Jun 262009
 

Χθες ήμουν στην Πλατεία Κοραή, στον Πειραιά, παρακολουθώντας μια εκδήλωση του ΚΕΘΕΑ (‘Νόστου’ και ‘Εξάντα’). Η Γιορτή της Ζωής, μια από τις πολλές εκδηλώσεις του ΚΕΘΕΑ για την ημέρα του ΟΗΕ Κατά των Ναρκωτικών. Κόσμος στην πλατεία, ενημερωτικό υλικό από το ΚΕΘΕΑ για τη χρήση και την απεξάρτηση, και μουσική παρέα με τον Ορφέα Περίδη και αργότερα τους MindWaltz… Στο τέλος της συναυλίας τα μέλη της κοινότητας μαζεύτηκαν σε έναν μεγάλο κύκλο για το δικό τους τελετουργικό, την κραυγή. Κοίταζα την ομάδα, φάτσες καθημερινές, άνθρωποι της διπλανής πόρτας, στο δικό τους αγώνα. Που συνήθως μένει ανώνυμος και κρυμμένος πίσω από κοινωνικό στίγμα και περιθωριοποίηση. Η απεξάρτηση είναι το πρώτο βήμα, η ένταξη είναι το κρίσιμο βήμα για όλους μας.

Σήμερα το πρωί, διαβάζοντας ειδήσεις στο internet, έπεσα πάνω σε αυτό το άρθρο για τον θάνατο του Michael Jackson. Πιθανός ο θάνατος του από υπερβολική δόση εξαρτησιογόνων παυσίπονων φαρμάκων. Ο κόσμος όλος χθες έμαθε για τον θάνατο του, CNN, BBC και όλα τα μεγάλα και μικρά δίκτυα μετάδωσαν εικόνες, ρεπορτάζ, αναλύσεις. Κόσμος μαζεύτηκε σε πλατείες, ‘πένθος’ για την απώλεια ενός καλλιτέχνη που δεν άφηνε πολλούς αδιάφορους. Είτε τον αντιπαθούσες, είτε τον εκτιμούσες… τον ήξερες! Κι όμως, αυτή η δημοσιότητα δεν τον προστάτεψε από τον αυτοκαταστροφικό δρόμο της χρήσης. Μάλλον τον οδήγησε εκεί ακόμα πιο γρήγορα. Και όλοι σήμερα γράφουν για το ΄μεγαλείο’ του Βασιλιά της Ποπ μουσικής, αλλά λίγοι γράφουν για τη μοναξιά και την απελπισία της χρήσης.

Σε έναν διαφορετικό κόσμο, θα ήθελα να δω τα κανάλια της τηλεόρασης να σταματάνε τη ροή του προγράμματος για να κάνουν ζωντανή σύνδεση, όχι με το Hollywood, το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη, που πενθεί τον θάνατο ενός ανθρώπου από χρήση, αλλά με την Πλατεία Κοραή και να βλέπει ο κόσμος τον Αντώνη (…τον Κώστα, τη Μαρία, την Κατερίνα…) να μπαίνουν στη μέση του κύκλου και να κραυγάζουν ‘είμαιιιιιιιιιιι ο Αντώνης!’ και την ομάδα να απαντά ‘είσαι ο Αντώνης και είσαι ΕΝΤΑΞΕΙ!’

Jun 242009
 

Ο Κλάδος Πολιτικής Ψυχολογίας της Ελληνικής Ψυχολογικής Εταιρίας και το Κέντρο Ημέρας Βαβέλ (μονάδα ψυχικής υγείας για μετανάστες) σας προσκαλούν στην Εκδήλωση που διοργανώνουν με θέμα την ταινία «Το Κύμα» του Denis Gansel την Παρασκευή 26 Ιουνίου και ώρα 19.30 μμ. στη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης (Φωκίωνος Νέγρη 42).

Πρόγραμμα Ημερίδας


19:30 μμ.: Εισηγήσεις

20:30 μμ.: Προβολή της ταινίας
22:30-23:30 μμ.: Συζήτηση

Ομιλητές:
Μίκα Χαρίτου-Φατούρου
, Ομότιμη Καθηγήτρια, Τμήμα Ψυχολογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου, Θεσσαλονίκη
Μαρικαίτη Μανσόλα, Ψυχολόγος, Κέντρο Ημέρας Βαβέλ

Συντονίστρια:
Ντιάνα Χαρίλα, Ψυχολόγος-Δρ. Κλινικής Ψυχολογίας, Εργαστήριο Ψυχολογικής Συμβουλευτικής Φοιτητών – ΕΚΠΑ

Οργανωτική Επιτροπή: Αθήνα Μαρούδα- Χατζούλη, Δέσποινα Σακκά, Παύλος
Πανταζής, Λίλα Μάστορα

Jun 212009
 

Ένα ενδιαφέρον άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη, από την Καθημερινή της Κυριακής. Μια αλήθεια δεν υπάρχει, όσο και να την ψάχνουμε. Η συνθεση λείπει. Σύνθεση ολιστική (όχι ημιμαθής!).

Πηγή: Καθημερινή

Η δυτική αλήθεια και οι εχθροί της

του Πασχου Μανδραβελη

H ημιμάθεια είναι επικίνδυνη. Δεν πίστευα ποτέ πως αυτό είναι μια βαθιά ή σοφή παρατήρηση, αλλά έχει μεγάλη αξία σε ό, τι αφορά τη φιλοσοφία. Ενας επιστήμονας που έχει την τόλμη να διατυπώσει τη λέξη αλήθεια είναι πιθανόν να αντιμετωπίσει φιλοσοφικές παρενοχλήσεις τέτοιου είδους: «Δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια. Eίναι πράξη προσωπικής πίστης όταν υποστηρίζεις ότι η επιστημονική μέθοδος, συμπεριλαμβανομένων των μαθηματικών και της λογικής, αποτελούν τον προνομιούχο δρόμο προς την αλήθεια. Aλλοι πολιτισμοί μπορεί να πιστεύουν ότι η αλήθεια μπορεί να βρεθεί στα εντόσθια ενός λαγού ή στα τρελά λόγια ενός προφήτη που βρίσκεται στην κορυφή ενός σωρού ξύλων. Eίναι μόνο η προσωπική πίστη στην επιστήμη που σε οδηγεί να ευνοήσεις τη δική σου εκδοχή της αλήθειας».

O διάσημος βιολόγος και συγγραφέας Ρίτσαρντ Ντόκινς είναι εξαγριωμένος με τις επιθέσεις που δέχεται πανταχόθεν η λογική και η δυτική επιστήμη, από γκουρού των μεταμοντερνιστών μέχρι τις ακραίες θέσεις των φεμινιστριών: «Oι φοιτητές των τμημάτων των γυναικείων σπουδών διδάσκονται τώρα ότι η λογική είναι εργαλείο ανδρικής κυριαρχίας… Oι βασικοί κανόνες και οι μέθοδοι της επιστημονικής αναζήτησης είναι σεξιστικές διότι είναι ασυμβίβαστοι με «τη λογική των γυναικών»… Aυτές οι «υποκειμενικές» γυναίκες βλέπουν τις μεθόδους της λογικής, της ανάλυσης και της αφηρημένης σκέψης «ως ξένη περιοχή που ανήκει στους άνδρες» και «εκτιμούν ότι η διαίσθηση είναι πιο ασφαλής και γόνιμη προσέγγιση στην αλήθεια»».

«Πώς πρέπει οι επιστήμονες να απαντήσουν στον ισχυρισμό ότι η «πίστη» μας στη λογική και επιστημονική αλήθεια δεν είναι απλώς και μόνο πίστη, αλλά προνομιακή πάνω από τις εναλλακτικές αλήθειες;», αναρωτήθηκε ο συγγραφέας του «Eγωιστικού Γονιδίου». «Mια εμφανής απάντηση είναι πως η επιστήμη έχει αποτελέσματα», απαντάει. «Δείξε μου ένα πολιτιστικό σχετικιστή σε ύψος 10.000 μέτρων και θα σου δείξω έναν υποκριτή… Aν πετάς για ένα συνέδριο ανθρωπολόγων ή κριτικών βιβλίου, το πιθανότερο είναι να φτάσεις στον προορισμό σου. Tο γεγονός ότι δεν πέφτεις σαν βολίδα σε ένα χωράφι οφείλεται στους δυτικά και επιστημονικά εκπαιδευμένους μηχανικούς που έκαναν τις αριθμητικές πράξεις σωστά. H επιστήμη μπορεί να υποστηρίξει την άποψή της περί αλήθειας, με το γεγονός ότι έχει τη θαυμαστή ικανότητα να μεταφέρει την ύλη και την ενέργεια και να προβλέπει τι θα συμβεί και πότε».

«Μήπως όμως είναι η δυτική επιστημονική προκατάληψή μας που μας κάνει να εντυπωσιαζόμαστε από τις ακριβείς προβλέψεις, από τα διαστημόπλοια γύρω από τον Δία και τον Kρόνο ή τα συστήματα επιδιόρθωσης του τηλεσκοπίου Χαμπλ ή ακόμη-ακόμη από αυτή καθαυτή τη λογική;», αναρωτιέται ο Ντόκινς. «Ας παραδεχθούμε την άποψη περί σχετικής αλήθειας και ας σκεφτούμε κοινωνικά, μέχρι και δημοκρατικά. Aς πούμε ότι συμφωνούμε προσωρινά, να δούμε την επιστημονική αλήθεια σαν μια αλήθεια μεταξύ πολλών και να την συγκρίνουμε με όλες τις υπόλοιπες διαγωνιζόμενες: την αλήθεια των ιθαγενών Μαορί, την αλήθεια των Εσκιμώων Ινουίτ, την αλήθεια των ινδιάνων Ναβάχο, τη φεμινιστική αλήθεια, την ισλαμική αλήθεια και την ινδουιστική αλήθεια.

H λίστα είναι ατελείωτη και μπορούμε να κάνουμε μια πρώτη παρατήρηση. Θεωρητικά οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν την πίστη από κάθε αλήθεια για μία άλλη εάν είχαν κάποιο όφελος. Πάνω σε ποια βάση μπορούν να το κάνουν αυτό; Γιατί ένας θα αλλάξει γνώμη και θα διαλέξει την αλήθεια των Ινουίτ από αυτήν των Ναβάχο; Oι καθοδηγούμενες από το όφελος αλλαγές είναι σπάνιες στην Ιστορία με μία μόνο σημαντική εξαίρεση: αυτήν της επιστημονικής αλήθειας. H επιστημονική αλήθεια είναι το μοναδικό μέλος από αυτήν την ατελείωτη λίστα που αποδεδειγμένα έχει πείσει με όπλο την ανωτερότητα. Oι άνθρωποι ήταν πιστοί σε άλλες αλήθειες διότι έτσι διαπαιδαγωγήθηκαν και δεν γνώρισαν ποτέ κάτι καλύτερο. Οταν οι άνθρωποι είναι αρκετά τυχεροί και τους προσφέρεται η ευκαιρία να ψηφίσουν, οι γιατροί ευημερούν και οι μάγοι της φυλής παρακμάζουν. Aκόμη κι αυτοί που δεν έχουν ή δεν μπορούν να έχουν επιστημονική μόρφωση επιλέγουν να ωφεληθούν από την τεχνολογία που έγινε υπαρκτή από την επιστημονική μόρφωση των άλλων». Η δυτική αλήθεια δεν κυριάρχησε διά των όπλων, κυριάρχησε διότι είχε αποτελέσματα που οι άνθρωποι είδαν ότι είναι καλά.

Η αλήθεια και η επιστημολογία

Η πολιτιστική σχετικότητα δεν είναι ο μόνος εντός των τειχών εχθρός της δυτικής αλήθειας. Για τον Ντόκινς υπάρχει ένα δεύτερο είδος παρενόχλησης της αλήθειας που κάνουν διάφοροι, χρησιμοποιώντας τα ονόματα των Καρλ Πόπερ και Τόμας Κουν. Σύμφωνα με τα επιχειρήματά τους, δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια. Oι επιστημονικές αλήθειες είναι απλώς υποθέσεις που ώς τώρα απέτυχαν να διαψευσθούν και είναι προορισμένες να αντικατασταθούν. Aκόμη χειρότερα: όταν γίνει η επόμενη επιστημονική επανάσταση, οι «αλήθειες» του σήμερα θα φαίνονται περίεργες και παράλογες αν όχι λανθασμένες. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, το καλύτερο που μπορούν να ελπίζουν οι επιστήμονες είναι μια σειρά από προσεγγίσεις που θα μειώσει τα λάθη, αλλά δεν θα τα εξαλείψει.

«Oι παρενοχλήσεις των Ποπεριανών βασίζονται στο τυχαίο γεγονός ότι οι φιλόσοφοι της επιστήμης κατατρύχονται από ένα κομμάτι της επιστημονικής ιστορίας: τη σύγκριση μεταξύ των ιδεών για τη βαρύτητα του Nεύτωνα και του Αϊνστάιν. Eίναι αλήθεια ότι ο νόμος του Νεύτωνα σχετικά με το αντίστροφο τετράγωνο αποδείχθηκε σε προσέγγιση, μια υποπερίπτωση της γενικότερης θεωρίας του Αϊνστάιν. Aν αυτό είναι το μοναδικό κομμάτι της επιστημονικής ιστορίας που ξέρεις, τότε μπορεί να συμπεράνεις ότι όλες οι αλήθειες είναι μόνο προσεγγίσεις, που είναι στη μοίρα τους να αντικατασταθούν. (…)

Oι σύγχρονοι φυσικοί μάς διδάσκουν ότι υπάρχει περισσότερη αλήθεια απ’ όση βλέπουμε ή περισσότερη απ’ όση θα ανακαλύψει το περιορισμένο ανθρώπινο μυαλό, το οποίο αναπτύχθηκε για να αντιμετωπίσει μεσαίου μεγέθους αντικείμενα τα οποία κινούνται με μεσαία ταχύτητα, μέσα σε μεσαίες αποστάσεις στην Aφρική. Στο πρόσωπο αυτών των βαθιών και θεσπέσιων μυστηρίων, ο χαμηλής εκπαίδευσης διανοούμενος με τις ψευτοφιλοσοφικές απόψεις του φαίνεται ανάξιος της προσοχής ενός ενήλικα».

Ιnfo

– Ian Buruma – Avishai Margalit, «Δυτικισμός. Η Δύση στα μάτια των άλλων», εκδ. Κριτική

– Σαμ Χάρις, «Το Τέλος της Πίστης», εκδ. Ενάλλιος

– Herbert Butterfield, «Η καταγωγή της σύγχρονης επιστήμης (1300-1800)», εκδ. ΜΙΕΤ

Jun 122009
 



Ζούμε δίπλα, γιατί όχι μαζί;



Στις 12, 13 και 14 Ιουνίου, η Ένωση Αφρικανών Γυναικών διοργανώνει το 2ο Φεστιβάλ Αλληλεγγύης και Πολιτισμού στην Πλατεία Αμερικής. Στη διάρκεια του 1ου μας Φεστιβάλ, το Σεπτέμβριο του 2008, πλήθος κόσμου, μετανάστες και Έλληνες, τραγούδησαν, χόρεψαν, συζήτησαν μαζί μας, και παρακολούθησαν ποικίλες εκδηλώσεις.




Θα χαρούμε να σας έχουμε κοντά μας ακόμη μία φορά για να γιορτάσουμε μαζί όσα μας ενώνουν, να μοιραστούμε εμπειρίες και να νοιώσουμε συγκάτοικοι.




Ελάτε σε μια συνάντηση πολιτισμών και αλληλεγγύης για να δείξουμε ότι είμαστε όλοι μία γειτονιά.

Πληροφορίες:

Λoρέτα Μακόλεϊ: 6938387351 / 2103617065

Άουα Σάνκο: 6948118512 / 2108830381

Email: africanwmen@yahoo.com

Πρόγραμμα

Παρασκευή 12 Ιούνη

18:00-20:00

· Χαιρετισμός από το Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών

· Σύντομη παρουσίαση της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών · Χορός παιδιών από την Ένωση Αφρικανών Γυναικών

· Παιδική παντομίμα

20:00-22:00

· Συζήτηση: Μαζί Μπορούμε! Έλληνες και Μετανάστες-ριες στον αγώνα για νομιμοποίηση και ίσα δικαιώματα. Με τη συμμετοχή ομιλητών/τριών από: Ένωση Αφρικανών Γυναικών, ΚΑSΑPΙ – HELLAS ( Ένωση Φιλιππινέζων Μεταναστών), Πολιτιστικό Σύλλογο Αφγανών, Κοινότητα Πολιτών Γουινέα, Σύλλογο Σουδανών Προσφύγων, Σύλλογο μεταναστών – μικροπωλητών.

22:00-01:00

· Μουσική – χορός Σάββατο 13 Ιούνη 18:00-20:00

· Χορευτικό από μέλη της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών · Χορός παιδιών από την Ένωση Αφρικανών Γυναικών

· Παιχνίδι και δώρα για τα παιδιά

· Προβολή διαφανειών με τη δράση της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών

Σάββατο 13 Ιούνη

18:00-20:00

· Χορευτικό από μέλη της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών

· Χορός παιδιών από την Ένωση Αφρικανών Γυναικών

· Παιχνίδι και δώρα για τα παιδιά

· Προβολή διαφανειών με τη δράση της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών



20:00-22:00


· Συζήτηση: Όχι στο Ρατσισμό από την Κούνια – Το κίνημα για ελληνική ιθαγένεια για τα παιδιά των μεταναστών. Με συμμετοχή νέων από: Νιγηρία (Ένωση Αφρικανών Γυναικών) Σεϋχέλλες (Ένωση Αφρικανών Γυναικών) Σιέρα Λεόνε (Ένωση Αφρικανών Γυναικών) Φιλιππίνες (Νεολαία ΚΑSΑPΙ) Αλβανία (Στέκι Αλβανών Μεταναστών)

22:00-01:00

· Τραγούδι από γυναίκες από τη Ζιμπάμπουε · Μουσική – χορός

Κυριακή 14 Ιούνη

18:00-20:00

· Παιδότοπος με ξυλοπόδαρα και ανθρώπους του τσίρκου

· Παντομίμες

· Δίκτυο για το παιδί – δημιουργικό παιχνίδι

20:00-22:00

· Συζήτηση: Γυναίκα μετανάστρια – Εργασιακή επισφάλεια και η ανάγκη αυτοοργάνωσης Συμμετέχουν ομιλήτριες από: Ένωση Αφρικανών Γυναικών, ΚΑSΑPΙ – HELLAS (Ένωση Φιλιππινέζων Μεταναστών), Πανελλαδικό Δίκτυο Γυναικών Μεταναστριών, Μαροκινή Κοινότητα, Παναττική Ένωση Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού – ΠΕΚΟΠ, μετανάστρια από τη Βουλγαρία, μετανάστρια από το Ιράν.

22:00-01:00

· Χορός από γυναίκες από την Ουγκάντα

· Καλλιτεχνικό δρώμενο από φιλιππινέζικη ομάδα

· Μουσική – χορός

Καθ’ όλη τη διάρκεια του Φεστιβάλ θα μπορείτε να απολαύσετε πολυεθνική κουζίνα και να πιείτε το ποτό σας στο μπαρ.

Jun 102009
 


Πηγή: http://www.ameamedia.gr/conference

Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης διευρύνουν την επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων. Ενημερώνουν, ψυχαγωγούν, διαμορφώνουν την κοινή γνώμη. Σε αυτά αντικατοπτρίζονται τα πρότυπα, οι πεποιθήσεις και οι αξίες της κοινωνίας, ενώ λειτουργούν και ως πρίσμα μέσω του οποίου ερμηνεύεται ο κόσμος που μας περιβάλλει.

Τα ΜΜΕ μπορούν να αποτελέσουν ένα δυναμικό μέσο για την άρση στερεοτύπων και προκαταλήψεων. Μπορούν να συμβάλουν στην αποδοχή της κοινωνικής ποικιλομορφίας.

Αποτελεί κοινή διαπίστωση ότι το θέμα «αναπηρία» και τα άτομα με αναπηρία δεν παρουσιάζονται στα ΜΜΕ με ορθό τρόπο. Οι σχετικές καταγραφές δείχνουν αμηχανία, ίσως έλλειψη των απαραίτητων γνώσεων ή συναισθηματική φόρτιση των παρουσιαστών ή όσων καταπιάνονται με το θέμα.

Η προσβασιμότητα των ατόμων με αναπηρία στα Μέσα και στις νέες τεχνολογίες επικοινωνίας αποτελεί σημαντικό παράγοντα στην προσπάθεια για την άρση των αποκλεισμών στην ενημέρωση και άρση των στεροτύπων. Είναι χρήσιμο να δημιουργηθεί και να ενδυναμωθεί μια στάση στο αξιακό σύστημα των ΜΜΕ που θα επιτρέπει στα άτομα με αναπηρία, όχι μόνο να έχουν πρόσβαση στην ενημέρωση και την επικοινωνία, αλλά και να μπορούν να συμμετέχουν ενεργά στην παραγωγή αυτής, ως εργαζόμενοι στα Μέσα. Η δράση αυτή επιβάλλεται να ενταχθεί στον τομέα της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης.

Μετά από τρία συνέδρια πάνω σ’ αυτή τη θεματική, το προσεχές 4ο Διεθνές Συνέδριο στόχο έχει να προβληθούν οι συνιστώσες που διαμορφώνουν το νέο, δυναμικά εξελισσόμενο περιβάλλον των ψηφιακών Μέσων και του κοινωνικού internet (social web), των συμμετοχικών Μέσων κοινωνικής δικτύωσης και συνεργασίας (blogs, facebook, myspace, wikis, κλπ). Η πρόσβαση και η συμμετοχή των ατόμων με αναπηρία στα κοινωνικά μέσα (social web) και στα κοινωνικά δίκτυα αποτελεί ισχυρό αίτημά τους. Επίσης, θα εξετάσει τη δυνατότητα παρουσίασης της αναπηρίας μέσω των διαφημιστικών μηνυμάτων, καθώς και τις αλλαγές που μπορεί να προκύψουν στην αντίληψη που έχουμε για τα ΑμεΑ από μια τέτοια κίνηση.

Το 4ο Διεθνές Συνέδριο θα ολοκληρώσει τις εργασίες του, όπως και το περσινό Συνέδριο, με ενεργό συμμετοχή των παιδιών με αναπηρία, καθώς τα ίδια τα παιδιά μπορούν καλύτερα από τον καθένα μας να επικοινωνήσουν το μήνυμα που θέλουν μέσα από την καλλιτεχνική τους έκφραση.

Το 4ο Διεθνές Συνέδριο «Άτομα με Αναπηρία και ΜΜΕ – Από τα παραδοσιακά ΜΜΕ στις διαδικτυακές κοινότητες» θα λάβει χώρα στο Κέντρο Τύπου της Γενικής Γραμματείας Επικοινωνίας – Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης, στις 22-23 Ιουνίου και στοχεύει να επικεντρωθεί στις ακόλουθες θεματικές ενότητες:

1. Παρουσίαση της Συνθήκης των Ηνωμένων Εθνών «για δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία» – Ισχύον νομικό πλαίσιο για τα Άτομα με Αναπηρία και ΜΜΕ

2. Άτομα με Αναπηρία και Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη

3. Αναπηρία – Υπάρχει χώρος στη διαφήμιση;

4. Άτομα με Αναπηρία από τα παραδοσιακά Μέσα στις δικτυακές κοινότητες

5. Αναπηρία: Παιδιά καινοτομούν και δημιουργούν τα δικά τους Μέσα Επικοινωνίας

*Για το 3ο Διεθνές Συνέδριο “Άτομα με Αναπηρία και ΜΜΕ”, που διοργανώθηκε από τη ΓΓΕ-ΓΓΕ στις 23-24 Ιουνίου 2008, διαβάστε περισσότερα εδώ.

Jun 102009
 

Πηγή: www.ameamedia.gr/en/festival/festival-09

Για 3η συνεχή χρονιά, το Διεθνές Φεστιβάλ EMOTION PICTURES «Ντοκιμαντέρ και Αναπηρία» ανοίγει τις πύλες του στο κοινό. Ανανεωμένο και ζωντανό, συνεχίζει δυναμικά να παρουσιάζει μια εναλλακτική οπτική γύρω από την αναπηρία, ένα ζήτημα που μας αφορά όλους. Από πέρσι μέχρι φέτος, το φεστιβάλ ταξίδεψε σε ολόκληρη την Ελλάδα, συνεργάστηκε με φεστιβάλ του εξωτερικού και αναζήτησε τις καλύτερες ταινίες από όλο τον κόσμο. Το 3ο Διεθνές Φεστιβάλ EMOTION PICTURES, που έχει βρει πια τη θέση του στην πολιτιστική μας ζωή αλλά και στις καρδιές μας, πλησιάζει: από τις 19 έως τις 22 Ιουνίου στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς θα προβληθούν περισσότερα από 30 ντοκιμαντέρ από τις πιο μακρινές γωνιές του πλανήτη, θα φιλοξενηθούν δημιουργοί και σημαντικές προσωπικότητες και θα δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για έναν διάλογο ανοιχτό στη διαφορετικότητα, που φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά. Σας περιμένουμε όλους σε αυτή τη μοναδική γιορτή του κινηματογράφου, σε αυτή τη μοναδική γιορτή της ζωής!


Κάνε κλικ εδώ για να δεις το πρόγραμμα του φεστιβάλ…

Jun 062009
 

Η Dawn Menken, συνεργάτης και φίλη, σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο Madness Radio, για τη σχολική παρενόχληση. Η Dawn, ψυχοθεραπεύτρια, γονιός και Process Worker, μιλάει για τη δουλειά της σε δημόσια σχολεία, και την προσπάθεια να σπάσει ο φαύλος αυτός κύκλος.



Με ένα κλικ εδώ μπορείς να ακούσεις τη συνέντευξη…


Jun 052009
 


Πηγή: www.antiracistfestival.gr

Θα είμαστε όλοι και όλες εκεί στις 3, 4 και 5 Ιουλίου 2009

Για 14η χρονιά τo Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ ανοίγει τις πύλες του. Έλληνες και ξένοι, ελληνίδες και ξένες μαζί θα υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας, τη ζωή μας και την αξιοπρέπειά μας. Γιατί ο ρατσισμός δεν πλήττει μόνο όσους τον υφίστανται, θίγει εξίσου και όσους τον ανέχονται. Το κυνήγι των μεταναστών και των προσφύγων δεν βελτιώνει τη ζωή των ντόπιων, αντίθετα προετοιμάζει την αφαίρεση των δικαιωμάτων όλων μας, αποκτηνώνει τις κοινωνίες και οπλίζει τη ρατσιστική Ακροδεξιά. Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες δεν είναι πρόβλημα, έχουν προβλήματα. Πάνω τους οι κυρίαρχοι μεταθέτουν τα βάρη της δικής τους κρίσης, όπως κάνουν με τους εργαζόμενους και τους φτωχούς, εξαπολύοντας αστυνομίες και στρατούς ενάντια στα θύματα της δικής τους πολιτικής. Μαζί, λοιπόν, στο δρόμο που άνοιξε η Κωνσταντίνα Κούνεβα, στο δρόμο της ενότητας ελλήνων και αλλοδαπών εργαζομένων και ανέργων, στο δρόμο της αλληλεγγύης, της ζωής και της αξιοπρέπειας.

Στο χώρο του Φεστιβάλ θα διεξαχθούν κεντρικές συζητήσεις για την ανεργία, την κρίση και το ρατσισμό, για το πολιτικό άσυλο και τα σύνορα, για το no border camp της Λέσβου, για τον αγώνα της Κωνσταντίνας Κούνεβα και την καταπίεση των μεταναστριών. Παράλληλα θα εξελίσσονται εργαστήρια με θεματικές, από τα δικαιώματα και τη βία ως το σεξισμό και την ομοφοβία. Από τους αγώνες των φυλακισμένων ως τα κινήματα για την υπεράσπιση των ελεύθερων χώρων της πόλης. Από την άρνηση στράτευσης ως τους αγώνες στο Μεξικό και την Παλαιστίνη.

Για άλλη μια χρονιά, στις δύο μουσικές σκηνές του Φεστιβάλ θα εμφανιστούν έλληνες και ξένοι καλλιτέχνες. Οι Last Drive, oι Sancturia, o Big Fat Lips, οι Pink Tank Project, οι Melody Vice, η Dorretta Carter, οι Bilbomatiks, καθώς και μεταναστευτικά συγκροτήματα από διάφορες χώρες. Η δεύτερη γενιά μεταναστών συμμετέχει με τους Black Jack-hiphop, Renovatio-hiphop, Άκης-hiphop, Te vertetet , Neoyorubapeople, Minus one και Whos Next. Τέλος η Μάρθα Φριντζήλα, ο Φοίβος Δεληβοριάς και άλλοι ερμηνευτές και ερμηνεύτριες θα περιηγηθούν, με πλοηγό την ενορχήστρωση του Παναγιώτη Τσεβά, σε τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι. Στην παιδική σκηνή η Εύα Ιεροπούλου και ο Άγγελος Αγγέλου.

Από το Φεστιβάλ δε θα λείψουν και φέτος, το θέατρο, ο χορός, το κουκλοθέατρο, το διαδραστικό παιχνίδι, οι καλλιτεχνικές παρεμβάσεις στο χώρο, οι θεματικές εκθέσεις φωτογραφίας και ένα εργαστήρι μουσικής για μικρούς και μεγάλους. Στο χώρο θα λειτουργούν παιδότοπος και πολυεθνικές κουζίνες. Για περισσότερες πληροφορίες και το πλήρες πρόγραμμα του Φεστιβάλ επισκεφτείτε το www.antiracistfestival.gr.

Στο χώρο φτάνουν τα λεωφορεία Β18, Γ18 και το τρόλεϊ 21. Επίσης, θα υπάρχει δωρεάν μεταφορά από το σταθμό μετρό του Ελαιώνα στο χώρο του φεστιβάλ. Πρόσβαση.

ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ Η ΓΗ, ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ Η ΙΣΟΤΗΤΑ,

ΟΠΛΟ ΜΑΣ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Συντονιστικό Μεταναστευτικών, Προσφυγικών και Αντιρατσιστικών Οργανώσεων

Τηλ .επικοινωνίας: 210 3813928 (17:00-21:00)

Jun 032009
 


Πηγή: Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών

Διαμαρτυρόμαστε για την επικείμενη κατάργηση
του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών.
Αντιτασσόμαστε στην υποβάθμιση της κοινωνικής έρευνας.
Ζητάμε την αναβάθμιση του ΕΚΚΕ.


Πενήντα χρόνια μετά την ίδρυσή του κινδυνεύει να καταργηθεί το μοναδικό δημόσιο Ερευνητικό Κέντρο της χώρας στις κοινωνικές επιστήμες σύμφωνα με την από 26/5/09 Απόφαση της Διυπουργικής Επιτροπής για την κατάργηση ή συγχώνευση 255 Φορέων και Οργανισμών του ευρύτερου Δημόσιου Τομέα.

Διοίκηση και εργαζόμενοι του Κέντρου διαμαρτύρονται σθεναρά για την απόφαση αυτή.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, στην Ευρώπη των 27, στον τομέα της έρευνας, η Ελλάδα κατέχει την πέμπτη από το τέλος θέση ως προς το σύνολο των δαπανών, ανεξαρτήτως προέλευσης (0,57% του ΑΕΠ) ενώ κατατάσσεται προ-τελευταία ως προς τη δημόσια δαπάνη για την έρευνα (0,68% των δημοσίων δαπανών). Αντίστοιχες από το τέλος θέσεις κατέχει βάσει όλων των δεικτών που αφορούν στον αριθμό και το κόστος των απασχολουμένων στην έρευνα. Τα δεδομένα αυτά δείχνουν ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε χειρότερη θέση όχι μόνο από όλες τις χώρες της ΕΕ των 15, αλλά, ακόμη και από πολλές χώρες που μόλις χθες εντάχθηκαν στην ΕΕ και των οποίων η οικονομικο-κοινωνική κατάσταση ουδεμία σύγκριση έχει με αυτή της χώρας μας.

Μετά τη μεταπολίτευση, η Ελλάδα παρουσίασε ιδιαίτερη πρόοδο στον τομέα της ανάπτυξης της ανώτατης εκπαίδευσης με διπλασιασμό των μελών ΔΕΠ στην περίοδο 1977-2007. Αντίθετα, οι ερευνητικές δομές της χώρας παρέμειναν καχεκτικές. Στο τομέα της έρευνας στις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες, η κατάσταση παρουσιάζεται ακόμη χειρότερη. Οι απασχολούμενοι στον τομέα αυτό παρουσιάζουν μείωση κατά 25% μεταξύ των δύο τελευταίων Απογραφών.1

Η μη ανάπτυξη των ερευνητικών δομών της χώρας έχει από καιρό ιδιαίτερα αρνητικές επιπτώσεις στο σύνολο των διαδικασιών παραγωγής, μετάδοσης, αξιοποίησης και διάχυσης της γνώσης και της καινοτομίας στο σύνολο της κοινωνίας. Έτσι η Ελλάδα παράγει όλο και περισσότερους ‘πτυχιούχους’ – ακόμη και κατόχους διδακτορικών τίτλων – με χαμηλό επίπεδο ερευνητικών δεξιοτήτων ενώ παράλληλα δεν μπορεί να αξιοποιήσει επ’ ωφελεία της ανάπτυξης της χώρας, το ανθρώπινο δυναμικό που διαθέτει υψηλές επιστημονικές ικανότητες και το οποίο, στην πλειονότητά του, συνεχίζει να διαρρέει στο εξωτερικό.

Με αυτά τα δεδομένα κανείς δεν θα φανταζόταν ότι η σημερινή κυβέρνηση θα συμπεριελάμβανε ερευνητικούς φορείς στο σχέδιο περιορισμού του δημόσιου τομέα προς εξοικονόμηση πόρων. Και όμως. Με απόφαση της Διυπουργικής Επιτροπής στις 26/5, το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών συμπεριελήφθη στον μακροσκελή κατάλογο διαφόρων Οργανισμών που πρόκειται σύμφωνα με την κυβέρνηση να καταργηθούν ή συγχωνευθούν εντός τετραμήνου. Σύμφωνα με τον κατάλογο αυτό αποφασίζεται η «συγχώνευση του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών με το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών σε ένα ενιαίο ερευνητικό κέντρο με δραστηριότητα στον τομέα Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών». Η απόφαση είναι δύσκολα κατανοητή μια και εκτός των δυσκολιών που εμπεριέχει η συγχώνευση ενός ΝΠΔΔ (ΕΚΚΕ) με ένα ΝΠΙΔ (ΕΙΕ), παραμένει άδηλο τι θα γίνουν οι θετικές επιστήμες τις οποίες, εκτός των ανθρωπιστικών, θεραπεύει εδώ και πενήντα επίσης χρόνια το ΕΙΕ.

Περιττό να αναφέρουμε ότι όχι μόνο δεν προηγήθηκε διάλογος μεταξύ των Κέντρων και της εποπτεύουσας αυτό Αρχής (ΓΓΕΤ, Υπ. Ανάπτυξης) αλλά, ακόμη και όταν τέσσερις μέρες πριν την απόφαση, ζητήθηκε ευθέως – και ενώπιον της ερευνητικής κοινότητας – από τον Γενικό Γραμματέα Έρευνας και Τεχνολογίας να διαψεύσει ή επιβεβαιώσει την φήμη περί κατάργησης του Κέντρου που ήδη κυκλοφορούσε, εκείνος εκτέθηκε ηθικά δηλώνοντας άγνοια. Επιπλέον, δεν υπάρχει σχετική γνωμοδότηση του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας (ΕΣΕΤ) η οποία, σύμφωνα με το θεσμικό πλαίσιο που διέπει τα ερευνητικά κέντρα, είναι απαραίτητη προκειμένου να ληφθούν σχετικές αποφάσεις (Ν.1514/85 αρ.25). Αξίζει να επισημανθεί ότι το επιχείρημα που επικαλείται η Απόφαση της Διυπουργικής για «εξορθολογισμό της λειτουργίας των Δημόσιων Φορέων και περιορισμό της σπατάλης» δεν ευσταθεί στην περίπτωση του ΕΚΚΕ, καθότι τα μέλη του ΔΣ του φορέα είναι μη αμειβόμενα και η μόνη «οικονομία» περιορίζεται στην κατάργηση της θέσης του Προέδρου του ΔΣ.

Παραταύτα ακόμη και τώρα, το Υπουργείο Ανάπτυξης δεν θεωρεί ότι πρέπει να παρουσιάσει την πλήρη πρόταση των όσων σχεδιάζει, να προχωρήσει σε δημόσια διαβούλευση και να ακούσει και τις απόψεις όχι απλώς των άμεσα ενδιαφερομένων αλλά των ‘καθ’ύλην αρμόδιων’ που στην προκειμένη περίπτωση είναι η επιστημονική και ερευνητική κοινότητα.

Η χρησιμότητα της κοινωνικής έρευνας θεωρείται αυτονόητη σ’ όλο τον προηγμένο κόσμο. Για να είναι όμως κοινωνικά χρήσιμη, η κοινωνική έρευνα πρέπει να ασκείται σε πλαίσιο ακαδημαϊκής ελευθερίας και σε συνθήκες ανεξαρτησίας από οικονομικές ή πολιτικο-ιδεολογικές σκοπιμότητες. Η ποιότητα και η χρησιμότητα της κοινωνικής έρευνας είναι ευθέως ανάλογες της επιθυμίας μιας κοινωνίας να διασφαλίσει τις συνθήκες αυτές τις μόνες που επιτρέπουν την προαγωγή της αυτογνωσίας της και την ανάδειξη μέσων και τρόπων ευημερίας της. Η δημόσια σφαίρα είναι ο μόνος χώρος όπου μπορεί να ανθήσει η κοινωνικά χρήσιμη κοινωνική έρευνα υπό την πρόσθετη προϋπόθεση ότι τα πορίσματά της υπόκεινται στην αξιολόγηση και κριτική επισκόπησή τους στο πλαίσιο της εθνικής και διεθνούς επιστημονικής κοινότητας.

Το ΕΚΚΕ, λειτουργώντας πάντα σε ασφυκτικό περιβάλλον ανυπαρξίας εθνικών κονδυλίων και πολιτικής για την κοινωνική έρευνα, επιβίωσε, όλα αυτά τα χρόνια, αντλώντας από τις δικές του κυρίως δυνάμεις. Κυνηγώντας χρηματοδοτήσεις στο πλαίσιο προγραμμάτων με στενή εφαρμοσμένη και αποσπασματική στοχοθεσία, δεν ξέχασε την πραγματική αποστολή
του και πέτυχε με την ερευνητική και εκδοτική του δραστηριότητα να διευρύνει τη γνώση μας για τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία.

Η κατάργηση του μόνου στη χώρα δημόσιου Ερευνητικού Κέντρου στις κοινωνικές επιστήμες συνεπάγεται την υποβάθμιση της κοινωνικής έρευνας και τη συρρίκνωση της ερευνητικής κοινότητας. Παράλληλα, σηματοδοτεί την αδιαφορία της Πολιτείας για τις κοινωνικές επιστήμες και καθιστά την επιβίωση και άνθησή τους στόχο ιδιαίτερα δυσπρόσιτο.

Σας καλούμε, συνυπογράφοντας το κείμενο αυτό, να στηρίξετε τις δομές που υπηρετούν την κοινωνική έρευνα στη χώρα μας και να ζητείστε αντί της κατάργησης, την αναβάθμιση του ΕΚΚΕ.

Η Διοίκηση και οι εργαζόμενοι του ΕΚΚΕ

We stand against the closure of the
Greek National Centre for Social Research (EKKE).

We are opposed to the decline of social research.

We demand the survival and further development of EKKE.

Fifty years after its creation, the National Centre for Social Research (EKKE) -the only research institution devoted to the social sciences in Greece – faces the imminent danger of being shut down, following the decision of the Inter-ministerial Committee of the Greek government (May 26/09) on closing or merging 255 public organisms with the aim of downscaling public expenditure.

The administration and staff of EKKE strongly protest against this decision and call on all concerned members of the international research and academic community to express their support for this historic institution’s survival and further development.

According to Eurostat data on the 27 EU member-states, Greece comes fifth last as far as the percentage of total expense for research is concerned regardless of origin (0, 57% of GNP), while ranking second last as to public expense for research (0,68%). Its ranking based on all indexes on its population and the cost of those employed in research is equivalent to the above. This indicates that Greece is in the worst position of all other EU countries, included newcomers to the EU, whose economic and social situation bear no comparison to ours.

After its return to democracy in 1974, Greece made important progress in the development of higher education, doubling the number of teaching personnel in this sector between 1977 and 2007. Research structures however remained atrophic and the humanities and social sciences sector fared even worse. The number of those employed in this sector has declined by 25% between the two last censuses.

This underdevelopment of the country’s research structures has had longdrawn, particularly negative effects on the transmission, diffusion and utilization of knowledge and innovation throughout society. Thus, Greece produces a continuously growing number of university graduates -even PhDs – with low levels of research skills, while remaining incapable of taking advantage of its scientifically highly qualified human resources, the larger part of which continue to be drained by other countries.

Given this situation, one would hardly expect the current government to include research centers in its project for restriction of the public sector and cutting back on expenses. Yet an Intra-ministerial decision on May 26th placed the National Centre for Social Research on the long list of public organisms to be abolished or merged in the coming four months. According to this decision, “EKKE is to be merged with the National Foundation of Research in a unified research centre active in the sector of the humanities and social sciences”. This decision is difficult to comprehend as, beyond the problems entailed in merging an entity operating under public law (EKKE) with another operating under private law (the NFR), provisions regarding the ‘hard’ sciences sectors of the NFR remain unknown.

Needless to say, not only was there no discussion of all this between the Centre and its supervising institutions (the General Secretariat of Research and Technology, and the Ministry of Development), but, in addition, three days before the decision, when the General Secretary of R&T was directly asked in the presence of members of the research community to verify or deny the rumor of the Center’s abolishment, he compromised himself by professing ignorance. Furthermore, there is no (or, if there is, it has not been communicated to the Center) expert opinion of the National Council of Research and Technology (NCRT) which is, according to the institutional framework regulating research centers, essential to relevant decision taking (Law 1514/85, no.25)

Despite the above the Ministry of Development considers it unnecessary to proceed to the presentation of its full plans, to a public deliberation and to hear the views of those directly concerned as well as those of the qualified instances, i.e. the scientific and research community.

The relevance of social research is considered self-evident by all developed nations. To be socially useful, however, social research must be conducted within a framework of academic freedom and independent of economic, political and ideological considerations. The quality and usefulness of social research are directly related to the will of any society to guarantee such conditions as prerequisites for developing self-knowledge and furthering means and ways toward its wellbeing. The public sphere is the only arena where useful social research can develop, with the additional provision that its findings are subject to evaluation and critical overview by the national and international scientific community.

Under conditions of inexistent national funding and social research policy, EKKE has survived through five decades drawing mainly on its own resources. Forced to depend on programs of restricted and applied targeting for funding, the center remained dedicated to its true mission and succeeded in furthering the knowledge of contemporary Greek society through its research and publishing activity.

Abolishing the only public national research center in social sciences entails degradation of social research and the shrinkage of the research community. It furthermore signals indifference of the body politic toward social sciences and renders their survival and development inaccessible aims.

We call on you, by signing this petition, to support the structures dedicated to social research in our country and to avert the abolition of EKKE

EKKE – Administration and Personnel

Jun 012009
 

Μας λείπεις Ηλία… Μακάρι το βιβλίο σου να δημιουργήσει χώρο για έκφραση και όραμα, όπως έκανες κι εσύ για πολλούς…



“Η Δύναμη του Μυρμηγκιού:
Από το Νόημα της Χρήσης στην Ουσία της Θεραπείας”
Ηλίας Λυκούδης

Πηγή: www.perizitito.gr

“Ένα περιοδικό που μου άρεσε τότε -προτιμούσα δηλαδή να το πάρω παρά να ‘χω ένα χιλιάρικο και να πάω να ‘γίνω’- ήταν το Εxperiment. Και τώρα που έγινε Γαιόραμα, πήγα και πήρα όλα τα χαμένα τεύχη. (…) Αυτά τα περιοδικά μιλάνε για τα ζώα, μιλάνε για τα φαινόμενα της γης… μιλάνε για τα πάντα… Εxperiment που να μιλάει για τους καρχαρίες, για τους λύκους, για τις αρκούδες… Με συνάρπαζε να διαβάζω πράγματα που με κάνανε να μένω με ανοιχτό το στόμα… Έμενα με ανοιχτό το στόμα διαβάζοντας πόσο μπορεί να πετάει ένα πουλί, πόσο δυνατό είναι το μυρμήγκι…”

Το βιβλίο του Ηλία Λυκούδη “Η δύναμη του μυρμηγκιού” είναι η ανάλυση μιας βιογραφίας για τη χρήση ναρκωτικών και τη θεραπεία απεξάρτησης. Κάτι τέτοιο, όπως σημειώνει ο συγγραφέας στο εισαγωγικό του σημείωμα, αποτελεί πρόκληση για τον ερευνητή. Η πρόκληση συνίσταται στο κατά πόσο, μέσα από τη μελέτη της βιογραφίας αυτής, μπορεί να μάθει κάτι άλλο από αυτό που ήδη γνωρίζει, κάτι που θα τον ξαφνιάσει και θα τον ταξιδέψει σε έναν κόσμο που προκαλεί την έμπνευση και τη φαντασία του.

Το κεντρικό πρόσωπο του βιβλίου, ο Μάρκος, μεγαλώνοντας σε μια εργατική, φτωχή συνοικία αισθάνεται ότι ανήκει στους “πολλούς”, τους “αδύναμους”, σε αυτούς που η ζωή τους προδιαγράφεται δεδομένη, δίχως εκπλήξεις, γόητρο, δύναμη, κύρος. “Δεν ήμουνα κάτι, ήμουν ένας μέτριος παίχτης ποδοσφαίρου, ένας μέτριος μαθητής, ένας μέτριος… κάτι”. Η χρήση ναρκωτικών θα αποτελέσει όχημα για το ταξίδι του στη δυνατότητα, εκεί όπου ο αντικειμενικός και ο φανταστικός του εαυτός συμπίπτουν. Στον κόσμο της νύχτας, ο Μάρκος ανακαλύπτει μιαν εγκόσμια, προσωπική ουτοπία, όπου οι “έσχατοι έσονται πρώτοι” και γίνεται αυτό που φαντάστηκε ότι μπορούσε να γίνει – “δυνατός” και “σημαντικός”.

Η ανάλυση της βιογραφίας έρχεται να κλονίσει μια διαδεδομένη ερμηνεία, σύμφωνα με την οποία η χρήση ουσιών αποτελεί σύμπτωμα μιας αποδιοργάνωσης του εαυτού, έκφραση μιας ζωής που στερείται νοήματος: Οι άνθρωποι δεν βρίσκουν νόημα στη ζωή τους κι έτσι πέφτουν στα ναρκωτικά. Από τη σκοπιά αυτής της αντίληψης, η θεραπεία απεξάρτησης νοείται ως διαδικασία, μέσω της οποίας οι χρήστες ουσιών καταφέρνουν να δώσουν νόημα στη ζωή τους.

Η παρούσα μελέτη επιχειρεί να καταδείξει το θετικό περιεχόμενο της χρήσης ουσιών, δηλαδή τη σημασία της για τη συγκρότηση της υποκειμενικότητας των ατόμων. Αφετηρία της είναι η παραδοχή ότι δεν υφίσταται ζωή άνευ νοήματος, γιατί κάθε ανθρώπινο ον είναι οντολογικά εφοδιασμένο με την ικανότητα να ερμηνεύει και να νοηματοδοτεί τον κόσμο του. Η μόνη διάκριση λοιπόν που υφίσταται δεν αφορά ζωές που είναι πλήρεις ή κενές νοήματος, αλλά αφορά νοήματα που είτε αξιολογούνται θετικά είτε απορρίπτονται ως προβληματικά. Επειδή η χρήση ναρκωτικών έχει νόημα, καθοριστικό για τη συγκρότηση της υποκειμενικότητας των ατόμων, μπορεί η θεραπεία της απεξάρτησης να μεταπλάσει αυτό το νόημα σε ένα νέο, κοινωνικά αποδεκτό, τρόπο ζωής, που θα επιτρέψει την κοινωνική τους επανένταξη.

O Ηλίας Λυκούδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1965. Εργάστηκε στο Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων (ΚΕΘΕΑ) από το Σεπτέμβριο του 1990 έως το Σεπτέμβριο του 2008, αρχικά ως μέλος του θεραπευτικού προσωπικού της Θεραπευτικής Κοινότητας “Παρέμβαση” (Ραφήνα) και από το 1994 ως Υπεύθυνος του Θεραπευτικού Προγράμματος του ΚΕΘΕΑ “Νόστος” (Πειραιάς – Σαλαμίνα) και του Ανοικτού Θεραπευτικού Προγράμματος Εφήβων Πειραιά “Εξάντας”. Ήταν μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Οικογενειακής Θεραπείας (EFTA) και πιστοποιημένος σύμβουλος τοξικοεξάρτησης από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Θεραπευτικών Κοινοτήτων (WFTC / USA). Εκπαιδεύτηκε στη Συστημική / Διαλεκτική προσέγγιση και την Οικογενειακή Θεραπεία στο Αθηναϊκό Κέντρο Μελέτης του Ανθρώπου (AKMA) με το οποίο και συνεργάστηκε από το 2005 έως το 2008. Το 2001 ολοκλήρωσε τη μελέτη του (MΑ), στο Middlessex University, με τίτλο “Being ‘open’ about addiction and rehabilitation. Approaching the use and abuse of substances’ through life histories”. “Η δύναμη του μυρμηγκιού” βασίζεται σε αυτή τη μελέτη και είναι το πρώτο του βιβλίο. Πέθανε από λευχαιμία το 2008.