Jan 262009
 

Η Ιωάννα Φωτιάδη κι εγώ, γράψαμε στην Καθημερινή του προηγούμενου Σαββάτου, από ένα άρθρο για το πένθος. Η Ιωάννα από τη σκοπιά του βιώματος, κι εγώ από τη σκοπιά της αντιμετώπισης των συναισθημάτων.

Πηγή: Καθημερινή

Παλεύοντας μόνη με την απώλεια…
Ιωάννα Φωτιάδη

Πόνος, μοναξιά, απόγνωση, το απόλυτο κενό είναι όσα βιώνουν τα παιδιά που χάνουν πατέρα ή μάνα ενώ προσπαθούν να… ζήσουν Της Ιωαννας Φωτιαδη

«I am a big big girl in a big big world». Ηταν ο «άνθρωπός» μου. Η μοναδική που μπορούσε να διακρίνει από τη χροιά της φωνής μου τη διάθεσή μου, από την έκφραση των ματιών μου τα συναισθήματά μου. Ηταν πάντοτε «εκεί» για μένα. Συχνά προτού καν το υποψιαστώ. Η μαμά μου. Και εγώ το «κοριτσάκι της», ακόμα και όταν την έφτασα στο ύψος.

Ενα πρωινό του Σεπτέμβρη μου ζητήθηκε να την αποχαιρετίσω. Το τελετουργικό της κηδείας απαιτούσε να υπερβώ τις αντοχές μου. Ημουν έξαλλη και πονούσα παντού. Ηθελα, όμως, να «φτάσω» μέχρι τέλος. Δεν πήρα ούτε ηρεμιστικά ούτε κατευναστικά. Εχανα όλο μου τον κόσμο- ήθελα διάολε να το νιώσω στο πετσί μου… Ηταν όλοι παρόντες. Κι εγώ παρέπαια ανάμεσα σε ξένες αγκαλιές και βλέμματα γεμάτα οίκτο. Δεν καταλάβαινα, τι δουλειά είχα εγώ μαζί με τόσους ξένους, όταν έχανα το πιο οικείο και αγαπημένο μου πρόσωπο; Οσα μου ψιθύριζαν ηχούσαν αφελή- δεν ήθελα να με βλέπει από «ψηλά», την ήθελα πλάι μου για τουλάχιστον άλλα είκοσι χρόνια. Από τους συμπενθούντες, άκουσα τα πάντα: με ρωτούσαν πόσο χρόνων είμαι, αν ήμουν ακόμη φοιτήτρια, μου επισήμαιναν ότι ήμουν ανύπαντρη, άτεκνη, άνεργη (τα περίφημα τρία «Α») και με προέτρεπαν να παντρευτώ άμεσα!

Υπόσχονταν ότι θα ήταν όλοι συμπαραστάτες μου, άξιοι «συνεχιστές της μαμάς» – δεν έφταναν όμως ούτε στο μικρό της δακτυλάκι. Ωστόσο, όλοι, μικροί – μεγάλοι εξέφρασαν τη βεβαιότητά τους ότι θα τα «καταφέρω», γιατί ήμουν δυνατή. Θα είχε νόημα να κλονίσω τη σιγουριά τους, απαντώντας ότι ήθελα να πεθάνω μαζί με εκείνην;

Η πρώτη αλλαγή


Οταν τέλειωσε το μαρτύριο της κηδείας, ένιωσα ανακούφιση, λες και η ζωή μου θα επανερχόταν στην παλιά της ρότα. Τότε όμως ξεκινούσαν όλα. Καλούμην στα 25 να «κερδίσω» τη ζωή μου -μεταφορικά και κυριολεκτικά. Ελεγαν πάντοτε ότι της έμοιαζα πολύ. Με το που έφυγε, άρχισα και εγώ να διαπιστώνω απόλυτη ομοιότητα -στις κινήσεις, στη φωνή, στο λεξιλόγιο. Στο μεταξύ άθελά μας και εγώ και η αδερφή μου «μπήκαμε» στα παπούτσια της μαμάς. Αναλάβαμε αμήχανα όλες τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις της, και έτσι αντιληφθήκαμε τα ζόρια που περνούσε -και που απέφευγε να μας διηγηθεί. Είχαμε να κουμαντάρουμε ένα νοικοκυριό, να συμπαραστεκόμαστε στις γιαγιάδες μας και προπάντων να πολεμήσουμε το θηρίο της γραφειοκρατίας! Μέχρι αυτή τη στιγμή δεν έχω καταφέρει το τελευταίο -και αμφιβάλλω, αν θα αξιωθώ ποτέ. Στις δημόσιες υπηρεσίες – εκτός των άλλων – αρέσκονται να με αποκαλούν «κόρη της νεκρής»!


Λένε, ότι ο χρόνος βοηθάει. Εγώ, όμως, διαπίστωνα το αντίθετο. Οσο κυλούσαν οι βδομάδες, τόσο συνειδητοποιούσα ότι ο αποχωρισμός ήταν παντοτινός. Δεν είχα κανένα κίνητρο να σηκωθώ από το κρεβάτι. Αλλωστε, κοιμώμενη είχα πάντοτε την ελπίδα να «συνδιαλεχθώ» μαζί της. Η μαμά μου – «βλέποντας» μάλλον την απελπισία μου – με επισκεπτόταν συνεχώς στα όνειρά μου. Με καθησύχαζε, μου πρότεινε λύσεις, με ενθάρρυνε, αλλά και με κατακεραύνωνε για τα μαύρα ρούχα. Δεν ήταν προφανώς τα μαύρα που την ανησυχούσαν, αλλά μια γενικότερη «μετάλλαξη» του εαυτού μου που και η ίδια διαπίστωνα. Για πρώτη φορά ζήλευα! Βλέποντας γυναίκες στην ηλικία της, μαμάδες με κόρες, μια απέραντη θλίψη με κατέκλυζε. Γιατί;;; Οσο πιο πολύ σκεφτόμουν, τόσο πιο πολύ πονούσα.


Την ίδια εποχή ανακάλυπτα την έννοια της μοναξιάς. Μέχρι τότε πίστευα ότι ήμουν μόνη όταν ήμουν μακριά, όταν δεν είχα φίλους ή σχέση. Ακόμα όμως και όταν ζούσα μίλια μακριά, εκείνη με συντρόφευε συναισθηματικά -αλλά και πρακτικά. Τώρα έπρεπε να «καταπίνω» σχόλια, σκέψεις και παράπονα που παλιά θα μοιραζόμουν μαζί της. Και το χειρότερο, ακόμα και αν προσπαθούσα να τα εκφράσω σε άλλους, ένιωθα ότι δεν με καταλάβαιναν -ή έστω όχι όπως η μαμά. Μέχρι και σήμερα, πολλές φορές «πιάνω» τον εαυτό μου να περιμένει ένα της τηλεφώνημα, ένα σινιάλο.


Πέρα όμως από την υπαρξιακή μοναξιά, βίωσα και την κοινωνική μοναξιά. Το πένθος δεν είναι κοινωνικά αποδεκτό. Ο μαυροφορεμένος απομακρύνει σαν λεπρός τον περισσότερο κόσμο από κοντά του. «Δεν ήξερα, αν έπρεπε να τηλεφωνήσω! Δεν θέλω να σε ενοχλώ» άκουγα συχνά πυκνά από αγαπημένα χείλη! Πάρε εσύ, και αν ενοχλείς, δεν θα σηκώσω το ακουστικό! Υστερα από ενάμιση χρόνο πένθους πολλά ονόματα του τηλεφωνικού μου καταλόγου σβήστηκαν διά παντός -και άλλα ξαναγράφτηκαν με πιο μεγάλα γράμματα.


Είχα μεγαλώσει με την επωδό ότι οι περισσότεροι άνθρωποι μού είχαν «αδυναμία». Ημουν η «αγαπημένη» καθηγητών, φίλων, συγγενών! Χάνοντας τη μαμά, έφυγε και όλη αυτή η χρυσόσκονη από πάνω μου, λες και όλη η δημοφιλία δεν ήταν παρά προβολή της δικής της αγάπης. Συνειδητοποίησα, ότι υπήρξα αγαπητή μόνο και μόνο επειδή ήμουν ευχάριστη. Πενθώντας όμως έπαψα να μιλώ με το ίδιο τέμπο, να διηγούμαι τόσο όμορφα, να λάμπω και να γελώ. Σε όσους, δε, γνώριζα τώρα, περνούσα τελείως αδιάφορη. Δε με αναγνώριζα ούτε εγώ. Ενας πολύ βαρετός άνθρωπος. Οταν με ρωτούσαν «τι νέα;» εγώ απαντούσα «τα ίδια». Και ενώ η κοινωνικότητά μου «χτυπούσε» κόκκινο, το σώμα μου εμφάνιζε συνεχώς νέα – ψυχοσωματικά – συμπτώματα και τα κιλά μου αυξάνονταν επικίνδυνα, εγώ προσπαθούσα να πείσω εργοδότες, ότι ήμουν μια «καλή περίπτωση».


Στο σημείο «μηδέν»


Είχα φτάσει πλέον σε ένα σημείο που δεν είχα επιλογές. Η βιολογία και η ψυχολογία περιγράφουν ότι σε στιγμές κινδύνου ο άνθρωπος για να επιβιώσει αντιδρά με δύο τρόπους, «fight or flight». Εγώ, τελικά, διάλεξα τον πρώτο. Ισως επειδή και εκείνη αυτό θα ήθελε. Προσπάθησα, άλλωστε, πολλάκις να δραπετεύσω, χωρίς όμως καμιά επιτυχία. Αναρωτήθηκα, επομένως, για ποιον λόγο άξιζε να αγωνιστώ.


Εκλεισα τα μάτια μου και έψαξα τις μυρωδιές και τις εικόνες που από παιδί με συγκινούσαν. Θυμήθηκα όσα ανέκαθεν μου άρεσε να κάνω: να βλέπω ταινίες, να γράφω ιστορίες και να μαγειρεύω. Δεν ήμουν δα και τόσο μεγάλη, θα προλάβαινα ίσως με λίγη τύχη να γίνω ένας ξακουστός σεφ ή έστω ένας μέτριος παραμυθάς. Ανασκουμπώθηκα, επομένως, ελπίζοντας κατά βάθος ότι η ζωή μού «όφειλε». Σκέφτηκα τι θα με συμβούλευε εκείνη, αν ακόμα ήταν εδώ -να είμαι ο εαυτός μου. Καθώς λοιπόν ένα καλοκαιρινό πρωινό ετοιμαζόμουν μπροστά στον καθρέφτη για τη συνέντευξη «της ζωής μου», είδα μια γνώριμη φιγούρα… και διαπίστωσα πως όταν χαμογελούσα της έμοιαζα πιο πολύ! Η μαμά κατόρθωνε με έναν πρωτοφανή τρόπο να είναι πολύ περισσότερα απ’ ό,τι μια μάνα. Ηταν φίλη και δασκάλα και συμπαραστάτης.


Πηγή: Καθημερινή

Για να βιώσεις το πένθος, πρέπει να γιορτάζεις τη ζωή
Αλεξaνδρα Βασιλείου, Ψυχοθεραπεύτρια


«Δεν πρέπει να μας ανησυχεί το τέλος της φυσικής μας ζωής. Η έγνοια μας πρέπει να είναι να ζούμε -όσο είμαστε ζωντανοί-, να απελευθερωθούμε από τον πνευματικό θάνατο που προέρχεται από μια ζωή που ζούμε πίσω από μια βιτρίνα, σχεδιασμένη έτσι ώστε να προσαρμοστούμε σε εξωτερικούς ορισμούς για το ποιοι και τι είμαστε».

Elisabeth Kubler-Ross*

Το πένθος είναι μέρος της ζωής, μια εμπειρία που αποτελείται από συναισθηματικές και σωματικές διεργασίες. Απώλειες ανθρώπων, σχέσεων, πραγμάτων, καταστάσεων, μας αφήνουν με μια αίσθηση, μια εμπειρία που ονομάζουμε «πένθος», χωρίς όμως να είναι ίδια για όλους. Κάθε άνθρωπος το βιώνει με διαφορετικό τρόπο, ένταση και διάρκεια. Αλλοι το περιγράφουν σαν λύπη, άλλοι σαν κατάθλιψη, απόσυρση, απομόνωση, κενό. Περιλαμβάνει ένα εύρος συναισθημάτων -λύπη, θυμό, φόβο, ενοχή- κι ένα εύρος σωματικών εμπειριών.

Το πένθος δεν είναι ασθένεια. Είναι μέρος της ζωής. Κάθε μέρα συντελούνται «μικροί θάνατοι» σε βιολογικό και ψυχολογικό επίπεδο. Για έναν άνθρωπο που πενθεί, είναι σημαντική η στήριξη άλλων. Αυτή η στήριξη άλλοτε γίνεται με κουβέντα, άλλοτε με παρέα στη σιωπή. Το πένθος δεν είναι γραμμικό. Μας αιφνιδιάζει, έρχεται σε στιγμές που δεν το περιμένουμε, μας βγάζει από την καθημερινότητα μας. Μπορεί κανείς να διακρίνει στάδια στο πένθος (άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη, αποδοχή), αλλά το πώς θα περάσει κανείς από αυτά τα στάδια και για πόσο μεγάλο χρονικό διάστημα εξαρτάται από την προσωπική ψυχολογία του και από το δίκτυο στήριξης που έχει γύρω του. Αυτό που είναι σημαντικό είναι να μπορέσει ο άνθρωπος που ζει μια απώλεια, να τη ζήσει με ενημερότητα. Να αναγνωρίσει τα συναισθήματα που συνοδεύουν την κάθε φάση, να τα αποδεχτεί, να τους δώσει χώρο έκφρασης, να τα τιμήσει, αναγνωρίζοντάς τα σαν πολύτιμες εμπειρίες μέσα στη ζωή.

Η ζωή και ο θάνατος υπάρχουν σε συνεχή αλληλεπίδραση, μέρος της διεργασίας του «ζην». Ενας άνθρωπος για να πενθήσει την απώλεια, πρέπει να μπορεί και να γιορτάσει τη ζωή. Η σχέση μας με τη ζωή επιδρά και στη σχέση μας με τον θάνατο. Αν η ζωή έχει νόημα, αν όλες οι εμπειρίες αποκτούν νόημα, ακόμα και αυτές που βιώνουμε σαν ενόχληση, τότε αποκτά νόημα και ο θάνατος, σαν μέρος μιας αιώνιας διεργασίας. Μικροί και μεγάλοι θάνατοι συντελούνται κάθε μέρα. Το πώς θα τους αντιμετωπίσουμε, εξαρτάται από την ενημερότητά μας και από την εσωτερική και εξωτερική στήριξη που έχουμε. Κάθε απώλεια γίνεται αφορμή για να πενθήσουμε ό, τι έχουμε χάσει στη ζωή μας. Η συμφιλίωσή μας με τη διεργασία και η ικανότητα μας να την ακολουθήσουμε, μας κάνει και πλουσιότερους και πιο ικανούς να ζήσουμε τη ζωή μέσα σε όλο της το μεγαλείο, και όλη της την πολυπλοκότητα.

Elisabeth Kubler-Ross ήταν Ελβετίδα ψυχίατρος (1926-2004), που προσδιόρισε τα πέντε στάδια του θανάτου (γνωστά ως μοντέλο Kubler-Ross) και συνέγραψε το βιβλίο «On death and dying».


Jan 222009
 


Καλές οι προσδοκίες από τους πολιτικούς, και αναγκαίες. Μην ξεχνάς όμως τους μικρούς και μεγάλους καθημερινούς τρόπους που οι προσδοκίες αυτές είναι προσδοκίες από όλους (και από σένα), όχι μόνο από τον νέο πρόεδρο των ΗΠΑ.

Μια ενδιαφέρουσα ανάλυση του Στέλιου Κούλογλου για τις αλλαγές που φέρνει στον Λευκό Οίκο ο Μπάρακ Ομπάμα. Ενδεικτικές μια νοοτροπίας που χρειάζεται να αλλάξει στις ΗΠΑ – και όχι μόνο.

Πηγή: tvxs.gr

Ριζοσπαστικά μέτρα και νέο κλίμα στο Λευκό Οίκο

ανάλυση του Στέλιου Κούλογλου

Τα πιο σημαντικά μέτρα που πήρε ο νέος Αμερικανός πρόεδρος το προηγούμενο 48ωρο δεν είναι ούτε το κλείσιμο του Γκουαντάναμο και των μυστικών φυλακών της CIA ούτε η επιβεβαίωση της αποχώρησης από το Ιράκ.

Τα προηγούμενα αποτελούσαν βασικά σημεία του προεκλογικού του προγράμματος και σε μεγάλο βαθμό είχαν την συναίνεση του αμερικανικού κατεστημένου: το μόνο αποτέλεσμα που είχαν το Γκουαντάναμο ή τα βασανιστήρια στον περίφημο «πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας» του Μπους ήταν να αμαυρώσουν διεθνώς την εικόνα των ΗΠΑ. Αλλωστε ακόμη και ο Μακ Κέιν, ο Ρεπουμπλικάνος αντίπαλος του Ομπάμα στη μάχη για την προεδρία, είχε ταχθεί κατά των βασανιστήρίων.

Ο Ομπάμα έκανε δύο αιφνιδιαστικές κινήσεις που δεν έχουν προηγούμενο στην πρόσφατη Αμερικανική ιστορία. Κατ αρχήν μείωσε τους μισθούς του προσωπικού του Λευκού Οίκου βάζοντας όριο τα 100.000$ το χρόνο. Το όριο αυτό πιάνει 100 περίπου στελέχη, ανάμεσα τους τον σύμβουλο εθνικης ασφαλείας ,τον εκπρόσωπο τύπου καθώς και τον πανίσχυρο προσωπάρχη του επιτελείου του.

Με την σημερινή ισοτιμία δολλαρίου-ευρώ τα στελέχη του θα πληρώνονται λιγότερο και από τους αξιωματούχους της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά ο Ομπάμα ήταν κατηγορηματικός: «οι απλοί πολίτες σφίγγουν το ζωνάρι και το ίδιο πρέπει να κάνει και η Ουάσιγκτον».

Η δεύτερη δέσμη μέτρων είναι πολύ πιο σημαντική γιατί έχει να κάνει με την διαφάνεια και την καταπολέμηση της διαφθοράς. Ο Αμερικανός πρόεδρος ανακοίνωσε ότι οι δημόσιες υπηρεσίες πρέπει να δίνουν στη δημοσιότητα όλα τα δεδομένα των συμβάσεων και των κάθε είδους συναλλαγών τους, αποφεύγοντας την μυστικότητα και τις κωλυσιεργίες.

Σύμφωνα με τον νόμο για την «Ελευθερία της Πληροφόρησης» που είχε ψηφισθεί στη δεκαετία του 70 μετά το σκάνδαλο του Γουώτεργκέητ, οι αμερικανικές δημόσιες υπηρεσίες είναι υποχρεωμένες να δίνουν τα στοιχεία που ζητούν πολίτες, δικηγόροι ή οργανώσεις. Αλλά ο νόμος είχε ατονήσει με τα χρόνια και ουσιαστικά πάγωσε επί προεδρίας Μπους που επικαλείτο συνεχώς λόγους «εθνικής ασφαλείας».

«Από σήμερα, ξεκαθάρισε ο Ομπάμα, κάθε υπουργείο και υπηρεσία θα πρέπει να γνωρίζει ότι αυτή η κυβέρνηση είναι με το μέρος αυτών που ζητούν πληροφορίες και όχι αυτών που προσπαθούν να τις αποκρύψουν». Ας σημειωθεί ότι στην Ελλάδα κανένα υπουργείο και καμμία υπηρεσία ούτε υποχρεώνονται ούτε και δίνουν κανένα στοιχείο για τις δοσοληψίες τους, γεγονός που έχει συμβάλλει στις παράνομες συναλλαγές ,την διαφθορά και την διαπλοκή.

Σε ότι αφορά την καταπολέμηση των τελευταίων, ο νέος αμερικανός πρόεδρος ανακοίνωσε μέτρα που αν εφαρμοστούν θα αλλάξουν ριζικά τους κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού. Στις ΗΠΑ είναι καθοριστικός ο ρόλος των «λόμπυ» που με τα χρήματα και τις διασυνδέσεις που διαθέτουν στην πραγματικότητα αποφασίζουν για τους νόμους που ψηφίονται την Βουλή.

Τα λόμπυ χρηματοδοτούν τους βουλευτές και αποφασίζουν για το μέλλον τους: στο 95% των αναμετρήσεων για το Κογκρέσσο εκλέγεται ο υποψήφιος βουλευτής ή γερουσιαστής που έχει τα περισσότερα χρήματα . Υστερα ανταποδίδει στους χρηματοδότες του την βοηθεια.Το διάταγμα του Ομπάμα απογορεύει στα λόμπυ να προσφέρουν το οποιοδήποτε δώρο, οποιασδήποτε αξίας σε μέλη της κυβέρνησης του και της δημόσιας διοίκησης.

Η «κυλιόμενη πόρτα» είναι επίσης ένα πολύ συχνό φαινόμενο: άνθρωποι που δουλεύουν για μια βιομηχανία, εισέρχονται στη δημόσια διοίκηση και την κυβέρνηση (ή στο Κογκρέσσο) προωθούν τα συμφέροντα της επιχείρησης για την οποία δούλευαν και όταν εγκαταλείψουν τα όποιο δημόσια καθήκοντα τους ξαναπροσλαμβάνονται από την ίδια επιχείρηση με καλύτερους μισθούς-αφού φυσικά την έχουν εξυπηρετήσει.

Στην περίπτωση της οικογένειας Μπους το πιό ακραίο παράδειγμα αποτελεί ο Ντικ Τσένυ που ήταν υπουργός Αμυνας στην κυβέρνηση του Μπους μπαμπά και κατόπιν διευθύνων σύμβουλος και μεγαλομέτοχος στην εταιρεία Χαλιμπάρτον που προσφέρει υπηρεσίες στο στρατό .Το 2000 έγινε αντιπρόεδρος του Μπους υιού και προώθησε με μανια τους πολέμους, την τεχνική υποστηριξη των οποίων ανέλαβε η πρώην εταιρεία του!

Ας σημειωθεί ξανά ότι παρόμοιες πρακτικές άρχισαν να εμφανίζονται τα τελευταία χρόνια και στην Ελλάδα: ένας από τους παλιότερους προέδρους της Επιτροπής Ανταγωνισμού για παράδειγμα, υπήρξε και συνεργάτης μιας από τις εταιρείες που είχαν παραπεμφθεί στην Επιτροπή Ανταγωνισμού για παραβίαση των κανόνων του ελευθερου ανταγωνισμού.

Ο Ομπάμα απαγόρευσε στους λομπίστες να μπουν σε δημόσιες υπηρεσίες και κυβερνητικές θέσεις που σχετίζονται με το αντικείμενο του λόμπυ που έκαναν. Αν δηλαδή κάποιος έκανε δημόσιες σχέσεις για την εταιρεία Μονσάντο δεν μπορεί να αναλάβει θέση στην υπηρεσία που αποφασίζει για την ποιότητα των τριφίμων ή τα μεταλλαγμένα τρόφιμα.

Στους δε αξιωματούχους της κυβέρνησης του που κάποια στιγμή θα αποχωρήσουν για να δουλέψουν στον ιδιωτικό τομέα, οι νέοι κανόνες τους απαγορεύουν ρητά να προσπαθήσουν να επιρεάσουν τους συναδέλφους τους στην κυβέρνηση τουλάχιστον για δύο χρόνια από την αποχώρηση τους.

Ο νέος πρόεδρος ζήτησε από τα μέλη της κυβέρνησης και των δημόσιων οργανισμών να παρακολουθήσουν σεμινάριο ηθικής. Τόνισε δε ότι όλα τα προηγούμενα θα εφαρμοσθούν αυστηρά « για όσο καιρό είμαι πρόεδρος».

Jan 172009
 



Εχθές το βράδυ, μετά τη Διεργασία Ομάδας, κόψαμε την πίτα του γραφείου. Το φλουρί έπεσε στην Αντιγόνη (γουρλίδικη να είναι η χρονιά Αντιγόνη!), και το γούρι φτιάχτηκε από τα άξια χέρια της Ειρήνης (σε ευχαριστούμε Ειρήνη!)… Καλή χρονιά σε όλους και όλες…

Jan 172009
 


Μετά από μήνες δουλειάς και οργάνωσης, ανέβηκε στο site του Worldwork υλικό από το σεμινάριο στο Λονδίνο, τον Απρίλιο του 2008. Απίστευτα πολύπλοκο εγχείρημα, που οι οργανωτική ομάδα του Worldwork του Λονδίνου κατάφερε να φέρει σε πέρας. Κάνε μια βόλτα από το site, άκουσε audio files (σελίδα 1, σελίδα 2, σελίδα 3, σελίδα 4) από το σεμινάριο, δες φωτογραφίες, διάβασε τις εντυπώσεις από τους συμμετέχοντες.

Ανάμεσα στους 420 συμμετέχοντες και περίπου 20-25 από την Ελλάδα. Είχαμε γράψει και παλιότερα για αυτό. Σήμερα προσθέτουμε στο blog και το πλούσιο υλικό που ετοίμασαν οι συνεργάτες μας στο Λονδίνο. Μέσα στο site του Worldwork και οι εντυπώσεις μιας ομάδας συμμετεχόντων από τη Θράκη.


πηγή: www.worldwork.org


“Worldwork 2008 London was an amazing experience…”


The Worldwork 2008 conference,’ Doorways to Diversity, Seeking a Home in the World; Processing conflicts around borders and boundaries in culturally diverse societies’ took place in the Royal National Hotel in the centre of London in April 2008.
London with its amazingly diverse population, a long history of migration and a colonial legacy was the ideal spot to host the 11th Worldwork with the theme of finding ‘home’ in the midst of a diverse and ever changing world around us, in our inner life, outer relationships, communities and nations.

It was an extraordinary, diverse, dynamic and transforming experience. Some 420 people gathered from 38 countries and nations. This large and diverse group created an exciting and creative atmosphere through which issues related to racism, colonialism, genocide, war, violence, trauma, gender, sexual orientation, economics, language, hope and hopelessness were worked on deeply. As well as processing the issues around our diverse personal and collective histories and present time, we also learned and practiced cutting edge methods of Worldwork facilitation including the principle and practice of ‘deep democracy’.

There were also plenty of opportunities for engaging and networking with others as well as to observe, and take time for reflection and integration of the learning and experience. There was awareness for many of the participants on how we contribute to the polarisation of conflicts, and how we can contribute to conflict resolution and make a difference in our communities.
Many commented that this was the most successful Worldwork conference to date in terms of the diversity represented, the hearing of many different voices and the possibilities created. Amy and Arnold Mindell (the co- founders of Process Work), a team of 70 facilitating staff members and an organizing team headed by Arlene Audergon, Jean Claude Audergon, Anup Karia and Stanya Studentova worked round the clock so that everybody could feel at home. Each day, in the mornings, the large group gathered. We would first focus on learning different aspects of Worldwork theory and skills for facilitating multi cultural communication and conflict resolution, and then have a facilitated large group interaction on pressing issues that the group chose.

Facilitated with experience and belief in the potential wisdom within community, these large group interactions went into extremely difficult and emotional territory – recognising that with facilitation, we are able to not only re-create conflict, but facilitate and transform our awareness and find new pathways forward.

After lunch there were Theory sessions, and special interest ‘Hot Topics’ sessions. The Theory presentations were about the orientation, concepts and methods of Process Work and Worldwork The ‘Hot Topics’ sessions revolved around a selected central topic, and included 2 to 3 informative and succinct presentations, followed by discussions among the presenters and group.


The participants also met daily in small closed groups of about 15 people with 2 facilitators which provided opportunities to go deeper into the morning themes, practice and engage with each other in a more intimate space as well as process issues personally and in relationship. In the early evening, everyone met again in the large group and a smaller sub group would work in the middle in a ‘fish bowl style’ on specific issues that were relevant both to that group and also on behalf of the large group.


The 420 participants from many cultures and countries became a microcosm of the larger society developing awareness personally and as facilitators for situations they encounter. The powerful group processes that took place included those that concerned multiculturalism, race, migration and asylum. We also worked on issues around colonialism, genocide and the power of Aboriginal peoples from the Americas and Australia. There were intense interactions around issues of gender, abuse and power and also around economics and disparity in wealth. On one of the days the group worked intensely on collective trauma through the channels of movement, sound and theatre.


There were multi cultural sub groups who took the opportunity to work deeply together, including people from Greek and Turkish backgrounds working on long-standing conflicts ; South Africans and Australians working on the pain of the past and present, as well as extraordinary hope for the future. There was a powerful group of Gay, Lesbian, Bisexual and Transgendered people working on issues of love, internalized and external oppression.
There were opportunities for each participant to have one to one meetings with a Worldwork staff member, for the purpose of exploring personal reactions and learning, and to explore how to specifically apply the learning in one’s own organizational and community context. All participants also had access to a member of the ‘heart team’ who were Worldwork staff members on hand to provide emotional support throughout the conference.

Awareness of language is always a central Worldwork issue as the main language for the Worldwork conferences is English, although most participants do not speak English as their first language. For participants who were not fluent in English, there were ‘interpreting spots’ or ‘islands’ in the main room. Rather than formal interpreting, it was set up so that people who were able to interpret could do this with the help of simple and effective sound technology. Those who needed could gather at these ‘islands and were able to fully participate. The languages which were interpreted included Japanese, Greek, German, Spanish, Slovak, Turkish and Polish. A hearing impaired participant had a ‘My Link’ wireless hearing device that was spontaneously tied to a stick that could be easily passed along with the microphones, making it possible for her to fully participate. A dedicated sound team who worked flexibly and round the clock made a huge difference to our communication overall.


In the evenings there were a multitude of wonderful activities to choose from including theatre, music, movement, yoga, film presentations and facilitated dialogues. Playback NYC, together with Playback players from the UK and Switzerland offered fantastic playback theatre and hip hop. We also had a fabulous dance evening with a great DJ!


The overall experience could best be described as one of immersion into a world of diversity, community and learning for six days. We would love you to browse through and enjoy the rest of the pages on this website to give you more information about Worldwork and to share some of the experience.

Jan 152009
 

Πηγή: Discover Magazine

Η πιο μυστήρια περιοχή της επιστήμης μπορεί να είναι υπεύθυνη για την αίσθηση της οσμής, ακόμα και για τη συνείδηση την ίδια.

Εκ πρώτης όψεως η κβαντική μηχανική και η βιολογία δεν είναι επιστήμες που συνδυάζονται. Η βιολογία εστιάζει σε ένα ευρύ φάσμα διεργασιών, από τις κυτταρικές διεργασίες ανάμεσα σε πρωτείνες και DNA, μέχρι τη συμπεριφορά των οργανισμών σαν σύνολα. Η κβαντική μηχανική περιγράφει την περίεργη συμπεριφορά των ηλεκτρονίων, πρωτονίων και κουάρκ – στα μικρότερα των μικρότερων. Πολλά γεγονότα στη βιολογία θεωρούνται γραμμικά, μια αντίδραση οδηγεί σε μια άλλη, με έναν προβλεπόμενο τρόπο. Σε αντίθεση, η κβαντική μηχανική είναι θολή, γιατί ο κόσμος που παρατηρεί είναι στο υποατομικό επίπεδο, και εμφανίζεται και ως σωματίδιο και ως κύμα.

Is Quantum Mechanics Controlling Your Thoughts?

Science’s weirdest realm may be responsible for photosynthesis, our sense of smell, and even consciousness itself.



Graham Fleming sits down at an L-shaped lab bench, occupying a footprint about the size of two parking spaces. Alongside him, a couple of off-the-shelf lasers spit out pulses of light just millionths of a billionth of a second long. After snaking through a jagged path of mirrors and lenses, these minus­cule flashes disappear into a smoky black box containing proteins from green sulfur bacteria, which ordinarily obtain their energy and nourishment from the sun. Inside the black box, optics manufactured to billionths-of-a-meter precision detect something extraordinary: Within the bacterial proteins, dancing electrons make seemingly impossible leaps and appear to inhabit multiple places at once.

Peering deep into these proteins, Fleming and his colleagues at the University of California at Berkeley and at Washington University in St. Louis have discovered the driving engine of a key step in photosynthesis, the process by which plants and some microorganisms convert water, carbon dioxide, and sunlight into oxygen and carbohydrates. More efficient by far in its ability to convert energy than any operation devised by man, this cascade helps drive almost all life on earth. Remarkably, photosynthesis appears to derive its ferocious efficiency not from the familiar physical laws that govern the visible world but from the seemingly exotic rules of quantum mechanics, the physics of the subatomic world. Somehow, in every green plant or photosynthetic bacterium, the two disparate realms of physics not only meet but mesh harmoniously. Welcome to the strange new world of quantum biology.

On the face of things, quantum mechanics and the biological sciences do not mix. Biology focuses on larger-scale processes, from molecular interactions between proteins and DNA up to the behavior of organisms as a whole; quantum mechanics describes the often-strange nature of electrons, protons, muons, and quarks—the smallest of the small. Many events in biology are considered straightforward, with one reaction begetting another in a linear, predictable way. By contrast, quantum mechanics is fuzzy because when the world is observed at the subatomic scale, it is apparent that particles are also waves: A dancing electron is both a tangible nugget and an oscillation of energy. (Larger objects also exist in particle and wave form, but the effect is not noticeable in the macroscopic world.)

Quantum mechanics holds that any given particle has a chance of being in a whole range of locations and, in a sense, occupies all those places at once. Physicists describe quantum reality in an equation they call the wave function, which reflects all the potential ways a system can evolve. Until a scientist measures the system, a particle exists in its multitude of locations. But at the time of measurement, the particle has to “choose” just a single spot. At that point, quantum physicists say, probability narrows to a single outcome and the wave function “collapses,” sending ripples of certainty through space-time. Imposing certainty on one particle could alter the characteristics of any others it has been connected with, even if those particles are now light-years away. (This process of influence at a distance is what physicists call entanglement.) As in a game of dominoes, alteration of one particle affects the next one, and so on.

The implications of all this are mind-bending. In the macro world, a ball never spontaneously shoots itself over a wall. In the quantum world, though, an electron in one biomolecule might hop to a second biomolecule, even though classical laws of physics hold that the electrons are too tightly bound to leave. The phenomenon of hopping across seemingly forbidden gaps is called quantum tunneling.

From tunneling to entanglement, the special properties of the quantum realm allow events to unfold at speeds and efficiencies that would be unachievable with classical physics alone. Could quantum mechanisms be driving some of the most elegant and inexplicable processes of life? For years experts doubted it: Quantum phenomena typically reveal themselves only in lab settings, in vacuum chambers chilled to near absolute zero. Biological systems are warm and wet. Most researchers thought the thermal noise of life would drown out any quantum weirdness that might rear its head.

Yet new experiments keep finding quan­­tum processes at play in biological systems, says Christopher Altman, a researcher at the Kavli Institute of Nanoscience in the Netherlands. With the advent of powerful new tools like femtosecond (10-15 second) lasers and nanoscale-precision positioning, life’s quantum dance is finally coming into view.

INTO THE LIGHT

One of the most significant quantum observations in the life sciences comes from Fleming and his collaborators. Their study of photosynthesis in green sulfur bacteria, published in 2007 in Nature [subscription required], tracked the detailed chemical steps that allow plants to harness sunlight and use it to convert simple raw materials into the oxygen we breathe and the carbohydrates we eat. Specifically, the team examined the protein scaffold connecting the bacteria’s external solar collectors, called the chlorosome, to reaction centers deep inside the cells. Unlike electric power lines, which lose as much as 20 percent of energy in transmission, these bacteria transmit energy at a staggering efficiency rate of 95 percent or better.

The secret, Fleming and his colleagues found, is quantum physics.

To unearth the bacteria’s inner workings, the researchers zapped the connective proteins with multiple ultrafast laser pulses. Over a span of femto­seconds, they followed the light energy through the scaffolding to the cellular reaction centers where energy conversion takes place.

Then came the revelation: Instead of haphazardly moving from one connective channel to the next, as might be seen in classical physics, energy traveled in several directions at the same time. The researchers theorized that only when the energy had reached the end of the series of connections could an efficient pathway retroactively be found. At that point, the quantum process collapsed, and the electrons’ energy followed that single, most effective path.

Electrons moving through a leaf or a green sulfur bacterial bloom are effectively performing a quantum “random walk”—a sort of primitive quantum computation—to seek out the optimum transmission route for the solar energy they carry. “We have shown that this quantum random-walk stuff really exists,” Fleming says. “Have we absolutely demonstrated that it improves the efficiency? Not yet. But that’s our conjecture. And a lot of people agree with it.”

Elated by the finding, researchers are looking to mimic nature’s quantum ability to build solar energy collectors that work with near-photosynthetic efficiency. Alán Aspuru-Guzik, an assistant professor of chemistry and chemical biology at Harvard University, heads a team that is researching ways to incorporate the quantum lessons of photosynthesis into organic photovoltaic solar cells. This research is in only the earliest stages, but Aspuru-Guzik believes that Fleming’s work will be applicable in the race to manufacture cheap, efficient solar power cells out of organic molecules.

TUNNELING FOR SMELL

Quantum physics may explain the mysterious biological process of smell, too, says biophysicist Luca Turin, who first published his controversial hypothesis in 1996 while teaching at University College London. Then, as now, the prevailing notion was that the sensation of different smells is triggered when molecules called odorants fit into receptors in our nostrils like three-dimensional puzzle pieces snapping into place. The glitch here, for Turin, was that molecules with similar shapes do not necessarily smell anything like one another. Pinanethiol [C10H18S] has a strong grapefruit odor, for instance, while its near-twin pinanol [C10H18O] smells of pine needles. Smell must be triggered, he concluded, by some criteria other than an odorant’s shape alone.

What is really happening, Turin posited, is that the approximately 350 types of human smell receptors perform an act of quantum tunneling when a new odorant enters the nostril and reaches the olfactory nerve. After the odorant attaches to one of the nerve’s receptors, electrons from that receptor tunnel through the odorant, jiggling it back and forth. In this view, the odorant’s unique pattern of vibration is what makes a rose smell rosy and a wet dog smell wet-doggy.

In 2007 Turin (who is now chief technical officer of the odorant-designing company Flexitral in Chantilly, Virginia) and his hypothesis received support from a paper by four physicists at University College London. That work, published in the journal Physical Review Letters [subscription required] , showed how the smell-tunneling process may operate. As an odorant approaches, electrons released from one side of a receptor quantum-mechanically tunnel through the odorant to the opposite side of the receptor. Exposed to this electric current, the heavier pinanethiol would vibrate differently from the lighter but similarly shaped pinanol.

“I call it the ‘swipe-card model,’?” says coauthor A. Marshall Stoneham, an emeritus professor of physics. “The card’s got to be a good enough shape to swipe through one of the receptors.” But it is the frequency of vibration, not the shape, that determines the scent of a molecule.

THE GREEN TEA PARTY

Even green tea may tie into subtle subatomic processes. In 2007 four biochemists from the Auton­omous University of Barcelona announced that the secret to green tea’s effectiveness as an anti-oxidant—a substance that neutralizes the harmful free radicals that can damage cells—may also be quantum mechanical. Publishing their findings in the Journal of the American Chemical Society [subscription required], the group reported that antioxidants called catechins act like fishing trollers in the human body. (Catechins are among the chief organic compounds found in tea, wine, and some fruits and vegetables.)

Free radical molecules, by-products of the body’s breakdown of food or environmental toxins, have a spare electron. That extra electron makes free radicals reactive, and hence dangerous as they travel through the bloodstream. But an electron from the catechin can make use of quantum mechanics to tunnel across the gap to the free radical. Suddenly the catechin has chemically bound up the free radical, preventing it from interacting with and damaging cells in the body.

Quantum tunneling has also been observed in enzymes, the proteins that facilitate molecular reactions within cells. Two studies, one published in Science in 2006 and the other in Biophysical Journal in 2007, have found that some enzymes appear to lack the energy to complete the reactions they ultimately propel; the enzyme’s success, it now seems, could be explained only through quantum means.

QUANTUM TO THE CORE

Stuart Hameroff, an anesthesiologist and director of the Center for Consciousness Studies at the University of Arizona, argues that the highest function of life—consciousness—is likely a quantum phenomenon too. This is illustrated, he says, through anesthetics. The brain of a patient under anesthesia continues to operate actively, but without a conscious mind at work. What enables anesthetics such as xenon or isoflurane gas to switch off the conscious mind?

Hameroff speculates that anesthetics “interrupt a delicate quantum process” within the neurons of the brain. Each neuron contains hundreds of long, cylindrical protein structures, called microtubules, that serve as scaffolding. Anesthetics, Hameroff says, dissolve inside tiny oily regions of the microtubules, affecting how some electrons inside these regions behave.

He speculates that the action unfolds like this: When certain key electrons are in one “place,” call it to the “left,” part of the microtubule is squashed; when the electrons fall to the “right,” the section is elongated. But the laws of quantum mechanics allow for electrons to be both “left” and “right” at the same time, and thus for the micro­tubules to be both elongated and squashed at once. Each section of the constantly shifting system has an impact on other sections, potentially via quantum entanglement, leading to a dynamic quantum-mechanical dance.

It is in this faster-than-light subatomic communication, Hameroff says, that consciousness is born. Anesthetics get in the way of the dancing electrons and stop the gyration at its quantum-mechanical core; that is how they are able to switch consciousness off.

It is still a long way from Hameroff’s hypo­thetical (and experimentally unproven) quantum neurons to a sentient, conscious human brain. But many human experiences, Hameroff says, from dreams to subconscious emotions to fuzzy memory, seem closer to the Alice in Wonderland rules governing the quantum world than to the cut-and-dried reality that classical physics suggests. Discovering a quantum portal within every neuron in your head might be the ultimate trip through the looking glass.

Jan 142009
 



Kωνσταντίνα, δεν είσαι μόνη



Συγκλονισμένες από τη δολοφονική επίθεση με οξύ σε βάρος της Κωνσταντίνας Κούνεβα, αισθανόμαστε την ανάγκη να ενώσουμε τη φωνή μας με εκείνη του σωματείου της, της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού, προκειμένου να απαιτήσουμε να σπάσει επιτέλους το φράγμα της σιωπής που καλύπτει την ίδια την αδιανόητη εγκληματική ενέργεια και τους άμεσους αυτουργούς της όσο και εκείνους, ανθρώπους και μηχανισμούς, που τους όπλισαν το χέρι.




Μέσα από το λόγο των γυναικών αυτών, το λόγο της ίδιας της Κωνσταντίνας, προκαλείται ένα πρώτο ρήγμα στο φράγμα της σιωπής, αρχίζει να γίνεται ορατό το αόρατο, να διατυπώνεται το ανείπωτο. Και, ταυτόχρονα, γίνεται αντιληπτό το μέγεθος της συνενοχής μιας κοινωνίας που εθίζεται, χρόνια τώρα, να αντλεί οφέλη από την υπερεκμετάλλευση της γυναικείας, μεταναστευτικής κατά κύριο λόγο, εργασίας χωρίς να αναρ
ωτιέται για το μερίδιο της ατομικής ευθύνης στις γενικευμένες συλλογικές συμπεριφορές.

Είναι βέβαιο ότι η Κωνσταντίνα Κούνεβα κλήθηκε να πληρώσει το τίμημα για το κουράγιο της να μπει μπροστά και να διεκδικήσει αυτή, μια μετανάστρια, στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα για την ίδια και τις συναδέλφους της. Με έκδηλες τις αρχαϊκές όσο και σεξιστικές αναφορές του, ο πρωτοφανής τρόπος της «τιμωρίας» της παραπέμπει σε έναν σκοτεινό κόσμο ασύλληπτης αγριότητας, οι άγραφοι νόμοι του οποίου επιβάλλουν τον κυριολεκτικό αφανισμό του προσώπου και το πνίξιμο της φωνής της γυναίκας που τόλμησε να απειθαρχήσει. Και στο σημείο αυτό, οι ευθύνες των εμπλεκόμενων δημόσιων υπηρεσιών αλλά και των επίσημων συνδικαλιστικών φορέων είναι ανυπολόγιστες.



Τι κι αν η Κωνσταντίνα και το σωματείο των καθαριστριών δεν σταμάτησαν τα τελευταία χρόνια να καταγγέλλουν απίστευτες παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας, μαφιόζικες εργοδοτικές πρακτικές, απόλυτη αδράνεια των ελεγκτικών μηχανισμών; Το προσοδοφόρο για τους επιτήδειους σύστημα των εργολαβιών εξαπλώθηκε (και) στον δημόσιο τομέα επιβάλλοντας ένα καθεστώς απόλυτης αυθαιρεσίας, το οποίο συνεχίζει να χλευάζει κάθε έννοια εργατικού δικαίου. Έχοντας εξασφαλίσει τη σιωπηρή συναίνεση των αρμοδίων, οι εργολάβοι ανέπτυξαν έτσι ένα σύστημα που τους επιτρέπει να μην κολλούν τα απαραίτητα ένσημα, να μην πληρώνουν υπερωρίες και να δηλώνουν πλασματικές ώρες, να υποχρεώνουν τις εργαζόμενες να υπογράφουν για αποδοχές που δεν εισέπραξαν και λευκά χαρτιά για την περίπτωση απόλυσής τους, να τις απειλούν με το παραμικρό με απόλυση ή με ένταξη στη «μαύρη λίστα», να στήνουν εργοδοτικά σωματεία…

Στο δουλοκτητικό αυτό καθεστώς αντιστάθηκε η Κωνσταντίνα. Στην εργοδοτική ασυδοσία, αλλά και στη συνένοχη κρατική αδιαφορία και τη βολική συνδικαλιστική ανοχή που την έκαναν δυνατή. Το ελάχιστο χρέος προς τη θαυμαστή αυτή γυναίκα, που δίνει ακόμη τη μάχη της ζωής στον Ευαγγελισμό, είναι να απαιτήσουμε να αποκαλυφθούν άμεσα και να τιμωρηθούν οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της δολοφονικής επίθεσης εναντίον της και, αλληλέγγυες με τις γυναίκες του σωματείου της, να κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να δοθεί ένα τέλος στις απαράδεκτες συνθήκες που συνιστούν την εργασιακή τους καθημερινότητα.

Κάλεσμα για τη συγκρότηση Επιτροπής Αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΦΑΛΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

Ύστερα από την εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον ειδικό φρουρό της αστυνομίας, που έδειξε μέχρι πού μπορεί να φτάσει ο κρατικός αυταρχισμός, η άγρια δολοφονική επίθεση με καυστικό οξύ ενάντια στη συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα, στις 22 Δεκεμβρίου 08, έδειξε μέχρι πού μπορεί να φτάσει η εργοδοτική τρομοκρατία.

Η Κωνσταντίνα Κούνεβα, γενική γραμματέας της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού (ΠΕΚΟΠ) θεωρήθηκε επικίνδυνη από την εργοδοσία, γιατί βρίσκεται στη διοίκηση ενός σωματείου ταξικού, μαχητικού, που έχει αγκαλιάσει Έλληνες και Ελληνίδες μαζί με μετανάστες και μετανάστριες και που διεκδικεί χωρίς συμβιβασμούς τα δικαιώματά τους. Από την ημέρα εκείνη και μέχρι σήμερα, νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση σε μονάδα εντατικής θεραπείας στον «Ευαγγελισμό».

Είναι η ώρα που πρέπει να εκφραστεί το πιο πλατύ κίνημα αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και στο σωματείο της, μέσα από πολύπλευρες δράσεις, με στόχους:

· Την αλληλεγγύη στην ίδια την Κωνσταντίνα, αλλά και στο σωματείο της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και οικιακού Προσωπικού

· Την αποκάλυψη και παραδειγματική τιμωρία των ενόχων της δολοφονικής απόπειρας. · Την κατάργηση του συστήματος των υπεργολαβιών στο δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, που έχει δημιουργήσει έναν πολυπληθή «στρατό» επισφαλώς απασχολούμενων, έναν εργασιακό μεσαίωνα και μια εργοδοσία με μαφιόζικα χαρακτηριστικά. Εξασφάλιση σταθερής εργασίας όσων εργάζονται σήμερα στις υπεργολαβίες.

· Το άνοιγμα του μεγάλου ζητήματος της επισφάλειας στην εργασία, που πλέον αφορά ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της εργατικής τάξης στην Ελλάδα και διεθνώς, και βέβαια κατεξοχήν τις μετανάστριες και γυναίκες – όπως η Κωνσταντίνα Κούνεβα.

· Την υποστήριξη συνδικαλιστικής οργάνωσης νέων στρωμάτων εργαζομένων είτε στα υπάρχοντα συνδικάτα είτε με τη δημιουργία νέων.

Με συστηματική αντιπληροφόρηση, δράσεις σε όλους τους κοινωνικούς χώρους (ιδιαίτερα τους εργατικούς και τους νεολαιίστικους, αλλά και τις γειτονιές), νομική υποστήριξη, οικονομική ενίσχυση, διεθνή αλληλεγγύη κ.λπ., μπορούμε και πρέπει να κάνουμε το τραγικό αυτό γεγονός μια αρχή συνολικότερα κοινωνικής αντεπίθεσης στην εργοδοτική τρομοκρατία και τον εργασιακό μεσαίωνα της επισφάλειας.

Μια τέτοια καμπάνια μπορεί και πρέπει να την αναλάβει μια πλατιά ενωτική και χωρίς αποκλεισμούς επιτροπή αλληλεγγύης, στην οποία έχουν θέση συνδικάτα, συνδικαλιστές/τριες και εργαζόμενοι/ες έλληνες και μετανάστες/τριες ιδιαίτερα από τους χώρους που πλήττονται από την επισφάλεια, αλλά επίσης και φοιτητές, μαθητές και νεολαίοι, δικηγόροι και διανοούμενοι, κοινωνικές και γυναικείες οργανώσεις και κινήματα καθώς και κάθε λογής πολιτικές και άλλες συλλογικότητες…

Καθώς η εργοδοτική τρομοκρατία και η επισφάλεια είναι το οδυνηρό παρόν για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους και εργαζόμενες, Έλληνες και μετανάστες, αλλά και το αύριο των σημερινών νέων που εξεγείρονται ενάντια στην κρατική τρομοκρατία και την κλοπή των δικαιωμάτων τους και του μέλλοντός τους, η εργοδοτική δολοφονική επίθεση στην Κωσταντίνα Κούνεβα και στο συνδικάτο της μας αφορά όλους και όλες.

Καλούμε λοιπόν για τη συγκρότηση μιας τέτοιας πλατιάς ενωτικής επιτροπής αλληλεγγύης την Παρασκευή 16 Ιανουαρίου στην αίθουσα της ΟΤΟΕ, Βησσαρίωνος 6, 4ος όροφος, 4.30 π.μ. Παράλληλα ξεκαθαρίζουμε από τώρα ότι η πλατιά ενωτική επιτροπή αλληλεγγύης που δημιουργούμε, είναι πρόθυμη και θεωρεί καθήκον της να συνεργαστεί με όλες τις ανάλογες συλλογικότητες που ήδη υπάρχουν και αυτές που θα δημιουργηθούν, πανελλαδικά, επειδή θεωρούμε ότι απαιτείται η ενότητα στη δράση χωρίς κανέναν αποκλεισμό για να αναδειχτεί στην κοινωνία όπως αξίζει το ζήτημα της επισφαλούς εργασίας και για να είναι αποτελεσματική η δράση.

Πρωτοβουλία για τη συγκρότηση επιτροπής αλληλεγγύης στην Κ.Κούνεβα

Πρόσωπα που καλούν:

  • Νίκος Μαλίνογλου, μέλος Δ.Σ. Σισμανόγλειου
  • Εύη Κατάνη, πρόεδρος σωμ. εργαζομένων ΠΕΡΙΒΟΛΑΚΙ
  • Μάρκος Μπασιούκας, συνδικαλιστής ΟΛΜΕ
  • Δέσποινα Σπανού, Γενικό Συμβούλιο ΑΔΕΔΥ
  • Αλέκος Καλύβης, αντιπρόεδρος ΓΣΕΕ
  • Ζωή Γεωργίου, Γεν. Γραμματέας Σωματείου ΑΣΠΡΟΦΟΣ, μέλος διοίκησης ΕΚΕΔΑ
  • Δημήτρης Στρατούλης, συνδικαλιστής ΟΤΕ
  • Σόνια Μητραλιά, Παγκόσμια Πορεία Γυναικών (ελληνικό δίκτυο)
  • Δικαίος Ψυκάκος, πρόεδρος Σωμ. Συμβασιούχων ΕΛΤΑ
  • Σίσσυ Βωβού, Δίκτυο Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ
  • Αντώνης Καραβάς, Σωματείο Εργαζομένων Ερυθρού
  • Γιώτα Λαζαροπούλου, Φόρουμ Ενοικιαζομένων Εργαζομένων
  • Χρήστος Γιαμπουράνης, Σωματείο εργαζομένων ταχυμεταφορές
  • Λορέτα Μακόλι, Ένωση Αφρικανών Γυναικών
  • Δήμητρα Μάλλιου, Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών
  • Ελθίνα Αγγελοπούλου, Δημοτική Σύμβουλος Ανοιχτής Πόλης
  • Ελισάβετ Λούντου, Φοιτήτρια Παντείου, Αντί της Σιωπής
  • Σταυρούλα Συράκου, Μέλος Κ.Σ. Νεολαία Συνασπισμού
  • Σοφία Λυμπεροπούλου, ωρομίσθια καθηγήτρια
  • Γερασιμος Σπαθής, Πανεπιστημιακός
  • Ηλίας Βρεττάκος, αντιπρόεδρος ΑΔΕΔΥ
  • Γιώργος Γαβρίλης, μέλος διοίκησης ΓΣΕΕ
  • Βασιλόπουλος Θάνος Γεν. Γραμματέας Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων
  • Λία Φράγκου μέλος προεδρίου Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων
  • Γρηγόρης Καλομοίρης αντιπρόεδρος ΟΛΜΕ
  • Στάθης Τραχανατζής, πρόεδρος Σωματείου RILKEN
  • Αποστόλης Κωσταντής μέλος Δ.Σ. Σωματείου Ευαγγελισμού
  • Γιώργος Μανιάτης, Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών

Jan 112009
 

Θαυμάζω τους ανθρώπους της πρώτης γραμμής. Οι άνθρωποι που διαλέγουν να πάνε στην πρώτη γραμμή, να στηρίξουν, να βοηθήσουν. Η Ελίνα Πελεκάνου είναι στα Ιεροσόλυμα, με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, περιμένοντας την άδεια για να μπει στη Γάζα με την ομάδα της. Της έστειλα sms εχθές, βλέποντας τις ειδήσεις, ‘να προσέχεις’. Με τις ευχές όλων μας εδώ Ελίνα. Σε έχουμε στο νου μας…

Το blog της Ελίνας, στο site των Γιατρών Χωρίς Σύνορα…





Πηγή: Γιατροί Χωρίς Σύνορα

Γάζα: «Η προσωρινή εκεχειρία δεν έχει αλλάξει τίποτα»

09.01.09

Μαρτυρία Η Τζέσικα Πουράζ, συντονίστρια της παρέμβασης των ΓΧΣ στη Γάζα, εξηγεί ότι η κατάσταση στην περιοχή παραμένει η ίδια. Λόγω των συνθηκών ασφαλείας, οι ιατρικές ομάδες και οι εργαζόμενοι στις ανθρωπιστικές οργανώσεις ακόμα δεν μπορούν να προσφέρουν βοήθεια στον πληθυσμό της περιοχής που δεν έχει μέρος να καταφύγει.

«Είναι ακόμα εξαιρετικά επικίνδυνο να μετακινηθεί κανείς, καθώς συνεχίζονται ασταμάτητα οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί. Τα ασθενοφόρα δεν έχουν πάρει την άδεια να περάσουν πίσω από τα τανκς για να αναζητήσουν και να περισυλλέξουν τους τραυματίες. Οι περισσότεροι από τους τραυματίες που φτάνουν σε κάποιο νοσοκομείο είναι σοβαρά τραυματισμένοι. Οι υπόλοιποι που παραμένουν στα σπίτια τους, περιμένουν να τελειώσουν οι συγκρούσεις για να μπορέσουν να αναζητήσουν περίθαλψη.

Η προσωρινή εκεχειρία δεν έχει αλλάξει τίποτα. Επηρεάζει μόνο την πόλη της Γάζας, όχι τις αστικές περιοχές στα προάστια. Τα τανκς έχουν αρχίσει να επιστρέφουν σε αυτές τις περιοχές, όπως για παράδειγμα τις γειτονιές της Μπέιτ Λαχία, Μπέιτ Χανούν, Σιτζάγια και Ζεϊτούν. Σκεπτόμενοι τον ολοένα και αυξανόμενο αριθμό των αμάχων που έχουν τραυματιστεί, σε αυτές τις γειτονιές θα έπρεπε να πάμε για να τους βρούμε. Μην απατάστε όμως – η εκεχειρία δεν βοηθάει τους εργαζόμενους στις ανθρωπιστικές οργανώσεις να κάνουν τη δουλειά τους ή να βοηθήσουν τους κατοίκους να φτάσουν στα νοσοκομεία. Μπορεί να βρισκόμαστε στη Γάζα, στο κέντρο των εξελίξεων, αλλά δεν μπορούμε ούτε να φτάσουμε στους ασθενείς ούτε και να κάνουμε τη δουλειά μας αποτελεσματικά. Υπάρχει πραγματικό πρόβλημα εδώ. Είναι αναγκαίο να έχουμε πρόσβαση στους τραυματίες και οι τραυματίες είναι αναγκαίο να μπορούν να φτάσουν στα νοσοκομεία. Είναι αναγκαίο να μπορούμε να μεταφέρουμε ιατροφαρμακευτικά υλικά, που δεν είναι αρκετά γιατί δεν μπορούν να μετακινηθούν ελεύθερα τα φορτηγά.

— Ανταποκρινόμενοι σε συγκεκριμένες ιατρικές ελλείψεις

Παρέχουμε ιατροφαρμακευτικό υλικό στα νοσοκομεία. Το ιατρικό μας προσωπικό περιθάλπει τους τραυματίες και τους ασθενείς που μένουν στις περιοχές κοντά σε αυτά τα νοσοκομεία, καθώς είναι πολύ επικίνδυνο για τους ίδιους να μετακινηθούν. Οι νοσοκομειακές δομές λειτουργούν με ειδικευμένο προσωπικό. Από τις 27 Δεκεμβρίου ως τις 5 Ιανουαρίου, το νοσοκομείο Αλ Σίφα πραγματοποίησε περισσότερες από 300 χειρουργικές επεμβάσεις, κυρίως ακρωτηριασμούς, όλες δύσκολές επεμβάσεις. Υπάρχει έλλειψη ειδικευμένων χειρουργών. Μία ομάδα των ΓΧΣ που περιλαμβάνει και έναν αγγειακό χειρουργό αναμένεται να φτάσει στην περιοχή – αν βέβαια τα καταφέρει να μπει στη Γάζα. Αυτή η ειδικότητα είναι πολύ σημαντική, όταν έχεις να αντιμετωπίσεις τραυματίες που αιμορραγούν σοβαρά. Υπάρχει έλλειψη χώρου στη μονάδα εντατικής θεραπείας, αλλά προσπαθούμε να κανονίσουμε την αποστολή φουσκωτών σκηνών, έτσι ώστε να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε μία μονάδα εντατικής θεραπείας και δύο αίθουσες χειρουργείου. Αν έχουμε πρόσβαση, έχουμε τα απαραίτητα μέσα για να προσφέρουμε ιατρική βοήθεια.

— Μία ανθρώπινη καταστροφή

Μία ανθρώπινη καταστροφή εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Συνήθως, όταν μία χώρα βρίσκεται σε πόλεμο, οι άμαχοι τρέπονται σε φυγή. Ωστόσο, στη Γάζα κανείς δε φεύγει. Η Γάζα έχει τη μεγαλύτερη συγκέντρωση και πυκνότητα πληθυσμού στον κόσμο και οι κάτοικοι της περιοχής δεν έχουν πού να πάνε. Οι άνθρωποι ζουν σε μία συνεχή κατάσταση τρόμου και θέλουν μόνο ένα πράγμα: να σταματήσουν όλα αυτά. Δεν μπορούν να κοιμηθούν. Κάθε φορά που πέφτουν για ύπνο, δεν ξέρουν αν το πρωί το σπίτι θα είναι ακόμα στη θέση του. Κάποιες οικογένειες έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους, είτε γιατί πλησιάζουν τα τανκς, είτε γιατί τα σπίτια τους έχουν καταστραφεί ολοσχερώς. Προσπαθούν να βρουν καταφύγιο σε σχολεία, όπου μπορούν, αλλά σήμερα στη Γάζα δεν υπάρχει κανένα ασφαλές μέρος. Οι βομβαρδισμοί είναι αδιάκοποι. Δεν υπάρχει ηλεκτρισμός. Τα νοσοκομεία εξαρτώνται από ηλεκτρικές γεννήτριες.

— Έλλειψη τροφίμων και βασικών αγαθών πρώτης ανάγκης

Υπάρχουν επίσης ελλείψεις σε τρόφιμα. Μπροστά από τους φούρνους σχηματίζονται τεράστιες ουρές. Πριν από τον πόλεμο, ένα εκατομμύριο άνθρωποι, από το συνολικό πληθυσμό του 1,5 εκατομμυρίου, λάμβαναν βοήθεια σε τρόφιμα. Σήμερα, οι ανάγκες προφανώς έχουν αυξηθεί, αλλά η πρόσβαση δεν είναι επαρκής. Τα φορτηγά δεν μπορούν πια να μετακινούνται με ασφάλεια και οι κάτοικοι δεν μπορούν να φτάσουν στα κέντρα διανομής. Οι άνθρωποι που έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους έχουν ανάγκη για πόσιμο νερό και βασικά αγαθά πρώτης ανάγκης, όπως στρώματα και κουβέρτες, όλα αυτά τα πράγματα που είναι αναγκαία για την επιβίωσή τους. Το χειρότερο από όλα είναι ότι εμείς οι εργαζόμενοι στις ανθρωπιστικές οργανώσεις βρισκόμαστε εδώ αλλά δεν μπορούμε να βοηθήσουμε».

Jan 092009
 

Ο Joe Goodbread , ψυχοθεραπευτής και ερευνητής, μιλάει στο Madness Radio για την 25ετη εμπειρία του δουλειάς με ακραίες καταστάσεις συνείδησης, χρησιμοποιώντας την προσέγγιση του Process Work. Περιγράφει πως μπορεί να αφουγκραστεί κανείς το νόημα πίσω από μια εμπειρία, και να βοηθήσει κάποιον να ‘ξεδιπλώσει’ αυτές τις καταστάσεις συνείδησης. Ο Joe Goodbread είναι συγγραφέας των βιβλίων ‘The Dreambody Toolkit’ και ‘Radical Intercourse’.



Ακούστε τη συνέντευξη του Joe Goodbread εδώ…




H Bogna Szymkiewicz, ψυχοθεραπεύτρια από την Βαρσοβία, μιλάει στο Madness Radio για τις ‘τραυματισμένες καταστάσεις συνείδησης’, δηλαδή τις σωματικές και νοητικές διεργασίες που ενεργοποιούνται με το τραύμα, τους τρόπους που το τραύμα επηρεάζει τις σχέσεις μας, και τρόπους αντιμετώπισης.

Ακούστε τη συνέντευξη της Bogna Szymkiewicz εδώ…

Jan 082009
 


Parents Circle – Families Forum
Μια οργάνωση, που αποτελείται από εκατοντάδες οικογένειες Παλαιστινίων και Ισραηλινών, θύματα και των δυο πλευρών της σύρραξης στη Μέση Ανατολή. Επισκεφτείτε το site τους, διαβάστε τις προσωπικές ιστορίες. Η δουλειά που κάνουν, γίνεται και στο Ισραήλ και στην Παλαιστίνη, αγγίζοντας και τις δυο κοινότητες. Ενδεικτικές οι δύο που βάζω εδώ, στο site τους θα βρείτε κι άλλες πολλές…

Osama Abu Ayash

To all who are interested, my name is Osama Taleb Abed El Magid Abu Ayash. I was born and live in the village Beit Omar – Hebron. I was born on 11/02/1966, had a usual childhood and went to Primary school in the village. I learned to read and write and many other things about life. I got to know my relatives and my mother’s family who come from Nablus (Shechem). I came to know my country, my national home Palestine.

When I was eight years old I learned that my father did only light work as he had a heart condition as a result of having lost his father in the war on 12/05/1948 on our land in Etzion together with two of his uncle’s children and six fighters from the village.

My father told me of the pain and bitterness he felt after his father had fallen and the land was occupied by the Jews. He told me about the occupation of all of Palestine, about the ‘48 war and the ’67 war. I was then one year old and he carried me and walked with my mother, my grandmother, and me to the cave, which existed on the land owned by us in the name of Abu Ayash. The cave exists till today. My father was sickly and I was always worried that I would lose him. I loved him very much and could not imagine a situation that I would have to live without him.

I was 9 years old in 1975 when my father had a second stroke, which left him partially paralyzed. Life became unbearable and my father’s imminent death was closer than ever according to the doctors. I remained at school and worked after school with my mother on the land. We had many different fruit trees and we sold the fruit for our livelihood. My mother began to work at home on a manual-weaving machine and the burden of upkeep of our large family was hers alone. The burden was heavy. Our family consisted of our father and mother, 5 sons and 3 daughters. I am the eldest. Our standard of living went from bad to worse until we barely had bread to eat due to the expenses on treatments that my father needed. He died in 1982. He was born in 1922. I was seventeen in the eleventh grade so I left school and started to work in difficult jobs such as driving a tractor and such like. With my salary we bought a new electric weaving machine and then I went back to school and continued working. I continued to study and worked as a plasterer. I obtained a diploma in psychology but did not work in that profession.

Life was not easy. Everything was difficult because the occupation did not leave me in peace. I was arrested three times, the last time in 1990, an event I remember well and will never forget because the investigators invented all sorts of ways and means to hurt me mentally and physically. The methods used were: to leave me naked, put me into a small cupboard, they used electricity, hot and freezing water, tied my hands and feet whilst I was standing, not letting me go to the bathroom so I dirtied myself. The suspected me of having taken part in shots that were fired on a settlers’ bus on the way to Hebron. The perpetrators were apprehended and I was released and the investigator apologized to me for the torture I had been through. I did not belong to any political organization and did not participate in resistance to the occupation. I was investigated simply because I was busy trying to feed my large family. I started to take an interest in the Fatah movement after they chose the path of Oslo and peace .

I got married in 1992. My wife is from a simple and good family from Nablus consisting of 6 sons and 4 daughters. One brother, Louis, was wounded by a dumdum which burst in his breast when he and his sister, my wife, were watching the soldiers from the window of their house. He was 10 when he was wounded in 1988. My wife’s eldest brother was not present at our wedding as he was imprisoned for four years. He was released a year later. A second brother, Kamal, was 20 years old when he fell on 6.4.2002.

Kamal’s story and his joining the resistance in Nablus began when he was 18 and worked for a garage not far from his home. He used to walk to work and one day on the way home Israeli soldiers stopped him and checked and interrogated him. They asked for his I.D.’ asked where he had come from and what his destination was and he answered. One soldier asked: “why are you laughing? And he answered: I am not laughing. I just have a smiling face. He soldier insisted, you are laughing at me and besides what is all the black stuff on your hands, were you preparing a bomb or a belt? No, Kamal answered, it is dirt caused by my work at the garage. You can come to the garage and see. The soldiers starting beating him with their hands and feet and their guns until he fell on the road. They left him bleeding and went on their way.

Kamal did not die but he was badly wounded and lost a lot of blood from his ear. Eyewitnesses and passers by took him to the hospital in Nablus where he told his family and friends what had happened and what he thought about it. He decided to take his revenge on these soldiers even if it would cost him his life. He said to his friends that he has a job, and he has money with which he will buy a gun, that he will search for the soldiers and take revenge. He felt that he would never forget their villainous faces.

Kamal was released from hospital and did what he threatened to do. He bought a gun and started looking for the soldiers. Everyone knows that the soldiers are rotated and Kamal did not find the same soldiers. He did not shoot at other soldiers even after a year of carrying a gun. However, because he was armed he became a wanted man by the Israeli forces who had heard that he was armed from collaborators. Kamal was wanted until he was slain on 6/4/2002 when he was 20. He was killed but they did not succeed in disarming him. Tayseer, his brother aged 19 inherited the gun and he decided to revenge his brother, Kamal. Tayseer fell a year later for the same reason and by the same method.

The importance of the above story is what happened to my wife after she lost her brother Tayseer on 1/5/2003. On that day I was working on a cement truck. Shaab, also my wife’s brother, called me and told me what had happened to Tayseer and requested me to bring my wife to Nablus but to tell her that Tayseer was badly wounded and not that he was killed for fear that she will collapse on hearing the bad news. I immediately returned home and found her crying because someone had told her that Tayseer was wounded. I took our four daughters to my mother’s house and we left for Nablus. The journey was difficult because of the curfew, the checkpoints and the obstructions. It took us 10 hours to get to Nablus as opposed to 2 hours normally. We transferred from vehicle to vehicle and walked until we reached the family home. We saw lots of people milling around the house and my wife felt at once that Tayseer was not wounded but was dead. Tayasir’s body was still in cold storage in the hospital. My wife broke down completely and we called a doctor who gave her a tranquilizer and other pills but she insisted on seeing her brother. In the hospital she saw her dearest and best loved brother for the last time. On the following day we took the body from the cold storage to be buried. We stayed one more day and returned, with the same difficulties, to Beit Omar.

At home the real problem began. The tranquilizers had lost their effect and Antisar, became befuddled, screamed, cried and called for Kamal and Tayseer. She began to act wildly. Our little girls saw their mother’s behavior and also started shouting and crying. We again called a doctor to give her more tranquilizers. I left my job and stayed with her because she was in a very bad state. The social worker was no help. As I had stopped working and we had no money our lives became very difficult since here in Palestine there is no one to help the numerous victims. A few months later, my wife’s condition improved and I wanted to take her out in the car for a drive.

Outside I saw an Israeli car parked nearby the house of my sister and her husband Razi. I asked who the visitors were. When I heard that they were Jews I said to Razi: how can you bring home Jews who killed your brother, have you forgotten his blood? He told me that his visitors had lost dear ones in a terrorist attack. Please, he said, they are here enter and speak to them. If they don’t find favor in your eyes you can leave. I said that I will not leave and it is they who will go and not return. However, when I entered I met someone by the name of Rami Elchanan who respectfully stood to greet me. He shook my hand. I felt as though he was about to kiss me. I asked: what he is you doing here? Aren’t you afraid? He said: aren’t we all human beings? He started to tell me how he had lost his beloved daughter and how much he missed her. He encouraged me to speak about our pain. He told me that he recognizes the Palestinian pain and feels that it is imperative that a Palestinian state be established. It is necessary to put a stop to the occupation. He told me that he is working to that end with the Forum of bereaved families both Palestinian and Israeli. Rami spoke about the Forum, its members, objectives and activities. His words were strong and convincing. I also told him about our loss. He invited us to join the Forum, to become members. I said I would join but that my wife is in a bad state. I agreed to become a member of the Forum at that moment. Later I told my wife about the meeting with Rami and told her that there are Israeli families who suffer and cry when they lose their dear ones. She did not believe me and said they are murderers and don’t cry but let the Palestinians cry.

In time I got to know about the Forum more thoroughly and believed in their message. I was invited to participate in a conference under the heading; Conciliation. The participants were from Israel and Jordan, people who had chosen the path of Peace. I persuaded my wife to join me and my sister and her husband, Razi, also accompanied us. There we met additional bereaved families. My wife was amazed to see Salma the Israeli Druze who lost her brother and two sons who were serving in Zahal and were killed in Lebanon.

On the second day of the conference, my wife Antisar wandered amongst the participants chatting to them in English. When we met at the end of the day, she told me she had spoken to bereaved Israeli families and heard their stories. She felt, for sure, that the pain was the same pain, the suffering the same suffering, and the tears the same tears with the same salty taste. I couldn’t believe that this was my wife talking in this vein. She asked how could she become a member of the Forum. She did not know that I had become a member from the first meeting in Raz’i’s house and I explained that I was unable to tell her at the time because of the difficult state she was in. Thus we both became members of the Bereaved Families’ Forum. My wife succeeded in enlisting her parents, brothers and sisters as well as tens of bereaved families in Nablus as members of the Forum.

This is my personal story and I pray to God that we will be able to pass on the message of the Forum, to prevent bereavement that the nations of the area are suffering from, and to solve the Israeli-Palestinian conflict in the manner which we believe in and will reach an agreement which honors the national rights of both sides.

Your brother,
With high hopes,
Osama Abu Ayash

Robi Damelin

I came to Israel from South Africa in 1967; I came as a volunteer after the Six Day War, thinking I’d be here for about six months. I really wanted to leave South Africa because I’d been active in the anti-apartheid movement and it was getting very pressured and ugly. I actually wanted to live in the States, then I came here and I’ve had this sort of love-hate relationship with this country ever since. I went to a Hebrew language program, got married and had two kids, worked for the Jerusalem Post, and then with immigrants to help them find employment. After I got divorced I came to live in Tel Aviv.

I brought up my children in a very tolerant and loving liberal way; David and Eran, it was kind of like a triangle– the three of us. David went to the Thelma Yellin School of the Arts because he was a very gifted musician. Out of his whole class he was probably the only one who went to the army. I was really surprised when he chose that, but I think you can’t take responsibility for somebody else’s life, even if it is your child. Even in his regular army service David was torn because he didn’t want to serve in the Occupied Territories. He became an officer and was called to go to Hebron. He was in a terrible quandary and came to me and said, “What the hell am I going to do? I don’t want to be there.” I said, “If you want to go to jail I’ll support you, but are you going to make a difference if you go to jail” Because basically, if he were sent to jail, when he got out they’d put him somewhere else [in the Occupied Territories]. It’s a never-ending story. If it would have created a huge noise then maybe that would have been the right choice; but you can also go [to your military post] and lead by example, by treating people around you with respect.

I saw the scars in both of my children after serving the military, from having to be in the first intifada. They grew up in a home that never made any fuss over one’s creed or color; we just liked people. All through this army service that was what happened all the time [debating whether to serve in the Territories], and then this group was formed of officers that did not want to serve in the Occupied Territories and David joined and went to all the demonstrations; he was also part of the peace movement.

After the army David went to Tel Aviv University and studied philosophy and psychology and then started to do his Masters in Philosophy of Education. He was teaching philosophy at a pre-military program for potential social leaders and he was also teaching at Tel Aviv University. Then he got called up for miluim and the whole issue came up again: he doesn’t want to go, if he goes he doesn’t want to serve in the Occupied Territories. If he doesn’t go he’s letting his soldiers down, what kind of example is it for these kids who are going to be inducted into the army in two months, if he goes he would treat anybody, any Palestinian, with respect, and so would his soldiers by his example. I said, “Maybe you are setting a good example [by refusing to go]” and he said, “I can’t let my soldiers down and if I don’t go someone else will and will do terrible things.” I keep telling everybody that there isn’t really black and white.

David went to his reserve service and I was filled with a terrible premonition, of fear I suppose. He called me on that Saturday and said, “I have done everything to protect us. You know I love my life, but this is a terrible place, I feel like a sitting duck.” He never shared that kind of stuff with me, ever. My kids never told me what they were doing in the army. They always told me ridiculous stories thinking that I was going believe them. The next morning I got up very early and ran to work hours before I had to be there. I didn’t want to be at home, I had a very restless feeling.

David was killed by a sniper, along with nine other people. They were at a checkpoint, a political checkpoint, near Ofra. Two days after he was killed it was pulled down; they removed the checkpoint. I suppose all of my life I spoke about coexistence and tolerance. That must be ingrained in me because one of the first things I said is, “You may not kill anybody in the name of my child.” I suppose that’s quite unusual, an expected reaction to that kind of news.

It is impossible to describe what it is to lose a child. Your whole life is totally changed forever. It’s not that I’m not the same person I was. I’m the same person with a lot of pain. Wherever I go, I carry this with me. You try to run away at the beginning, but you can’t. I went overseas. I went to India, I came back again, but it just goes with you wherever you go. I had a PR office and I was working with National Geographic and the History Channel and food and wine and all the good things in life, as well as with coexistence projects with Palestinian-Israeli citizens. I wasn’t particularly politically involved, it was much more on a social level: animal welfare, children, coexistence projects. I always did a lot of volunteer work; I put a lot into those kinds of things, it’s always been a part of who I am. But my work began to lose all joy for me. My priorities changed completely. To sit in a meeting and decide whether a wine should be marketed in one way or another became totally irrelevant to me; I couldn’t bear it. I was just very lucky, I had wonderful girls working with me in the office and they really ran the office for me for a year until I decided I couldn’t bear it anymore, and I closed the office.

Yitzhak Frankenthal had come to speak to me; he was the founder of the Bereaved Families Forum. I wasn’t sure that was the path I wanted to take, but I went to a seminar. There were a lot of Israelis and Palestinians from the group there and I didn’t really feel convinced yet. But the more time went by the more I wanted to work somewhere to make a difference. It was the beginning of understanding how not to be patronizing; that’s a really easy trap to fall into in this kind of work– “I know what’s best for the Palestinians, let me tell them what to do.” It took me time to understand, to look at the differences in temperament, in culture, in all these things, to be much less judgmental than I’d always been. I think David was a much more tolerant person than I am, or a less judgmental person. I learned a lot of lessons from him, and the pain created a space in me that was less egocentric– that I know what’s best for everybody.

David was killed on March 3rd 2002, on October 2004 the sniper who killed David was caught, which for me was a huge step. That was really the test. Do I actually mean what I’m saying or am I just saying it because… that’s the test of whether I really have integrity in the work I’m doing. Do I really mean what I’m saying when I talk about reconciliation.

I wrote a letter to the family. It took me about four months to make the decision, many sleepless nights and a lot of searching inside myself about whether this is what I really mean. I wrote them a letter, which two of the Palestinians from our group delivered to the family. They promised to write me a letter. It will take time; these things take time, I’m waiting. It could take five years for them to do that. They will deliver the letter that I wrote to their son who is in jail. So in my own personal development, this was the big milestone for me.

When he was caught I didn’t feel anything; not satisfaction, except maybe satisfaction that he can’t do it to anybody else. There is no sense of revenge and I have never looked for that. These past years have been an incredible experience for me. I’ve learned such a lot for my own personal growth, apart from the work I’m doing, which is almost the reason I get up in the morning, actually. It’s something I feel almost duty-bound to be doing; it’s not a favor that I’m doing for anyone else but a personal mission almost. I know this works. I believe removing the stigma from each side and getting to know the person on the other side allows for a removal of fear, and a way to understand that a long-term reconciliation process is possible. That’s also based on my background as a South African person, seeing the miracle of South Africa and how that all happened and that it was actually possible.

On David’s grave there is a quotation by Khalil Gibran that says, “The whole earth is my birthplace and all humans are my brothers.”

The letter:

This for me is one of the most difficult letters I will ever have to write. My name is Robi Damelin, I am the mother of David who was killed by your son. I know he did not kill David because he was David, if he had known him he could never have done such a thing. David was 28 years old, he was a student at Tel-Aviv University doing his masters in the Philosophy of Education, David was part of the peace movement and did not want to serve in the occupied territories. He had a compassion for all people and understood the suffering of the Palestinians, he treated all around him with dignity. David was part of the movement of the Officers who did not want to serve in the occupied territories but nevertheless for many reasons he went to serve when he was called to the reserves.

What makes our children do what they do, they not understand the pain they are causing your son by now having to be in jail for many years and mine who I will never be able to hold and see again or see him married , or have a grandchild from him. I can not describe to you the pain I feel since his death and the pain of his brother and girl-friend, and all who knew and loved him.

All my life I have spent working for causes of co-existence, both in South Africa and here. After David was killed I started to look for a way to prevent other families both Israeli and Palestinian from suffering this dreadful loss. I was looking for a way to stop the cycle of violence, nothing for me is more sacred than human life, no revenge or hatred can ever bring my child back. After a year, I closed my office and joined the Parents Circle – Families Forum. We are a group of Israeli and Palestinian families who have all lost an immediate family member in the conflict. We are looking for ways to create a dialogue with a long term vision of reconciliation.

After your son was captured, I spent many sleepless nights thinking about what to do, should I ignore the whole thing, or will I be true to my integrity and to the work that I am doing and try to find a way for closure and reconciliation. This is not easy for anyone and I am just an ordinary person not a saint I have now come to the conclusion that I would like to try to find a way to reconcile. Maybe this is difficult for you to understand or believe, but I know that in my heart it is the only path that I can chose, for if what I say is what I mean it is the only way.

I understand that your son is considered a hero by many of the Palestinian people, he is considered to be a freedom fighter, fighting for justice and for an independent viable Palestinian state, but I also feel that if he understood that taking the life of another may not be the way and that if he understood the consequences of his act, he could see that a non-violent solution is the only way for both nations to live together in peace.

Our lives as two nations are so intertwined, each of us will have to give up on our dreams for the future of the children who are our responsibility.

I give this letter to people I love and trust to deliver, they will tell you of the work we are doing, and perhaps create in your hearts some hope for the future.

I do not know what your reaction will be, it is a risk for me, but I believe that you will understand, as it comes from the most honest part of me. I hope that you will show the letter to your son, and that maybe in the future we can meet.

Let us put an end to the killing and look for a way through mutual understanding and empathy to live a normal life, free of violence.

Robi Damelin.

Η δήλωση του PCFF για τον πόλεμο στη Γάζα:
μετάφραση από εδώ

“Για άλλη μια φορά ο νότος παγιδεύεται στο αιματοκύλισμα του πολέμου, δημιουργώντας ένα καινούργιο κύμα από οικογένειες που θρηνούν. Εκατοντάδες νεκροί και τραυματίες. Αυτοί οι άνθρωποι δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδιοι – όχι μόνο σωματικά – το τραύμα θα αφήσει το άσχημο σημάδι του. Ο Κύκλος των Γονέων – Φόρουμ Οικογενειών ( The Parents Circle – Families Forum) για την Ειρήνη και την Συμφιλίωση είναι πεπεισμένος ότι:
Η λύση στη σύγκρουση δεν θα έρθει από τη βία, αλλά από το διάλογο και την διαπραγμάτευση.
Μόνο μια αληθινή και διαρκής ειρήνη θα θεραπεύσει τον πόνο και των δυο κοινωνιών μας, και θα βάλει τέλος στις απώλειες, που είναι η συνέπειες του πολέμου.
Η συμφιλίωση ανάμεσα στους λαούς είναι η μόνη εγγύηση για ειρήνη που θα διαρκέσει.
Η συμφιλίωση είναι εφικτή, το αποδεικνύουμε κάθε μέρα με τη δουλειά μας στο Parents Circle – Families Forum, και προσφέρουμε τη δουλειά μας σαν παράδειγμα για όλους, με το σύνθημα ‘Αν εμείς μπορούμε, όλοι μπορούν.’


Jan 052009
 

Σήμερα ήρθε ένα ανώνυμο σχόλιο στο blog.

Ανώνυμος είπε…

Τώρα που είναι στην εντατική ο αστυνομικός, θα διαδηλώσετε υπέρ του δημοκράταροι; Δευτέρα, Ιανουάριος 05, 2009 2:18:00 μμ

Το δημοσιεύσαμε στην ανάρτηση που αντιστοιχούσε, αλλά θέλω να βάλω και μια επώνυμη απάντηση.

Ο φαύλος κύκλος της βίας είναι και τα δύο: και φαύλος και κύκλος. Αν δεν βρούμε τρόπο, σαν κοινωνία, να κάνουμε διάλογο, να ακούσουμε, να καταλάβουμε όλες τις πλευρές, καταδικαζόμαστε να νιώθουμε πόνο, να μην μπορούμε να τον εκφράσουμε, να παγιδευόμαστε σε δυναμικές εκδίκησης, και να συγκρίνουμε καταστροφές.

Δεν βοηθά αυτό. Η βία είναι βία, από όπου κι αν προέρχεται. Και όσο κι αν καταλαβαίνω τη δυναμική που δημιουργεί, ούτε την επικροτώ, ούτε τη δέχομαι σαν εργαλείο λύσης σε προβλήματα.

Η σημερινή απόπειρα δολοφονίας του νεαρού αστυνομικού των ΜΑΤ Διαμαντή Μαντζούνη, δεν είναι τίποτε περισσότερο από βούτυρο στο ψωμί, όσων μας θέλουν φοβισμένους, να μην αντιδράμε, να μην παίρνουμε πρωτοβουλίες, να μη βρίσκουμε δημιουργικότερες λύσεις. Τέτοιες ενέργειες αυξάνουν τις μετοχές του Διεθνούς Εμπορίου Φόβου και Τρομοκρατίας, δημιουργούν προϋποθέσεις για καταστολή δικαιωμάτων, και μας πάνε χρόνια πίσω… Ο διάλογος ευπρόσδεκτος. Προτιμώ τον επώνυμο διάλογο. Αλλά καταλαβαίνω και την ανάγκη για ανώνυμο.

‘Αν μπορούσαμε να διαβάσουμε τη μυστική ιστορία των εχθρών μας, θα βρίσκαμε μέσα σε κάθε άνθρωπο αρκετή λύπη και δυστυχία, ικανή να αφοπλίσει κάθε εχθρότητα’

Henry Wadsworth Longfellow (1807-1882), ποιητής και εκπαιδευτικός

Jan 042009
 

Israeli Palestinian Worldwork 2009
March 26-30, 2009 — Beit Jallah

Many of us feel that we can’t do much to change the world, that it is up to our leaders, and the most we can do is elect good leaders. However, each of us has within us incredible abilities and powers to facilitate world change, individually, and together. In this seminar, we will utilize Process Oriented Psychology techniques to explore our powers to facilitate change. We will discover our own unique gifts we bring to this work, and practice as either identified facilitators, participants, or participant facilitators. In groups we participate in, we have been taught to give our powers away to the identified leader.

In this seminar, we will explore how we can at any moment, anywhere, pick up our role as participant facilitator, and move towards the position that we are, each and every one of us acting alone and especially together, capable of changing the world. We will explore our inner direction and outer world changer using the arts as a path of conflict facilitation. The seminar will consist of Israelis, Palestinians, Process Work students from around the world, and interested others from many different countries, coming to support and be part of the process.

This seminar will focus on:

  • Art, creativity, and conflict resolution
  • Religion, spirituality, war and peacemaking
  • The basics of Worldwork methods of conflict facilitation
  • Earth based, indigenous, shamanistic methods of facilitation
  • Tools to break cycles of revenge
  • Working with trauma in ourselves, our loved ones, our clients, our community
  • The power of the participant facilitator
  • Creation of conflict facilitation teams


Facilitators

Dr. Najah Mansara, from the Palestinian Authority Territories. She is a facilitator, social activist, and trainer; has presented workshops in many different topics of her expertise, including the effects of the Israeli Palestinian conflict on children and families, and other aspects of working with trauma.

Gary Reiss LCSW, PhD, certified trainer in Process Oriented Psychology. He is the author of Beyond War and Peace in the Arab Israeli Conflict, and four other books. He has three new books coming out in 2009. Dr. Reiss has led conflict work groups in Israel with Israelis and Palestinians. Dr. Reiss has also worked with conflict between Orthodox and Secular Jews, and between different factions in the Druse community. He has worked in the Middle East for twelve years, and teaches Process Oriented Psychology worldwide.

Facilitation Team will consist of Diplomates in Process Work, Process Work students, and others.

Israeli Palestinian Worldwork 2009
March 26-30, 2009 — Beit Jallah
Seminar Fees: Until 15 February 2009: $400 (US $)
After 15 February 2009: $450 (US $)
Housing & Registration: The seminar will be at the Everest Hotel and Conference Center, offering full room and board at a reasonable price.

Contact Danny Lewis at dddannylew@gmail.com for price information and to reserve your space.

Jan 042009
 



Επίκαιρη η ταινία, παίζεται αυτές τις μέρες στον κινηματογράφο… «Βαλς με τον Μπασίρ», του Άρι Φόλμαν.

Τώρα που η ιστορία επαναλαμβάνεται στις οθόνες των τηλεοράσεων και των υπολογιστών μας. Πόσους ακόμα πολέμους θα δούμε ‘σε ζωντανή σύνδεση’ στις οθόνες μας, από τον καναπέ; Σκληρό. Άρχισε η εισβολή των χερσαίων δυνάμεων στη Γάζα χθες βράδυ. Έκτακτο δελτίο ειδήσεων στην τηλεόραση, με live link από την εισβολή. Πήρα τηλέφωνο δικό μου άνθρωπο, που δεν ζει στην Αθήνα. ‘Άρχισαν οι χερσαίες επιχειρήσεις’, είπα, ‘έχει έκτακτο δελτίο ειδήσεων’. Ξέσπασε σε λυγμούς, ξαφνιάστηκα. ‘Δεν θέλω να δω άλλον έναν πόλεμο live στην τηλεόραση!’ μου απάντησε μετά από λίγο. Ταράχτηκα… Έχει δίκιο… Πάμε να το συνηθίσουμε και αυτό… Και αυτό;