Dec 312008
 

Μέσα στις δύσκολες αυτές μέρες, μη ξεχνάς οτι αυτά που μας ενώνουν μπορεί να είναι δυνατότερα από αυτά που μας χωρίζουν. Ναι στη διαφωνία, ναι στη σύγκρουση, ναι στην αλλαγή όσων δεν λειτουργούν πια… Μπορεί να γίνει άραγε με τρόπο πιο δημιουργικό; Πιστεύω, ναι. Η σύγκρουση, από μόνη της, δεν είναι κακό πράγμα. Όταν δεν ξέρουμε να τη διαχειριστούμε, περνάμε το ‘κατώφλι βίας’, και πάμε για πόλεμο. Ελπίζω το 2009 να μας βρει σοφότερους, με μεγαλύτερη ικανότητα να καταλάβουμε τις απέναντι πλευρές, και με πιο δημιουργικές λύσεις…


(videonun linki icin tesekkurler Mehves!)
Dec 312008
 
(η φωτογραφία είναι από την Πλατεία Συντάγματος παραμονές Χριστουγέννων. Το πιο σουρεαλιστικό σκηνικό του κέντρου της Αθήνας: ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας φυλάνε το πλαστικό δέντρο)

Μια παρέα έφηβοι από την Αίγινα κυκλοφορούσε πριν λίγες μέρες στην αγορά του νησιού, τραγουδώντας τα δικά της «Αντι-κάλαντα». Χωρίς να δέχονται χρήματα για αυτά, απλά ζητώντας από τον κόσμο να τους ακούσει. Ευχαριστώ τον Άρη και την Αλεξάνδρα που μου φέρανε χθες τους στίχους της παρέας τους.

Αντι-κάλαντα (06-12-2008)

Τα Χριστούγεννα αυτά, δεν ήρθαμε για λεφτά
Ήρθαμε για να πούμε του κόσμου τα δεινά

Για να ζήσουμε στην κοινωνία που εσείς φτιάξατε, χωρίς καρδιά
Μια βλακεία που μαθαίνουν τα δικά σας τα σχολειά
Γι α μια αλήθεια που τα πρότυπα σας δεν τηρούν
Μεσα στον κόσμο σας τα σκάνδαλα κυριαρχούν
Η κοινωνία σας μας θέλει με τα μάτια κλειστά
Και περπατάμε στα δικά σας τα σπασμένα τα γυαλιά

Εμείς στο δρόμο βγήκαμε για τα δικά σας λάθη
Μα αν απ’ τον καναπέ κοιτάς, ο κόσμος δεν θα μάθει

Ευχαριστούμε για τα δώρα σας σε τούτο τον αγώνα
Αγάπη σας ζητήσαμε, και όχι δακρυγόνα
Ο Ιησούς μας δίδαξε αγάπη και συμπόνια
Αλλά μας καταντήσατε τα άβουλα σας πιόνια
Για αυτό σ’ αυτούς δικαίωμα δίνετε να οπλοφορούνε
Τις δικές μας τις ζωές στα χέρια τους κρατούνε
Λεφτά, εξουσία, δύναμη σας κυριαρχούνε
Άραγε στα γεράματα, εσάς θα σας νοιαστούνε;
Τον κόσμο μας γεμίσατε με όνειρα και ελπίδες
Μα έτσι που καταντήσαμε φοράμε παρωπίδες
Μας λέτε να μεγαλώσουμε, στην κοινωνία να δώσουμε
Μα αν δεν υπάρχει γη, ποια κοινωνία να σώσουμε;

Εμείς στο δρόμο βγήκαμε για τα δικά σας λάθη
Μα αν απ’ τον καναπέ κοιτάς, ο κόσμος δεν θα μάθει

«Δεν φταιτε εσείς, εμείς φταιμε και τα σχολεία μας
Κανείς δεν μας είπε για τα δικαιώματα μας
Δεν είμαι αναρχικός, μα ούτε κανένας βλάκας
Δεν δικαιολογώ μια αστυνόμευση της πλάκας»

«Δεν είμαι κανένας έξυπνος κι εγώ που σου τα λεω
Μπορεί από σένα πιο πολύ να φταιω»*

(*οι τελευταίοι στίχοι – στα εισαγωγικά- είναι από το συγκρότημα ‘Στοίχημα’)

Dec 292008
 

Ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους σε ώρες κρίσης είναι οι απλουστευμένες γενικεύσεις. Από εδώ οι ‘καλοί’ και από εδώ οι ‘κακοί’. Μακάρι να ήταν έτσι απλά τα πράγματα. Ο χαμός που γίνεται στη Μέση Ανατολή αφορά όλους… Και ίσως τώρα, περισσότερο παρά ποτέ, είναι σημαντικό να στηρίξουμε τις προσπάθειες για εξεύρεση λύσης και από τις δυο πλευρές…



Πηγή: Jewish Voice for Peace

JVP statement on Gaza attacks

December 28, 2008



Jewish Voice for Peace joins millions around the world, including the 1,000 Israelis who protested in the streets of Tel Aviv this weekend, in condemning ongoing Israeli attacks on Gaza. We call for an immediate end to attacks on all civilians, whether Palestinian or Israeli.

Israel’s slow strangulation of Gaza through blockade has caused widespread suffering to the 1.5 million people of Gaza due to lack of food, electricity, water treatment supplies and medical equipment. It is a violation of humanitarian law and has been widely condemned around the world.

In resisting this strangulation, Hamas resumed launching rockets and mortars from Gaza into southern Israel, directly targeting civilians, which is also a war crime. Over the years, these poorly made rockets have been responsible for the deaths of 15 Israelis since 2004.

Every country, Israel included, has the right and obligation to protect its citizens. The recent ceasefire between Israel and Hamas in Gaza shows that diplomatic agreements are the best protection for civilian life.

Moreover, massive Israeli air strikes have proven an indiscriminate and brutal weapon. In just two days, the known death toll is close to 300, and the attacks are continuing. By targeting the infrastructure of a poor and densely populated area, Israel has ensured widespread civilian casualties among this already suffering and vulnerable population.

This massive destruction of Palestinian life will not protect the citizens of Israel. It is illegal and immoral and should be condemned in the strongest possible terms. And it threatens to ignite the West Bank and add flames to the other fires burning in the Middle East and beyond for years to come.

The timing of this attack, during the waning days of a US administration that has undertaken a catastrophic policy toward the Middle East and during the run-up to an Israeli election, suggests an opportunistic agenda for short-term political gain at an immense cost in Palestinian lives. In the long run this policy will benefit no-one except those who always profit from war and exploitation. Only a just and lasting peace, achieved through a negotiated agreement, can provide both Palestinians and Israelis the security they want and deserve.

Dec 282008
 

Γέμισε πάλι η οθόνη από τα νέα από τη Γάζα. Σκληρή η τεχνολογία, φέρνει μπρος στα μάτια σου video και ήχο σε χρόνο ρεκόρ. Διαβάζω στο site με τις ειδήσεις της ΕΡΤ:



Στις φλόγες η Μέση Ανατολή



«Κλιμακώνεται δραματικά η βία στη Μέση Ανατολή από τις ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές στη Λωρίδα της Γάζας, που συνεχίζονται για 2η μέρα. Στο πιο αιματηρό 24ωρο των 60χρονων συγκρούσεων στην περιοχή, περισσότεροι από 230 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί και 750 τραυματίστηκαν. Η επιχείρηση θα έχει διάρκεια, τόνισε ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Εχούντ Όλμερτ, ενώ ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το ενδεχόμενο εκτεταμένης χερσαίας επιχείρησης εναντίον της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας, κάτι που χαρακτήρισε πιθανό ο υπουργός Αμυνας Έχουντ Μπαράκ. Από την πλευρά της, η Χαμάς απάντησε με την εκτόξευση ρουκετών και ο εξόριστος ηγέτης της Χαλέντ Μεσαάλ κάλεσε τους Παλαιστινίους σε τρίτη Ιντιφάντα. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ απηύθυνε σήμερα έκκληση για τον άμεσο τερματισμό της βίας και κάλεσε τα εμπλεκόμενα μέλη να αναλογιστούν τις σοβαρές ανθρωπιστικές και οικονομικές ανάγκες στη Γάζα….» (όλο το άρθρο εδώ)



Τους Shministim τους έχεις ακουστά;



Πηγή: december18th.org

Οι Shministim – ηλικίας 16, 17, 18 ετών – είναι μια καινούργια φουρνιά αντιρρησιών συνείδησης του Ισραήλ που παίρνουν θέση. Πιστεύουν οτι υπάρχει η δυνατότητα για ένα καλύτερο μέλλον για τους εαυτούς τους, για τους Ισραηλινούς και τους Παλαιστίνιους, και αρνούνται να καταταγούν στο στρατό του Ισραήλ. Βρίσκονται στη φυλακή, παρ’ όλη την πίεση που δέχονται από τις οικογένειες τους, από φίλους και από την κυβέρνηση του Ισραήλ.

Ζητάνε τη στήριξη της διεθνούς κοινότητας (δηλαδή και τη δική σου)



Όσο περισσότεροι και από τις δυο (τρεις, τέσσερις…) πλευρές αρνηθούν τη βία σα λύση, τόσο περισσότερες ελπίδες έχουμε για διάλογο και δημιουργία κοινοτήτων που να χωράνε όλοι (όχι μόνο όσοι μας αρέσουν…)

Dec 272008
 


Point Of View

Πηγή: indy.gr

Αυτός είναι ο λογαριασμός για την οικονομική ενίσχυση της συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα που δέχτηκε την δολοφονική επίθεση με βιτριόλι από τους μπράβους των εργολάβων σαν τιμωρία για τη δράση της ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία.

5012 019021 277 Τράπεζα Πειραιώς
IBAN: GR28 0172 0120 0050 1201 9021 277
Descheva Elena Kuneva Kostadinka Nikolova

Να καταθέσουμε την ενίσχυση μας χωρίς δεύτερη σκέψη και τσιγκουνιές. Όχι από το περίσσευμα μας. Ας μας λείψουν τα χρήματα…

Η Κωνσταντίνα Κούνεβα είναι γραμματέας του Παναττικού Σωματείου Καθαριστριών και Οικιακών Εργαζομένων, το οποίο είναι ίσως το πιο ζωντανό σωματείο των επισφαλώς εργαζομένων στην Ελλάδα, που αγωνίζεται σκληρά και ηρωικά για την υπεράσπιση των εργαζομένων που βρίσκονται στην πιο σκληρή εκμετάλλευση και τη μεγαλύτερη εργοδοτική τρομοκρατία, και οργανώνει Ελληνίδες και μετανάστριες – κατά κύριο λόγο γυναίκες. Στη Βουλγαρία ήταν ιστορικός επιστήμονας και στην Ελλάδα ήρθε όταν ο γιος της χρειάστηκε να υποβληθεί σε σοβαρή εγχείρηση. Σήμερα ζει μαζί του (πάει 5η δημοτικού) και με την μητέρα της στα Α. Πετράλωνα. Ας ενεργοποιήσουμε την κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη μας και ας βοηθήσουμε ώστε τουλάχιστον η Κωνσταντίνα να μην έχει να ανησυχεί για τα λεφτά. Έχει εκατοντάδες άλλα πράγματα να απασχολούν αυτήν την οικογένεια και τις συναδέλφισσες της. Όμως ας μην νομίζουμε ότι βάζοντας μερικά χρήματα κάναμε το χρέος μας. Η απάντηση πρέπει και θα δοθεί στους δρόμους, στους εργασιακούς χώρους και τα σωματεία. Χρειάζεται έμπρακτη αλληλεγγύη και δράση και όχι δάκρυα.

Dec 272008
 

Τις ειδήσεις τις ξέρουμε (;) μάλλον όλοι… Επίθεση με βιτριόλι… Σε μια γυναίκα εργαζόμενη, συνδικαλίστρια, που τώρα βρίσκεται στην εντατική του ‘Ευαγγελισμού’…


Πηγή: indy.gr
Δολοφονική επίθεση στη συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα

Το βράδυ της Δευτέρας 22 Δεκεμβρίου, η γραμματέας του Παναττικού Σωματείου Καθαριστριών και Οικιακών Εργαζομένων Κωνσταντίνα Κούνεβα, έπεσε θύμα μαφιόζικης επίθεσης με βιτριόλι (!) έξω από το σπίτι της στα Α. Πετράλωνα. Η Κωνσταντίνα είχε απειληθεί πολλές φορές στο παρελθόν όπως και οι συναδέλφισσές της συνδικαλίστριες, λόγω της δράσης τους ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία και τον εργασιακό μεσαίωνα που έχουν επιβάλει οι εργολάβοι με την κάλυψη ακόμα και δημόσιων οργανισμών όπως ο ΗΣΑΠ και η ΕΛΒΟ, οι οποίες συνεργάζονταν με τον εργοδότη της Κωνσταντίνας.

Η Κωνσταντίνα νοσηλεύεται στον «Ευαγγελισμό», σε κακή κατάσταση, με σοβαρές και μόνιμες, απ’ ό,τι φαίνεται, βλάβες στην υγεία της. Το γεγονός ότι ήταν μετανάστρια από τη Βουλγαρία και γυναίκα, κάνει την περίπτωση ακόμα πιο χαρακτηριστική του κλίματος τρομοκρατίας προς κάθε κατηγορία εργαζομένων που θεωρείται πιο αδύναμη και ευάλωτη.

Η ΓΣΕΕ και το ΕΚΑ αν και δήλωσαν την συμπαράσταση τους, φέρουν ευθύνες καθώς η όλη υπόθεση τους ήταν γνωστή εδώ και χρόνια. Τα ΜΜΕ πέρασαν το θέμα στα «ψιλά» παρ’ ότι είναι φανερό ότι αποτελεί τομή στην εργοδοτική τρομοκρατία. Δείτε κάποια ενδιαφέροντα δημοσιεύματα.

Παλιότερα άρθρα για την Κωνσταντίνα και τον αγώνα των καθαριστριών [Ελευθεροτυπία] – [Κόκκινο]

Ανακοινώσεις οργανώσεων και συνδικαλιστικών φορέων

Ενημέρωση από το νοσοκομείο 26/12/2008

Dec 232008
 


Το κυρίαρχο συναίσθημα αυτές τις μέρες είναι πόνος. Ανέκφραστος, κι έτσι εύκολα μετατρέπεται σε οργή και αγανάκτηση. Σε μια κουλτούρα μαθημένη να θεωρεί την έκφραση πόνου αδυναμία, και την έκφραση οργής δύναμη.

Το πεδίο μέσα στο οποίο διαδραματίζονται τα γεγονότα, είναι μια ατμόσφαιρα έντασης, οικονομικής ανασφάλειας (καταστροφής για πολλούς), αίσθησης οτι τα πράγματα έχουν οδηγηθεί σε αδιέξοδο.

Ο φόνος του Αλέξη Γρηγορόπουλου ήταν η αφορμή, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Και όλος ο ανέκφραστος πόνος για τα αδιέξοδα που βιώνει η ελληνική κοινωνία μετατράπηκε σε οργή. Δεν υπάρχει πιο επικίνδυνο πράγμα από το να αγνοήσεις τον πόνο. Γίνεται δηλητήριο και τρωει τα σωθικά. Κι όταν γίνει αυτή η μετατροπή σε αγανάκτηση και οργή, χάνει κάθε ενημερότητα, ψάχνει για εκτόνωση (σε δίκαιους και άδικους), χάνει την ικανότητα να ακούσει, ζητάει εκδίκηση.



Έχουν γραφτεί πολλά αυτές τις μέρες, αναλύσεις, άρθρα, από πολλές οπτικές γωνίες. Μερικές ακόμα θα προσπαθήσω να προσθέσω, αναγνωρίζοντας οτι μέσα σε τόση σύγκρουση και απελπισία, είναι δύσκολο να δει κανείς τη μεγαλύτερη εικόνα.



Οι πρώτες δύο είναι οπτικές που βλέπουν τα δρώμενα σαν μια συνεχή εναλλαγή ρόλων, που όλοι εκπροσωπούμε σε διαφορετικές στιγμές. Και η τρίτη, αυτή που αντιμετωπίζει κάθε εξωτερική σύγκρουση και σαν αντανάκλαση μιας εσωτερικής.



Οπτική 1
η



Αν δει κανείς τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων σαν μια συναλλαγή ρόλων, μπορεί να περιγράψει τους ακόλουθους:

  • αυτοί που κατηγορούνται για κατάχρηση της ισχύος τους
  • αυτοί που νιώθουν θύματα της κατάχρησης ισχύος και που νιώθουν περιθωριοποιημένοι

Η ισχύς είναι μια δυναμική στη σχέση που δεν αφορά μόνο την κοινωνική ταυτότητα (κυβέρνηση, αστυνομία, πολίτες, κλπ), αλλά και την ιδιαίτερη δυναμική της κάθε στιγμής. Η κυβέρνηση έχει βρεθεί σε θέση ισχύος, από το γεγονός και μόνο ότι είναι κυβέρνηση και δίνει τις διαταγές. Οι διαδηλωτές έχουν βρεθεί σε θέση ισχύος απέναντι σε αστυνομικούς που είχαν εντολές να μην αντιδράσουν ή απέναντι σε ανθρώπους που δεν μπορούσαν να προστατέψουν τα μαγαζιά τους. Η ισχύς αλλάζει χέρια, ανάλογα με τη στιγμή, ανάλογα με τις περιστάσεις. Οι διαδηλωτές έχουν την ισχύ, τη στιγμή που η παρουσία τους στο κέντρο της Αθήνας, στις γειτονιές και στους δρόμους, διαταράσσει την καθημερινότητα των άλλων (για αυτό άλλωστε και γίνονται οι διαδηλώσεις, για αυτή τη στιγμιαία ανακατανομή ισχύος). Προσοχή: άλλο να συζητά κανείς για ρόλους και δυναμική στην επικοινωνία, και άλλο να παίρνει θέση απέναντι σε έναν φόνο (που ποτέ δεν μπορεί να εξισωθεί με το σπάσιμο μιας τζαμαρίας! Αυτά τα δυο δεν μπορούν να εξισωθούν, δεν είναι το ίδιο πράγμα!)



Νομίζω πως ελάχιστοι από εμάς ξέρουμε πως να διαχειριστούμε
την ισχύ. Η θέση ισχύος έχει μερικά χαρακτηριστικά, παρόντα για όποιον βρεθεί σε αυτή τη θέση.



Η θέση ισχύος να είναι εθιστική για αυτόν που την έχει, με την έννοια ότι κάνει τον άνθρωπο να νιώθει καλά για τον εαυτό του και να θέλει κι άλλο. Είναι επίσης τυφλωτική. Όχι μόνο χάνουμε την ενημερότητα μας για τη θέση ισχύος που έχουμε, αλλά και την ενημερότητα για το πως αυτή επηρεάζει τους άλλους. Άνθρωποι που βρίσκονται σε θέση ισχύος συχνά δεν καταλαβαίνουν γιατί οι άλλοι διαμαρτύρονται, ή γιατί υποφέρουν. Νιώθουν τους άλλους ως θύματα, και νιώθουν υπεράνω των προβλημάτων των άλλων. Δεν μπορούν να δουν πως η δική τους συμπεριφορά ισχύος είναι κα
κοποιητική ή πως συνεισφέρει στη δυσκολία των άλλων ανθρώπων. Από την άλλη πλευρά, σε περιπτώσεις που έχουμε λιγότερη ισχύ ή καθόλου ισχύ, βλέπουμε ξεκάθαρα αυτή τη διαφορά και τις πονετικές επιδράσεις της.

Το να έχει κανείς ισχύ δεν κάνει κάποιον αναγκαστικά “κακό”. Το να είμαστε ενήμεροι της ισχύος μας, μας προστατεύει από το να τη χρησιμοποιούμε με τρόπο που κακοποιεί τους άλλους. Οι άνθρωποι που είναι ενήμεροι της ισχύος τους ξέρουν ότι η ισχύς μεταβιβάζεται, δεν μοιράζεται. Αν είσαι ενήμερος της θέσης ισχύος και εξουσίας που έχεις, τότε θυμάσαι πως είναι να μην έχεις ισχύ και ξέρεις πως η ασυνείδητη ισχύς μπορεί να πονέσει τους άλλους, να τους εξαγριώσει, να τους στερήσει ελευθερία. Όταν δεις τέτοια σινιάλα, θα τα θεωρήσεις σημαντικό καθρέφτισμα για εσένα και δεν θα κοιτάς τον άλλον αφ’ υψηλού, ή δεν θα τα ξεπερνάς ως ασήμαντες αντιδράσεις του άλλου. Η ενημερότητα και ανάληψη ευθύνης για τη θέση ισχύος συνήθως αποκλιμακώνει τις συγκρούσεις.



Οπτική 2
η

Σε ένα άλλο επίπεδο, όλοι (κυβέρνηση, αστυνομία, πολίτες) είναι και καταχραστές ισχύος και θύματα κατάχρησης ισχύος από άλλους, και η σύγκρουση είναι ανάμεσα στην απελπισία και την ελπίδα.

Από τη μια η απελπισία, οτι κάτι μπορεί να αλλάξει. Όλοι είναι ίδιοι, η εξουσία χαλάει τον άνθρωπο, κλπ, κλπ.



Από την άλλη μια διαχρονική αίσθηση ελπίδας, έγνοιας για όλους, πίστη στο μέλλον της Ελληνικής κοινωνίας, στην ικανότητα να μάθει από τα λάθη της και να δημιουργήσει κάτι καινούργιο, που να εμπεριέχει όλες τις φωνές, όλες τις απόψεις, και να δίνει δικαίωμα σε όλους να κάνουν πραγματικότητα τα όνειρα τους.



Ο ρόλος φάντασμα είναι αυτός που θα καταλάβει και την ελπίδα και την απελπισία, αυτος που θα ‘αγκαλιάσουν’ και τα δυο συναισθήματα, και θα ενθαρρύνει δημιουργικότερο διάλογο ανάμεσα στα δύο. Σα να λέμε δηλαδή, ο ρόλος του ‘πρεσβύτερου’ (
elder).



Οπτική 3
η

Η τρίτη οπτική που λείπει είναι αυτή που βλέπει αυτή την εξωτερική σύγκρουση σαν αντανάκλαση μιας εσωτερικής σύγκρουσης που όλοι κουβαλάμε, και που όλοι οι ρόλοι εκπροσωπούνται.



Πόσες εμπειρίες και πλευρές σου δεν περιθωριοποιείς κάθε μέρα; Πόσα συναισθήματα σου δεν γίνονται πρόσφυγες της καθημερινότητας σου; Πόσες φορές δεν αγνοείς τον πόνο σου, την αντίδραση σου σε κάτι, γιατί δεν ξέρεις να τον εκφράσεις; Πόσες δολοφονίες εσωτερικών εμπειριών δεν γίνονται κάθε μέρα, γιατί δεν ξέρεις πως να εκφραστείς, πως να διεκδικήσεις μια εσωτερική δημοκρατία, έναν εσωτερικό διάλογο; Πόση εσωτερική αστυνόμευση αντέχεις πριν γίνει
και η εσωτερική εξέγερση πραγματικότητα;



Χρειαζόμαστε χώρο για διάλογο. Εσωτερικό και εξωτερικό. Μαζί με την
κοινωνική δράση, μαζί με της διαδηλώσεις ενάντια στην κατάχρηση εξουσίας (σε όλες της τις μορφές), μαζί με τις μαζώξεις πολιτών στις γειτονιές (που ήδη ξεφύτρωσαν και πολλαπλασιάστηκαν τις τελευταίες μέρες). Διάλογο, για να καταλάβουμε τους εαυτούς μας και τους άλλους καλύτερα. Πριν συνηθίσουμε τον φόβο και την κρίση. Πριν θεωρήσουμε όλον αυτόν τον πόνο γύρω και μέσα μας αναγκαίο –και ανυπέρβλητο- κακό.



Ο διάλογος ευπρόσδεκτος σε αυτό το blog. Όπως και τα σχόλια σου…



Dec 222008
 

Πηγή: skai.gr

“Χρειάζονται φυτώρια οράματος”
Γράφει ο Κώστας Ράπτης – 21/12/2008

“Κάθε μέρα ακούω και κάτι καινούργιο, είναι συνταρακτική αυτή η περίοδος” ομολογεί η ψυχολόγος και πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Συστημικής Θεραπείας Μίνα Τοδούλου-Πολέμη, σπεύδοντας να προκαταλάβει τις επιφυλάξεις μας ως προς την σχέση του επιστημονικού της κλάδου με τα κοινωνικά φαινόμενα. “Ο κόσμος ακόμα θεωρεί την ψυχολογία και την ψυχοθεραπεία ως υπόθεση καθαρά ενδοπροσωπική. Ωστόσο, η εμπειρία μας αλλά και η ιδιαίτερη συστημική μας προσέγγιση μας οδηγεί από τα πρώτα εστιακά μας επίπεδα (το ζευγάρι, την οικογένεια, τη σχολική τάξη) σε ευρύτερα συστήματα, όπως το σχολείο ολόκληρο ή η επιχείρηση ολόκληρη και από εκεί σε ευρύτερες διεργασίες. Διεργασίες οι οποίες περιλαμβάνουν πολλαπλές σχέσεις, ρόλους που μας «κατεβαίνουν» από παλιά, ρόλους καινούργιους που γεννιούνται, πολλαπλές σχέσεις ισχύος (π.χ. στην οικογένεια: άντρας-γυναίκα, γονιός-παιδί), οικονομικές σχέσεις, εντέλει τις αξίες, τις νόρμες και τις προσδοκίες του πολιτισμού μας. Όλα αυτά συναλλάσσονται συνεχώς με μία συμπλοκότητα τεράστια και, σα να μη φτάνει αυτό, αλλάζουν και συνεχώς”.

“Θα ήταν λοιπόν μεγάλο ψέμα αφενός απέναντι στους εαυτούς μας ως θεραπευτές και εκπαιδευτές και αφετέρου απέναντι στους ανθρώπους που προσπαθούμε να υπηρετήσουμε, εάν αγνοήσουμε όλο αυτό το γίγνεσθαι που μας περιβάλλει και ρέει μέσα στην καθημερινότητα και των μικρών οικείων ομάδων. Οι οικείες σχέσεις είναι κατά κάποιον τρόπο θερμόμετρα, καθρέφτες και των ευρύτερων συστημάτων στα οποία μετέχουν”.

Με ποιόν τρόπο “θερμομέτρησαν” τα πρόσφατα γεγονότα τα οικογενειακά σύνολα με τα οποία ασχολείστε; “Είχαμε την ευκαιρία πρόσφατα κατά τη δραματοποίηση μιας οικογένειας στο πλαίσιο μιας θεραπευτικής ομάδας να ζήσουμε τα διλήμματα των ημερών. Αναρωτιόντουσαν οι γονείς: «θα πάμε μαζί με τα παιδιά στη διαδήλωση ή όχι; Θα τα αφήσουμε να πάνε με φίλους τους που τους ξέρουμε ή όχι;» Όσο προχωρούσε αυτού του είδους η συναλλαγή, με εστίαση στο τι πρέπει να κάνουν τα παιδιά, η υποομάδα που υποδυόταν την 16χρονη κόρη της οικογένειας πήγαινε όλο και περισσότερο στη λογική «να το κάψουμε το δέντρο». Το κλίμα άλλαξε όταν οι γονείς, αφού είδαν και απόειδαν ότι δεν πάνε πουθενά, είπαν ότι έπρεπε πρώτα να ανοίξουν κουβέντα μεταξύ τους και να διαμορφώσουν μιαν άποψη που να εκπροσωπεί και τους δύο, αντί ο ένας να ράβει και ο άλλος να ξηλώνει. Διαπίστωσαν όμως ότι δεν ήταν έτοιμοι ούτε για αυτόν τον μεταξύ τους διάλογο. Οπότε τους «γυρίσαμε στον εαυτό τους», όπως λέμε εμείς οι θεραπευτές, δηλ. σε μια συζήτηση του καθενός «με τους πολλούς Γιάννηδες που υπάρχουν μέσα μας», κατά τον Πιραντέλλο. Με βάση ποιο δικό μου όραμα θα τοποθετηθώ στα γεγονότα; Πώς το μεταφράζω σε μια προσωπική ευθύνη;

Το αποτέλεσμα ήταν τελικά να αναδυθούν οι έφηβοι με τελείως άλλο συναίσθημα. Η απόφαση για διαμαρτυρία δεν είχε καταργηθεί – αλλά είχε γίνει διεκδίκηση θέσεων με άποψη για το τι να κτισθεί. Αμέσως, για κάποιον λόγο σχεδόν μαγικό, κάτι τέτοιο καταλαγιάζει τον θυμό και βοηθά στο καταλάγιασμα του θυμού και του απέναντι. Θα έλεγα λοιπόν ότι πέρα από κάθε διαμαρτυρία χρειαζόμαστε φυτώρια καλλιέργειας οράματος”.

Η προσέγγισή σας δείχνει να προκρίνει τη συναίνεση έναντι της σύγκρουσης. Δεν υπάρχουν όμως ζητήματα στα οποία η σύγκρουση να είναι αναγκαία, ζητήματα που να επιλύονται μόνο αν υπάρξει νικητής και ηττημένος; “Εν μέρει συμφωνώ και εν μέρει διαφωνώ. Χρειάζεται να συλλάβουμε μιαν άλλου τύπου σύγκρουση, όπου οι νικητές και οι ηττημένοι δεν θα είναι άνθρωποι, αλλά διεργασίες που αναδεικνύουν ή σκοτώνουν τον άνθρωπο και την ανθρωπιά του. Άλλωστε, η πιο μεγάλη σύγκρουση που βιώνει ένας άνθρωπος είναι, εδώ που τα λέμε, οι εσωτερικές συγκρούσεις: π.χ. το κομμάτι του εαυτού μου που θέλει να καθηλωθεί στο χθες, με εμποδίζει να πάω μπροστά ως άνθρωπος και χρειάζεται να συγκρουσθώ μαζί του. Αντίστοιχα στην κοινωνία, καλούμαστε να συγκρουστούμε με όποια υποδιεργασία μας καθηλώνει σε δομές του παρελθόντος, παρεμποδίζοντας την εξέλιξη. Όμως αυτός που θα πρέπει να νικά είναι η ζωή η ίδια”.

Διακρίνετε ιδιαιτερότητες στη σημερινή νέα γενιά; “Δεν νομίζω ότι τους έχουμε ακούσει επαρκώς τους νέους. Λένε κάτι πολύ καινούργιο. Λ.χ. κάτι που διαπίστωσα και με σόκαρε είναι ότι αυτή η γενιά έχει αντοχή στην έλλειψη εργασιακής σιγουριάς, κάτι που η δική μας γενιά μας δεν είχε. Έχουν μιαν αντοχή, ελπίζω δημιουργική, στο χάος και την ασάφεια – και οι ψυχολόγοι ξέρουμε ότι η αντοχή στο χάος είναι ένδειξη ωριμότητας. Αν προσπαθήσεις πρόωρα να κλείσεις και να τακτοποιήσεις ένα χάος υπάρχει ο κίνδυνος απλώς να επαναφέρεις προηγούμενες δομές”.

Παράγουν οι νέες συνθήκες και νέα ανθρώπινα υποκείμενα; “Τα ανοίγματα της νέας αυτής εποχής μπορούν, αν τα αντέξουμε, να μας δείξουν πολύ ωραιότερους κόσμους. Για παράδειγμα: η γενιά μου ήταν πιο προσανατολισμένη στην ηθική της εργασίας. Τα τωρινά παιδιά (και δεν μιλώ για απρογραμμάτιστα παιδιά) είναι πιο προσανατολισμένα στη φιλία: βλέπεις με πόση λαχτάρα επιδιώκουν να βρεθούν και να μιλήσουν. Εμείς παραμυθιαστήκαμε από τον προσανατολισμό μας προς το «προϊόν» και χάσαμε από διεργασία. Μια καινούργια μάθηση που είχα αυτές τις μέρες ήταν ότι, ενώ εμείς στη γενιά του Πολυτεχνείου αναζητούσαμε τη ρήξη με την προηγούμενη γενιά και έτσι υπηρετούσαμε την αναγκαία αλλαγή (π.χ. στο να φύγουμε από τους καθιερωμένους ρόλους των φύλων), τώρα τα παιδιά περισσότερο αναζητούν βοήθεια και μοίρασμα των ιδεών τους με μας.Υπάρχει ομορφιά σε αυτό και πρόκληση”.

Τι σημαίνει “μοίρασμα” εν προκειμένω; “Μη σταθούμε σε αυτό που λέγεται ότι «τα παιδιά ηγούνται της αλλαγής». Πρέπει βέβαια να μην τα αφήσουμε μόνα τους. Αλλά δική τους δουλειά είναι να ηγηθούν της δικής τους αλλαγής, του δικού τους οράματος, να το αρθρώσουν και να το επικοινωνήσουν σε όλους τους άλλους. Δική μας δουλειά είναι να επανεξετάσουμε και να αρθρώσουμε το δικό μας όραμα και επιπλέον να διαβάσουμε τι λέει αυτή η γενιά – που σημειωτέον δεν είναι μία, αλλά πολλές! Ακούς τα ίδια τα παιδιά να σου λένε ότι άλλοι είναι οι δωδεκάρηδες, άλλοι οι δεκαεπτάρηδες και άλλοι οι εικοσιτριάρηδες – όχι με την έννοια της απλής ηλικιακής διαφοράς, αλλά με την αίσθηση της διαφορετικής γενιάς”. Αλλάζει η γενιά ανά τετραετία; “Δεν είναι απίθανο κάτι τέτοιο, μέσα στη γρήγορη αλλαγή των καιρών μας!”

Για την Μίνα Τοδούλου-Πολέμη η (κάθε) νέα γενιά αναζητά ευκαιρίες ευθύνης, που όταν τις στερείται καταρρακώνεται. “Για να χτιστεί μια λειτουργική συλλογικότητα (γιατί ένα πλήθος μπορεί να είναι και καταπιεστικό ή καταστρεπτικό – και το ζήσαμε αυτό) πρέπει να περάσει από τη στενωπό που λέγεται προσωπική ευθύνη. Ξεφεύγουμε όλοι μας πολύ συχνά από το να «κρατήσουμε τη μπάλα» της προσωπικής μας ευθύνης, «αρπάζοντας τη μπάλα» ενός άλλου ρόλου: δείτε πόσο συχνά γίνεται αυτό στην οικογένεια, όταν π.χ. η μητέρα λέει στο παιδί «έλα να διαβάσουμε, να πάρουμε καλό βαθμό». Το να πάρει ο ένας του άλλου την ευθύνη μας καθιστά όλους παράλυτους”.

“Τελικά ισχύει το απλό αυτό πράγμα που έλεγαν οι παλιοί: «να είσαι χρήσιμος στην κοινωνία». Αν νιώθεις ότι δεν είσαι χρήσιμος, νιώθεις ότι δεν αξίζεις. Τότε θυμώνεις, και αν τη στιγμή εκείνη σε αρχίσουν και στις συμβολές, τότε καταρρακώνεσαι. Η ευθύνη αφυπνίζει την αξιοπρέπεια, ενεργοποιεί το μεγάλωμα και θέτει τις βάσεις για μια δημιουργική συλλογικότητα. Ίσως για αυτό τα παιδιά μας να είναι τόσο οργισμένα, γιατί τους στερήσαμε την δυνατότητα να είναι χρήσιμα. Άθελά μας, ως μια γενιά που θέλει να «παρέχει», τους στερήσαμε ευκαιρίες ευθύνης που ένα παιδί τις αναζητεί από τη στιγμή που γεννιέται. Τους κλέψαμε τις μπάλες τους”.

Dec 192008
 

Πηγή: womenonly.gr

Το στυλ της διαδήλωσης

“Όπως σε κάθε δραστηριότητα, οι ενδυματολογικές επιλογές σου πρέπει να βασίζονται στις ειδικές απαιτήσεις της περίστασης. Αν σκέφτεσαι να συμμετάσχεις σε διαδήλωση, η ελευθερία κίνησης, η προστασία από τις καιρικές συνθήκες και τα χημικά, όπως και η πρόβλεψη για ενδεχόμενη σύλληψη είναι οι παράμετροι που θα κατευθύνουν όλο το στάιλινγκ.

Ωστόσο, το αυξημένο ενδεχόμενο να φωτογραφηθείς σε ανύποπτη στιγμή, εν δράσει και το πρόσωπο σου να κάνει τον γύρο του κόσμου μέσω των ειδησεογραφικών πρακτορείων είναι ένας ακόμη λόγος για να μπεις στον κόπο να συνδυάσεις την κομψότητα και την πρακτικότητα.

Έτσι, για να μην σπας το κεφάλι σου σε σχέση με το τι είναι όμορφο και ταυτόχρονα κοινωνικά αποδεκτό σε μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας, μελετήσαμε το θέμα σε βάθος και καταλήξαμε στις παρακάτω προτάσεις που σίγουρα θα διευκολύνουν τις επιλογές σου…”

Διαβάστε περισσότερα…

(ευχαριστώ την Σ.Η. για το link)

Dec 182008
 

Πηγή: E-Tipos

Επτά στους δέκα αστυνομικούς που υπηρετούν στην ΕΛ.ΑΣ. ίσως δεν θα έπρεπε να φέρουν όπλο, καταγγέλλουν στελέχη της αλλά και συνδικαλιστές.

Οπως επισημαίνουν, αφενός δεν εκπαιδεύονται όπως προβλέπει ο νόμος και αφετέρου κανείς δεν γνωρίζει την «ψυχική τους κατάσταση», καθώς τα υποχρεωτικά ψυχομετρικά τεστ δεν έχουν γίνει ποτέ συστηματικά λόγω έλλειψης ψυχολόγων αστυνομίας.

Σήμερα, για 50.000 αστυνομικούς σε όλη τη χώρα υπάρχουν μόνο πέντε ψυχολόγοι. Αλλά και αυτοί δεν μπορούν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, αφού ποτέ δεν συστάθηκαν οι επιτροπές που θα εξέταζαν την ικανότητα και την επάρκεια των αστυνομικών στη χρήση όπλων.

Αν όλα λειτουργούσαν βάσει των προβλέψεων του νόμου, σήμερα ίσως να ζούσε ο 15χρονος μαθητής. Ο ειδικός φρουρός που πυροβόλησε και σκότωσε τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο θα είχε περάσει μέχρι τώρα δύο φορές από ψυχιατρικό έλεγχο και τότε ίσως όλα να ήταν διαφορετικά….

Διαβάστε περισσότερα…

Dec 152008
 

Πολλά ακούγονται τον τελευταίο καιρό για οικονομική περιβαλλοντική, κοινωνική κρίση. Τόνοι μελάνι και εκατομμύρια kb ξοδεύονται… Αξίζει να δει κανείς αυτό το ντοκιμαντέρ.

The Zeitgeist Movement

The Zeitgeist Movement is not a political movement. It does not recognize nations, governments, races, religions, creeds or class. Our understandings conclude that these are false, outdated distinctions which are far from positive factors for true collective human growth and potential. Their basis is in power division and stratification, not unity and equality, which is our goal. While it is important to understand that everything in life is a natural progression, we must also acknowledge the reality that the human species has the ability to drastically slow and paralyze progress, through social structures which are out of date, dogmatic, and hence out of line with nature itself. The world you see today, full of war, corruption, elitism, pollution, poverty, epidemic disease, human rights abuses, inequality and crime is the result of this paralysis.

This movement is about awareness, in avocation of a fluid evolutionary progress, both personal, social, technological and spiritual. It recognizes that the human species is on a natural path for unification, derived from a communal acknowledgment of fundamental and near empirical understandings of how nature works and how we as humans fit into/are a part of this universal unfolding we call life. While this path does exist, it is unfortunately hindered and not recognized by the great majority of humans, who continue to perpetuate outdated and hence degenerative modes of conduct and association. It is this intellectual irrelevancy which the Zeitgeist Movement hopes to overcome through education and social action.

The goal is to revise our world society in accord with present day knowledge on all levels, not only creating awareness of social and technological possibilities many have been conditioned to think impossible or against “human nature”, but also to provide a means to overcome those elements in society which perpetuate these outdated systems. An important association, upon which many of the ideas of this movement are derived come from an organization called ” The Venus Project” directed by social engineer and industrial designer, Jacque Fresco. He has worked nearly his entire life to create the tools needed to assist a design of the world which could eventually eradicate war, poverty, crime, social stratification and corruption. His notions are not radical or complex. They do not impose a subjective interpretation in their formation. In this model, society is created as a mirror of nature, with the variables predefined, inherently. The movement itself is not a centralized construct.

We are not here to lead, but to organize and educate.

Zeitgeist – The Movie

Dec 142008
 

Πηγή: http://spantelaki.blogspot.com/2008/12/blog-post.html

ΓΙΑΤΙ ΚΥΡΙΕ ΣΥΝΑΔΕΛΦΕ;

Όταν πριν από είκοσι σχεδόν χρόνια φόρεσα τη στολή του Έλληνα Αστυνομικού, ένοιωσα περήφανος που θα μου δινόταν η ευκαιρία να κάνω και εγώ κάτι στην κοινωνία.
Να προστατέψω τους συμπολίτες μου, να προσφέρω στσυς συνανθρώπους μου, να εξυπηρετήσω όσους ζητούσαν τη βοήθεια μου.

Σ’ αυτά τα χρόνια δε λέω ότι κατάφερα όλα όσα είχα ονειρευτεί σαν νέος. Πολλές οι αντιξοότητες, σε μια χώρα που όλοι θέλουν η Αστυνομία να επιτελεί με αυστηρότητα και στο ακέραιο το καθήκον της, ΑΛΛΑ στους άλλους . Ο καθένας εξαιρεί τον εαυτό του .

Κατάφερα όμως να διατηρήσω κάτι που με περηφάνια θα κληροδοτούσα στα παιδιά μου:την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΜΟΥ. Περπατούσα με το κεφάλι ψηλά.

Όμως μεχρι στις 6-12-2008….

Τη μέρα που συνάντησες μια παρέα παιδιών που ανάμεσα τους ίσως ήταν και ο γιος μου . Ίσως πιο πίσω να ήταν και ο γιος σου . Ναι. Σου αντιμίλησαν. Ενδεχομένως να πέταξαν και μια πέτρα. Ίσως και να σε έβρισαν με τον εφηβικό τους τσαμπουκά. Και συ αντί να τους νουθετήσεις ή έστω να φύγεις βρε αδερφέ, ( μήπως ήταν η πρώτη φορά που σε έβρισαν ή μήπως θα ήταν η τελευταία; ) τράβηξες όπλο.
Και πυροβόλησες .
Και σκότωσες.
Ψυχές, ζωές, όνειρα…

Κι αν το παιδί ήταν οργισμένο, σίγουρα δε φταίει αυτό. Μπορεί να φταίμε εμείς οι γονείς, το εκπαιδευτικό σύστημα που καθιστά τους μαθητές τους ποιο σκληρά εργαζόμενους πολίτες, η διάχυτη μυρωδιά της σαπίλας και της σήψης πσυ απλώνεται στη χώρα και που με αποσμητικά προσπαθούμε να καθαρίσουμε και η επιλεκτική ατιμωρησία αποτελεί πλέον κανόνα…και δεν ξέρω τι άλλο.

Όχι όμως ο κάθε 15χρονος.
Τι θα πω στο γιο μου που ντρέπεται να πει πως ο πατέρας του είναι Αστυνομικός ;

ΙΙως θα αντικρίσω τους φίλους του, που με κοιτάζουν πλέον με καχυποψία;

Πως θα πείσω τους συμπολίτες μου να εμπιστεύονται τους Αστυνομικούς και ότι εσύ αποτελείς μια θλιβερή εξαίρεση;

Πως θα γίνω πιστευτός σαν εκφράσω τα συλλυπητήρια μου στην οικογένεια του νεαρού;

Γιατί μου πήρες τη αξιοπρέπεια μου;

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΕΛΟΣ Ε.Α.Υ.Ν.ΧΑΝΙΩΝ

Dec 132008
 

φωτογραφία από το indymedia



Σάββατο απόγευμα στην Πλατεία Συντάγματος. Κόσμος μαζεμένος, αναμμένα κεριά για τον Αλέξη Γρηγορόπουλο. Άντρες των ΜΑΤ παρατεταγμένοι μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη, και κόσμος πολύς μπροστά τους. Ήρεμα πράγματα, αλλά σουρεαλιστικό το σκηνικό. Ο κόσμος τους μιλάει, άλλοι με διάθεση για κουβέντα και διάλογο, άλλοι με ειρωνεία. Εκείνοι παγωμένοι, κοιτάνε μπροστά, με σχεδόν απλανές βλέμμα. Σαφής η απαγόρευση να έρθουν σε συναλλαγή με τους διαδηλωτές. Άλλωστε, αν ξεκινήσεις κουβέντα, πως μετά θα ρίξεις δακρυγόνα… Οι άντρες των ΜΑΤ, με μάτια κόκκινα (…από την αϋπνία; …από τα ίδια χημικά που εισπνέουν και οι Αθηναίοι τόσες μέρες; …από την ένταση;), πρόσωπα συνοφρυωμένα. Ο κόσμος μπροστά τους σε κίνηση. Άλλοι χαλαροί, κουβεντιάζουν με τους διπλανούς τους, άλλοι τους μιλάνε ειρωνικά. Και κάποιοι τους αγνοούν, κουβεντιάζουν μεταξύ τους. Για το τι είναι σωστό, πως πρέπει να γίνει, τι να αλλάξει. Κάποιοι φωνάζουν ‘πολιτικοί, γουρούνια, δολοφόνοι’. Αναρωτήθηκα αν οι άντρες των ΜΑΤ ανακουφίστηκαν, που έστω για λίγα δευτερόλεπτα δεν ήταν αυτοί ο στόχος.

Σουρεαλιστικό το σκηνικό. Κάτι δεν μου κάθεται καλά, αν όλο αυτό αποδίδεται μόνο στη ‘νεολαία’ και στην ‘αστυνομία’. Σαφώς και πράγματα πρέπει να αλλάξουν. Σαφώς και η νεολαία έχει δικαίωμα στην ευκαιρία να πραγματοποιήσει τα όνειρα της. Σαφώς η αστυνομία χρειάζεται εκπαίδευση (ίσως και λίγη λιγότερη εξουσία!).

[Καθώς γράφω αυτές τις σκέψεις το Twitter έχει γεμίσει μηνύματα για τα δρώμενα στο Σύνταγμα και στα Εξάρχεια.ThirdEye3: Prin ligo xekinisan ta mpaxala, epithesi sto at exarhion. Polus kosmos, problepete hamos simera (apo eyewitness) #griots]

Πάλι χαμός θα γίνει… Αύριο λοιπόν θα ακούσουμε, θα διαβάσουμε, θα διαφωνήσουμε, θα συμφωνήσουμε, θα κουβεντιάσουμε. Αλλά μην ξεχνάμε, με τον ίδιο τρόπο που ο ειδικός φρουρός έκανε κατάχρηση ισχύος που δεν ήταν σε θέση να διαχειριστεί -ποια πολιτεία, ποια κοινωνία δίνει όπλα σε ανθρώπους που δεν ξέρουν πότε να (μην) τα χρησιμοποιούν; – και δολοφονήθηκε ένα παλικαράκι άκαρδα και άδικα, με τον ίδιο τρόπο κι εμείς αποδίδουμε ισχύ σε κάθε εφοριακό, γιατρό, βουλευτή, σε κάθε ‘δόντι’, ‘μέσο’, ‘κονέ’ (ποτέ δεν μου άρεσε αυτή η λέξη), για να μας βολέψει, να μας βοηθήσει, να μας ξελασπώσει, να μας σώσει. Κι εμείς δίνουμε ισχύ σε ανθρώπους που δεν ξέρουν να τη χρησιμοποιούν. Χάνουμε τη δική μας ισχύ, τη δική μας ικανότητα, κυρίως μέσα από την απελπισία οτι μόνοι μας, με την αξία μας, ή απλά με το δικαίωμα μας, δεν μπορούμε να καταφέρουμε τίποτα.

Οι νέοι (και όχι μόνο) που μαζεύονται στις πορείες, διαμαρτυρίες, συγκεντρώσεις, είναι αληθινά πρόσωπα, με τη δική τους ζωή και τη δική τους προσωπική ευθύνη. Το ίδιο και ο κάθε ειδικός φρουρός ή άνδρας των ΜΑΤ (και λοιπών της Ελληνικής Αστυνομίας). Ταυτόχρονα είναι και ρόλοι. Είναι κοινωνικοί ρόλοι που εκφράζουν μια σύγκρουση πολύ βαθύτερη και διαχρονική από τα γεγονότα των τελευταίων ημερών.

Μην τους αφήνεις μόνους να κουβαλάνε την ευθύνη για τη δική σου ζωή… Πάρε θέση. Ανάλαβε την ευθύνη σου. Δες πως εσύ μέσα από τις πράξεις ή την απραξία σου συμβάλεις σε όλο αυτό. Κάνε κάτι. Οι διαμαρτυρίες και οι συγκεντρώσεις είναι σημαντικές, αλλά δεν αρκούν. Δες τη δική σου ισχύ, τη δική σου εξουσία. Σαν γονιός, σαν σύντροφος, σα φίλος/φίλη, σαν γείτονας, σαν επαγγελματίας, σαν πολίτης, σαν κοινωνικό ον. Πως τη χρησιμοποιείς; Την αξιοποιείς ή απλά την εκμεταλλεύεσαι; Αναγνωρίζεις τη διαφορά ανάμεσα στα δύο. Νιώθεις ταπεινότητα για την ισχύ σου ή της αναθέτεις μόνο το ρόλο της εύκολης λύσης σε προσωπικά σου αδιέξοδα;