Jan 312010
 
φωτογραφία Δημήτρης Βεντούρας


Το ραδιόφωνο είναι μεγάλη μου αγάπη, από την εποχή των μικρών πειρατικών σταθμών της δεκαετίας του ’70. Στα 13 μου, ο φίλος μου ο Στέφανος κι εγώ, είχαμε μαζέψει τα ηλεκτρονικά και στήσει έναν πομπό στο σπίτι του στο Καλαμάκι, και εκπέμπαμε πρόγραμμα. Αν θυμάμαι καλά, η εμβέλεια μας ήταν γύρω στο ένα χιλιόμετρο γύρω από το σπίτι. Καθόταν λοιπόν ένας μας στο μικρόφωνο και έκανε πρόγραμμα και ο άλλος έπαιρνε το ποδήλατο, με ένα τρανσιστοράκι δεμένο στο τιμόνι, κι έκανε βόλτες στη γειτονιά, να δει πόσο μακριά έφτανε το σήμα.

Μια Κυριακή απόγευμα, ήταν η σειρά μου να πάρω το ποδήλατο και να ‘τσεκάρω εμβέλεια’. Είχαμε απλώσει την κεραία στην ταράτσα του σπιτιού, και ελπίζαμε για καλύτερες αποδόσεις. Σήμα καμπάνα και χαμόγελα. Μέχρι τη στιγμή που ξαφνικά σίγησε ο σταθμός. Γύρισα εκενυρισμένη στο στούντιο, να δω τι χάλασε πάλι… Και βρήκα το Στέφανο στο πεζοδρόμιο να με περιμένει με τα κακά μαντάτα. Εμφανίστηκε η αστυνομία και έκανε κατάσχεση στα μηχανήματα. Βλέπετε, είμασταν κοντά στο αεροδρόμιο, και δεν υπολογίσαμε πως το σήμα μας θα ενοχλούσε και εκεί. Κάπως έτσι, άδοξα, έκλεισε ο πρώτος μου σταθμός.

Γύρισα σπίτι με την ουρά ανάμεσα στα σκέλια. Με είδε η μάνα μου σκοτεινιασμένη, της αφηγήθηκα το δράμα που μας συνέβη. Εκείνη ανησύχησε για την αστυνομία, εγώ έκλαιγα για το 45άρι δισκάκι των Rolling Stones που πήραν μαζί με το πικάπ. Δεν ήταν δικό μου βλέπετε, το είχα δανειστεί (εν αγνοία της) από τη δισκοθήκη της μεγάλης μου αδερφής.

Η Γκίζα είναι μια από τις ραδιοφωνικές φωνές της εποχής μας. Αναρωτιέται, αναζητά, το παλεύει, κάνει χιούμορ, σχολιάζει… Όταν ο ηχολήπτης κλείνει το μικρόφωνο της και παίζει μουσική, η Γκίζα συνεχίζει να τραγουδά μέσα στο στούντιο. Δεν το βάζει κάτω, συνεχίζει να γελά, ακόμα και με την απελπισία της. Με προσκάλεσε να πάω στην εκπομπή της, να μιλήσουμε για το ‘ψυχολογικό όριο του spread’.

Με ένα κλικ εδώ, μπορείτε να ακούσετε την εκπομπή. Ευχαριστώ την ίδια και τους συνεργάτες της για ένα απολαυστικό πρωινό Σαββάτου στο στούντιο του ΣΚΑΙ.

Jan 282010
 

photo by Robin Holland


Έφυγε κι ο Howard Zinn… Πλήρης ημερών και με μεγάλο έργο, πολύτιμο, και μοναδικό. Καλό ταξίδι Howard Zinn, σε ευχαριστούμε για αυτά που μας έμαθες…

Πηγή: The New York Times

Howard Zinn, Historian, Dies at 87

Howard Zinn, an author, teacher and political activist whose book “A People’s History of the United States” became a million-selling leftist alternative to mainstream texts, died Wednesday in Santa Monica, Calif. He was 87 and lived in Auburndale, Mass.

The cause was a heart attack, his daughter Myla Kabat-Zinn said.

Published in 1980 with little promotion and a first printing of 5,000, “A People’s History” was, fittingly, a people’s best-seller, attracting a wide audience through word of mouth and reaching 1 million sales in 2003. Although Professor Zinn was writing for a general readership, his book was taught in high schools and colleges throughout the country, and numerous companion editions were published, including “Voices of a People’s History,” a volume for young people and a graphic novel.

“A People’s History” told an openly left-wing story. Professor Zinn accused Christopher Columbus and other explorers of committing genocide, picked apart presidents from Andrew Jackson to Franklin D. Roosevelt and celebrated workers, feminists and war resisters.

Even liberal historians were uneasy with Professor Zinn, who taught for many years at Boston University. Arthur M. Schlesinger Jr. once said: “I know he regards me as a dangerous reactionary. And I don’t take him very seriously. He’s a polemicist, not a historian.”

In a 1998 interview with The Associated Press, Professor Zinn acknowledged that he was not trying to write an objective history, or a complete one. He called his book a response to traditional works, the first chapter, not the last, of a new kind of history.

“There’s no such thing as a whole story; every story is incomplete,” Professor Zinn said. “My idea was the orthodox viewpoint has already been done a thousand times.”

“A People’s History” had some famous admirers, including the actors Matt Damon and Ben Affleck. The two grew up near Professor Zinn, were family friends and gave the book a plug in their Academy Award-winning screenplay for “Good Will Hunting.”

Oliver Stone was a fan, as was Bruce Springsteen, whose bleak “Nebraska” album was inspired in part by “A People’s History.” The book was the basis of a 2007 documentary, “Profit Motive and the Whispering Wind,” and even showed up on “The Sopranos,” in the hand of Tony’s son, A.J.

Professor Zinn himself was an impressive-looking man, tall and rugged with wavy hair. An experienced public speaker, he was modest and engaging in person, more interested in persuasion than in confrontation.

Born in New York in 1922, Professor Zinn was the son of Jewish immigrants who as a child lived in a rundown area in Brooklyn and responded strongly to the novels of Charles Dickens. At age 17, urged on by some young Communists in his neighborhood, he attended a political rally in Times Square.

“Suddenly, I heard the sirens sound, and I looked around and saw the policemen on horses galloping into the crowd and beating people,” he told The A.P. “I couldn’t believe that.”

“And then I was hit. I turned around and I was knocked unconscious. I woke up sometime later in a doorway, with Times Square quiet again, eerie, dreamlike, as if nothing had transpired. I was ferociously indignant.”

War continued his education. Eager to help wipe out the Nazis, he joined the Army Air Corps in 1943 and even persuaded the local draft board to let him mail his own induction notice. He flew missions throughout Europe, receiving an Air Medal, but he found himself questioning what it all meant. Back home, he gathered his medals and papers, put them in a folder and wrote on top: “Never again.”

He attended New York University and Columbia University, where he received a doctorate in history. In 1956, he was offered the chairmanship of the history and social sciences department at Spelman College, an all-black women’s school in segregated Atlanta.During the civil rights movement, Professor Zinn encouraged his students to request books from the segregated public libraries and helped coordinate sit-ins at downtown cafeterias. He also published several articles, including a rare attack on the Kennedy administration, accusing it of being too slow to protect blacks.He was loved by students — among them a young Alice Walker, wh

o later wrote “The Color Purple” — but not by administrators. In 1963, Spelman fired him for “insubordination.” (Professor Zinn was a critic of the school’s non-participation in the civil rights movement.) His years at Boston University were marked by opposition to the Vietnam War and by feuds with the school’s president, John Silber.

Professor Zinn retired in 1988, spending his last day of class on the picket line with students in support of an on-campus nurses’ strike. Over the years, he continued to lecture at schools and to appear at rallies and on picket lines.

Besides “A People’s History,” he wrote several books, including “The Southern Mystique,” “LaGuardia in Congress” and the memoir “You Can’t Be Neutral on a Moving Train,” the title of a 2004 documentary about Professor Zinn that Mr. Damon narrated. He also wrote three plays.

His wife and longtime collaborator, Roslyn, died in 2008. They had two children, Myla and Jeff.

One of Professor Zinn’s last public writings was a brief essay, published last week in The Nation, about the first year of the Obama administration.

“I’ve been searching hard for a highlight,” he wrote, adding that he wasn’t disappointed because he never expected a lot from President Obama.

“I think people are dazzled by Obama’s rhetoric, and that people ought to begin to understand that Obama is going to be a mediocre president — which means, in our time, a dangerous president — unless there is some national movement to push him in a better direction.”

Jan 252010
 


Συμβολική η κατάθεση μας των 150Ε, αλλά ουσιαστική η επιθυμία μας για αλληλεγγύη στον λαό της Αϊτής. Η στήριξη αυτών που δοκιμάζονται δεν τελειώνει με μια απλή κατάθεση χρημάτων. Είναι μια συνεχής προσπάθεια, με την καθημερινή μας επίγνωση για τον κοινωνικό και οικονομικό αποκλεισμό πολλών συνανθρώπων μας, εντός και εκτός συνόρων. Οι δωρεές αυτές συχνά αναλώνονται σε υπέρογκα διοικητικά έξοδα των οργανώσεων, και ελάχιστη ποσοστιαία βοήθεια στον δοκιμαζόμενο πληθυσμό. Ελπίζουμε με αυτή την επιλογή μας να έχουμε συμβάλλει όντως σε ένα καλύτερο μέλλον για τους ανθρώπους που είδαν τη ζωή τους να καταστρέφεται από τον σεισμό.

Αλεξάνδρα Βασιλείου
Λένα Ασλανίδου
Λίλη Βασιλείου

Βασιλική Κατριβάνου
Νάνσυ Παπαθανασίου
Σοφία Ηλία

Jan 232010
 



Η Anne Murphy φίλη και συνάδελφος από την Αυστραλία δημιούργησε αυτά τα δύο wordles ως σχόλιο στο post για τον εορτασμό των γενεθλίων του Martin Luther King. Την ευχαριστούμε πολύ!
Jan 222010
 


Ένα ενδιφέρον άρθρο για την ηγεσία (leadership) από το blog της φίλης και συναδέλφου Julie Diamond.

Πηγή: A User’s Guide to Power

Five Leadership Trends to the Next Decade

The last decade is a strong contender for the title “the decade of dubious leadership.” From the handling of Katrina to the collapse of the banking system, it was a disastrous decade for leadership. Ironically, it was also a decade during which more was written on leadership than ever before. I’m hoping for a better decade of leadership, and here are my top five leadership trends I’d like to see take off in the coming years.

1. Good enough leadership. Enough with excellence. We may be better off with ‘good enough leadership.’ Our infatuation with leaders and celebrities smacks of feudalism, and might even be at the root of leadership failures. When we overly estimate high rank, we don’t see those above us as needing help, dependent, or fallible. So rather than feeling it’s our responsibility to help leaders, we hold them to an impossible standard of behavior, and when a lapse occurs, attribute the fault to an abuse of power, rather than to their human fallibility. This deification of leadership is bad for organizations and bad for democracy. It furthers the idea that change happens from above, and serves as a disincentive for others to step forward to lead and serve. And when leaders buy into their own deification they keep themselves isolated and out of touch with what’s happening. Good enough leadership recognizes leader’s limitations, fallibility, need for help and dependence on those below. Leaders can only be as good as the followers they develop.

2. Better followership. This is the flip side of #1 above. Subordinates are just as crucial to the success of an organization as the leader. The higher up you go in an organization the more dependent you are on those below for getting work done. Information is filtered to you through subordinates who are trying to curry your favor, compete for your job, and preserve their good name. Fostering better followership should be job #1 for any leader. The subordinate’s responsibility is to be honest and direct with the boss, to know and relate to the boss’s working style, expectations, and style of communication and above all, to let the boss know what’s happening, both problems and failures as well as successes.

3. Be a leader with limits. Sustainability is the buzzword of the decade. When we think about sustainability we tend to think about recycling and carbon emissions, but not about our bodies. Work-life balance is a sustainability issue; knowing our bodies’ limits, attending to fatigue, and factoring our energy into the bottom line should be the next big thing in the green revolution. If we closed a crucial deal but got sick in the process, what did we accomplish? Our bodies are like the canary in the coal mine: fatigue, fear, hesitation and uncertainty are important signals that can help us create more sustainable leadership practices for ourselves and for the people we lead.

4. Leading means Learning. Studies show that the most effective workplace learning doesn’t happen in a classroom, on a computer screen, or even at an expensive off-site, but through interaction, relationship and informal mentoring. In other words, learning happens all the time, day by day, minute by minute, through relationship and formal and informal mentoring. We know that the single biggest cost to an organization is finding and growing talent. Learning is a serious business and competitive advantage goes to the organization that recognizes and leverages implicit learning. What is the role of the leader in this? The role of the leader is to model that learning and to foster others’ desires to learn in the workplace.

5. Be nice. We’re inundated with research that shows the importance of positive emotions and a pleasant atmosphere on productivity and employee retention. A study in the Harvard Business Review (June 2005, Competent Jerks, Lovable Fools ) found that likeability is so key in the workplace that people are more likely to ask help from someone likeable than someone competent. The quality of interaction with our immediate boss and co-workers is cited as the single most important reason behind voluntary turnover, and is linked positively to employee engagement, morale, and performance. Finally, recent research that emotions are contagious, that people mimic facial expressions and synchronize their moods with others, makes the value of niceness even greater. And leaders are more emotionally “contagious” than others. It’s not rocket science, it’s something we all feel and know intuitively, but now research is validating our intuitions: the better the mood, the greater the level of collaboration, and the greater the results achieved. People who get on well get more done in less time and with less cost.

What would you like to see in the next decade?

Jan 202010
 

Η οργάνωση CFOR (C For Change) οργανώνει σεμινάριο στο Λονδίνο, 10-14 Μαιου 2010, για το οποίο μπορείς να κάνεις αίτηση χρηματοδότησης από το πρόγραμμα Gruntvig.


This course is supported by the EU Lifelong Learning programme. If you live in the EU (except UK), you are eligible for full funding including travel for this workshop. If you would like to apply, contact eva (at)cfor.info to receive the application form. Anyone from non-EU countries or from the UK should also be in touch for details about applying and support.

SEMINAR: From Seed to Fulfilment: Creating our Future
Facilitated by Arlene and Jean-Claude Audergon

10 – 14 May 10:00am– 6:00pm
Monday, Wednesday, Thursday, Friday and 9:30 – 5:00 on Tuesday the 11th(the 9th and 15th of May will be travel days)

Indian YMCA, central London, near Warren St and Great Portland St tube stations

‘Seeds’ is a new programme that comes out of CFOR’s belief in the capacity of individuals, organizations and whole communities to make a difference to Europe and this world. CFOR is supporting the goals of the European Union to strengthen intercultural dialogue, awareness of diversity and unity, as well the personal and collective creative processes needed to shape our multicultural societies.This workshop is funded by the EU/ Grundtvig. If you live in a European country, outside the UK, you can apply to CFOR for full support, including the seminar fee, transportation and accommodation.

The aim of the workshop, From Seed to Fulfillment: Creating our Future, is to enable you to catch the seeds of your wildest ideas and sense of what is possible, and to learn to discover how to support your deepest dreams to come to life, fulfillment and action in the world.

“Seeds” helps you to explore your personal pattern for finding your way from dream to fulfillment. People often long to find a way to both feel in touch with their deepest dreams and at the same time to be active and make a contribution. This congruence between being centered and in touch with one’s essence and creativity while being engaged with community and work is a great privilege if you can find it.

One of the toughest challenges we face in society is hopelessness, the belief that our problems are just so great, whether our personal problems or those of the society and the whole world, that we can never make a difference. The hopelessness gets compounded on one hand by pain and oppression, and on the other hand by thinking “its not my problem”. Many people feel that in order to take part in society they have to put aside their true dreams and deepest nature to ‘adapt’ or get by. This leads to a tragic loss of creativity and diversity, for individuals and for society.

We will actively seek a diverse group of participants on the course in respect to country where you are resident, your organization, profession or occupation, culture, ethnicity, race, religion, gender, sexual orientation, economics, age, health and more.

Perhaps what will most unite all the participants on the course will be a deep-seated interest in how one’s personal process of development leads to making a contribution to one’s community, Europe and the world.

We are ever inspired by the ideas and tools of Process Work – which allow you to link up to transformative processes driving you, shaping your personal life, your organisation, your community, and the collective movements of our times.

During the course:

  • Catch a seed or dream, and help it reach fulfillment, without losing the joy that was at the start
  • Discover the underlying orientation and direction of your learning from life experiences
  • Practice methods of working with internalised oppression, blocks and critics
  • Stay close to the essence of your project, while being open to feedback, surprise and change
  • Discover your personal patterns of creativity, whether expressive or internal using visual, auditory, proprioceptive and movement processes
  • Bridge your inner world and outer context, and the troubles Link your personal process with others in relationship, community and social movements
  • Appreciate endings and moments of completion, and the beginning of something new.


For more information, to recommend someone or apply, contact Eva as soon as possible. The application will be fairly short. Eva will gladly help you by telephone, if you have questions. We expect to make decisions before the end of March. You can reach Eva on Eva(at)cfor.info

CFOR has strong experience and rare expertise working in multicultural and transnational contexts, facilitating conflict and supporting individuals and communities to access the creativity within us as a society. CFOR believes that individuals and organizations have the capacity to make a difference in this world, recognizing the profound connection between personal awareness and collective change.

Arlene and Jean Claude Audergon are teachers of Process Oriented Psychology in the UK and internationally, conflict facilitators and co-founders of CFOR.

CFOR’s programmes include: ‘Europe Matters’ focusing on human rights and transforming our violent history in Europe into a creative multicultural future; Post-conflict facilitation and community building in the Balkans; ‘Facilitation for Leaders’ Annual Training Programme, and ‘Seeds’. www.cfor.info and www.europematters.org

CFOR believes that each person matters and makes a difference to our future. We see this as a fact, attitude and practice.

Warm greetings,
Arlene and Jean-Claude
www.cfor.info

For more information about Jean-Claude and Arlene Audergon’s work visit www.cfor.info

Jan 202010
 

Ευχαριστώ τον ΣΧ που μου το προωθησε 🙂

Ο “Σπορέας Αστρων” είναι ένα άγαλμα που βρίσκεται στο Kaunas, Lituania. Την ημέρα περνάει απαρατήρητο. Σοβιετική κληρονομιά!

Ημέρα…

όμως σαν φτάνει η νύχτα, το άγαλμα ξαναβρίσκει τ’ όνομα του

Μη σταματάς να σπέρνεις αστέρια ακόμα κι όταν δε φαίνονται με γυμνό μάτι

«Ποιος είπε πως δεν αγαπούσαμε τη ζωή
Ποιος είπε πως δε λογαριάζαμε το θάνατο;
Εμείς δε θέλαμε ποτέ να πεθάνουμε
εμείς μπορούσαμε να πεθάνουμε μονάχα για τη ζωή».

Γιάννης Ρίτσος

Jan 182010
 

Πηγή: TVXS, (βασισμένο σε άρθρο του New Scientist)


Χαρά, λύπη, θυμός, φόβος, έκπληξη και αηδία: αυτά είναι τα Μεγάλα Έξι συναισθήματα, αυτά που εκδηλώνουν όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο με τις ίδιες δραματικές χαρακτηριστικές εκφράσεις στο πρόσωπο. Αυτά τα συναισθήματα αποτελούν αντικείμενο μελέτης για περισσότερο από μισό αιώνα για τον ρόλο τους στην επιβίωση του είδους μας.

Οι καιροί έχουν αλλάξει ωστόσο, εμείς, αντίθετα από τους προγόνους μας, ζούμε σε έναν εξευγενισμένο κόσμο στον οποίο άλλα συναισθήματα ήρθαν στο πρώτο πλάνο. Πλεονεξία, ντροπή, πλήξη, κατάθλιψη, ζήλια και αγάπη για παράδειγμα, θα μπορούσαν να αποτελέσουν την επιτομή της εποχής μας.

Μπορεί όμως ορισμένα πιο αφανή συναισθήματα να είναι αυξανόμενα σχετικά σήμερα. Εδώ, εξερευνούμε πέντε από αυτά.

Ανάταση
Το συναίσθημα της εξύψωσης

Εν μέσω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, η ομιλίας της ορκωμοσίας του προέδρου Barack Obama ήταν ισχυρός, γεννούσε έμπνευση. Πολλοί από τους οπαδούς του κρεμόταν από κάθε λέξη του, με δάκρυα στα μάτια, ένα μυρμήγκιασμα στο στον αυχένα και ένα ζεστό αίσθημα στο στήθος τους σαν να άνοιγε για να βγει αγάπη και ελπίδα. Αυτό το συναίσθημα ονομάζει «ανάταση» ο Jonathan Haidt του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια, στο Charlottesville. Η ανάταση μοιάζει να είναι παγκόσμιο συναίσθημα. Αν και δεν έχει ακόμα μελετηθεί στις σύγχρονες εγγράμματες κοινωνίες, έχει καταγραφεί σε ανθρώπους στην Ιαπωνία, την Ινδία, τις ΗΠΑ και τα Παλαιστινιακά εδάφη.

Προκειμένου να θεωρηθεί βασικό συναίσθημα, πρέπει να έχει και ένα σκοπό. Αν τα συναισθήματα υπάρχουν ως βοηθοί στην επιβίωση, πρέπει να ωθούν δραστηριότητες που μας βοηθούν να ευημερούμε. Οπότε, σε τι χρησιμεύει η ανάταση; Ο δρ. Haidt αρχικά σκέφτηκε ότι μας κάνει ευγενέστερους προς τους άλλους. Στη συνέχεια αντιλήφθηκε ότι συμμετέχει το πνευμονογαστρικό νεύρο στην έκφραση του συναισθήματος. Η ενεργοποίηση αυτού του νεύρου συνδέεται και με την ορμόνη οξυτοκίνη η οποία δημιουργεί ζεστά, ήρεμα συναισθήματα – αυτά ακριβώς που συνδέονται με την ανάταση. Μπορεί η οξυτοκίνη να είναι το κλειδί; Η μαθήτρια του Jennifer Silvers παρατήρησε ότι είναι η οξυτοκίνη που κάνει τις μητέρες να παράγουν γάλα. Έτσι, ο Haidt και η Silvers προέβησαν σε πειράματα: έδειξαν τα ίδια βίντεο από εκπομπές «ανάτασης» της Όπρα σε μητέρες και ανακάλυψαν ότι ήταν πιθανότερο να παράγουν γάλα μετά και αφιέρωναν περισσότερο χρόνο με τα βρέφη τους, από εκείνες που έβλεπαν βίντεο της σειράς Seinfeld.

Έτσι, η ανάταση έχει ένα φυσικό συστατικό και έχει επίδραση κινητοποίησης. Δεν έχει ώμος εμφανή έκφραση προσώπου, το οποίο μπορεί να εξηγεί το γιατί παρέμεινε χωρίς να μελετηθεί μέχρι σήμερα. Ίσως υπάρχουν κάποια ελάχιστα χαρακτηριστικά, λέει ο Δρ. Haidt, ένα ελαφρύ ανασήκωμα των φρυδιών ή μαλάκωμα των χαρακτηριστικών του προσώπου.

Επίσης, η ανάταση είναι σχετικά σπάνια. Οι ανθρώποι την βιώνουν λιγότερο από μία φορά την εβδομάδα, αλλά είναι συνήθως αυτές οι στιγμές που θυμάται κανείς όταν κάνει απολογισμό των πιο σημαντικών εμπειριών τους.

Ενδιαφέρον
Το περίεργο συναίσθημα

Το ενδιαφέρον είναι πιο δύσκολο να περιγραφεί από τον φόβο ή την χαρά αλλά παρόλα αυτά κατέχει ένα σημαντικό σημείο που έχουν τα βασικά συναισθήματα: έχει δική του έκφραση προσώπου. Επίσης, μοιάζει να έχει στόχο. Ο ψυχολόγος Paul Silvia του Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνας πιστεύει ότι κάνει τους ανθρώπους να μαθαίνουν, όχι για λεφτά, όχι για κάποιες εξετάσεις αλλά για την ίδια την γνώση, για να αυξήσουν τις γνώσεις τους επειδή το επιθυμούν.

Το ενδιαφέρον μπορεί να είναι το αντίβαρο στον φόβο και την αγωνία που περιβάλλουν τις μη οικείες εμπειρίες. Αν δεν υπήρχε το ενδιαφέρον δεν θα προσεγγίζαμε τίποτα το άγνωστο ή το πολύπλοκο γιατί αυτά τείνουν να μας προκαλούν νευρικότητα. «Αυτό έχει νόημα αν σκεφτούμε την εξελικτική μας ιστορία, καθώς οι άγνωστες καταστάσεις μπορούσαν να είναι επικίνδυνες πολύ συχνά” λέει ο κ. Silvia. «Αλλά στον σημερινό κόσμο, θα ήταν καταστροφικό γιατί δεν θα άκμαζε η διάνοια».

Ευγνωμοσύνη

Το συναίσθημα τόνωσης των σχέσεων

Η ευγνωμοσύνη πρέπει να διανύσει πολύ δρόμο μέχρι να είναι σε θέση να πληροί να αυστηρά κριτήρια των βασικών συναισθημάτων, όπως τα έχουν ορίσει οι ψυχολόγοι. Δεν έχει ακόμα αναγνωριστεί κάποια έκφραση του προσώπου που να συνδέεται με την ευγνωμοσύνη, αν και είναι εύκολο να εικάσουμε τι εμπλέκεται – ένα χαμόγελο, μια κλίση του κεφαλιού, ίσως, ενώ πρέπει να διεξαχθούν μελέτες σε μη δυτικές κοινωνίες, αφού οι συμπεριφορές ποικίλουν ανάλογα με τον πολιτισμό (στις ΗΠΑ πχ. ο σερβιτόρος περιμένει στον δεξί αγκώνα για να πάρει φιλοδώρημα, ενώ στην Ιαπωνία θα σε κυνηγήσει στο δρόμο για να επιστρέψει τα επιπλέον χρήματα».

Και η ευγνωμοσύνη μας κινητοποιεί να δράσουμε όμως: μας κάνει να αναγνωρίζουμε και να ανταποδίδουμε μια καλοσύνη ή μια ευγενική πράξη. Η Sara Algoe του Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνας ανακάλυψε ότι η ευγνωμοσύνη κάνει τα ζεύγη που συζούν να αισθάνονται πιο συνδεδεμένα. Υποστηρίζει ότι οι πραγματικά ευγενικές χειρονομίες μας βοηθούν να εντοπίσουμε άτομα που «μας πιάνουν» πραγματικά, δίνοντας μας το σήμα ότι θα έπρεπε να τα γνωρίσουμε καλύτερα, αφού φαίνεται να είναι αυτά που θα μπορούσαν να βρίσκονται πλάι μας στο μέλλον. ΄’Ετσι, στη σχέση η ευγνωμοσύνη μας υπενθυμίζει πόσο σπουδαίος είναι ο σύντροφός μας. Σε βάθος χρόνου, η ευγνωμοσύνη υπάρχει για να προωθεί ένα θετικό κύκλο πάρε-δώσε δημιουργώντας ένα σπιράλ προς τα πάνω για την ικανοποίηση στη σχέση.

Περηφάνια
Το συναίσθημα με τα δυο πρόσωπα

Το υπερφίαλο, υπεροπτικό συναίσθημα της περηφάνιας αποκαλείται το χειρότερο από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα. Ωστόσο, η περηφάνια μπορεί να είναι και ευγενής. Όλοι γνωρίζουμε το ικανοποιητικό αίσθημα όταν επιτυγχάνουμε κάτι και της αίσθηση αξιοσύνης του εαυτού μας που έρχεται όταν κάνουμε κάτι καλά. Για το λόγο αυτό η Jessica Tracy του Πανεπιστημίου της Βρετανικής Κολούμπια (UBC) στο Βανκούβερ του Καναδά, κάνει τη διάκριση μεταξύ αυτού που αποκαλεί «υβριστική περηφάνια» και «αυθεντική περηφάνια».

Η περηφάνια μπορεί να εκδηλώνεται με δυο διαφορετικούς τρόπους, αλλά δεν μπορούμε να τους ξεχωρίσουμε από την εξωτερική τους έκφραση. Και οι δυο τύποι κάνουν τους ανθρώπους να γείρουν το κεφάλι πίσω, να απομακρύνουν τα χέρια από το σώμα και να προσπαθούν να φανούν όσο πιο μεγάλοι γίνεται. Όπως σημείωσε ο Κάρολος Δαρβίνος στο έργο του «Η έκφραση των συναισθημάτων στον άνθρωπο και τα ζώα» (1872), ένα υπερήφανο άτομο μοιάζει σαν «πρησμένο ή φουσκωμένο». Έτσι, υπάρχει ένα χαρακτηριστικό βλέμμα περηφάνιας αλλά σε αντίθεση με τα βασικά συναισθήματα το πρόσωπο παίζει ελάχιστο ρόλο, με ένα ελαφρύ χαμόγελο να σχηματίζεται.

Η περηφάνια, όπως η ντροπή, η ενοχή και η αμηχανία, απαιτεί μια αίσθηση του εαυτού και την ικανότητα της αυτοαξιολόγησης. «Προκειμένου να νιώσω περηφάνια, πρέπει να σκεφτώ ποιος είμαι, ποιος θέλω να γίνω και πως αντανακλάται το γεγονός που μόλις συνέβη πάνω σε μένα και στις φιλοδοξίες μου» λέει η δρ. Tracy. Η ίδια υποστηρίζει ότι υπάρχουν πολλά που συνηγορούν στο να χαρακτηριστεί η περηφάνια βασικό συναίσθημα. Η έρευνά της δείχνει ότι η φυσική έκφραση της περηφάνιας αναγνωρίζεται και στις πρωτόγονες απομονωμένες φυλές, ενώ εντοπίζεται ακόμα και σε τυφλούς ανθρώπους, γεγονός που δείχνει ότι είναι εγγενές συναίσθημα και όχι επίκτητο.

Γενικότερα, οι άνθρωποι όταν βλέπουν την έκφραση της περηφάνιας τη συνδέουν με την υψηλή κοινωνική θέση. Έτσι η περηφάνια μας δίνει το κίνητρο για να επιτύχουμε και να κερδίσουμε το σεβασμό. Υπάρχουν δύο διαφορετικοί τρόποι για να γίνει αυτό, το οποίο ίσως εξηγεί τα δυο πρόσωπα της περηφάνιας.

Το κύρος μπορεί να λάβει δυο μορφές, λέει ο ανθρωπολόγος Joe Henrich, επίσης από το UBC. Η πρώτη μπορεί να βασίζεται στην κυριαρχία και να θεωρείται κοινώς στα μη ανθρώπινα θηλαστικά, όπου τα μεγαλύτερα και ισχυρότερα άτομα λαμβάνουν σεβασμό γιατί μπορούν να επιβληθούν ή να σκοτώσουν άλλα μέλη. Το ανθρώπινο αντίστοιχό του περιλαμβάνει τον μπούλη στην παιδική χαρά και το αφεντικό-σατράπη. Το δεύτερο είδος κύρους είναι η ικανότητα εντυπωσιασμού. Σε αυτή την περίπτωση, ο σεβασμός και η δύναμη κερδίζονται μέσω της γνώσης ή της ικανότητας. «Αυτό ταιριάζει και με τα δυο είδη περηφάνιας» λέει η Δρ. Tracy, το ένα συνδέεται με την επιθετικότητα και την υπερβολική αυτοπεποίθηση, ενώ το άλλο παρακινεί το άτομο να επιτύχει, με σκληρή εργασία και αλτρουιστική συμπεριφορά.

Σύγχυση
Το συναίσθημα «ώρα για αλλαγή»

Είναι ένα συναίσθημα που όλοι μας έχουμε βιώσει αλλά είναι δύσκολο να περιγραφεί. Ο Dacher Keltner του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, Berkeley, υποστηρίζει ότι είναι το «αίσθημα ότι το περιβάλλον μας δίνει ανεπαρκή ή αντιφατικές πληροφορίες». Αλλά είναι πράγματι συναίσθημα η σύγχυση; Για ορισμένου ψυχολόγους είναι σκανδαλώδης. Παρόλα αυτά, ο δρ. Silvia θεωρεί ότι θα μπορούσε να θεωρηθεί βασικό συναίσθημα, τουλάχιστον επειδή είναι τόσο εύκολο να γίνει αντιληπτή. Τα φρύδια συνοφρυώνονται, τα μάτια στενεύουν, μπορεί να δαγκώσουμε το χείλος, η σύγχυση είναι ξεκάθαρη. Μάλιστα, μια μελέτη υποστηρίζει ότι είναι το δεύτερο πιο αναγνωρίσιμο καθημερινό συναίσθημα μετά τη χαρά.

Σε τι χρησιμεύει η χαρά; Είναι ένα συναίσθημα βασισμένο στη γνώση, της ίδια οικογένειας με το ενδιαφέρον και την έκπληξη, λέει ο δρ. Silvia. Θεωρεί ότι είναι ο τρόπος να μας πει ο εγκέφαλός μας ότι κάτι δεν λειτουργεί, ότι το νοητικό μοντέλο μας του κόσμου είναι ατελές ή ελαττωματικό. Μερικές φορές μας κάνει να αποσυρθούμε, άλλες όμως μας ωθεί να στρέψουμε την προσοχή μας κάπου ή να αλλάξουμε την στρατηγική μας για τη μάθηση.

Jan 152010
 

Έχω μια αδυναμία στον Ελεύθερο Νευρώνα. Και σήμερα είδα στο blog του αυτό το πολύ ενδιαφέρον άρθρο:

Πηγή: Ελεύθερος Νευρώνας

Εναγκαλισμός (entanglement) και σε νευρωνικά δίκτυα

Τα υποατομικά σωματίδια το κάνουν. Τώρα, νέες παρατηρήσεις δείχνουν πως ομάδες νευρικών κυττάρων μπορούν και έχουν τη δικιά τους «έκδοση» κβαντικού εναγκαλισμού η οποία είναι σε θέση να εξηγήσει [τουλάχιστον ως μια εκδοχή] πως διαφορετικές εμπειρίες απ’τα αισθητήριά μας συνδυάζονται σε μία συγκεκριμένη μνήμη.

Προηγούμενα πειράματα έδειξαν πως χάρη στην ηλεκτρική δραστηριότητα νευρικών κυττάρων σε διαφορετικά μέρη του εγκεφάλου, οι νευρώνες δύναται να ταλαντεύονται συγχρονικά στην ίδια συχνότητα, κάτι που ονομάζεται κλείδωμα φάσης. Δείτε το βιντεάκι.

Η συχνότητα φαίνεται πως είναι το σημάδι που χαρακτηρίζει τους νευρώνες που δουλεύουν για την ίδια διεργασία (συνεργάζονται), επιτρέποντας τη μεταξύ τους αναγνώριση. Ο συγχρονισμός αυτός είναι ένα φαινόμενο ιδιαίτερα ακριβής και ξεκινάει όταν υπάρχει ένας ικανός αριθμός που ξεπερνάει το κατώφλι (threshold) του εγκεφαλικού θορύβου. Άλλο ένα ενδιαφέρον φαινόμενο, χαρακτηριστικό τόσο του εγκεφάλου όσο των «αμμοστιβάδων» είναι αυτό της αυτο-οργανούμενης κρισιμότητας.

Το άρθρο απ’το οποίο προέρχεται το βίντεο τελειώνει με μια εξαιρετική φράση που θα την καταλάβετε αν διαβάσετε προσεκτικά πώς περιγράφει την θεωρία εγκεφαλικής δραστηριότητας στα όρια του χάους: “They say it’s a fine line between genius and madness… maybe we’re finally beginning to understand the wisdom of this statement.” 🙂

Jan 102010
 

Σε αυτή την ιστοσελίδα θα βρείτε βιντεάκια με κεντρικές ιδέες και σκέψεις διαφόρων επιστημόνων για τη φύση του σύμπαντος. Κάντε κλικ στο “read lyrics” δεξιά στην οθόνη του κάθε βίντεο για να διαβάσετε τα κείμενα.

Ένα δίστιχο από το βιντεάκι “Our Place in the Cosmos” (Η θέση μας στο Σύμπαν):

matter flows from place to place
and momentarily comes together to be you…

η ύλη ρέει από μέρος σε μέρος
και συναθροίζεται προς στιγμή για να γίνει εσυ…

Our Glorious Dawn (Carl Sagan, Stephen Hawkin)

We Are All Connected (Neil deGrasse Tyson, Richard Feynmann, Carl Sagan, Bill Nye)

Our Place in the Cosmos (Robert Jastrow, Carl Sagan, Richard Dawkins, Michio Kaku)

The Unbrocken Thread (David Attenborough, Carl Sagan, Jane Goodall)

Jan 052010
 

Πηγή: Arny and Amy Mindell’s Website

The Relationship between the Helper and the Client and What is Healing?
Interview with Arny Mindell
interviewed by Tamara Scarlett-Lyon

How do you define “healing”?

I don’t use the word in therapy because I don’t consider people to be sick. But people say they are. In consensus reality when people have body symptoms they feel something is wrong. So if something hurts I will address the Consensus Reality symptoms or issues. In CR, healing is when the person can say, “I don’t like what is happening but am learning to get along with it”. Nobody was interested in my approach about this stuff at first! Almost everyone doesn’t like some of what is happening to them and wants to get rid of their pains and symptoms so I will try and do what I can- I’ll try anything at the CR level, but if that doesn’t work I help people go deeper.

Are you a healer?
Yes and no. Yes, if it means saying about a symptom, “this is me” along with all the other parts I like and the parts I don’t like in myself. I identify as being “someone who follows nature”.

What attitudes/qualities in a client or facilitator are conducive to healing?

Anybody’s attitude is conducive. Whatever a person says provides the right condition. For example, a woman I once worked with had a brain tumor but she was not interested in getting rid of it. She said, “I am sick, dying and hate my kids.” So I worked with her on her relationships with her kids. Afterward her head felt better and she needed less medication and was less groggy. She had a “bad” attitude yet her symptoms improved. As facilitator I feel it important to notice what you hate and like about yourself and make note of it. AWARENESS is key. With awareness you are a little bit better off.

How do we develop awareness?

By supporting yourself and others in doing it! Ask yourself and others, “what are you noticing right now?” We also seem made to program ourselves to do this thing or that (he giggles and chuckles as he says this)! (Tam’s note- in other words, yes, we can develop awareness, but there is also something in us that can easily follow habits which makes it difficult at times to be aware) “There is only 1 disease and it is ‘not noticing'”.

What do you see as your role when you work with others?

To notice what is happening with myself and the other person. Also, my role varies- sometimes I am a relationship counselor, sometimes I help people die. But “getting along with process” is what I tend to help people with.

How do you know when something you notice is “yours” rather than the client’s “stuff” or issues?

Awareness that nothing is just mine or just theirs (in the realm of non-locality) is important, but I rely on feedback- it is only just “me” or my stuff in the moment if I bring up something and get no reaction from the other person. But if I say something and the person’s face lights up, or they breathe deeply, or they say yes, then it is also theirs. At this point it really doesn’t matter if it is mine or who’s it is- as long as the person is feeling better!

Do you believe in miracles?

I don’t believe in them, I SEE them. A miracle is something helpful that happens beyond the every day mind’s understanding. The Process Mind allows stuff to happen. Some may call it, “divine intervention”. A day without at least 1 miracle is a bad day!

Do you believe in spirits or other non-consensus reality based entities?

Sometimes. When working with people who hold those types of belief systems I also often feel or see spirits or things like that in the atmosphere. Is it my fantasy? Yes, but I also sometimes bring in what I see and ask people if what I am noticing is significant for them. For example- I worked once with someone and became aware of “Uncle Fritz” so I asked the client if he knew an Uncle Fritz and the man said, yes, his Uncle fritz had died 4 months ago. Another example- I had a sort of fantasy where I saw a sort of fog going by that reminded me of my mother (who died some yrs ago), and so I talked to the fog as if it was her. I follow the moment.

How do you deal with ego or rank in relation to others?

If I go to a doctor and my doctor has too much rankfulness, I don’t feel well- like it’s not my own body any more. In my practice some people who don’t know me may come because of my reputation and say, “I have a problem, what should I do?” I don’t participate in this because I feel the person is in danger of giving his or her Self away. Instead I say we are going to follow what your body tells us to do. Their body is the director. If there is a relationship issue between me and the other person, I will address it, otherwise I just follow what is happening. This approach borders on political action and community consciousness. For me, political action requires rank consciousness and respect for the other and myself. Community consciousness occurs when all its parts and feelings are in our awareness. Thus, body problems and therapy in general are places to learn about politics and community.

Do you feel any edges around charging money for your services?

My feelings vary depending on the person. I used to think of it like I was similar to a carpenter- if a carpenter does something for you, you pay him. This is in the background. If someone does something for you, you pay them in some way. However, the 1st time I see people I can’t charge them due to an agreement I made with my 1st therapist. When I first went for therapy I had no money to pay. The therapist agreed to see me if I agreed to never charge others for the 1st session as a sort of repayment to my teacher. I see a lot of people only 1 time and so I do a lot of “free” sessions!

Can you mention any of your most wonderful healers?

The Kenyan shamans who worked with us were totally authentic. They gave us a big hug, and the community gave hugs, and the experience was integrated into their whole community. The shamans went into trance, came out and delivered helpful information to us. The only part I disagreed with was when they asked if Amy and I wanted protection. I said no. I don’t want to be protected. I don’t want protection from my enemy- I want relationship with everybody! I don’t want to hurt my enemies. I love people. To “heal me” you have to help me and others with our relationships.

Jan 022010
 
The dream of a butterfly by Titia Vanbeugen
(see more of her work at titiavanbeugen.deviantart.com

Δεκάδες τα email με τις ευχές για τη νέα δεκαετία και το νέο χρόνο. Ξεχώρισε ανάμεσα τους το μήνυμα της ΑΚΒ με ένα απόσμασμα από μια συνέντευξη της εξελικτικής βιολόγου Elisabet Sahtouris:

“The really exciting thing about being alive today is that we’re all here for a great transformation. It’s clear that we’re unsustainable. We have to change things and we’re figuring out how. And in a sense the old system is getting more entrenched, more violent, more powerful. It’s trying to keep itself alive while we know that we need a new system.

The best metaphor I’ve found about this situation comes from the biological world again. It’s the metamorphosis of a caterpillar into a butterfly. If you see the old system as a caterpillar crunching it’s way through the eco-system, eating up to three hundred times its weight in a single day, bloating itself until it just can’t function anymore, and then going to sleep with its skin hardening into a chrysalis. What happens in its body is that little imaginal disks (as they’re called by biologists) begin to appear in the body of the caterpillar and its immune system attacks them. But they keep coming up stronger and they start to link with each other. As they connect, as they link with each other, they mature into fully-fledged cells and more and more of them aggregate until the immune system of the caterpillar just can’t function any more. At that point the body of the caterpillar melts into a nutritive soup that can feed the butterfly.

I love this metaphor because it shows us why, first of all, we who want to change the world are co-existing with the old system for a while and why there’s no point in attacking the old system because you know the caterpillar is unsustainable so it’s going to die. What we have to focus on is “can we build a viable butterfly?” A butterfly that really can fly, because that’s not guaranteed. “

Elisabet Sahtouris, Ph.D. After Darwin 2003

Jan 012010
 



Καλή χρονιά σε όλους και όλες… με υγεία και δημιουργικές αντιδράσεις στις προκλήσεις της νέας χρονιάς. Και από όλους μας εδώ στην Ελλάδα, ευχές για τα εβδομηκοστά (ναι 70!) γενέθλια του δασκάλου και φίλου μας Arny Mindell.


Φωτογραφίες από το πάρτυ που έγινε στο Yachats, Oregon, χθες βράδυ για να γιορτάσει η κοινότητα του Process Work τα γενέθλια του 🙂