Feb 282010
 
(Βασιλική Κ, Αλεξάνδρα Β, Γρηγόρης Β, Σοφία Η, Λίλη Β, Λένα Α – opening party at PWI)

… και αναναιώσαμε το ραντεβού μας για το 2012 στη Ζυρίχη. Πλούσιο τριήμερο, εξαντλητικό πρόγραμμα, ενδιαφέρουσες οι παρουσιάσεις και το εύρος της δουλειάς των συναδέλφων από όλο τον κόσμο. Σε λίγες μέρες πίσω στην Αθήνα…

Feb 262010
 
(photograph by Dan Winters)

Πηγή: The New Yorker

Head Case: Can psychiatry be a science?
by Louis Menand

You arrive for work and someone informs you that you have until five o’clock to clean out your office. You have been laid off. At first, your family is brave and supportive, and although you’re in shock, you convince yourself that you were ready for something new. Then you start waking up at 3 A.M., apparently in order to stare at the ceiling. You can’t stop picturing the face of the employee who was deputized to give you the bad news. He does not look like George Clooney. You have fantasies of terrible things happening to him, to your boss, to George Clooney. You find—a novel recognition—not only that you have no sex drive but that you don’t care. You react irritably when friends advise you to let go and move on. After a week, you have a hard time getting out of bed in the morning. After two weeks, you have a hard time getting out of the house. You go see a doctor. The doctor hears your story and prescribes an antidepressant. Do you take it?

However you go about making this decision, do not read the psychiatric literature. Everything in it, from the science (do the meds really work?) to the metaphysics (is depression really a disease?), will confuse you. There is little agreement about what causes depression and no consensus about what cures it. Virtually no scientist subscribes to the man-in-the-waiting-room theory, which is that depression is caused by a lack of serotonin, but many people report that they feel better when they take drugs that affect serotonin and other brain chemicals.

There is suspicion that the pharmaceutical industry is cooking the studies that prove that antidepressant drugs are safe and effective, and that the industry’s direct-to-consumer advertising is encouraging people to demand pills to cure conditions that are not diseases (like shyness) or to get through ordinary life problems (like being laid off). The Food and Drug Administration has been accused of setting the bar too low for the approval of brand-name drugs. Critics claim that health-care organizations are corrupted by industry largesse, and that conflict-of-interest rules are lax or nonexistent. Within the profession, the manual that prescribes the criteria for official diagnoses, the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, known as the D.S.M., has been under criticism for decades. And doctors prescribe antidepressants for patients who are not suffering from depression. People take antidepressants for eating disorders, panic attacks, premature ejaculation, and alcoholism.

These complaints are not coming just from sociologists, English professors, and other troublemakers; they are being made by people within the field of psychiatry itself. As a branch of medicine, depression seems to be a mess. Business, however, is extremely good. Between 1988, the year after Prozac was approved by the F.D.A., and 2000, adult use of antidepressants almost tripled. By 2005, one out of every ten Americans had a prescription for an antidepressant. IMS Health, a company that gathers data on health care, reports that in the United States in 2008 a hundred and sixty-four million prescriptions were written for antidepressants, and sales totalled $9.6 billion. As a depressed person might ask, What does it all mean?

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου εδώ…

Feb 262010
 


Εμείς είμαστε ακόμα στο Portland, Oregon, για το IAPOP Conference, αλλά τα πράγματα προχωράνε και για άλλες δραστηριότητες. Άνοιξε σήμερα και η ιστοσελίδα για το worldwork 2011 που θα γίνει στο Denver, Colorado. Ρίξτε μια ματιά εδώ

Feb 242010
 

Έχουμε γράψει και παλιότερα στο blog αυτό για το ‘Hearing Voices’ Network και τη δουλειά που κάνει. Με μεγάλη χαρά είδαμε οτι έρχεται και στην Αθήνα για ένα σεμινάριο που απευθύνεται σε ανθρώπους που ακούνε φωνές, στους συγγενείς και φίλους και σε επαγγλεματίες ψυχικής υγείας.

Περισσότερες πληροφορίες για το Hearing Voices Network εδώ


Feb 232010
 

Το αεροπορικό ταξίδι για το Oregon απολαυστικότερο με παρέα τεσσάρων. Η Γροιλανδία από ψηλά γεμάτη (τι άλλο;) πάγους. Καθαρή μέρα για φωτογραφίες… Και η Βασιλική στο αεροδρόμιο στην άλλη πλευρά να παραλάβει τις κουρασμένες, αλλά ευτυχείς ταξιδιώτισες.


Το Oregon μας υποδέχθηκε με απρόσμενες λιακάδες, έβαλε τα καλά του για την άφιξη μας. Το ταξίδι μέχρι το Yachats σαν Αμερικάνικο road movie, με τα δέντρα να έχουν ήδη αρχίσει να ανθίζουν…
Το σεμινάριο των Arny και Amy Mindell έντονα βιωματικό, με αναζήτηση για την εμπειρία του ‘process mind’, του Ταο που δεν περιγράφεται με λόγια, της αίσθησης ‘αυτού που μας κινεί’. Ονομάζουν 2nd training την εκπαίδευση στην επίγνωση αυτής της εμπειρίας, της σύνδεσης με τη βαθύτερη δύναμη που μας κινεί.

(η ομάδα του σεμιναρίου: εκατό περίπου άνθρωποι -και 2 σκύλοι- από 16 χώρες)

(η Amy, η Βασιλική και ο Arny)

(εδώ με την Julie Diamond – αγαπητή σε πολλούς από εσάς στην Ελλάδα)

The Greeks 🙂
(Σοφία, Αλεξάνδρα, Λένα, Λίλη Βασιλική)

(η Βασιλική Κατριβάνου κάνοντας το ‘worldwork tutorial’ – ή όπως θα το έλεγε ο Γρηγόρης ‘φροντιστήριο κοσμοδουλειάς’ για τους συμμετέχοντες του σεμιναρίου)

(σε ώρα διαλλείματος… η Λίλη κάνει Tai Chi, η Λένα και η Σοφία απολαμβάνουν τη λιακάδα, τα κύματα και φώκιες, κορμοράνους, πελεκάνους και γλάρους)
Feb 142010
 

Αναχωρούμε για Portland, Oregon. Η Βασιλική Κατριβάνου είναι ήδη εκεί, και αύριο αναχωρεί η υπόλοιπη ομάδα (Λένα Ασλανίδου, Λίλη Βασιλείου, Αλεξάνδρα Βασιλείου, Σοφία Ηλία). Η Νάνσυ Παπαθανασίου θα παραμείνει στην Αθήνα, να ‘βαστάει το φρούριο’. Στο Portland, θα συνατήσουμε και το Γρηγόρη Βέλλιο, που παρακολουθεί το εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Portland.

Το πρόγραμμα μας είναι πλούσιο και γεμάτο. Θα παρακολουθήσουμε το σεμινάριο των Arny και Amy Mindell “The Second Training with the Earth’s Viewpoint”, που γίνεται στο Yachats του Oregon. Έξτρα μπόνους, το μαγικό τοπίο του Ειρηνικού Ωκεανού, οι φάλαινες και οι ατέλειωτες παραλίες.

Στο Portland θα γίνουν διήμερες διεθνείς συναντήσεις εκαπαιδευόμενων και αποφοίτων του προγράμματος εκπαίδευσης στο Process Work, καθώς επίσης και το 2nd International Association of Process Oriented Psychology Conference. Το πρόγραμμα του συνεδρίου είναι πλούσιο σε παρουσιάσεις. Μια κλωνοποίηση τριών ημερών θα μας έλυνε το πρόβλημα της επιλογής στο τι θα παρακολουθήσουμε.

Καλή αντάμωση αρχές Μαρτίου!

Feb 112010
 

Σε ένα άρθρο του Wired για το φαινόμεο placebo, διάβασα αυτό το απόσπασμα…

Placebos Are Getting More Effective. Drugmakers Are Desperate to Know Why.

….
These new findings tell us that the body’s response to certain types of medication is in constant flux, affected by expectations of treatment, conditioning, beliefs, and social cues. For instance, the geographic variations in trial outcome that Potter uncovered begin to make sense in light of discoveries that the placebo response is highly sensitive to cultural differences.

Anthropologist Daniel Moerman found that Germans are high placebo reactors in trials of ulcer drugs but low in trials of drugs for hypertension—an undertreated condition in Germany, where many people pop pills for herzinsuffizienz, or low blood pressure.

Moreover, a pill’s shape, size, branding, and price all influence its effects on the body. Soothing blue capsules make more effective tranquilizers than angry red ones, except among Italian men, for whom the color blue is associated with their national soccer team—Forza Azzurri!

But why would the placebo effect seem to be getting stronger worldwide? Part of the answer may be found in the drug industry’s own success in marketing its products.

διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο με ένα κλικ εδώ…

Feb 112010
 

Ανοίξανε οι ουρανοί χθες βράδυ… Νερό, πολύ νερό… 11 το βράδυ είμασταν έξω, πηγαίνοντας προς το αυτοκίνητο στο Parking B του Σ.Ε.Φ. (αφού μας έβγαλε τη ψυχή ο Θρύλος για να νικήσει την Τσιμπόνα με ένα καλάθι διαφορά). Δυνατή η βροχή, μάταιες οι προσπάθειες να μη βραχούμε. Όταν πια βρεθήκαμε με το νερό ως τα γόνατα, το πήραμε απόφαση: είμαστε επισήμως μούσκεμα. Μέσα σε μισό λεπτό το νερό είχε φτάσει ως τα κόκκαλα. Μέσα στο γέλιο της στιγμής θυμήθηκα το τραγούδι των Arrested Development…

Και σήμερα βρήκα στο email μου μήνυμα από την Α.Σ. με link για αυτήν την ταινία μικρού μήκους.

Η ταινία αυτή δύο φοιτητών του ΑΠΘ προβλήθηκε στη Σύνοδο του ΟΗΕ για το κλίμα στην Κοπεγχάγη. Πρόκειται για την ταινία με τίτλο “WORLD WATER WAR” των φοιτητών του 4ου έτους στο Τμήμα Κινηματογράφου του ΑΠΘ, Στέλιου Αλεξανδράκη και Μενέλαου Παμπουκίδη. Η ταινία διάρκειας 1 λεπτού κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας στο διεθνή διαγωνισμό με τίτλο: “One minute to Save the World!” που πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο αρχές Νοεμβρίου 2009. Η ταινία διακρίθηκε ανάμεσα σε 210 από χώρες όλου του κόσμου

Feb 062010
 


Πηγή: Έλληνες Ενεργοί Πολίτες

Επειδή πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται βοήθεια, επειδή πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα δίνουν απλόχερα τη βοήθεια τους… Και επειδή πάντα κάποιοι έχουν περισσότερη ανάγκη… Όπως πέρυσι, έτσι και φέτος,

την Κυριακή 07.02.2010
στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών
από τις 11:00π.μ. μέχρι τις 16:00μ.μ.


οι
Homeless Support σε συνεργασία με τους ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΕΡΓΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ θα διοργανώσουμε εκδήλωση για τη συγκέντρωση υποστρωμάτων και υπνόσακων, τους οποίους στη συνέχεια θα διανείμουμε σε άτομα στερούμενα στέγης που εντοπίζονται στην ευρύτερη περιοχή του λεκανοπεδίου της Αττικής.

Το προηγούμενο έτος, πάνω από 150 υπνόσακοι και περίπου άλλα τόσα υποστρώματα, συγκεντρώθηκαν χάρη στη δική σας ευγενική συνεισφορά. Πολίτες όλων των οικονομικών δυνατοτήτων αλλά και ηλικιών, από μικρά παιδιά μέχρι και ηλικιωμένοι, αψηφώντας το τσουχτερό κρύο δημιούργησαν μια ζεστή αγκαλιά για 150 συνανθρώπους μας που λόγω των δύσκολων οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων της εποχής αδυνατούν να καλύψουν την ανάγκη της στέγης.

Η δράση μας δεν έδωσε λύση, αλλά προσέθεσε μια επιπλέον φωνή στην ανάδειξη του σοβαρού αυτού κοινωνικού προβλήματος. Ελπίζουμε αυτή τη χρονιά η αγκαλιά μας να μεγαλώσει και η φωνή μας να ακουστεί πιο δυνατά ώστε να φτάσει σε όλους τους αρμόδιους φορείς και να συντελέσει στην ουσιαστική αντιμετώπιση του προβλήματος. Οι υπνόσακοι και τα υποστρώματα που θα συγκεντρωθούν, θα παραδοθούν άμεσα, από εμάς τους ίδιους, στους αστέγους που έχουν για σπίτι τους τις γειτονιές, τις πλατείες και τα παγκάκια της Αθήνας.

Καλούμε όλους τους συνανθρώπους μας, οι οποίοι μπορούν και θέλουν, να φέρουν βοήθεια αλλά και να βοηθήσουν στη διαχείριση της ανθρωπιστικής βοήθειας, συμμετέχοντας στην προσπάθεια ανακούφισης των αστέγων. Όποιος επιθυμεί, μπορεί να συμμετέχει την ίδια και την επόμενη νύχτα, στη διανομή της ανθρωπιστικής βοήθειας στους άστεγους που ζουν στην πρωτεύουσα.

Η συμμετοχή και συνεισφορά σας είναι πολύτιμη!

Για πληροφορίες:
Βασιλική Τζανάκου : τηλ. 6977 322 899
Στάθης Διομήδης: τηλ. 210 57 22 034 και 6972 259 600
Ηλ. Ταχυδρομείο: homeless.support14@gmail.com, ellinesenergoipolites@gmail.com

Feb 052010
 


Αρχές της δεκαετίας του ’90 άκουσα για πρώτη φορά τον Arnold Mindell να μιλα για τρόπους επικοινωνίας με ανθρώπους σε κώμα. Μαζί με την Amy Mindell δούλευαν με ασθενείς που το ιατρικό σύστημα θεωρούσε μη ικανούς για επικοινωνία. Χρόνια αργότερα, βρέθηκα σε δημόσιο νοσοκομείο της Αθήνας μαζί με τα αδέριφα μου, με τη μάνα μας σε βαθύ κώμα, από ένα βαρύ εφκεφαλικό. Περάσαμε 5 εβδομάδες εκεί, μέχρι τη μέρα που η μάνα έκλεισε τα μάτια της και έφυγε για το μεγάλο ταξίδι. Σαν χθες, πριν τρία χρόνια. Τις τελευταίες μέρες της, με τη βοήθεια των Mindell, επικοινωνήσαμε μαζί της, ακολουθήσαμε τα ανεπαίσθητα σινιάλα της. Μέσα στο δύσκαμπτο σύστημα του νοσοκομείου και την καχυποψία για κάθε τι έξω από τα ‘ευρέως αποδεκτά’ είχαμε μεγάλες δυσκολίες να δημιουργήσουμε την ησυχία και το χρόνο για τη δουλειά αυτή. Μια ειδικευόμενη γιατρός, φρόντισε ένα απόγευμα να έχουμε την κατάλληλη ησυχία. Λίγες μέρες μετά της πήγα το βιβλίο της Amy Mindell, “Coma: A Healing Journey“, για να καταλάβει τι προσπαθούσαμε να κάνουμε. Με βρήκε στο διάδρομο την επόμενη μέρα, και με έκπληξη μου είπε ‘κα Βασιλείου, δεν ήξερα οτι έχει γίνει τόσο σοβαρή δουλειά’. Ήταν μια γλυκειά στιγμή, μια νέα επιστήμονας ανοιχτή να δει και καινούργιους τρόπους δουλειάς με τους ασθενείς της.

Χθές, διάβασα στο internet την παρακάτω είδηση:

Πηγή: www.skai.gr

Παγιδευμένος επί 23 χρόνια στο ίδιο του το σώμα
Παράλυτος άνδρας είχε διαγνωστεί από λάθος σε κώμα και έζησε επί 23 χρόνια χωρίς καμία επικοινωνία

Επί 23 χρόνια ένας άνδρας από το Βέλγιο ζούσε “παγιδευμένος” στο παράλυτο σώμα του, χωρίς να μπορεί να επικοινωνήσει με τους συγγενείς και τους γιατρούς του που θεωρούσαν ότι βρισκόταν σε κώμα και δεν είχε επαφή με το περιβάλλον. Ο 46χρονος Ρομ Χουμπέν, 46 ετών σήμερα, ήταν νεαρός φοιτητής, λάτρης των πολεμικών τεχνών, όταν έπεσε θύμα σοβαρού τροχαίου ατυχήματος, το 1983. Οι γιατροί και οι νοσοκόμες στο νοσοκομείο όπου μεταφέρθηκε διέγνωσαν ότι είχε πέσει σε άγρυπνο κώμα. Χρειάστηκε να περάσουν σχεδόν δυόμισι δεκαετίες και να γίνουν ειδικές ιατρικές εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο της Λιέγης για να διαπιστωθεί ότι ο εγκέφαλός του λειτουργούσε κανονικά και ότι ο άτυχος άνδρας αντιλαμβανόταν τα πάντα αλλά δεν μπορούσε να επικοινωνήσει. Τα τελευταία τρία χρόνια ο Χουμπέν υποβάλλεται σε θεραπεία και κατάφερε, με τη βοήθεια ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή, να αφηγηθεί το Γολγοθά που έζησε όλα αυτά τα χρόνια.

Έψαξα και βρήκα τα αντίστοιχα άρθρα… Αξίζουν μια ανάγνωση:
New Scientist: Giving the ‘unconscious’ a voice
New Scientist: In Conversation with ‘vegetative’ patients
BBC: Paralyzed Belgian man misdiagnosed as in coma for 23 years
New England Journal of Medicine: Willful Modulation of Brain Activity in Disorders of Consciousness


Feb 042010
 

Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στα γραφεία του «Πολίτη»

Προσκαλούμε όλους τους φίλους και φίλες του περιοδικού «Ο Πολίτης» την Παρασκευή 5, το Σάββατο 6 και την Κυριακή 7 Φεβρουαρίου, από τη 1 το μεσημέρι μέχρι τις 9 το βράδυ, στα γραφεία του περιοδικού, Ζωναρά 10, Nεάπολη Εξαρχείων.

Θα αποχαιρετήσουμε τους χώρους του περιοδικού, πίνοντας ένα κρασί. Όσοι θέλουν μπορούν να πάρουν ελεύθερα διαθέσιμα τεύχη του περιοδικού. Σας περιμένουμε.

Φίλοι και συνεργάτες του «Πολίτη»

Feb 042010
 


The Known Universe takes viewers from the Himalayas through our atmosphere and the inky black of space to the afterglow of the Big Bang. Every star, planet, and quasar seen in the film is possible because of the world’s most complete four-dimensional map of the universe, the Digital Universe Atlas that is maintained and updated by astrophysicists at the American Museum of Natural History. The new film, created by the Museum, is part of an exhibition, Visions of the Cosmos: From the Milky Ocean to an Evolving Universe, at the Rubin Museum of Art in Manhattan through May 2010.

Data: Digital Universe, American Museum of Natural History
http://www.haydenplanetarium.org/universe/

Visualization Software: Uniview by SCISS

Director: Carter Emmart
Curator: Ben R. Oppenheimer
Producer: Michael Hoffman
Executive Producer: Ro Kinzler
Co-Executive Producer: Martin Brauen
Manager, Digital Universe Atlas: Brian Abbott

Music: Suke Cerulo

For more information visit http://www.amnh.org

Feb 012010
 

Πολύ ενδιαφέρον, πάρα πολύ ενδιαφέρον το άρθρο των New York Times…


Is There an Ecological Unconscious?
By DANIEL B. SMITH
January 31, 2010

About eight years ago, Glenn Albrecht began receiving frantic calls from residents of the Upper Hunter Valley, a 6,000-square-mile region in southeastern Australia. For generations the Upper Hunter was known as the “Tuscany of the South” — an oasis of alfalfa fields, dairy farms and lush English-style shires on a notoriously hot, parched continent. “The calls were like desperate pleas,” Albrecht, a philosopher and professor of sustainability at Murdoch University in Perth, recalled in June. “They said: ‘Can you help us? We’ve tried everyone else. Is there anything you can do about this?’ ”

Residents were distraught over the spread of coal mining in the Upper Hunter. Coal was discovered in eastern Australia more than 200 years ago, but only in the last two decades did the industry begin its exponential rise. Today, more than 100 million tons of black coal are extracted from the valley each year, primarily by open-pit mining, which uses chemical explosives to blast away soil, sediment and rock. The blasts occur several times a day, sending plumes of gray dust over ridges to settle thickly onto roofs, crops and the hides of livestock. Klieg lights provide a constant illumination. Trucks, draglines and idling coal trains emit a constant low-frequency rumble. Rivers and streams have been polluted.

Albrecht, a dark, ebullient man with a crooked aquiline nose, was known locally for his activism. He participated in blockades of ships entering Newcastle (near the Upper Hunter), the largest coal-exporting port in the world, and published opinion articles excoriating the Australian fossil-fuel industries. But Albrecht didn’t see what he could offer besides a sympathetic ear and some tactical advice. Then, in late 2002, he decided to see the transformation of the Upper Hunter firsthand.

“There’s a scholar who talks about ‘heart’s ease,’ ” Albrecht told me as we sat in his car on a cliff above the Newcastle shore, overlooking the Pacific. In the distance, just before the earth curved out of sight, 40 coal tankers were lined up single file. “People have heart’s ease when they’re on their own country. If you force them off that country, if you take them away from their land, they feel the loss of heart’s ease as a kind of vertigo, a disintegration of their whole life.” Australian aborigines, Navajos and any number of indigenous peoples have reported this sense of mournful disorientation after being displaced from their land. What Albrecht realized during his trip to the Upper Valley was that this “place pathology,” as one philosopher has called it, wasn’t limited to natives. Albrecht’s petitioners were anxious, unsettled, despairing, depressed — just as if they had been forcibly removed from the valley. Only they hadn’t; the valley changed around them.

Διάβασε τη συνέχεια του άρθρου εδώ….