Apr 292009
 
(photo by NASA)

… διαβάστε αυτό το άρθρο από τους New York Times, που μιλάει ο John Grunsfeld για την εμπειρία του στο διάστημα, επισκευάζοντας το Hubble Telescope!

Ένα απόσπασμα από την συνέντευξη…

Dr. Grunsfeld said he could get so involved in his task that he would forget he was in a space suit wearing gloves, a feeling he calls the Zen of space. “And once you’re outside working, you know, all the rest of the world disappears.

Once in a while the universe lets you be free alone and in peace,” he said.

On his second mission to the telescope, in 2002, the cooling system in Dr. Grunsfeld’s spacesuit sprang a leak as he was about to leave the airlock, necessitating a quick change before mission control could cancel the spacewalk.

Outside the airlock, the Zen of space took over. He thought of nothing except his task of replacing 34 tightly packed connectors in a power control unit that had not been designed to be repaired in space. “And the Zen part,” he explained, “is that I had trained myself in the challenge of connecting all these connectors to only think about one connector.” It would simply be too overwhelming to think about them all at once. “So I only ever had one connector to do.”

An ideal job, Dr. Grunsfeld said, would be to spend six months on the International Space Station. “I would like to live in space,” he said.

One of the attractions of that lifestyle is unique to physicists. When the shuttle passes through a zone in its orbit called the South Atlantic Anomaly, astronauts are exposed to large doses of cosmic rays, high-energy particles from the Sun or distant galaxies, which leave a wake of visible light as they pass through a dark-adapted human eyeball.

In space you can get in touch with your quantum self,” Dr. Grunsfeld said. “I was a human cosmic ray detector.” He said he could identify the different kinds of particles zooming through his eyeball by how bright the flashes were.

Apr 292009
 

Ευχαριστώ τη Δήμητρα Κερπινιότη που μας προώθησε αυτή τη ταινία μικρού μήκους. Οι εικόνες μιλόυν μόνες τους…

Μια συγκινητική και σοκαριστική ταινία μικρού μήκους η οποία απεικονίζει την ωμή και συγκλονιστική πραγματικότητα της κοινωνίας του 21ου αιώνα. Βασισμένη σε πραγματικό γεγονός και βραβευμένη ως η καλύτερη μεταξύ 3600 υποψηφιοτήτων στη θεαματική ενότητα «Φαγητό, Γεύση και Πείνα” (Food, Taste and Hunger)».

Apr 282009
 
(η ομάδα του σεμιναρίου)

Την Δευτέρα ολοκληρώθηκε το σεμινάριο των Arny και Amy Mindell στην Αθήνα. Ήταν ένα εντατικό και γεμάτο τριήμερο, γεμάτο βιωματικές ασκήσεις και απόπειρες να έρθουμε σε επαφή με τον ‘Νου της Διεργασίας;’ (Process Mind). Οι Mindell παρουσίασαν την εξέλιξη του Process Work και τις αρχές κβαντικής φυσικής πάνω στην οποία βασίζεται αυτή η εξέλιξη. Μιλήσαμε για αρχές μη-τοπικότητας (non-locality), για εμπλοκή (entanglement) και υπέρθεση (superposition) και τη σχέση τους με την διεργασία του καθενός και της καθεμιάς. Δούλεψαν στη μέση του κύκλου με μέλη της ομάδας δείχνοντας ασκήσεις που η ομάδα μετά δοκίμασε σε δυάδες. Μια από τις ωραιότερες εικόνες του τριημέρου ήταν ο υπαίθριος χώρος έξω από την αίθουσα του σεμιναρίου, με μέλη της ομάδας να εξερευνούν καινούργιους τρόπους δουλειάς, να χρησιμοποιούν κίνηση και ήχο, να δημιουργούν μαζί. Και ανάμεσα τους να περπατάνε οι επισκέπτες της Τεχνόπολης. Ένα μεγάλο ‘ευχαριστώ’ στον Arny και την Amy Mindell για το δώρο που μας κάνανε, καθώς και στους 180 ανθρώπους που συμμετείχαν στο σεμινάριο πρόθυμοι να εξερευνήσουν νέες ιδέες και να πειραματιστούν με καινούργιους τρόπους.

(δουλειά στη μέση του κύκλου)

(δουλειά στη μέση του κύκλου πάνω σε μία σχέση)



(δουλειά στη μέση του κύκλου με μια μικρή ομάδα)



(ο ρόλος ‘φάντασμα’ πάνω από μια μικρή ομάδα)

(κίνηση, κίνηση, κίνηση… )



( η ‘εμπλοκή’ εν δράσει…)

Apr 172009
 

Μεγάλη Εβδομάδα… Η Αθήνα άδεια…

Σήμερα το πρωί, το νεκροταφείο της γειτονιάς γεμάτο κόσμο, να φροντίζει τάφους, να καιει λιβάνι, να ανάβει τα καντήλια.

Ευχάριστη έκπληξη ο παπάς, που αφού έκανε το τρισάγιο, ευχήθηκε ΄Καλή Ανάσταση’ και έφυγε, χωρίς να περιμένει για το συνηθισμένο ‘δώρο για την εκκλησία’. Καλά να είναι…

Η γιαγιά έξω από το νεκροταφείο που μας είπε με μαλακό παράπονο ‘πάρτε κεράκι από μένα, όλο από τους άλλους μπροστά παίρνουν’.

Η ατμόσφαιρα εσωστρεφής και συλλογιστική…

Καλή Ανάσταση σε όλους και σε όλες…

Apr 112009
 



Αρχίσαμε κι εδώ…. Μέχρι τώρα τα βλέπαμε / τα διαβάζαμε στις ειδήσεις, και ήταν συμβάντα ‘κάπου εκεί’, στην Αμερική, στη Γερμανία, σε τόπους μακρινούς. Ήρθε τώρα και στη δική μας αυλή. Η συνταγή ίδια: profile στο My Space με προειδοποιήσεις, σημείωμα αυτοκτονίας με περίσσεια απελπισία, τυχαία θύματα, και μια λυτρωτική (;) για τον δράστη αυτοκτονία στο τέλος.

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Συγκλονίζει την κοινή γνώμη η πρωτόγνωρη για τα ελληνικά δεδομένα επίθεση σε σχολή του ΟΑΕΔ από 19χρονο σπουδαστή. Ο νεαρός ομογενής τραυμάτισε τρεις ανθρώπους και στη συνέχεια αυτοκτόνησε. «Είμαι πολύ εγωιστής για να πεθάνω και να σας αφήσω να ζήσετε», έγραφε στο ιδιόχειρο σημείωμα που βρέθηκε πάνω του, ενώ είχε προαναγγείλει την πράξη του μέσω του myspace. Ο νεαρός πυροβόλησε έναν συμμαθητή του στο προαύλιο της σχολής και στη συνέχεια τράπηκε σε φυγή. Πυροβόλησε ακόμη δύο υπάλληλους σε εταιρεία της περιοχής, όταν εκείνοι επιχείρησαν να τον αφοπλίσουν, τον έναν στο χέρι και τον άλλον στο πόδι. Αμέσως μετά, έκατσε σε ένα παγκάκι και έστρεψε το όπλο στον εαυτό του.

Ο συμμαθητής του δράστη εγχειρίστηκε και νοσηλεύεται στη μονάδα εντατικής θεραπείας του Γενικού Νοσοκομείου Νικαίας. Είχε δεχτεί πυρά στο στήθος και στα άκρα. Η αστυνομία εικάζει ότι ο 19χρονος σκόπευε να πυροβολήσει περισσότερους ανθρώπους, ίσως και να μπει στην τάξη πυροβολώντας. “Όποιος βρεθεί μπροστά μου το πρωί της 10ης Απριλίου 2009, θα πεθάνει χωρίς διάκριση” έγραφε εξάλλου στο σημείωμά του, καθιστώντας σαφές ότι επρόκειτο για προμελετημένη επίθεση. “Πριν πεθάνω, θα σας στερήσω ότι πολυτιμότερο έχετε. Δεν έχω σεβασμό για την ανθρώπινη ζωή”, προειδοποιούσε. Η τυχαία συνάντηση με τον συμμαθητή του φαίνεται ότι ανέτρεψε όμως τους σχεδιασμούς του.

Επιχειρώντας να αιτιολογήσει την πράξη του, ο δράστης της επίθεσης και αυτόχειρας ανέφερε ότι δεν άντεχε άλλο την απαξίωση από τους συμμαθητές του. “Μέχρι στιγμής δεν έχω γνωρίσει τίποτε άλλο, παρά την απόρριψη”, έγραφε. Θρυαλλίδα της πράξης του φαίνεται ότι αποτέλεσε μια ερωτικη΄απογοήτευση. “Έχω γνωρίσει μόνο ένα άτομο που αξίζει σαν άνθρωπος και με την οποία νόμιζα πως είχα ερωτευτεί. Νοιώθω πολύ άσχημα που με απέρριψε και ελπίζω πως με ό,τι κάνω την Παρασκευή θα αλλάξει γνώμη για μένα”, σημείωνε.

Ανατριχιαστική λεπτομέρεια αποτελεί το γεγονός πως ο νεαρός, πριν ξεκινήσει το πρωί γνωστοποίησε τις προθέσεις του μέσω του προφίλ του στο myspace. Δηλώνοντας “εξοργισμένος” είχε αναρτήσει κείμενο με το οποίο έκανε τις προθέσεις του σαφείς: Θα σας σκοτώσω γιατί έτσι γουστάρω και θα φροντήσω να το ευχαριστηθώ όσο περισσότερο γίνεται”. Μαζί φωτογραφίες: Πιστολιών, αεροβόλων, μαχαιριών και ενός αγέλαστου μαυροντυμένου έφηβου.

Αστυνομικές πηγές που ρωτήθηκαν σχετικώς με το θέμα επιβεβαίωσαν την ταυτοποίηση του προσώπου που εικονίζεται στο myspace με το δράστη της επίθεσης και αυτόχειρα. Ο διευθυντής της σχολής του ΟΑΕΔ μίλησε για έναν άνθρωπο ήσυχο, κλεισμένο στον εαυτό του, χωρίς ιδιαίτερες σχέσεις με τους συμμαθητές του. Η αστυνομία έκανε γνωστό ότι οι γονείς του είχαν διαπιστώσει ότι ο γιος τους αντιμετώπιζε ψυχολογικά προβλήματα τον τελευταίο καιρό και είχαν προσπαθήσει να τον πείσουν να αναζητήσει τη βοήθεια ειδικών.


Τώρα, πολλά θα γραφτούν, πολλά θα ειπωθούν… Κάποιοι σε υψηλές θέσεις εξουσίας είπαν ‘άγνωστα φαινόμενα για τη χώρα μας’. Άγνωστα; Ζούμε μέσα σε μια ολοένα κλιμακούμενη βία, εδώ και μήνες (χρόνια;) και αντί να την κοιτάξουμε στα μάτια, να την καταλάβουμε τη συνηθίζουμε.

Παύει να είναι σοκαριστική είδηση α άγριος ξυλοδαρμός ανθρώπων. Θεωρείται ηρωισμός ανεκπαίδευτοι αστυνομικοί να βγάζουν το όπλο για να σταματήσουν μια ληστεία σε κατάστημα και να θρηνούμε θύματα αντί για ένα άδειο ταμείο. ‘Τρομοκρατικές’ ομάδες (αγνώστου προέλευσης και καθοδήγησης) αναλαμβάνουν να εκφράσουν την αγανάκτηση των πολλών. Βία παντού.

Αναγνωρίζω και αντιστέκομαι στην τάση μου να κλειστώ στο σπίτι μου, να μείνω με τους λίγους και γνώριμους ‘δικούς’ για να προστατευτώ από τη βία. Παλεύω με την απελπισία που τόσο εύκολα δημιουργείται σε τέτοιες συνθήκες. Θυμίζω στον εαυτό μου πως αν δεν είμαι μέρος της λύσης, είμαι μέρος του προβλήματος.

Χθες είχαμε τη μηνιαία Διεργασία Ομάδας. Ήταν η δεύτερη συνάντηση της ομάδας, όπου η Αλεξάνδρα Ζαβού μας παρουσίασε τη διαδρομή της στην έρευνα γύρω από ‘το φύλο και την μετανάστευση’. Με αφορμή τις αφηγήσεις της ξεκίνησε μια διεργασία ομάδας που κατέληξε να εστιάζεται στην ‘απαξίωση’.

Συνέχεια είχα στο νου μου το σημείωμα του Δημήτρη Πατμανίδη, όπου μεταξύ άλλων έγραφε ‘δεν αντέχω την απαξίωση’. Φάνηκε στη διεργασία ομάδας πόσο πονετική είναι αυτή η απαξίωση, και ταυτόχρονα πόσο πάει και ‘κάθεται’ πάνω και σε μια εσωτερική αμφισβήτηση, και θεριεύει. Ο πόνος γίνεται θυμός, ο θυμός οργή, η οργή απελπισία, και η απελπισία φονικό. Συναισθηματικό ή κυριολεκτικό…

Apr 012009
 


Πηγή: Arny and Amy Mindell Website

Στην ομιλία τους στο International Association of Process Oriented Psychology Conference, του Λονδίνου, τον Απρίλιο του 2007, ο Arny και η Amy Mindell παρουσιάσανε μια σύντομη ιστορία του Process Work, από το 1976 εως το 2007. Διαβάστε το άρθρο (σε μορφή pdf) ή ακούστε το podcast.