεις επίσης την κάλυψη ελληνικών κομμάτων να βρίζεις την Ελλάδα. Τώρα σε λίγο θα μπορείς να φτιάξεις και πολιτική παράταξη». Ο καθηγητής που πήρε το χαρτί από την διευθύντρια, μπήκε και το κόλλησε στον πίνακα ανακοινώσεων κάθε τάξης. «Εκείνη τη στιγμή είχαμε διάλειμμα», λένε τα παιδιά. «Τον είδαμε να μπαίνει μέσα, να το κολλάει και να φεύγει κατευθείαν χωρίς να μας πει τίποτα. Ο καθηγητής αυτός ασχολείται πολύ με τη θρησκεία και την εκκλησία. Στην Α’ Γυμνασίου μάς έλεγε να μη βλέπουμε Στρουμφάκια γιατί είναι πράγματα του Σατανά!».

Κατά… σατανική σύμπτωση, το κείμενο αυτό συνδέεται όντως με την Εκκλησία. Λίγες μέρες πριν είχε δημοσιευτεί στο έντυπο «Ενοριακή ευλογία» που εκδίδει ο Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Πευκακίων. Το κείμενο έμεινε κολλημένο για μέρες. «Κάποια στιγμή», μας λένε τα παιδιά, «το πήραν χαμπάρι δύο καθηγήτριες και έγιναν έξαλλες. Η μία το κατέβασε αμέσως και το έσκισε, χωρίς να πει κουβέντα. Η άλλη μας έκανε μια συζήτηση γι’ αυτό μέσα στην τάξη. Εμείς της είπαμε ότι το βρίσκουμε τελείως ρατσιστικό!» Στον σύλλογο καθηγητών δεν έγινε καμία επίσημη συνεδρίαση γύρω από το θέμα. Σε όσους ζήτησαν το λόγο από την διευθύντρια, η απάντησή της ήταν: «Εγώ το είδα σαν μια απλή σύγκριση για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα και τι στις άλλες χώρες. Είναι ένα κείμενο θετικό για την Ελλάδα! Δείχνει πόσο ανεκτική χώρα είναι! Γιατί να θίγεται κάποιος;».

Έλα ντε!


•Τα στοιχεία όσων μαθητών και καθηγητών μάς μίλησαν είναι στη διάθεση του περιοδικού. Δεν τα δημοσιεύουμε για ευνόητους λόγους.
•Για να είναι πλήρες το ρεπορτάζ, πήραμε συνέντευξη και από τη διευθύντρια του σχολείου. Κι ενώ μιλήσαμε μαζί της για μισή ώρα, στο τέλος μας ζήτησε να μη δημοσιευτούν οι απαντήσεις της.
•Τη μέρα που παραδίδαμε το περιοδικό στο τυπογραφείο (27/4), επικοινώνησε μαζί μας πάλι ο Αντιδήμαρχος Παιδείας του Δήμου Γαλατσίου και μας είπε τα εξής: «Αμέσως μετά το τηλεφώνημά σας πήγα στο 6ο Γυμνάσιο και είδα κι εγώ αυτό το απαράδεκτο σύνθημα, για το οποίο κανείς δε μας είχε ενημερώσει. Έδωσα εντολή στο συνεργείο του Δήμου και το έσβησαν μέσα σε μία ώρα!».

May 182010
 


O Will Hall, εκπαιδευόμενος του Process Work στο Process Work Institute, έγραψε ένα κεφάλαιο για το βιβλίο των Daniel Mackler and Matthew Morrissey, “A Way Out of Madness: Dealing with Your Family After You’ve Been Diagnosed with a Psychiatric Disorder”. Γραμμένο με συγκινητική ειλικρίνεια, αξίζει μιά ανάγνωση.

Life After Family
Will Hall

“…what is usually called hypnosis is an experimental model of a naturally occurring phenomenon in many families. In the family situation, however, the hypnotists (the parents) are already hypnotised (by their parents) and are carrying out their instructions, by bringing their children up to bring their children up… ”

“I consider that the majority of adults (including myself) are or have been, more or less, in a post-hypnotic trance, induced in early infancy: we remain in this state until — when we dead awaken, as Ibsen makes one of his characters say, we shall find that we have never lived.”
R.D. Laing, The Politics of the Family

In 1979, when I was 13 years old, my mother volunteered at one of the first rape crisis centers in Florida. She was on-call and they gave her a pager, one of the early kinds, so they could contact her whenever a woman came to the center needing help. I had never seen a pager before. It was about seven inches tall and didn’t do anything except glow with a steady red light until it was activated. Then it went off with a loud electronic whoop. When Mom went to bed she put the pager on the center of the kitchen counter, and it sat there all night, like a small ticking bomb.

It wasn’t until years later that my mother’s pager took on a special significance for me. I always loved science fiction and secret agents, and here was an advanced technology hinted at in movies that had taken up residence in our family. It waited until some unknown moment came, listening electronically for a distant invisible signal. And then suddenly it exploded our entire house into a panic, one moment quiet and still and the next screeching like a siren with its message that we were in the midst of an emergency.

When I was finally hospitalized in my mid-twenties and given a diagnosis of schizophrenia, the alarm was sounding for me.

Διάβασε τη συνέχεια…

Με ένα κλικ εδώ θα το βρεις και σε αρχείο pdf…

May 162010
 

Το σ/κ που πέρασε ήμασταν στην Αίγινα για το σεμινάριο ‘Ο Κόσμος κι στο Σώμα μας’. Το σεμινάριο, προγραμματισμένο εδώ κι ένα χρόνο, δεν θα μπορούσε να έρθει σε πιο κατάλληλη εποχή. Μουδιασμένοι φθάσαμε στην Αίγινα, με βαριά καρδιά από τις εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων, την απελπισία από το παρελθόν που μας έφτασε εδώ, την πίεση από το αβέβαιο μέλλον μπροστά μας.

Συζητήσεις πολλές μπορούμε να κάνουμε. Για τη συλλογική και ατομική ευθύνη, για την επιβεβλημένη εξίσωση ενοχής, ή την αντίσταση σε αυτά που γίνονται. Πιθανόν να μπορούμε να βρούμε και δημιουργικές λύσεις, μέσα στις παρέες και τις κοινότητες μας. Θα χρειαστεί διάλογος πολύς, χτίσιμο εμπιστοσύνης και κοινό όραμα. Η κρίση που περνάμε είναι (μας λένε) οικονομική. Άλλοι λένε πως είναι ταξική. Εμείς πιστεύουμε πως μαζί με όλα αυτά, και πάνω από όλα, η κρίση είναι υπαρξιακή και ‘αξιακή’. Πως ζούμε, τι ερεθίσματα κρίνουμε σημαντικά, πως σχετιζόμαστε με το ανθρώπινο και φυσικό περιβάλλον μας;


Στην καθημερινή μας ζωή διαχωρίζουμε τις σωματικές μας εμπειρίες από τα εξωτερικά γεγονότα, πιστεύοντας ότι αυτά που συμβαίνουν στο σώμα μας και αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο δεν συνδέονται. Συνήθως, θεωρούμε τα συμπτώματα προσωπική υπόθεση, και όταν βρισκόμαστε έξω στον κόσμο, σχεδόν χάνουμε την σωματική μας επίγνωση. Όμως, τα συμπτώματα συνδέονται στενά με τον ανθρώπινο χώρο και το κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο ζούμε.


Σύμφωνα με το Process Work, οι εσωτερικές μας διεργασίες αντανακλούν κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα, καθώς και τις διεργασίες των ομάδων στις οποίες ανήκουμε. Το άτομο, η ομάδα, η κοινότητα, δεν έχουν στεγανά και καθορισμένα όρια και αποτελούν όψεις μιας κοινής παγκόσμιας διεργασίας. Στο σεμινάριο εξερευνήσαμε τους συσχετισμούς της ατομικής, ομαδικής και κοινωνικής διεργασίας. Δουλέψαμε, εστιάζοντας στην κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα αυτόν τον καιρό και τη σύνδεση της με τις σωματικές μας εμπειρίες. Το σεμινάριο ήταν πλούσιο σε εμπειρίες, έντονο και συναισθηματικά φορτισμένο.


Η ομάδα ‘βούτηξε στα βαθιά’, αναζήτησε προσωπικές απαντήσεις, αξιοποιώντας τις σωματικές εμπειρίες του κάθε μέλους. Ξεκίνησε σε βαριά και μουδιασμένη ατμόσφαιρα, ολοκληρώθηκε με μια μεγάλη ομαδική αγκαλιά και ελπίδα. Ευχαριστούμε Βασιλική Κ, Άννα Χ, Σωτήρη, Ρούλα, Χρύσα, Τάκη, Θέμις, Δήμητρα, Μαρία, Χριστίνα, Άννα Σ, Κατερίνα Μ, Βενετία, Σοφία, Όλγα, Ειρήνη, Αγγελική, Ιωάννα Χ, Βασιλική Χ, Αφροδίτη, Μάνια, Μαριάνθη, Νίκο, Βούλα, Νάνσυ, Κατερίνα Σ, Μαργαρίτα, Ελένη, Εύη, Αντώνη, Αγγέλα, Μαριάννα, Ελισάβετ, Πόλυ, Ιωάννα Κ, Δώρα, Δέσποινα, Παναγιώτη, Αλεξάνδρα Ζ, Ευαγγελία, Κώστα και Ανδρέα!

Και μια και μιλάμε για αναζήτηση νοήματος, άκου και τον Viktor Frankl σε μια ομιλία του από το 1972, γεμάτη πάθος, για την αναζήτηση του ανθρώπου για νόημα…