Apr 282010

Ο φίλος και συνάδελφος Steven Schuietevoerder συντόνισε μια συνάντηση πόλης (town forum) στο Πανεπιστήμιο του Cape Town, στην οποία συμμετείχαν περίπου 150 άτομα, και είχε θέμα “Black Rights, White Fears”. H Cathy Bernatt, μέλος της ομάδας συντονισμού μας έστειλε την ακόλουθη επιστολή ενός από τους συμμετέχοντες στη συνάντηση. Με την άδεια του, δημοσιεύουμε στο blog αυτήν την καταγραφή της δικής του εμπειρίας (έχω σβήσει ονόματα από την επιστολή, για να προστατέψω την ανωνυμία των συμμετεχόντων. Τα έχω αντικαταστήσει με διαφορετικά αρχικά).

Letter from an Open Forum Participant:

I am sitting down to write because I just experience what I think I will remember as the best 2.5 hours I have experienced during my entire time in South Africa. Yes… out of EVERYTHING I’ve written about… this is it .

And I apologize right off the bat because I know that there is no way in hell that I will be able to describe the intensity, emotion, and mind-blowing power of tonight. This also may be a bit disjointed because I’ll be writing this, in a sense, as a journal entry. I just need to reflect. And this reflection is LONG. So thank you for indulging me.

“Black Rights. White Fears.”

The poster was hung around campus for about two weeks with a picture of Julius Malema and Eugene Terre’Blanche (I could write and entire email just on those two political figures so you might want to google them to learn more). But BRIEFLY, Julius Malema is a controversial black ANC politician who has the reputation of being the personification of corruption and racism. Terre’Blanche is the controversial leader of the AWB (South Africa’s white supremacist movement that was the biggest resister of the end of apartheid) who was murdered a couple of weeks ago by his black workers for an alleged wages dispute.

I thought it would be interesting to go but I figured it would just be a bunch of people politely saying, “I completely understand where you’re coming from but I thought I might express my humble opinion on the matter as well.” Very PC. Very American. Don’t offend anyone. And… I had this giant essay I’m supposed to be writing now, so I figured I didn’t have the time. But then after class yesterday my beautiful friend W, told me that she was asked to speak at the event, and would I go to be there for her? So off I went.

“Black Rights. White Fears.”

I’m horrible with number guestimates, but I’d say about 200 people sat in a pseudo-circle in the African Studies Department Gallery. The event was set up by a classmate of mine, M, who I am very privileged to now call a friend. The crowd was as diverse as they come. Every age. Every color. Every accent. Every personality.

The goal: to have an open forum to talk about race. No political correctness. No censoring words. Just honesty. Utter, unadulterated honesty, feelings, and emotion.

Look at that. I’ve already written a page just leading up to the content…

M and her mother Κ, welcomed everyone with words of gratitude for coming, and excitement at the prospect of having a REAL conversation about the issues no one actually talks about. Rather, that no one talks about across racial lines.

W was the first to speak. And boy did she set a precedent for the rest of the night. “I’m angry. I’m REALLY angry.” W is one of the most passionate, emotionally brilliant people I have ever met. As she spoke about her resentment for whites because of her upbringing in a township, you could see the entire suffering of black South Africans’ history bump between her lips. Her hand rigid with the cry of every other resentful black South African still living in shacks, still victims of township crime, still mourning relatives lost during apartheid. She spoke for the mothers who lost children, and the children debased by white power. After the event I overheard a black student come up to her and say, “Thank you. I had all those feelings too but didn’t know anyone else felt the same way. I didn’t know I was allowed to say those things. Now I know how many other black people feel this way too.” W finished strong, confident, angry… honest.

The next student to speak was a white male. I need to stop right here with a disclaimer. I do not remember everything everyone said. It was too intense for that. But there were many things that struck me and many words that still ring in head. At the end of this young man’s speech he said, “And yes I have hope for complete integration in the future. But look at the lunch tables in res [resident halls] and there’s a black table and a white table. Really – and I’m hesitant to use such a simplifying metaphor – but you don’t see zebras and giraffes just chilling together.” It took a second for the crowd to realize what he had said… There wasn’t quite booing, but the was a low groan the resonated deeply in that room.

Next a young black man who spoke quite emphatically in support of Malema and called for the white man to “pull us up.”

Last, a friend of mine, a young white student. She brought a new face to the discussion. She spoke about her mother, who lost her job to a less qualified black person because of affirmative action. And she talked about her dad, also fired for racial restructuring. She said that whites aren’t scared of black people. She has black friends. It’s not racism. It’s that whites are scared of not being able to provide for their families. You lose a job. You fear. And why did you lose your job? Because a company wanted to fill their quota of blacks.

For the next two hours the floor was open. And boy do I wish this was recorded. I’ll write the things that stuck with me the most.

The first of which were the words of a black female law student. “I am not looked at the same way as a white person. And I will live my entire life looked at as lesser. When a white person gets a job it’s because of merit. When I get a job it’s because the law firm needed to fill their quota for affirmative action. When that white person messes up, our boss will say, ‘Eh, he’s fresh out of law school. He’ll learn.” When I mess up they say I shouldn’t be there in the first place because I am not qualified. We have the same education but I will always be looked at as black.”

A young black male: “I went to private schools throughout my life so I all my friends were white growing up. And I get legitimacy by mimicking whites. The way I talk. The way I dress. Even the way I gesture. It’s all white. Because in order to be taken seriously, I need to be as white as possible. I won’t regain my dignity until I can gesture with the rhythm that beats freely in my heart.”

The words that probably resonated with me most. A middle aged white woman: “As an Afrikaaner woman I know that I debase black people every day. And I don’t even know I’m doing it. I little while ago my colleague and I [she points the middle aged black woman sitting next to her] were interviewing very prominent white businesswoman. If I said her name you would all know who she is. And the entire meeting this woman would only look at me. The one time she looked at [her colleague] was when she said something about toilets and [sorry… I can’t remember the other thing… but it was “a black issue”]. And I didn’t say anything! I didn’t say anything! I didn’t say, ‘excuse me miss, but you’re insulting my colleague.’ No! At that moment I let down my friend. I fucked up. I fucked up! And I have fucked up, and will continue to fuck up. I for that I apologize. I’m sorry. So please, if you ever see me do anything, or not say something that perpetuates black debasement, call me out on it. Please stop me and tell! I’m trying but it’s bloody hard to do.”

The response by a young black female student: “I just wanted to say how much that meant to me. I can’t tell you how much I needed to hear that and how few people actually say that. So really I just wanted you to know how much I appreciate everything you just said. Thank you so much.”

A middle aged white woman: “I just wanted to say… And I’m sorry if I get emotional. That… [starts to cry]… that… It’s really hard. With my family. Recently my family has been emailing back and forth and… and… there were some really hurtful things said, and pictures sent, and… And my dad said some incredibly racist things. And I took him on. That’s difficult though because he’s my father and I love him. And he probably will actually never change. He’ll always thing that way. So it’s just hard because there’s a lot to do just within my own family.”

Many other people spoke with completely uninhibited emotions and stories. One young female black student pleaded that the white authority in South Africa just needs to band together in some act of symbolism to take responsibility for apartheid, apologize, and promise to work towards a better, more equal future. A middle aged coloured man said how he studied at UCT and that we are making progress. That there’s no way this could have happened when he was a student – openly expressing opinions like these – without fearing that someone was going to follow you home and beat you up. A black male student said, “I was the only black rugby player in school, the only black student in my class, and the only black person to step foot in my school friends’ white homes. And when I got there their parents would always ask, ‘but how is your English so good?’ And I would think, ‘what kind of image do you have in your mind of black people!?’” Another black student got up and said, “Maybe zebras and giraffes don’t chill together, but giraffes and buffalo do.”

One of the last people to talk was my friend. And this was after a lot of emotional talks, personal stories, and passionate calls for honest dialogue and open anger. My friend said, “I went to private school all my life and so all of my friends were white. And they had me over their houses and their families loved me. But the thing I would always lose friends over was money. We’ve already done all the symbolic stuff. We won the rugby cup together. We had the Peace and Reconciliation Committee. I can sit here with you [puts his hand on the shoulder of the white man next to him] and I can be friends with you [points to the white woman next to him], but nothing will actually get done until – and I call it the Robin Hood effect – until the money gets to the poor black people.”

I didn’t think it was my place to stand up and say anything. But of course the entire time I was thinking about what I would say if I said something. And by the end of this night by entire body was shaking with nerves and engulfed emotion. I thought, “I feel insignificant and small in a room with so much history and powerful passion. I am on outsider here. I am American. And the only thing I can offer is the lens I look through. I have only been here for four months and it’s fascinating for the first time to really see this through your eyes. I work in Khayelitsha so I see the disparity. I’ve talked to W so I’ve heard the resentment towards apartheid. But honestly, when I walk around campus, I just see a beautifully divers, amazing country. And that gives me hope that that trend will continue. I was born in the United States in 1989. But I am still white. And the thing I’m realizing is that a lot of times it’s very difficult to admit blame, or rather that we don’t think we need to apologize for anything because it’s not our fault. And even though for a very long time I didn’t even know what apartheid was, I apologize. I apologize for what happened and what is still happening today.”

I don’t know whether or not I have the authority or am in any position to apologize. Should I apologize just for being white? I still don’t know. But someone has to.

It’s four pages later and the truth is that these snippets don’t even glaze the tip of the iceberg of the emotion, controversy, passion, anger, misunderstanding, mis-communication, pride, love, hope, power that this evening embodied. I am so thankful that W told me to come. And I’m so thankful that M put everything together.

I have just barely over a month left here and I know that I will miss this incredibly beautiful society so much. I can’t even begin to show how much I have learned, and what amazing people I have met. So I’ll be holding on to these last few weeks… Thank you for sharing this journey with me as a go along.

With much love the world over.

Apr 272010

Έχουν αρχίσει οι ετοιμασίες για το Worldwork 2011 στο Denver, Colorado, της Αμερικής. Η οικονομική κρίση που περνάμε και τα μεγάλα έξοδα που απαιτούνται για ένα ταξίδι στην Αμερική σίγουρα θα αποτρέψουν πολλούς από το να σκεφθούν να συμμετάσχουν. Για όσους και όσες όμως το σκέφτονται, υπάρχει και η δυνατότητα μερικής υποτροφίας διδάκτρων για το σεμινάριο.

Στο site του Worldwork υπάρχουν όλες οι απαραίτητες πληροφορίες. Αντιγράφω εδώ μερικές από αυτές: Το σεμινάριο θα γίνει στο Denver, Colorado, στο Crown Plaza Hotel (1450 Glenarm Place, Denver, Colorado 80202 USA). Μπορείς να δεις ένα χάρτη της περιοχής εδώ.

Ημερομηνίες και Ώρες:

Εγγραφές: οι εγγραφές (registration) θα γίνουν την Τρίτη 12 Απριλίου 2011, 15.00 – 21.00 & Τετάρτη 13 Απριλίου 7.00 – 9.00.

Το σεμινάριο ξεκινά την Τετάρτη 13 Απριλίου στις 10.00 το πρωί και ολοκληρώνεται στην Τρίτη 19 Απριλίου, στις 13.00.

Το Ταμείο Υποτροφιών (Scholarship Fund) στηρίζεται από συμμετέχοντες και φίλους του Worldwork. Τα χρήματα διατίθενται σε αυτούς που χρειάζονται οικονομική στήριξη για τα έξοδα ταξιδιού και διαμονής. Υποτροφίες Εργασίας (Work Study Scholarships) Οι υποτροφίες εργασίας απονέμονται ανάλογα με τις ανάγκες του καθενός και τις δυνατότητες του Ταμείου Υποτροφιών. Μπορείς να κάνεις αίτηση για υποτροφία εργασίας, στέλνοντας ένα email στους οργανωτές στο email scholarships@worldwork.org.

Στην αίτηση για τη υποτροφία εργασίας (work-study scholarship) μπορείς να περιγράψεις με λίγα λόγια τους λόγους αίτησης υποτροφίας, το ποσό των διδάκτρων που επιθυμείς σε μορφή υποτροφίας εργασίας, καθώς και πιθανές δεξιότητες που κατέχεις και μπορεί να είναι χρήσιμες στην οργάνωση του σεμιναρίου (π.χ. γνώσεις χειρισμού βιντεοκάμερας, χειρισμός κονσόλας ήχου, οργανωτικές δεξιότητες για τη υποδοχή των συμμετεχόντων, κλπ).

Apr 262010

Άρθρο της φίλης και συναδέλφου Dawn Menken για τον εκφοβισμό (bullying) στην εφημερίδα The Oregonian, του Portland, Oregon.

Πηγή: The Oregonian

Bullying: Whose kids do such cruel things? Ours
April 26, 2010

by Dawn Menken

Our children are precious. We adore them, cherish them and provide for them. So how is it that they can be so cruel? We read about bullying and we wonder, whose kids do these things?

The answer is our kids. It’s not other families. Bullying is in our families, too. Shocking headlines about children who commit suicide because they’re tormented by bullies numb us to the everyday hurtful interactions that are precursors to more dangerous behaviors.

Children reflect behavior they learn at home, in school and in the world at large. In fact, children are frequently more free to say things that most adults self-censor. Here’s an earful:

“You have weird hair.”

“You look like a boy.”

“Your food’s disgusting. Hey, look at this gross food Elijah’s eating!”

“You’re so stupid! You ran the wrong way! Ha, ha ha!”

“You’re a baby. Look, Sam’s crying.”

“You throw like a girl.”

“You can’t play. We have enough people.”

“Don’t you think you’re too old for that?”

That’s just a small sample of the seemingly insignificant remarks one hears daily in the schoolyard. Such common put-downs boost the self-esteem of the speaker and create insiders and outsiders. They’re words that seem of little consequence but deeply hurt, words that declare an order of dominance and enforce behavioral norms.

Children clearly get the message that differences won’t be tolerated. They don’t react for fear of being mercilessly teased. They allow others to define them and the norms of what’s culturally acceptable.

Looking at the statements overheard in one hour at recess tells us about the restricted culture children are creating — or re-creating. They learn quickly: There are strict gender roles to adhere to. There are certain ways of dress and appearance that need to be followed. Kids better be smart and cool. Failure and mistakes are huge humiliations. Avoid unfamiliar foods or cultures. Don’t be emotional or express feelings.

Schools and families that foster a culture that truly values the diverse nature of individuals lay the groundwork for bully-free schools and homes. But championing diversity is no simple feat. Many of us who seek a world of equality and diversity miss how we marginalize our inner diversity.

Ask yourself: Are we a family that values rational thought and feels uncomfortable with emotions? Are we aware how our children tease others for their emotional expression? Do we value only excellence and success? Are we aware that when we give children no room to fail they become increasingly impatient and critical of others?

Are we aware how we might inadvertently uphold certain gender attributes, even subtly, in terms of dress, looks, expectations and behaviors? Do we question our children’s one-sidedness and offer alternative views of the world? Do we help our children use their talents for the good of us all or just encourage them to dominate and excel in the world that they feel most comfortable in? Do we allow and encourage a diversity of opinion and thought, as well as feelings and emotional expression in our homes?

When our child is sad or hurt about something, do we validate that feeling and take it seriously? When our child is angry, do we tell him there’s no reason to be angry, or can we understand and appreciate his feeling even though we might not share it? When our child has an opinion, do we challenge it and inadvertently minimize it? When we as parents speak out strongly and are upset with our children, do we encourage them to also give their view even when it might go against us?

Think about this: If our children feel they cannot speak up to us, can we expect them to stand up to a bully?

Dawn Menken of Portland is a psychotherapist and conflict resolution educator

Apr 262010

Psychotherapy Networker – Free Web Interview
“The Future of Brain-Based Psychotherapy”

με τον Dan Siegel
Τετάρτη 28 Απριλίου, 20.00 ώρα Ελλάδας

Apr 242010

Άλλη μια άποψη, ανάμεσα στις πολλές (ευχαριστώ την Ν.Π. για την επισήμανση του άρθρου)…

Πηγή: Καθημερινή

Το επαχθές χρέος και η μυστική βοή

Του Πετρου Παπακωνσταντινου

Με φόντο την κλιμακούμενη τρομοκρατία των spreads, η κυβέρνηση έθεσε το εκφοβιστικό δίλημμα: είτε τυφλή αποδοχή των δρακόντειων όρων ΔΝΤ και Ε.Ε. είτε επίσημη πτώχευση και εκποίηση εθνικού πλούτου αντί πινακίου φακής, με τις αθρόες απολύσεις που αυτό συνεπάγεται. Τρίτος δρόμος δεν έχει προταθεί, λένε, διότι απλούστατα δεν υπάρχει.

Ουδέν αναληθέστερον. Πολιτικοί και οικονομολόγοι διαφόρων αποχρώσεων είχαν προτείνει προ πολλού ένα είδος σύγχρονης «σεισάχθειαs», ξεκινώντας από μια θεμελιώδη διαπίστωση: ότι το δημόσιο χρέος, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και πληθώρας ισχυρότερων κρατών, όπως η Ιταλία, η Βρετανία και η Ιαπωνία, απλούστατα είναι αδύνατον να εξυπηρετηθεί ακόμη κι αν ληφθούν τα απεχθέστερα των δυνατών μέτρων, με κίνδυνο ακραίων κοινωνικών εκρήξεων. Την εκτίμηση αυτή μοιράζονται αναλυτές κατ’ εξοχήν φιλελεύθερων εντύπων, όπως οι Financial Times και η Wall Street Journal. Πρόσφατα ο Economist εκτιμούσε πως μόνο οι τόκοι των ελληνικών δανείων θα απορροφούν σύντομα το εξωφρενικό 8,4% του ΑΕΠ, ποσό πολύ μεγαλύτερο από όσα δαπανούμε ετησίως για παιδεία και συντάξεις.

Μια εναλλακτική αντιμετώπιση θα μπορούσε να στηριχθεί σε τρεις θέσεις. Η πρώτη, εντελώς συντηρητική, ήταν καλύψουμε τις επείγουσες δανειακές ανάγκες είτε με διμερείς συμφωνίες (π.χ. Κίνα, Ρωσία), είτε από τις αγορές, έστω με οδυνηρά επιτόκια, όσο αυτό είναι δυνατό. Το τίμημα από τα «πανωτόκια» για τα 12 δισ. που χρειαζόμαστε τον Μάιο δεν θα ξεπερνούσε το 1 δισ., σταγόνα στον ωκεανό των 300 δισ. του δημοσίου χρέους. Ποια διεστραμμένη λογική νομιμοποιεί την κατάργηση των συντάξεων, μόνο και μόνο για να μη γίνουν τα 300 δισ. 301; Αλλωστε, είναι θέμα χρόνου να εκραγούν οι δημοσιονομικές βόμβες και άλλων χωρών οπότε το ελληνικό πρόβλημα θα πάρει τη φυσιολογική του θέση, ως μέρος του ευρύτερου, ευρωπαϊκού και παγκόσμιου προβλήματος. Ηδη, από προχθές μας ακολουθεί κατά πόδας η Πορτογαλία, ενώ στενότητα δανεισμού αρχίζει να αντιμετωπίζει και αυτή η Γερμανία. Σε επίπεδο ΟΟΣΑ, το χρέος προσεγγίζει το 100% του ΑΕΠ. Είναι παρανοϊκό να μπαίνουν όλοι βαθιά στο κόκκινο και εμείς να τρέχουμε μόνοι μας να ξεπληρώσουμε και το τελευταίο σεντ εδώ και τώρα.

Ο δεύτερος άξονας θα ήταν η διεκδίκηση, σε κοινό μέτωπο με άλλες χώρες, ευρωπαϊκής λύσης στο ευρωπαϊκό πρόβλημα – είτε πρόκειται για ευρωπαϊκό ομόλογο είτε για δανεισμό απευθείας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είτε οτιδήποτε άλλο. Η λογική ότι λαοί ολόκληροι πρέπει να υποβληθούν σε κοινωνικό ολοκαύτωμα για να μην παραβιαστεί το Μάαστριχτ, δεν αξίζει περισσότερο από τη λογική του τροχονόμου που σταματά το ασθενοφόρο για παράβαση του ορίου ταχύτητας. Εφ’ όσον η προσπάθεια αυτή προσέκρουε στον άκαμπτο οικονομικό εθνικισμό της Γερμανίας, θα ωρίμαζαν οι συνθήκες για να πέσει το βάρος στην τρίτη, ριζοσπαστικότερη θέση: την αναδιαπραγμάτευση του χρέους, υπό την απειλή της μονομερούς στάσης πληρωμών.

Στη σκληρή μάχη που θα έπρεπε να δώσει, η Ελλάδα θα είχε ως νομιμοποιητική βάση την καθιερωμένη, διεθνώς, νομική έννοια του «επαχθούς χρέους» (odious debt), την οποία μάλιστα εισήγαγαν οι… Αμερικανοί, όταν απέσπασαν την Κούβα από την ισπανική αυτοκρατορία. Η αρχή αυτή λέει ότι ένα έθνος δεν δεσμεύεται από αβάσταχτα δάνεια τα οποία συνήψε ένα διεφθαρμένο ή τυραννικό καθεστώς σε συνενοχή με τους διεθνείς τραπεζίτες. Κάτι παρεμφερές έγινε και στην Ευρώπη: η Κεντρική Τράπεζα προσέφερε επί σειρά ετών άφθονο, φθηνό χρήμα στις εμπορικές τράπεζες, οι οποίες με τη σειρά τους μας βομβάρδιζαν με κάθε είδους πιστωτικές κάρτες και κάθε είδους δάνεια, διογκώνοντας μια οικονομία-φούσκα προς όφελος των Γερμανών και άλλων βορείων χωρών, που πλημμύρισαν την ελληνική αγορά με τις εξαγωγές τους. Οταν η φούσκα πήγε να σπάσει, μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, τα κράτη έσπευσαν να σώσουν τις τράπεζες και τώρα στέλνουν τον λογαριασμό στους πολίτες.

Σε παραπλήσιο μήκος κύματος, ο Γάλλος οικονομολόγος Φιλίπ Σιμονό έγραφε την περασμένη Δευτέρα στη Le Monde: «Η σημερινή κρίση είναι κάτι περισσότερο από κρίση του συστήματος. Είναι κρίση καθεστωτική, ανάλογη με εκείνη που πέρασε η Γαλλία τη δεκαετία του 1780, όταν γονάτισε από το χρέος. Ο μόνος τρόπος να βγούμε από το απίστευτης έκτασης όργιο είναι να βάλουμε φραγμό στο κάλπικο, χωρίς αντίκρισμα χρήμα, που γεννιέται από την αιμομεικτική σχέση τραπεζών- κράτους».

Από χθες, όλα αυτά αποτελούν ιστορία. Αν όμως οι σύγχρονοι Ηγεμόνες δεν μπορούν να ακούσουν «τη μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων», τόσο το χειρότερο γι’ αυτούς.

Apr 232010

Επίσημα και πλέον, υπό την επιτήρηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Το blog αυτό δεν επιχειρεί πολιτικό διάλογο, με την έννοια του ‘κομματικού’ διαλόγου. Καθένας και καθεμιά μας κάποιους ψήφισε (ή δεν ψήφισε) και τραβάει το δρόμο του. Από τη σκοπιά του Process Work ρόλοι είναι και γυρνάνε.

Η ‘επιτήρηση’, τα ‘όρια’, η ‘διαφθορά’, το ‘κράτος’, οι ‘πολίτες’, όλοι είναι ρόλοι της συναινετικής πραγματικότητας, και ταυτόχρονα ρόλοι στη δυναμική της επικοινωνίας ανάμεσα στους ανθρώπους. Είναι και εσωτερικοί ρόλοι, που ανήκουν στην ψυχολογία του καθενός και της καθεμιάς.

Μαζί με τις ειδήσεις λοιπόν (που βλέπεις ή σκόπιμα δεν βλέπεις) σκέψου τι όρια χρειάζεσαι, ποια διαφθορά σε παιδεύει, και πως η επίγνωση σου μπορεί να γίνει μια δημιουργική επιτήρηση. Ποιες πλευρές σου παραμένουν αόρατες και περιθωριοποιημένες; Πως η ταυτότητα σου καπελώνει και εκμεταλλεύεται κάθε εμπειρία που δεν χωράει στην (κατασκευασμένη) πραγματικότητα σου;

Όσο για τις ειδήσεις…. κάνε ότι νομίζεις. Παρακολούθα, αγνόησε, διαδήλωσε, συμφώνησε. Ο διάλογος αναγκαίος. Έχουμε δύσκολα χρόνια μπροστά μας. Αλίμονο αν πειστούμε ότι δεν έχουμε φωνή. Το πόσο δυνατή είναι, το πόσο προτείνει λύσεις ή μόνο καταστροφή, το πόσο δημιουργική γίνεται, είναι ευθύνη ατομική. Δεν έχει συνταγή….

(Ευχαριστώ την Α.Σ. για το link στο τραγούδι του Βασίλη Παπακωνσταντίνου)
Apr 202010

Πολλά μπορείς να πεις, για το πόση ‘σαβούρα’ κυκλοφορεί στο διαδίκτυο. Αλλά και πολλά πειράματα κοινωνικής δικτύωσης βγάζουν μαγικά αποτελέσματα. Σε αυτό το βίντεο, η εικονική χορωδία (virtual choir) του Eric Whitacre, μια σύνθεση από δεκάδες φωνές, μαγνητοσκοπημένες ξεχωριστά από κάθε ‘φωνή’ και ανεβασμένη στο youtube. Ο Whitacre μετά, έκανε τη σύνθεση. Και ιδού το αποτέλεσμα…

Apr 192010

Ένα ευχαριστώ στην Μ.Κ. για το link στο psi-action και την ταινία Skhizein, του, Jeremy Clapin. Μια ταινία animation για τη σχιζοφρένεια και πως μπορεί να επηρεάσει τον άνθρωπο. Από τις πιο παρεξηγημένες ψυχικές νόσους, με μεγάλο κοινωνικό στίγμα.

Πηγή: psi-action.blogspot.com

To skhizein είναι μια ταινία animation μικρού μήκους του Jérémy Clapin, η οποία μεταφέρει, με έναν πρωτότυπο τρόπο, το πως μπορεί να επηρεάσει μια ψυχική νόσος (η σχιζοφρένεια) τη ζωή ενός ανθρώπου.

Apr 182010
Εϊ – για – φι – α – πλαϊ – ερ – κουλ

… δεν ξέρω αν μπορείς να πεις το όνομα του ηφαιστείου του παγετώνα που έκανε την έκρηξη στην Ισλανδία, και παρέλυσε τις Ευρωπαϊκές αερογραμμές, αλλά σίγουρα μπορείς να απολαύσεις τις φωτογραφίες που τράβηξε ο Fred Kamphues!

Βάζω μια εδώ, αλλά αξίζει ένα κλικ στο link για να δεις και τις υπόλοιπες…

Το βόρειο Σέλας πάνω από την έκρηξη του ηφαιστείου!

(photo by Fred Kamphues)
Apr 162010

Κι αν νομίζεις πως με έπιασε κρίση πολιτικής ορθότητας, διάβασε την παρακάτω ιστορία. Μου ήρθε με email από την φίλη Α.Χ., και μετά τη βρήκα και στο site της Ελευθεροτυπίας.

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Τρίτη και δεκατρεις τον επροσβάλλαν τρεις
Και ήταν και η ώρα τρεις το μεσημέρι

Εκατοντάδες προσβολές βιώνουν στην καθημερινότητά τους οι πολίτες με αναπηρία ερχόμενοι σε επαφή με την εξουσία/διοίκηση σε όλες τις εκφάνσεις της. Στάσεις και συμπεριφορές που ξεχειλίζουν από υποτίμηση και ρατσισμό, εγγράφουν στο ασυνείδητο συναισθήματα που κυμαίνονται μεταξύ βαθιάς απογοήτευσης και οριακής οργής.

Οι εκατοντάδες προσβολές της καθημερινότητας, αφορούν μικροπράγματα και μικρογεγονότα που δεν μπορούν να διεκδικήσουν στον υπάρχοντα κώδικα επικοινωνιακής ιεράρχησης τον χαρακτηρισμό της “είδησης”. Κλασσικό παράδειγμα, η εμπειρία που έζησε ο σκηνοθέτης με ακρωτηριασμό Αντώνης Ρέλλας, δεχόμενος επάλληλες προσβολές της προσωπικότητάς του από 3 όργανα της τάξης, Τρίτη και 13 περί τις 3 μετά το μεσημέρι.

Διηγείται την ιστορία ο ίδιος, με τον μοναδικά γλαφυρό τρόπο του πρωταγωνιστή της:

Για ανούσια αιτία βρέθηκα να μαλώνω με μεσήλικη κυρία – ο λόγος πραγματικά δεν είναι άξιος ανάλυσης- η θερμόαιμη κυρία έφτασε σύντομα στα κόκκινα, κάλεσε την αστυνομία. Δύο “όργανα” κατέφτασαν για να διεκπεραιώσουν την προσαγωγή μας, ένα νεαρό και ένα μεγαλύτερης ηλικίας. Το νεαρό όργανο με τρόπο επιτακτικό μου ζήτησε να καθίσω στο πίσω κάθισμα του περιπολικού. Ευγενικά τον ενημέρωσα ότι λόγω της αναπηρίας μου ήταν εξαιρετικά δύσκολο ως αδύνατο να επιβιβαστώ στο στενό πίσω κάθισμα και ως εκ τούτου θα έπρεπε να ακολουθήσω με το δικό μου διασκευασμένο αυτοκίνητο. “Πλάκα κάνεις μπες μέσα να μην έχουμε άλλα” μου απάντησε γεμάτος έκπληξη και με τα φρύδια ανασηκωμένα.

Διατήρησα την ψυχραιμία μου και του επανέλαβα ότι πρέπει για λόγους αντικειμενικούς να τον ακολουθήσω με το αυτοκίνητο μου που ήταν σταθμευμένο ακριβώς πίσω από το περιπολικό. Η απάντησή μου διόλου δεν τον έπεισε, αντίθετα τον ερέθισε. Οργισμένα και ειρωνικά μου αντέτεινε πως είναι αδύνατον να είμαι άνθρωπος με αναπηρία αφού μπορώ να οδηγώ αυτοκίνητο (το όλο περιστατικό διαδραματίστηκε σε πολυσύχναστο σημείο με θεατές δεκάδες πολίτες σε στάση λεωφορείου).

Η προσβολή πλέον βάθαινε , ένιωσα την ανάγκη να αμυνθώ. Χωρίς να το πολυσκεφτώ σήκωσα το παντελόνι μου και του έδειξα το τεχνητό μέλος μου. “Είμαι Έλληνας πολίτης με αναπηρία” του είπα “και οδηγώ νόμιμα βάσει ελληνικών και ευρωπαϊκών νόμων. Το περίεργο είναι ότι είσαι αστυνομικός και νέος άνθρωπος αλλά αγνοείς παντελώς τα δικαιώματα μου και με προσβάλεις με βάναυσο τρόπο δημόσια .” Από την θέση του οδηγού ξεπρόβαλε ο δεύτερος αστυνομικός συνειδητοποιώντας ότι τα πράγματα σοβαρεύουν και επαναφέροντας τον νεαρό συνάδελφό του στην τάξη . ”Οδηγεί διασκευασμένο όχημα” του είπε. Κατόπιν, μου ζήτησε να του δώσω την ταυτότητα μου και να τους ακολουθήσω.

Φτάνοντας στο τμήμα έδειξα το αναπηρικό σήμα στον φρουρό και ζήτησα να σταθμεύσω μπροστά στην είσοδο. Ο φρουρός έγνεψε καταφατικά. Δεν πρόλαβα καν να σταθμεύσω όταν με πλησίασε άντρας με πολιτικά. “πόση ώρα θα μείνετε” – με ρώτησε – “δεν γνωρίζω, ρωτήστε τους αστυνομικούς της άμεσης δράσης”– του απάντησα – “αν είναι αυτόφωρο να το πάρεις από εδώ το αυτοκίνητο διότι θα μείνεις αρκετά “– μου ανταπάντησε χαιρέκακα. Συγκράτησα την ψυχραιμία μου, “δεν είμαι εδώ για κακούργημα, μια διένεξη με μια κυρία έχω και βλέπετε ότι το όχημα μου φέρει αναπηρικό σήμα” τον διαβεβαίωσα. Η ανταπάντησή μου θεωρήθηκε επίδειξη θράσους, η χαιρεκακία του συνομιλητή μου μετεξελίχτηκε σε ολομέτωπη αναίδεια. “Δηλαδή αν σκοτώσεις επειδή είσαι ανάπηρος νομίζεις ότι δεν θα πας μέσα;” μου επιτέθηκε, προσφεύγοντας στην λογική του παραλόγου. Κάπου εκεί σκέφτηκα ότι δεν υπάρχει τρόπος να υπερασπιστώ το αυτονόητο δίκιο μου, έπρεπε το ταχύτερο να ξεμπερδέψω, αν και πλέον ένιωθα βαθιά προσβεβλημένος αποχώρησα από την παράλογη συζήτηση.

Προχώρησα προς το γραφείο του αξιωματικού υπηρεσίας όπου έγιναν οι απαραίτητες ενέργειες και μέσα σε 10 λεπτά αποχώρησα . Οι προσβολές δεν είχαν τελειώσει. Στην έξοδο με σταμάτησε ο φρουρός που μου είχε επιτρέψει να σταθμεύσω , “πως οδηγείς έτσι;” με ρώτησε με ύφος ανακριτή.Είχα πλέον αποκάμει, η εξάντληση ενεργοποιεί τα αντανακλαστικά της ειρωνίας,”πως έτσι;” τον αντιρώτησα. “Τι πως έτσι; Ανάπηρος δεν είσαι;” μου αποκρίθηκε. Ένιωσα την ανάγκη να βάλω τα γέλια και τα κλάμματα μαζί, συγκέντρωσα όση ενέργεια μου είχε απομείνει και του επέστρεψα λόγο ευγενή και διδακτικό: “ Ναι ανάπηρος είμαι, αλλά γιατί σου κάνει εντύπωση που οδηγώ; Γιατί αντιλαμβάνεσαι την λέξη ανάπηρος ως συνώνυμο της ανικανότητας; ”

Ο λόγος μου ξανά πήγε άκλαυτος, ο φρουρός της τάξης ήθελε να έχει την τελευταία λέξη. Ξανά μανά ανάκριση χωρίς νόημα: ”Eχεις τα απαραίτητα χαρτιά; ” ρώτησε με ύφος που ξεχείλιζε υποτίμηση. Ξανά μανά υποχρεωμένος να του απαντήσω τα αυτονόητα. Του εξήγησα ότι οι μετατροπές που φέρει το αυτοκίνητο μου το οποίο οδηγώ με απόλυτη ασφάλεια και νόμιμα αναγράφονται στο δίπλωμά μου. “Καλώς πηγαίνετε” μου είπε με ύφος. Είχα εξωθηθεί, ήθελα και γω την τελευταία λέξη μου, την εκστόμισα μπαίνοντας στο αυτοκίνητό μου, “καλώς, ελπίζω να καταλάβατε αν και οφείλατε να γνωρίζετε” ήταν η φράση του αποχαιρετισμού μου. Η ελάχιστη από πλευράς μου ανταπόδοση της αναίτιας προσβλητικής συμπεριφοράς που υπέστην μέσα σε λιγότερη από μια ώρα από τρεις διαφορετικούς αστυνομικούς.

Στο σημείο αυτό η καταγραφή του Αντώνη Ρέλλα τελειώνει . Ο πειρασμός για περαιτέρω σχόλια είναι μεγάλος, δεν υποκύπτουμε. Κάποιες ιστορίες πρέπει να παρατίθενται ασχολίαστες δημοσιογραφικά, ομιλούν από μόνες τους.

Apr 162010

Μερικές ακόμα φωτογραφίες από το Pravets και το σεμινάριο για τη UNICEF Βουλγαρίας. Το Pravets, τόπος καταγωγής του Todor Zhivkov, αμφιλεγόμενη πολιτική προσωπικότητα της Βουλγαρίας. Δεν θα μπορούσε να λείπει ένας αδριάντας του!