Nov 302009
 

Αξίζει μια βόλτα από εκεί. Η παρουσία σου σημαντική, και για τους εθελοντές και για τους φιλοξενούμενους…

…πότε; Παρασκευή 4 Δεκμβρίου
…ώρα; βραδάκι… 🙂
…που; Ξενώνας ‘Ηως’
Ηλία Ζερβού & Κίτσου Μπαλάσκα 2
Κάτω Πατήσια (κοντά στο Νοσοκομείο ‘Παμμακάριστος’)
τηλέφωνο επικοινωνίας 6947 606 968

Nov 292009
 

Πηγή: www.medium.gr

Πολιτική βία, φόβος, ελπίδες και απελπισίες*

Της Άννας Δαμιανίδη*

Τετάρτη βράδυ πήγα να ακούσω τις ομιλίες των Μανδραβέλη, Ψυχογιού και Δαφέρμου στη Νομική Σχολή. Πρώτη φορά πήγαινα στο καινούργιο κτίριο, από τον πεζόδρομο της Μασσαλίας, αλλά και στο παλιό είχα πολλά χρόνια να πάω Μόλις μπήκα στο αμφιθέατρο, μετάνιωσα. Έχω γκρίζα μαλλιά, κι εκεί μέσα είχε μόνο φοιτητές και φοιτήτριες, μέσος όρος ηλικία τα 20. Ντρεπόμουν όμως και να φύγω, ήμουνα στην πρώτη σειρά. Έμεινα.

Το θέμα ήταν η πολιτική βία. Οι τρεις ομιλητές είχαν τις απόψεις τους ο καθένας, ο Μανδραβέλης μίλησε για τη γλωσσική σύγχυση που ξεχειλώνει την έννοια της βίας και κατά κάποιον τρόπο νομιμοποιεί κάθε είδους αναίτια βία σαν απάντηση σε αυτά που ονομάζονται βία. Ο Ψυχογιός είπε ότι καλλιεργούμε υπερβολικά το θαυμασμό στη βία στην παιδεία και στις παραδόσεις μας. Και ο Δαφέρμος είπε ότι η βία είναι διάχυτη, υπάρχει ψυχολογική βία, εργατική βία, οικογενειακή βία κλπ, δηλαδή κατά κάποιο τρόπο έκανε περίπου αυτό που είχε υποστηρίξει ο Μανδραβέλης, ότι τα βαφτίζουμε όλα βία.

Ύστερα κουβέντιασαν με τα παιδιά, τα οποία βεβαίως ήταν ρομαντικά και αναφέρονταν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου με πολύ ενθουσιασμό. Ο Δαφέρμος είπε ότι το Πολυτεχνείο ήταν μια εντελώς ειρηνική εξέγερση σε βίαιες συνθήκες. Ο Ψυχογιός προσπάθησε, όπως κάνει συχνά, να τους εξηγήσει ότι δεν πρέπει να το ζηλεύουν το Πολυτεχνείο και την έξαρσή του γιατί έγινε μετά από μια περίοδο μεγάλης καταπίεσης. Περνούσαμε άσχημα στη χούντα, είπε. Ναι, αλλά είχαμε ελπίδες, είπε ο Δαφέρμος πολύ χαμογελαστός, και τα παιδιά χειροκρότησαν.

Κι αυτό με πίκρανε, ίσως επειδή ήταν και ο γιος μου στο ακροατήριο. Αυτή η φράση και αυτή η αντίδραση πιστεύω ότι είναι στη βάση μιας παρεξήγησης που ερμηνεύει και όσα συνέβησαν σε λίγο.

Γιατί χειροκροτήσανε τα παιδιά; Δεν έχουν αυτά ελπίδες; Είχαμε εμείς περισσότερες; Σκέφτηκα να σηκωθώ να πω ότι δεν είχαμε όλοι ελπίδες, ότι τώρα περνάνε καλύτερα, ότι εμείς πλήτταμε θανάσιμα, ότι δεν θέλαμε ψωμί κι ας φωνάζαμε Ψωμί Παιδεία Ελευθερία -ψωμί υπήρχε- τους Ρολινγκ Στόουνς θέλαμε, τα ενδιαφέροντα πράγματα που συνέβαιναν στον κόσμο. Κι ότι δεν ήταν και τόσο μη βίαιο το Πολυτεχνείο, γιατί είχαμε σπάσει ένα σωρό αντικείμενα, δεν είχαμε αφήσει πόδι σε καρέκλα ή τραπέζι. Τα σκεφτόμουνα, αλλά δεν μιλούσα, θυμόμουνα πόσο γκρίζα είναι τα μαλλιά μου και πόσο σαν τη μύγα μες στο γάλα ήμουνα εκεί μέσα.

Τότε περίπου μπήκανε μέσα οι τραμπούκοι, κάτι τύποι με μαύρα ρούχα και κράνη στο χέρι, κι άρχισαν να βρίζουν. Θέλουμε να διαβάσουμε ένα κείμενο, είπαν, έπιασαν το μικρόφωνο κι έλεγαν κάτι για εικοσάχρονα παιδιά που μπήκαν φυλακή, κι ότι έφταιγε ο Πάσχος. Ξεφτίλες, λέγανε στα παιδιά, καλέσατε εδώ τον υπονομευτή του ασύλου! Δηλαδή κατηγορούσαν όλους εκεί μέσα για αυτό που έκαναν οι ίδιοι, γιατί αυτοί και καταργούσαν και υπονόμευαν το άσυλο.

Μερικοί νεαροί τους είπαν να περιμένουν τη σειρά τους να μιλήσουν. Κι ένα παιδί τυφλό άρχισε να ουρλιάζει: Γιατί το κάνετε αυτό; γιατί χαλάτε αυτή τη συζήτηση; Είχε τόση ένταση που με πήρανε τα κλάματα. Ντρεπόμουνα να κλαίω έτσι στην πρώτη σειρά με τα γκρίζα μαλλιά μου, αλλά καλύτερα που έκλαιγα παρά να κατουριέμαι από φόβο.

Φοβήθηκα. Αυτό το φριχτό αίσθημα που σου σφίγγει χαμηλά την κοιλιά, κατουριέσαι πάνω σου, αυτό με είχε πιάσει στην αρχή. Αυτό ήθελαν κι εκείνοι. Να φοβηθούμε. Εντάξει λοιπόν, εγώ τουλάχιστον ανταποκρίθηκα. Ίσως επειδή δεν ήμουνα και στα νερά μου.

Τον αναγνώρισα το φόβο. Τον είχα ξανανιώσει πολλά χρόνια πριν, εκεί στη Νομική, Αθήνας και Θεσσαλονίκης, γιατί έμενα στην Αθήνα αλλά σπούδαζα στη Νομική Θεσσαλονίκης, και στα Πολυτεχνεία αμφοτέρων. Τότε που μας κυνηγούσαν οι μπάτσοι, επί χούντας.. Φοβόμουν πολύ. Μια μέρα είχα κοντέψει να κατουρηθώ από φόβο. Είχαμε πάρει ταξί για να το σκάσουμε από κάποιους που μας πλησίαζαν απειλητικά, και πόση αγωνία είχα μη μυρίσει ο ταξιτζής κάτι…

Αυτός ο φόβος λοιπόν. Τόσα χρόνια μετά, στο ίδιο μέρος κατά κάποιο τρόπο, με το ίδιο θέμα. Οι τύποι απείλησαν λοιπόν καμπόσο, μέχρι που πέταξαν αυγά στον Πάσχο, κι έφυγαν. Κι όταν είδα τα αυγά να πέφτουν, μαζί με το ξάφνιασμα και το σοκ, ένιωσα και ανακούφιση, αυτό ήταν λοιπόν, τέλος, γλιτώσαμε τα χειρότερα.

Σκουπίσαμε τον Πάσχο και τον πιάσανε αγκαζέ, ο Αλιβιζατος που ήταν σαν οικοδεσπότης συντετριμμένος, να τον πάνε όλοι μαζί σε μέρος ασφαλές. Δηλαδή, συγγνώμη, ποιο είναι το ασφαλές; Πού δεν έχει κράτος και εξουσία κάποια φασιστική ομάδα; Μπουλούκι ανεβήκαμε τη Μασσαλίας, μπουλούκι πήγαμε στη Σόλωνος και μπήκαμε σε ένα μπαρ, και πίναμε και πίναμε, και δεν συνερχόμασταν. Ήπια τρία πορτό, κι έμεινα και κουβεντιάσαμε ώρες, αλλά παρόλ’ αυτά τη νύχτα έμεινα ξύπνια, δεν μπορούσε να μου περάσει η ταραχή. Στριφογύριζα στο κρεβάτι και εκρήγνυνταν στο μυαλό μου φράσεις αγανάκτησης, και κυρίως η αίσθηση της αδικίας που επιφυλάσσει αυτή η χώρα σε ανθρώπους οι οποίοι κάνουν το έγκλημα να δημοσιεύουν κείμενα. Να πασχίζουν για τη σκέψη, να βάζουν την τέχνη τους, τα δυνατά τους, και η ανταμοιβή, αυγά στα μούτρα. Να πρέπει να φοβούνται να μιλήσουν. Να πρέπει να είναι ήρωες για να μπορούν να γράφουν. Κι έχουμε Δημοκρατία υποτίθεται. Πρέπει να είμαστε ευτυχείς που δεν είναι οι τύποι καθεστώς επίσημο.

Ξαγρυπνούσα και μου έρχονταν στο μυαλό εικόνες από τις γιορτές της Πολεμικής Αρετής των Ελλήνων. Αυτά μας έβαζαν να κάνουμε στη χούντα. Τέτοια θεάματα τραγάνιζαν τα νιάτα μας. Ακούγαμε τραγούδια και μαθαίναμε για κινήματα στην Ευρώπη, την αμφισβήτηση των πάντων, ιδέες καινούργιες, ανατρεπτικές, συγκλονιστικές, κι εδώ είχαμε τον Πατακό. Πώς να πείσουμε τα σημερινά παιδιά να μη νοσταλγούν τις εξεγέρσεις μας; Οι γονείς μας τα κατάφεραν καλύτερα. Τον πόλεμο που έζησαν κανείς δεν τον ζήλεψε, κι ας είχε πολλούς ηρωισμούς. Αλλά βλέπεις άλλη η γοητεία της επανάστασης. Τρομάρα μας. Πώς να εξηγήσουμε ότι χάσαμε τόσα πράγματα που δεν αναπληρώθηκαν με το Πολυτεχνείο.

Εγώ θα ήθελα να είμαι τώρα νέα. Να κάνω χορό, να μπορώ να διαβάζω και να ακούω ό,τι θέλω, να ντύνομαι όπως θέλω, να πηγαίνω σε μικτό σχολείο, να ξέρω ανθρώπους από την Αφρική και την Ασία. Να ταξιδεύω, να πηγαίνω Εράσμους, να μαθαίνω ξένες γλώσσες, να ψάχνομαι, να γνωρίζω παρέες από το Ίντερνετ, να μη φοβάμαι μήπως πέσω σε χαφιέδες που θα με προδώσουν και θα με καλέσει ο ασφαλίτης να με χτυπήσει και να με βιάσει. Να μην ασχολούμαι όπως τότε με την πολιτική, από απελπισία. Απελπισία είχαμε, όχι ελπίδα, γιατί δεν τα λες όλα κύριε Δαφέρμο;

Αλλά ίσως εσύ να έλπιζες περισσότερο, δεν ξέρω. Ήσουν στέλεχος, στην Επιτροπή κατάληψης, μπορεί να ένοιωθες πολλές ελπίδες. Κι εγώ κείνη τη μέρα είχα ελπίδες, αλλά την επόμενη, για θυμήσου; Δεν είχες ενοχές ποτέ; Δεν σκέφτηκες ποτέ τους επόμενους μήνες ότι είχαμε κάνει λάθος με το Πολυτεχνείο; Εγώ το σκεφτόμουνα συνέχεια…

Βέβαια εσείς στην Αθήνα ήσασταν αλλιώς. Πιο ηρωικοί και περήφανοι. Εγώ θα μπορούσα να είμαι εδώ, Τετάρτη έφυγα για μια ηλίθια άσκηση στο Ποινικό, και μου είπε ο Ντένης καθώς έμπαινα στα ΚΤΕΛ, μην πας, έλα στο Πολυτεχνείο, έγινε κατάληψη. Ε, καλά άσε να φύγω τώρα, θα γυρίσω το Σάββατο…

Έμεινα στη Θεσσαλονίκη και κάναμε κι εμείς κατάληψη το πρωί της Παρασκευής στο Πολυτεχνείο. Λέγαμε να πάμε στην Οδοντιατρική που ήταν κεντρικά, τελικά προτιμήθηκε η μίμηση. Είχε από τότε την επικοινωνιακή του σημασία και το μύθο του, το Πολυτεχνείο.

Μείναμε μέχρι τα χαράματα του Σαββάτου. Η μεγαλύτερη ευτυχία ήταν η ώρα της πορείας ως εκεί, της τρεχάλας. Αυτή η ζηλευτή έξαρση,εντάξει, υπήρξε για καποιες ώρες. Αυτό είναι που θέλουν όλοι να ξαναζήσουν. Και το παιχνίδι με το φόβο τους αρέσει άραγε; Δεν έχουν τίποτε καλύτερο στη ζωή τους; Ύστερα περιφερόμουν στις αίθουσες και τις συνελεύσεις και ομολογώ ότι συχνά δεν καταλάβαινα την υπερβολικά επαναστατική γλώσσα, και δεν συμφωνούσα με το σπάσιμο των καρεκλών. Κυκλοφορούσαν όλοι με ένα κομμάτι ξύλο, από πόδια τραπεζιών. Εσύ γιατί δεν έχεις, με ρώτησαν. Εγώ δεν μπορώ να παίξω ξύλο, είχα πει. Και με στεναχωρούσε αυτή η καταστροφή. Είναι κάτι που το σκέφτομαι συχνά. Δεν κατάφερα να πείσω κανέναν εκείνη τη νύχτα ότι δεν χρειαζόταν να σπάμε τις καρέκλες. Το προσπάθησα, αλλά μάταια.

Ωστόσο έκαναν κάτι πολύ σωστό, η επιτροπή που είχαμε εκλέξει. Όταν έμαθαν τι είχε γίνει στο Πολυτεχνείο της Αθήνας, αποφάσισαν να παραδοθούμε. Εν ολίγοις. Αυτό. Να μη χυθεί αίμα. Δεν γίναμε ήρωες. Ας είναι καλά τα παιδιά. Το λέω και το ξαναλέω, αν και έτσι όπως συνταχθήκαμε να βγούμε ήταν πολύ ταπεινωτικό. Στριμωγμένοι, στη σειρά, κι έλεγα μέσα μου, ηττηθήκαμε, ας έχω τουλάχιστον ψηλά το κεφάλι.

Μπροστά είχε ένα τανκς με αναμμένους προβολείς, στρατιώτες με το όπλο προτεταμένο, και μόλις βγαίναμε μας σκόρπιζαν αστυνομικοί με σπρωξιές. Το κεφάλι ψηλά εσύ, έλεγα μέσα μου, και βγήκα κρατώντας αγκαζέ σφιχτά την Κατερίνα και προχωρούσαμε σαν αυτόματα. Κι όπως προχωρούσαμε αποφεύγαμε όσο μπορούσαμε τους αστυνομικούς που ήταν σκόρπιοι σε όλο το δρόμο, κι ένας είχε πιάσει ένα παιδί, που έφτασε σε μας, γαντζώθηκε πάνω μου, και μαζί γαντζωμένος πάνω του ο μπάτσος το κρατούσε και πήγαμε λίγα λεπτά έτσι, τραβώντας ο ένας τον άλλον, αλλά δεν άπλωσα το χέρι να βοηθήσω, να σπρώξω το μπάτσο, να κρατήσω το αγόρι κοντά μου, που εκλιπαρούσε με μια κλαψιάρικη φωνή, καθόλου ηρωικό κι αυτό, συνέχισα να προχωράω σα μηχανή με κύριο στόχο να ξεφύγω.

Αυτή ήταν η ηρωική έξοδος… Αλλά εγώ τουλάχιστον το ήξερα, και δεν είχα οπλιστεί με κανένα ξύλο. Είμαι δειλή, ήθελα να ζήσω, και μάλιστα αρτιμελής, κι ας είχαμε ιδιαιτέρως και αστόχαστα κινδυνεύσει επί ώρες. Κατουριόμασταν από το φόβο μας, και ουρλιάζαμε όταν μας χτυπούσαν, και τρέχαμε να γλιτώσουμε. Δεν θα σας άρεσε, πιστέψτε με. Σε κάνει να νιώθεις πολύ άσχημα, ο φόβος σε αποβλακώνει, σου φτωχαίνει τη ζωή, σου μαραίνει τα νιάτα. Δεν θέλω να χρειάζεται ηρωισμό τίποτα. Θέλω να ζω ασφαλής σε ελεύθερη χώρα, όπως τώρα. Σύμφωνα με τους νόμους. Οι νόμοι είναι για να προστατεύουν κυρίως ανθρώπους σαν εμένα, αδύναμους, δειλούς, αγύμναστους, που δεν θέλουν να παίζουν ξύλο, παιδιά, γριές και γέρους. Θέλουμε νόμους, σύνταγμα, δημοκρατία, ισότητα, τέτοια πράγματα για να συνεννοηθούμε. Όχι επαναστάσεις, όχι πολυτεχνεία. Όχι άλλα πολυτεχνεία. Δεν υπάρχει λόγος για τόση απελπισία.

Τα γράφω αυτά όλα μετά από τόσα χρόνια, γιατί διαρκώς καταλαβαίνω ότι έχει γίνει παρεξήγηση. Ακούστε πάλι τη φωνή του σταθμού. Ακούστε την αγωνία των εκφωνητών. Δεν ήθελαν να πεθάνουν και να γίνουν ήρωες. Δεν ζούσαμε σε εποχές μαύρες, δεν θέλαμε να θυσιαστούμε. Θέλαμε να ζήσουμε, να χαρούμε τα νιάτα μας, τις ευρωπαϊκές κατακτήσεις. Να ζούμε όπως εσείς οι νέοι τώρα. Να βρίσκουμε τον εαυτό μας, όχι να ασχολούμαστε με τους καραβανάδες και να μας βασανίζουν. Τρελαίνομαι όταν ακούω νέους να μου λένε πως είχαμε το προνόμιο της εξέγερσης: Που είχαμε κάθε μέρα να κάνουμε με τα κατακάθια της κοινωνίας, και τα κατακάθια της δικής μας ψυχής, το φόβο μας. φρίκη, και πλήξη, και απόγνωση, και αδιέξοδα! Τώρα έχετε το προνόμιο της εξέγερσης. Πρέπει να είναι οπωσδήποτε με καδρόνια; Τώρα μπορείτε να κάνετε τόσα πράγματα για να αλλάξετε τον κόσμο. Υπάρχουν εθελοντικές οργανώσεις, γιατροί χωρίς σύνορα, ομάδες για τους μετανάστες, δενδροφυτεύσεις, πράγματα που δεν τα φανταζόμασταν. Ελάτε στην ομάδα μας, να κάνουμε μαθήματα ελληνικών στους μετανάστες. Μάθετε το ελληνικό αλφάβητο σε έναν αφρικανό που δεν πήγε σχολείο ποτέ του, και θα δείτε ότι θα αλλάξει ο κόσμος. Πηγαίνετε στην Ουρουγουάη με τους Ινδιάνους, στο Γκάζι με τα τσιγκανάκια, στη Σιέρα Λεόνε με τα παιδιά πολεμιστές, στον Κολωνό με το Κυριακάτικο σχολείο, ελάτε σε μας, στην Αγορά της Κυψέλης, ο κόσμος σας περιμένει να τον αλλάξετε. Και το μυαλό σας μπορεί να δουλέψει ελεύθερα. Να ακούει ελεύθερα, να διατυπώνει ελεύθερα, να ζει τη συγκλονιστική εμπειρία της ελεύθερης σκέψης. Είναι πιο συνταρακτικό από κάθε άλλη συγκίνηση, δεν αναπληρώνεται με τίποτα.

Αυτό το προνόμιο έχουμε τώρα. Εκτός κι αν επιτρέψουμε στους τραμπούκους να μας το αφαιρέσουν.

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε ως «Σημείωμα» στο Facebook στις 27.11.2009. Η κα Άννα Δαμιανίδη είναι αρθρογράφος της εφημερίδας «Τα Νέα»

… κι επειδή ο διάλογος είναι το πιο σημαντικό, δες και τη συζήτηση στο indymedia, εδώ (1), κι εδώ (2), κι εδώ (3). Πολλά τα σχόλια, πολλές και οι οπτικές. Διάλεξε αυτή που σου ταιριάζει…

Nov 272009
 

No Way Through

Written and Directed by: Alexandra Monro + Sheila Menon
Mentor: Jim Threapleton
Music: The Thirst

No Way Through highlights mobility restrictions imposed in the West Bank, that are limiting its habitants’ access to health care, thus violating a fundamental human right.

Man Made

Writer and Director: Fern Berresford
Mentor: Kinga Burza
Music: The Young Knives

This two-minute short, based around gender + power, tackles the treatment of women as property and the lack of self worth and identity women feel due to the gender inequalities prevalent in many societies.

HIV: The Musical

Written and Directed by: Joe Patrick and Tim Woodall
Mentor: Paul Andrew Williams
Music: Metronomy

The main aim of Patrick & Woodall’s film is to expose the ridiculous attitudes towards HIV. A series of video blogs posted by a young playwright, James McKenzie (played by Martin Freeman from The Office), whose artistic integrity is being challenged by the ignorance of a film company determined to hijack his script, represented by a producer played by Julian Barratt (The Mighty Boosh).

1000 Voices

Writer and Director: Tim Travers Hawkins
Mentor: Chris Harding (Shynola)
Music: Jesca Hoop
Voice of Bureaucrat: Adam Buxton

A verbose and politically correct bureaucrat gives a lecture to a group of teenagers on the merits of the UK’s efficient and humane asylum system, whilst meanwhile, in the same building, detainees, imprisoned indefinitely in different ‘Removal Centres’ across the UK, leave messages in vain on an abandoned telephone answering machine in the ministry basement. Their messages detail the horror of the life that they have escaped due to conflict.

War School

Writer and Director: Ben Newman
Mentor: Aoife McArdle
Music: Shy Child and Chipmunk

Opting for a short based around war + peace, Ben Newman came up with one of the most popular entries, gaining praise across the board by re-creating a military training camp for child soldiers in a British school. It was described by Riz Ahmed as a great idea, simple, communicating a direct message. The teacher at the beginning is played by Kate Ashfield from Shaun of the Dead.

Nov 262009
 

Από τον πάντα ενδιαφέροντα ‘Ελεύθερο Νευρώνα‘ το ακόλουθο άρθρο…

Ήταν ο Μπους ηλίθιος; Μια εναλλακτική προσέγγιση στην έννοια της ευφυΐας.


Είναι πραγματικά άξιο περιεργείας πώς ο
George W. Bush, τέως Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, ένα άτομο με σχετικά υψηλό δείκτη ευφυΐας- IQ υπολογισμένο να είναι πάνω από 120- να πήρε κατά τη διάρκεια της θητείας του μια τόση μεγάλη σειρά από λανθασμένα μέτρα. Οι επιλογές του ήταν πολλές φορές τόσο εσφαλμένες και εξωπραγματικές, που έκανε ακόμα και τους στενούς του συνεργάτες και συμμάχους να αναρωτιούνται για τις ικανότητές του.

Τι πήγε στραβά λοιπόν; Είναι απλά μια ακόμα απόδειξη ότι τα τεστ ευφυΐας δεν προβλέπουν πάντα την ορθότητα επιλογών ενός ατόμου. Σύμφωνα με τον David Perkins του Harvard Graduate School of Education η ευφυΐα όπως μετράται με τα κλασικά τεστ που βγάζουν τον δείκτη νοημοσύνης είναι όπως το ύψος σ’έναν μπασκετμπολίστα. Κάνει τη διαφορά όταν όλα τα υπόλοιπα (πχ ταχύτητα, εκρηκτικότητα, αντοχή, ευστοχία, κλπ) μένουν σταθερά. Αλλά επειδή στην πραγματικότητα δε μένουν σταθερά, το ύψος είναι απλά μια ακόμα παράμετρος που προσμετράται.

Κάτι αντίστοιχο μπορούμε να αναλογιστούμε και για το IQ (Intelligence Quotient) που μετράει ικανότητες όπως λογική, αφηρημένη σκέψη, στατιστική-αναλογική ικανότητα, μνήμη, κλπ. Αυτά σίγουρα παίζουν ένα σημαντικό ρόλο αλλά δεν έχουν πάντα επιτυχία στο να προβλέψουν τη σταδιοδρομία ενός ατόμου και τις μετέπειτα επιλογές του.

Μια ακόμα εναλλακτική μορφή νοημοσύνης είναι το RQ (Rationality Quotient), μια μελλοντική κλίμακα που προτείνει ο Keith Stanovich του Πανεπιστημίου του Toronto. Το RQ θα ελέγχει περισσότερο την ικανότητά μας να λαμβάνουμε σωστές επιλογές και να μη βιαζόμαστε να βγάζουμε λανθασμένα συμπεράσματα, τα οποία φυσικά δύναται να είναι biased ή απλά επιπόλαια. Βασικότερα όμως θα εξετάζει κατά πόσο εφαρμόζουμε τις αναλυτικές ικανότητες και βασιζόμαστε λιγότερο στο ένστικτο, κύρια αίτια για πολλές λανθασμένες επιλογές.

Φανταστείτε το IQ και το RQ ως έναν φακό. Το IQ θα μπορούσε να είναι η ένταση του φωτός που εκπέμπει ο φακός, αλλά το RQ είναι η κατεύθυνση… Και τα δυο παίζουν ρόλο αλλιώς κυριολεκτικά «τα φώτα μας πάνε χαμένα». Κι εδώ υπάρχει ένα ευχάριστο νέο: το σκορ αυτό βελτιώνεται με την εξάσκηση, σαφώς πιο πολύ απ’το IQ, πράγμα που σημαίνει μπορούμε να γινόμαστε καλύτεροι ακόμα και μ’αυτά που μας έχει προικήσει η Φύση, είτε αυτά είναι λίγα είτε πολλά.

Δεν είναι η πρώτη φορά που επιστήμονες προτείνουν εναλλακτικές κλίμακες για τη μέτρηση της ευφυΐας. Θυμάστε το EQ (Emotional Quotient) του Daniel Goleman; Κατά τη γνώμη μου όλα είναι σωστά, μιας που η νοημοσύνη είναι μια πολυδιάστατη έννοια με πολλές διαφορετικές πτυχές. Ζούμε σε σύνθετες κοινωνίες όπου καμία ικανότητα (ability) ή δεξιότητα (skill) δε φτάνει να υπερτερεί, όλες έχουν την αξία τους ανάλογα την κατάσταση και τη μέρα που μας ξημερώνει.

IQ + ΕQ + RQ == νοημοσύνη ενός ολοκληρωμένου ανθρώπου Περισσότερα και πολλά ενδιαφέροντα, όπως και τα άρθρα των επιμέρους μελετών μπορείτε να διαβάσετε στο άρθρο του New Scientist. Στο τέλος έχει και κάποιες συμβουλές για να αποφεύγουμε λανθασμένες επιλογές.

Nov 192009
 

Το επιμορφωτικό σεμινάριο για το θάνατο θα επαναληφθεί αυτό το Σαββατοκύριακο 21-22 Νοεμβρίου, 2009 ώστε να μπορέσουν να το παρακολουθήσουν όλοι όσοι ήθελαν και δεν μπορούσαν το προηγούμενο Σαββατοκύριακο λόγω έλλειψης χώρου.

Εάν ενδιαφέρεστε να το παρακολουθήσετε επικοινωνήστε μαζί μας στο 210-9848912 για πληροφορίες σχετικά με το τόπο διεξαγωγής.

Nov 092009
 

The Process Work Institute would like to invite you to the 25th Annual Intensive Course in Process Work, which will be held at the Process Work Institute in Portland, Oregon from January 17-February 18, 2010. The course offers a unique opportunity to learn Process Work in an intensive format and within an international group setting. The course includes Process Work’s many applications and its most recent developments, and it is designed as an adult learning event. Participants will learn and study together by means of theory, experiential exercises, and group processes. Since the course attracts students from many nationalities, ethnic groups, and religious backgrounds, issues such as multiculturalism, diversity, and community building are part of the learning experience.

Sincerely,
Process Work Institute
Portland, Oregon

The deadline for an early reduced tuition rate is November 15.

To learn more about this program visit: http://www.processwork.org/intensive.htm

Nov 072009
 

Μια πολλή ενδιαφέρουσα προσπάθεια, στα πλαίσια του έργουΔράσεις για την Άρση των Εμποδίων Κοινωνικής Ένταξης και Εργασιακής Ενσωμάτωσης Κοινωνικά Αποκλεισμένων Ομάδων.

Μέρος του έργου και η έκδοση του περιοδικού ‘Κοινωνία και Ψυχική Υγεία’. Από το site του προγράμματος, τα τέυχη 1-9 του περιοδικού.

Τεύχος 1: Κοινωνικός Αποκλεισμός
Τεύχος 2: Ψυχική Υγεία
Τεύχος 3: Πολιτικές, Υγεία και Ψυχική Υγεία
Τεύχος 4: Μετανάστευση και Μετανάστες
Τεύχος 5: Εξαρτήσεις και Αυτοβοήθεια
Τεύχος 6: Πρακτικά Συνεδρίου ‘Κοινωνία και Ψυχική Υγεία’
Τεύχος 7: Αναπηρία, Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση
Τεύχος 8: Πρακτικά Συνεδρίου ‘Ο Λόγος των Αποκλεισμένων’
Τεύχος 9: Άνθρωποι και Φυλακές

Nov 062009
 

Πηγη: TVXS

Άστεγοι, μετανάστες, πρόσφυγες, πρώην χρήστες ναρκωτικών ουσιών, θύματα ψυχιατρικής βίας, παίρνουν το λόγο, αυτόν που τους στερεί η μονοκρατορία των ειδικών, για να διδάξουν στους φοιτητές του Τμήματος Ψυχολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ τι σημαίνει κοινωνικός αποκλεισμός.
Του Αρίστου Αναγνώστου

Η εισαγωγή του μαθήματος «Κοινωνικός Αποκλεισμός: Ψυχολογική, Ανθρωπολογική, Κοινωνιολογική Προσέγγιση» κατά το χειμερινό Εξάμηνο 2009-2010, αποτελεί διεθνή καινοτομία: για πρώτη φορά μάθημα του επισήμου προγράμματος σπουδών πανεπιστημίου θα διδάσκεται στους φοιτητές από τους άμεσα εμπλεκόμενους ή εκπροσώπους των φορέων τους. Την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου, το λόγο παίρνουν οι εκπρόσωποι της Πανελλήνιας Επιτροπής Επιζώντων και (πρώην)Χρηστών της Ψυχιατρικής.

Ο Κώστας Μπαϊρακτάρης, αναπληρωτής Καθηγητής του Τμήματος Ψυχολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ εξηγεί στο TVXS:

«Ίσως δεν χρειάζεται να πούμε ότι η αναφορά στον Λόγο αυτό σχετίζεται με την απουσία του από τον χώρο όπου βρισκόμαστε, δηλαδή το Πανεπιστήμιο. Το χώρο όπου επικρατεί ο λεγόμενος επιστημονικός λόγος, δηλαδή ο Λόγος των Ειδικών, ο οποίος εδώ και αιώνες αναπαράγεται μονοδιάστατα σε πολλούς κλάδους, ιδιαίτερα δε στους κλάδους της Υγείας, της Ψυχολογίας, της Ψυχιατρικής, της Κοινωνιολογίας και γενικότερα των Κοινωνικών Επιστημών. Προκύπτει και αναπαράγεται μονοδιάστατα μέσα από τις διάφορες επιστημολογικές αναζητήσεις, αναλύσεις, μεθόδους και προσεγγίσεις, τις αυθαίρετες και υποθετικές πολλές φορές αιτιολογικές συζητήσεις. Προκύπτει μέσα από την αντικειμενοποίηση της ιστορίας, των κοινωνικών διεργασιών, της ανθρώπινης ύπαρξης και εμπειρίας. Της συρρίκνωσης αυτής της εμπειρίας —όταν δεν συνάδει με την εκάστοτε αντίληψη για το «φυσιολογικό», το «υγιές», το «κανονικό»— σε συμπτώματα, την κατηγοριοποίηση και ταξινόμησή της, τις πρακτικές που εφαρμόζονται και που προσβάλουν πολλές φορές την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ασκώντας ψυχολογική ή και φυσική ακόμα βία. Η διαρκής αναπαραγωγή αυτού του επιστημονικού Μονόλογου, η κυριαρχία του και η συστηματική διάχυσή του στο κοινωνικό σώμα είναι στην ουσία μια πολιτική πρακτική που υπηρετεί μια συγκεκριμένη ιδεολογία. Μια ιδεολογία που εμποδίζει στην ουσία την ακύρωση των μηχανισμών και των διεργασιών αποκλεισμού ή περιθωριοποίησης μίας σειράς ατόμων ή ομάδων αφού και η ίδια εμφανίζεται, εγκαθιδρύεται και αναπαράγεται μέσω της ενίσχυσης αυτών ακριβώς των διεργασιών και μηχανισμών».

Μάθημα-Διάλογος

«Μέσα από αυτό το πρίσμα, λοιπόν, πρέπει να εξετάσει κανείς και το μάθημα Κοινωνικός Αποκλεισμός το οποίο διδάσκεται από τους άμεσα εμπλεκόμενους. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι στο μάθημα αυτό επιχειρείται η αποκατάσταση ενός ανθρωπίνου δικαιώματος, το οποίο αφαιρείται- βίαια πολλές φορές- από συνανθρώπους που βρίσκονται σε δυσκολίες, περνάνε κρίσιμες στιγμές, ή βιώνουν τον πόνο. Δεν πρόκειται δηλαδή μόνο για μία άλλη επιστημονική απόπειρα ούτε όμως και για μία υποκριτική πράξη γενναιοδωρίας, αλλά για μία συνειδητή πολιτική επιλογή, που αποσκοπεί στην αναζήτηση κοινών οραμάτων και κατ’ επέκταση και κοινών τόπων, στόχων και δράσεων. Αντανακλά με λίγα λόγια την ανάγκη να δημιουργήσουμε μια κατάσταση διαλόγου και κοινών δράσεων που εδώ και χρόνια αρνούμαστε.

Αυτό είναι και το κύριο νόημα αυτού του μαθήματος, το οποίο φανταζόμαστε σαν μία ελάχιστη συμβολή στην ανάπτυξη νέων σχέσεων και εμπειριών που η πεμπτουσία τους θα είναι ο διάλογος και όχι ο μονόλογος που αναπαράγουμε μέχρι τώρα τόσο στη συμβατική του όσο και στη λεγόμενη εναλλακτική του μορφή. Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι η αναπαραγωγή της λεγόμενης ουδέτερης επιστήμης και του πλέγματος των εξουσιών από το οποίο αυτή προκύπτει και ταυτόχρονα υπηρετεί, αλλά της επιστήμης εκείνης που διακατέχεται από αξίες που σέβονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Μιας επιστήμης που υπηρετεί τον άνθρωπο, καλλιεργεί την κοινωνική ευθύνη, αναζητεί μια ανθρώπινη και δίκαιη κοινωνία και υπηρετείται από ανθρώπους που δεν εμπορεύονται την ανθρώπινη ανάγκη και τον ανθρώπινο πόνο».

Από τη Θεωρία στην… Δράση

«Με αυτό το πνεύμα η προσπάθεια αυτή χαρακτηρίζεται από στοιχεία που τη διαφοροποιούν ριζικά από τις μέχρι τώρα διδακτικές εμπειρίες. Αποτελεί νέο προηγούμενο, αλλάζει τους μέχρι τώρα όρους και προδιαγράφει τα επόμενα βήματα, καθώς:
Η φωνή και ο Λόγος αυτών των ομάδων αναδεικνύεται ως φωνή και λόγος δικαιωμάτων που μας αφορούν όλους μας γιατί είναι δικαιώματα που αναδεικνύουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και βασικές ανθρώπινες αξίες.

Ακυρώνει τον πολυκερματισμό και τη διάσπαση και αποπειράται να δημιουργήσει έναν κοινό κοινωνικό, πολιτικό και επιστημονικό τόπο. Γιατί η συμπτωματολογική προσέγγιση μεταφέρθηκε εντέχνως από το ατομικό επίπεδο στο συλλογικό (βλέπε πληθώρα συμπτωματολογικά προσδιορισμένων ομάδων αυτοβοήθειας), χωρίς να ακυρώνονται οι μηχανισμοί διαχείρισης, αλλά και η αναπαραγωγή της εξάρτησης από τους ειδικούς είτε συμβατικά είτε δήθεν εναλλακτικά.

Πέρα όμως από τη δυνατότητα ανάπτυξης διαλόγου και αναζήτησης κοινών τόπων, οι φοιτητές/τριες έχουν τη δυνατότητα να συνδέσουν τα περιεχόμενα του μαθήματος συμμετέχοντας σε δράσεις, οι οποίες προτείνονται είτε από τους φορείς που εμπλέκονται στο μάθημα, είτε να επινοήσουν καινούργιες και να πάρουν πρωτοβουλίες για την πραγματοποίησή τους».

Στο μάθημα συμμετέχουν:
Κώστας Μπαϊρακτάρης, Αναπλ. Καθηγητής Ψυχολογίας
Παναγιώτα Σταμάτη, Υποψήφια Διδάκτωρ
Περσεφόνη Μήττα, Σύλλογος Καρκινοπαθών Μακεδονίας Θράκης
Βασίλειος Δήμος, Ελένη Μιχαλάκη, Σύλλογος Γονέων Παιδιών και Πασχόντων από Μεσογειακή Αναιμία Θεσσαλονίκης
Genti Guri, Μετανάστης από την Αλβανία
Γιάννης Μορφούλης, Μαθητής Γ’ Λυκείου
Αναστασία Τοβή, Μαρία Αϊβατλή ΚοιΣΠΕ Δυτικής Θεσσαλονίκης
Γιώργος Γιαννουλόπουλος, Πανελλήνια Επιτροπή (πρώην) Χρηστών και Επιζώντων της Ψυχιατρικής
Μηνάς Φαρμάκης, Πανελλήνια Επιτροπή (πρώην) Χρηστών και Επιζώντων της Ψυχιατρικής
Κατερίνα Γρηγορίου & Πηνελόπη Κωνσταντούδη, Ένωση Γονέων Διαβητικών Παιδιών και Εφήβων Βορείου Ελλάδος
Αυγή Παπανικολάου, Ζωγραφιά Κουγιουμτζίδου, Μάγδα Παπανίκου, Σύλλογος Γονέων Παιδιών Πασχόντων από Κακοήθη Νοσήματα Βόρειας Ελλάδας «Λάμψη»
Νικηφόρος, μέλος Ομάδας Αυτοβοήθειας
Μαρία Οξύζογλου, Εργαζόμενη Προγράμματος Προαγωγής Αυτοβοήθειας Θεσσαλονίκης
Σαλίμ, Πρόσφυγας από το Αφγανιστάν
Χρήστος Καραγκιόζης, Βασίλειος Αψής, Σύλλογος Νεφροπαθών Νομού Θεσσαλονίκης
Παναγιώτης Παπαστολόπουλος, Εύα Ιωαννίδου, Ελληνική Εταιρεία για τη Σκλήρυνση κατά Πλάκας
«Ομάδα Δράσης Καλαμαριάς»: Ναταλία Κατσαρού, Μάριος Παντελίδης, Αυγερινός Παλιούρας, Μαρία Γιουλετζή, Λευτέρης Μιτηλίου, Στράτος Τσιρώνης, Παναγιώτης Λιαμαρκόπουλος, Βαγγέλης Βουλγαράκης, Στέλλα Κουλούρη, Πασχαλία Ζωή, Νικήτας Χατζηπούπης, Χρήστος Παρασκευόπουλος

Nov 052009
 

Μία από τις πιο αξιόλογες προσπάθειες του περιοδικού Γαλέρα είναι η δημιουργία και η στήριξη της εθνικής μας ποδοσφαιρικής ομάδας αστέγων, η οποία κάθε χρόνο συμμετέχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων (Homeless World Cup). Και για να ενισχύσει αυτή τη προσπάθεια μας προσκαλεί σε

Μια βραδιά με μακαρόνια

Pasta party με σκοπό τη συγκέντρωση χρηματικού ποσού για τις οικονομικά ασθενέστερες χώρες που συμμετέχουν στο Homeless World Cup διοργανώνει το περιοδικό ΓΑΛΕΡΑ, στο πλαίσιο της εκστρατείας «Γκολ στη φτώχεια»

Το πάρτι θα γίνει αυτή την Παρασκευή 6 Νοεμβρίου (9.00 μ.μ.) στο εστιατόριο Salero (Βαλτετσίου 51, Εξάρχεια) και η γενική είσοδος είναι 10 ευρώ.

Στο ποσό αυτό περιλαμβάνεται η μακαρονάδα (βεβαίως), το κρασί και τα αναψυκτικά. Οι λάτρεις της μπίρας και των λοιπών οινοπνευματωδών θα πρέπει να βάλουν επιπλέον (όχι πολύ βαθιά) το χέρι στην τσέπη.

Υπενθυμίζεται ότι το πάρτι εντάσσεται στο πλαίσιο της εκστρατείας «Γκολ στη Φτώχεια» και όλα έσοδα της βραδιάς θα πάρουν το δρόμο για το ταμείο του Homeless World Cup Foundation, του ιδρύματος, δηλαδή, που έχει συσταθεί για την προώθηση, προβολή και υποστήριξη των σκοπών του Παγκοσμίου Κυπέλλου Αστέγων.

Πέρα, λοιπόν, από μια χρυσή ευκαιρία να τα πούμε από κοντά, σε μια χαλαρή και όμορφη ατμόσφαιρα, η βραδιά δίνει τη δυνατότητα σε όλους μας να κάνουμε το κάτιτις μας ενάντια στον κοινωνικό αποκλεισμό.

Για κρατήσεις θέσεων, οι ενδιαφερόμενοι ας επικοινωνήσουν με τα γραφεία της ΓΑΛΕΡΑΣ (τηλ.: 210 3843983, email: email@galera.gr).

Αγώνας δρόμου – μαραθώνιος έρανος για την ενίσχυση του Homeless World Cup Foundation, στις 8 Νοεμβρίου (Μαραθώνιος της Αθήνας).

Εν τω μεταξύ, έφτασε η μέρα της extreme team. Της ελληνικής ομάδας ειδικών αποστολών, η οποία έχει δώσει άλλη διάσταση στη χαρά του τρεξίματος, συμμετέχοντας στην παγκόσμια προσπάθεια για ενίσχυση του Homeless World Cup Foundation. Ο Σέργιος Μήλης, ο Περικλής Παπαπαναγής, ο Βάιος Μεσδανίτης, ο Νίκος Βαλατσός, ο Βασίλης Παπαστεργίου, ο Αριστοτέλης Παπαγεωργίου, η Λουίζα Καραγεωργίου, ο Κώστας Ζησιμόπουλος, ο Αντώνης Βαβαγιάννης, η Ίσις Μουζά, ο Παναγιώτης Αγάθος και ο Χρήστος Αλεφάντης θα συμμετάσχουν στο αγωνιστικό πρόγραμμα της Κυριακής 8ης Νοεμβρίου, έχοντας διπλό στόχο: Να κόψουν το νήμα του τερματισμού και, στην πορεία, να συγκεντρώσουν δωρεές για το Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων.

Άλλοι θα συμμετάσχουν στο επίπονο αγώνισμα του μαραθωνίου (όπως ο Περικλής και ο Βάιος), άλλοι στο αγώνισμα των 10 χιλιομέτρων (όπως ο Σέργιος και ο Χρήστος), και άλλοι στο αγώνισμα των 5 χιλιομέτρων (βλ. Λουίζα και Αντώνης). Όλοι με την ίδια θετική διάθεση να χαρούν την ημέρα και να πιάσουν το στόχο των 1.500 ευρώ που έχει τεθεί ως μίνιμουμ στο πλαίσιο του φετινού εράνου.

Δεν είναι ακριβώς έκπληξη, αλλά σίγουρα είναι ιδιαιτέρως ευχάριστο το γεγονός ότι φέτος, με δική τους πρωτοβουλία, συμμετέχουν στην ελληνική extreme team και εννέα παίκτες της ελληνικής ομάδας αστέγων. Πρόκειται για τους οκτώ της αποστολής του Μιλάνου (Γιάννης Κώτσος, Γιάννης Ασημακόπουλος, Βαγγέλης Κοτσώνης, Κώστας Παρασκευόπουλος, Χρήστος Ράπτης, Θανάσης Τσαβαλής, Στάθης Καλλιτσουνάκης, Μιχάλης Βροχίδης) και τον Γιώργο Μποζίκα.

«Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε για όλους εκείνους τους ανθρώπους που στάθηκαν στο πλευρό μας, όταν τους χρειαστήκαμε στα δύσκολα. Αλλά και για όλους εκείνους που γνωρίσαμε τόσο στο Μιλάνο όσο και στην Ελλάδα. Παιδιά που βρέθηκαν, για δικούς του λόγους ο καθένας, στην ίδια δεινή θέση που έχουμε βρεθεί και εμείς. Ανθρώπους –φίλοι μας όλοι- που έπεσαν στο σκοτεινό περιθώριο της ζωής και τώρα παλεύουν να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα», σχολίασε ο αρχηγός της εθνικής Αστέγων στο Μιλάνο Κώστας Παρασκευόπουλος.

Οι φίλοι που θέλουν να συνεισφέρουν στον έρανο για το Homeless World Cup Foundation, μπορούν να το πράξουν online μέσω της ιστοσελίδας: www.justgiving.com/extremeteamgreece

Αλλιώς, όσοι δεν τα πάνε καλά με τις online συναλλαγές και θέλουν να κάνουν μια δωρεά, ας επικοινωνήσουν με τα γραφεία της ΓΑΛΕΡΑΣ να βρούμε άλλο τρόπο.

Nov 022009
 

Από τις 2 έως τις 5 Νοέμβρη πραγματοποιείται στην Αθήνα το 3ο Παγκόσμιο Φόρουμ για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη (ΠΦΜΑ). Θεωρώντας ότι αυτή η συνάντηση αποτελεί προσπάθεια διεθνούς συντονισμού των κυβερνήσεων, αλλά δεν δείχνει πραγματικό ενδιαφέρον για τα προβλήματα των μεταναστών και των προσφύγων, εμείς που υπογράφουμε αυτό το κάλεσμα, αποφασίσαμε τη διοργάνωση Διεθνούς Συνόδου των Αντιρατσιστικών και Μεταναστευτικών Οργανώσεων.


Πρόγραμμα Διεθνούς Συνόδου Μεταναστευτικών και Αντιρατσιστικών Οργανώσεων

Αθήνα 1-3 Νοέμβρη

ΑΣΟΕΕ

Κυριακή 1 Νοεμβρίου

10:00-12:00

1. Διεθνής Συνέλευση Μεταναστών και προσφύγων (IAMR)

2. Αγώνας κατά της σύγχρονης σκλαβιάς και εργασιακής ή σεξουαλικής εκμετάλλευσης αλλοδαπών, στην Ευρώπη –Trafficking / Ελληνικό Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης

3. Μετανάστες και πρόσφυγες: Εκπαίδευση και προοπτικές / Πίσω Θρανία, Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών

4. Μετανάστευση κι επισφάλεια / Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών

12:30-2:30

1. Διεθνής Συνέλευση Μεταναστών και προσφύγων (IAMR)

2. Γυναίκες και Μετανάστευση / Παγκόσμια Πορεία Γυναικών

3. Άκρα Δεξιά και Φασιστικές Προκλήσεις / Κίνηση “Απελάστε το Ρατσισμό”

4. Κλιματική Αλλαγή και Προσφυγικό Κύμα / Οργανωτική Επιτροπή – Συνεργάτες ΙΝΕ-ΓΣΕΕ

5. Πολιτική Συνόρων της ΕΕ και Διαχείριση της Μετανάστευσης / Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών




2:30-4:00 Διάλειμμα

4:30-6:30

1. Διεθνής Συνέλευση Μεταναστών και προσφύγων (IAMR)

2. Φύλο και μετανάστευση: έρευνα και κοινωνικά κινήματα / Εργαστήρι Σπουδών Φύλου του Παντείου Πανεπιστημίου

3. Μετανάστευση και Αγορά Εργασίας / Οργανωτική Επιτροπή – Συνεργάτες ΙΝΕ-ΓΣΕΕ

4. Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή

5. Μεταναστευτικές Πολιτικές σε Ελλάδα κι Ευρωπαϊκή Ένωση / Καμπάνια 0% Ρατσισμός 100% Αλληλεγγύη

7:00-9:30

Λεηλασία του “Τρίτου Κόσμου” και Μετανάστευση / Οργανωτική Επιτροπή

Δευτέρα 2 Νοεμβρίου



10:00-3:00

1. Διεθνής Συνέλευση Μεταναστών και προσφύγων (IAMR)

Τρίτη 3 Νοεμβρίου

10:00-7:00

1. Διεθνής Συνέλευση Μεταναστών και προσφύγων (IAMR)

7:00-9:30

Αγώνες στις Χώρες Υποδοχής Μεταναστών Ενάντια στην Εκμετάλλευση και το Ρατσισμό / Οργανωτική Επιτροπή

Το κάλεσμα για τη Διεθνή Σύνοδο Αντιρατσιστικών και Μεταναστευτικών Οργανώσεων υπογράφουν οι:

* International Assebly of Migrants and Refugees (IAMR)

* ATIK-Confederation of workers from Turkey in Europe

* MIGRANTE EUROPE

* ΟΛΜΕ (ως παρατηρητής)

* επιστημονικοί συνεργάτες του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ

* Γ ΕΛΜΕ Αθήνας (ως παρατηρητής)

* Κίνηση «Ενωμένοι ενάντια στον Ρατσισμό και την Φασιστική Απειλή»

* Καμπάνια «0% Ρατσισμός – 100% Αλληλεγγύη»

* Διεθνής Αμνηστία (ως παρατηρητής)

* κοινότητα ACTION-Congo

* Ένωση Αφρικανών Γυναικών

* Μαροκινή κοινότητα

* Αφγανική κοινότητα

* Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδος

* Κίνηση Υπεράσπισης Προσφύγων και Μεταναστών Πάτρας

* Συμμαχία Σταματήστε τον πόλεμο

* Παγκόσμια Πορεία Γυναικών

* Κέντρο ΑΝΤΙΓΟΝΗ

* Δίκτυο κοινωνικής υποστήριξης προσφύγων και μεταναστών

* ΑΡΣΙΣ

* Κίνηση κατοίκων 6ου διαμερίσματος

* Κίνηση “Απελάστε τον Ρατσισμό”

* Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών

* Νεολαία ενάντια στον Ρατσισμό στην Ευρώπη-YRE

* Ένωση Εργαζομένων

* Νεολαία Συνασπισμού

* Bellaciao

* Κόκκινο (συνιστώσα ΣΥΡΙΖΑ)

* ΞΕΚΙΝΗΜΑ (συνιστώσα ΣΥΡΙΖΑ)

* ΔΕΑ (συνιστώσα ΣΥΡΙΖΑ)

* ΚΟΕ (συνιστώσα ΣΥΡΙΖΑ)

* Τμήμα Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ

* Λαϊκές Αγωνιστικές Κινήσεις

* Ταξική Πορεία

* ΟΚΔΕ/Σπάρτακος

*ΣΕΚ

Nov 012009
 

Η ταινία «1000 Ήλιοι» εξιστορεί την ιστορία των οροσειρών Gamo στην Αφρική και της οπτικής για το κόσμο που έχουν οι άνθρωποι της περιοχής. Αυτή η απομονωμένη περιοχή παραμένει εντυπωσιακά ανέπαφη, όσον αφορά στη βιολογία και στη κουλτούρα της. Παρόλο που είναι μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες επαρχιακές περιοχές της Αφρικής οι άνθρωποι εκεί καλλιεργούν με τρόπο βιώσιμο τα τελευταία 10.000 χρόνια. Αυτή η ταινία, γυρισμένη στην Αιθιοπία, τη Νέα Υόρκη και την Κένυα, εξερευνά την αίσθηση υπεροχής και διαχωρισμού από τη φύση του σύγχρονου κόσμου και το πως η οπτική αλληλεξάρτησης των κατοίκων του Gamo είναι βασική για την επίτευξη της βιωσιμότητας στο πλανήτη.