Jun 012018

Πηγή: Creative Healing – Pierre Morin & Kara Wilde

After presenting on Communal Intelligence (CI) at the 2018 Dublin IAPOP conference: Embracing the Edge: New Frontiers in Process Work (Communal Intelligence Presentation, 2018) many questions keep filling my head:

How can we reconcile the urgent need to abolish systemic racism and the trauma and suffering it creates while also advocating for a relational and facilitative approach that wants to hear and value all voices?

And, how can we acknowledge the experience and practice of white defensiveness and fragility on one side as well as the reaction of shaming and righteousness?

Definition of racism:

I personally like the one from Ijeoma Oluo: “Prejudice against someone based on race, when those are simultaneously reinforced by systems of power”. This definition implies that you don’t have to be “racist” to be a part of a racist system. Individual behavior is relevant in the sense of how it reinforces and supports the unjust distribution and use of power.

Individual versus systemic:

Individual or interpersonal prejudice, racism, sexism etc. is hurtful and needs to be rectified but more importantly it supports and reinforces a system of power that uses the same prejudices to discriminate against a whole group of people and preserve the power for white men.

It also means that we cannot fix racially based systemic injustices and inequities on an emotional basis alone and that when we ignore the institutional support of racial bias we perpetuate racism. Every voice and experience is important. The question we all need to ask ourselves is: how much impact will what we experience have on our life in the future? On our prospect to be treated fairly and humanly, to receive services, to obtain economic opportunities etc.? There lies the difference. Some of us are exposed to greater risks and injustices than others.

When we talk about racism and raise awareness about the consequences of individual behaviors we need to comment on the systemic impact they have and how they reinforce and participate in unfair collective structures. We need to keep in mind that the issue is not us but the system of racism that shows up in our statements and behaviors.

It is crucial to remember and frame that when we focus on the individual level, although important, we may incur the danger of avoiding the systemic issues and so reinforce the existing power structures.

One facilitative approach is to bring awareness to the individual psychological rank (see slide on rank structures) of a marginalized voice. While this is important in the momentary context and can help resolve conflicts, if we omit to frame that the systemic lack of power persists and is unchanged by the individual resolution, we perpetuate structural racism.

Common ground, diversity and social injustice:

As humans we share 99.5% of our genome or genetic makeup. We differ in only 0.5% of our genes.

On the other hand, while we all share the same basic notes, we differ in how we play the notes and what tunes we compose with the notes we play, which is called genetic expression or Epigenetics. These tunes are strongly influenced by our personal and family histories and the social environment we live in.

What does this all mean?

It means that the concept of race is biologically meaningless. It also suggests that how we relate to each other and the social arrangements we develop together have a strong impact on how well we can play our genetic instrument.

We are essentially all the same and how we treat each other individually and systemically has a huge impact.

The resulting diversity, besides bringing beauty and variety, leads to jealousy, competition and wars. It is also being used by certain social groups (i.e. white men) to marginalize others and preserve their privileges and powers.

In view of social injustice and trauma, talking about common ground can be inflammatory. But on the other hand, rejecting our shared essence may contribute to perpetuating the existing disparities. Once we displace people from their centrality and privileges we often adopt the same abuse of power. Holding the tension of both truths is difficult and not always possible.

We have to celebrate diversity, fight the injustice and some of us may be able to remember once in a while that we share 99.5% of our basic makeup.

Feb 032018

Illustration: Ben Jennings

Άρθρο του καλλιτέχνη Ai Weiwei στον Guardian. Αξίζει μια ανάγνωση.

… Στη φύση υπάρχουν δύο προσεγγίσεις για την αντιμετώπιση των πλημμυρών. Το ένα είναι να φτιάξεις ένα φράγμα για να σταματήσεις τη ροή. Το άλλο είναι να βρεις τη σωστή διαδρομή για να επιτρέψεις στη ροή να συνεχιστεί.
… η Δύση – που ωφελήθηκε δυσανάλογα από την παγκοσμιοποίηση – απλώς αρνείται να φέρει τις ευθύνες της, παρόλο που η κατάσταση πολλών προσφύγων είναι άμεσο αποτέλεσμα της απληστίας, που είναι εγγενές σε ένα παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα.
… Υπάρχουν πολλά σύνορα για να καταργηθούν, αλλά τα πιο σημαντικά είναι αυτά που βρίσκονται μέσα στις καρδιές και τα μυαλά μας – αυτά είναι τα σύνορα που χωρίζουν την ανθρωπότητα από τον εαυτό της.
~ Ai Weiwei

ένα κλικ στην παραπάνω εικόνα για να διαβάσεις το άρθρο (αγγλικά)

Jan 082017

Μια ιστορία που φτιάξαν νέοι άνθρωποι που ζουν στο προσφυγικό κέντρο στη Μόρια της Λέσβου. Βλέποντάς το θυμήθηκα τη φωτιά που ξέσπασε εκεί και τον πανικό των ανθρώπων. Σκέφτηκα πως είναι να’σαι κλεισμένη μέσα στα συρματοπλέγματα με λίγες εξόδους και να προσπαθείς να φύγεις απο την φωτιά να προστατευτείς και βλέποντας αυτό το βιντεάκι συγκινήθηκα που κάποιοι μεταμορφώσαν αυτήν την τραυματική εμπειρία σε ένα μήνυμα ενδυνάμωσης, δώρο για όλους μας…

Καλή μας Χρονία! Να βοηθάμε ο ένας τον άλλον να βρίσκουμε τις πηγές δύναμης μέσα μας και να δημιουργούμε συνθήκες ανάδυσης νέας δημιουργίας!

Nov 202016


Όπως σχολίασε και φίλος, παρ’ όλο ότι το κείμενο αναφέρεται σε αριστερές συλλογικότητες τα ίδια ισχύουν και για κάθε συλλογικότητα που επιδιώκει κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές.

Πηγή: The Press Project

13+1 Σίγουροι τρόποι για να διαλύσεις μια συλλογικότητα

Αντώνης Ανδρουλιδάκης*

Εκτός των τόσων δεινών που επισώρευσε η τρέχουσα Κρίση, παρήγαγε και πολυάριθμα κοινωνικά αντισώματα αλληλεγγύης και ανθρωπιάς. Διαφόρων ειδών και τύπων συλλογικά εγχειρήματα, από παρέες, συντροφιές και εκδηλώσεις, μέχρι και κοινωνικές επιχειρήσεις και κολεκτίβες ή δημιουργικές κοινότητες.

Ατυχώς, όμως, τα πιο πολλά από τα εγχειρήματα αυτά καταλήγουν, το πιο συχνά, σε απογοητευτική ματαίωση των προσδοκιών που είχαν καλλιεργήσει και μάλιστα για λόγους που μοιάζει να μην συναρτώνται άμεσα με την ίδια την αποτυχία της συλλογικότητας και την αστοχία των σκοπών της, όσο με δυσλειτουργικά στοιχεία που ανακύπτουν από την ατομική στάση ενός εκάστου των συστατικών της μελών. Λες και είναι αδύνατο να οικοδομηθούν οάσεις μέσα στην καπιταλιστική έρημο. Λες και είναι αδύνατον να απαλλαγεί κανείς από το ατομοκεντρικό-καπιταλιστικό  μπόλιασμα και τις ψυχικές συνέπειες του, παρά την όποια θεωρητική-διανοητική μαρξιστική του κατάρτιση.

Ίσως γιατί μπορεί να το έχουμε ξεχάσει, αλλά οι άνθρωποι έχουμε ανάγκες. Όχι επιθυμίες, αυτές συνήθως τις θυμόμαστε εύκολα και άλλο τόσο εύκολα τις ξεχνάμε. Ανάγκες! Συχνά άρρητες, ανομολόγητες, ανεπεξέργαστες. Ανάγκες απ’ αυτές που, όπως λέει ο Rycroft, αν ματαιωθούν είναι πιθανόν και να αποδεχτούμε την πραγματικότητα, αλλά που μόνο η ικανοποίηση τους μπορεί να μας οδηγήσει στο να την αγαπήσουμε. Κι όπως καίρια το ορίζει ο Παύλος, «η απελπισία περίστροφο και σφαίρες της οι ανάγκες».

Ανάγκες να νιώσουμε σωματικά και συναισθηματικά ασφαλείς. Να έρθουμε σε επαφή με τους Άλλους. Να πιστοποιήσουμε την υπαρξιακή μας αυτονομία. Να επιβεβαιώσουμε την αυτοεκτίμηση μας, αλλά και να εκφράσουμε τον Εαυτό μας.

Αν γυρεύουμε λοιπόν, πραγματικά, να αγαπήσουμε τη συλλογική πραγματικότητα που φτιάχνουμε κάθε φορά, αν ζητούμενο είναι να εκπληρώσουμε μέσα απ’ αυτήν και τις υποκειμενικές μας ανάγκες, τότε είναι βέβαιο πως οι ανάγκες αυτές, οι βαθιές υπαρξιακές μας ανάγκες, οφείλουν να κατατίθενται με σαφήνεια. Γιατί οι συλλογικότητες, οι πάσης φύσεως συλλογικότητες, από την ερωτική-φιλική σχέση και την οικογένεια, μέχρι το κόμμα ή την κοινωνία, είναι δυναμικά πεδία σχέσεων. Και καθώς οι ανάγκες υπεισέρχονται σ’ αυτές, μπορούν ανά πάσα στιγμή να εκπέσουν από Σχέσεις σε απλές συσχετίσεις ή χρήσεις.

Να λοιπόν 13+1 σίγουροι τρόποι όπου οι ανάγκες δεν κατατίθενται, αλλά στρεβλώνονται και υποθηκεύουν τη συλλογική πραγματικότητα, για την οποία -κατά τα λοιπά- τόσο νοιαζόμαστε. Κι’ αυτό δεν είναι καθόλου μια «αμερικανιά», ούτε μια συνταγή…


Συχνά, αρνιόμαστε να ομολογήσουμε ξεκάθαρα τι είναι αυτό που πραγματικά μας πείραξε στη συμπεριφορά του Άλλου. Είναι το αυτονόητο δικαίωμα μας, ότι ο Άλλος -επειδή είναι σύντροφος, επειδή έχουμε «φάει μαζί ψωμί κι αλάτι»-  οφείλει με κάποιο μαγικό τρόπο να ξέρει τι μας ζορίζει και τι μας ενοχλεί, χωρίς να χρειάζεται να μιλήσουμε εμείς γι’ αυτό. Λες και η συντροφικότητα δεν προϋποθέτει το ψυχικό άνοιγμα. Λες και η συντροφικότητα συναρτάται και μόνον με την κοινή μας στόχευση αλλαγής των υλικών όρων της ζωής.


Όταν ο Άλλος δυσκολεύεται, κατά κάποιο τρόπο, να εκφραστεί εμείς δεν έχουμε χρόνο να τον ακούσουμε ενεργητικά. Είναι και οι ριμάδες οι διαδικασίες που πρέπει να προχωρήσουν.  Κι ίσως δεν είναι και πολύ κοντά στον διαλεκτικό υλισμό να ρωτήσουμε τον Άλλο πώς νιώθει γι’ αυτό. Άσε που τις περισσότερες φορές εμείς, που «πιάνουμε πουλιά στον αέρα», καθώς έχουμε εμπειρία απ’ αυτές τις διαδικασίες, ξέρουμε τι συμβαίνει πριν ακόμη και από τον σύντροφο που τον αφορά. Η ολόπλευρη αποδοχή του Άλλου και του δικού του τρόπου έκφρασης, της εκφραστικής του διαφορετικότητας, «κουράζει».


Όταν ο Άλλος είναι θυμωμένος ή κάτι τον έχει στεναχωρήσει ή κάτι μέσα του τον «ζόρισε» σ’ αυτή τη διαδικασία, δεν είναι ποτέ δική μας ευθύνη. Ας πάει στον ψυχαναλυτή του! Από πότε οι επαναστατικές πρωτοπορίες έχουν ευθύνη και χρόνο για τέτοια θέματα; Και στο φινάλε, αν θέλει να μιλήσει όταν ηρεμήσει, έχει καλώς. Αλλιώς, σκασίλα μας. Εμείς δεν οφείλουμε να ριψοκινδυνεύσουμε να συναντήσουμε τον πόνο του Άλλου. Αυτό, δεν είναι δουλειά της Συλλογικότητας μας. Το πολύ-πολύ να εισπράξουμε προσωπικά το θυμό του Άλλου και να αντεπιτεθούμε με απαξίωση, επικρίνοντας το πρόσωπο και όχι τις απόψεις του κλπ.


Όταν δε θα «αφήσουμε τίποτα να πέσει κάτω». Είναι δικαίωμα μας, αναφαίρετο μάλιστα, να κρίνουμε τον άλλο, όχι μόνο για τις πράξεις ή τις παραλείψεις του, αλλά γι’ αυτό που είναι ο ίδιος. Άλλωστε, η προηγούμενη εμπειρία μας από ανάλογες συλλογικότητες μας έχει δείξει, ότι πάντα κάπου από πίσω υπάρχουν κακοπροαίρετα κίνητρα. Ανυποψίαστοι ότι αυτός ο παρανοειδής τρόπος του σχετίζεσθαι, σχεδόν πάντα λειτουργεί σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία, βγάζοντας αληθινά τα χειρότερα σενάρια μας.


Όταν τα δικά μας λάθη δεν έχουν ποτέ την ίδια βαρύτητα με τα λάθη των Άλλων. Στο κάτω-κάτω, για μας πάντα υπάρχει μια σοβαρή δικαιολογία, που, βέβαια, ποτέ δεν ισχύει για τους Άλλους.


Όταν μια συζήτηση αποτυγχάνει ή η σχέση μας με τον Άλλο δεν πάει στη «σωστή» κατεύθυνση, εμείς θα έχουμε στο νου μας πως να το πάρουμε προσωπικά. Πως να προσβληθούμε ή πως να αποτινάξουμε άμεσα από πάνω μας την «προσβολή». Να αμυνθούμε επιθετικά. Αδυνατώντας να δούμε πίσω από τις λέξεις του Άλλου, τι πραγματικά μπορεί να τον επηρέασε. Πού και ο Άλλος ζορίστηκε.


Όταν αγνοούμε ότι πίσω από το θυμό του Άλλου, υπάρχει πάντα μια μετάφραση. Μια μετάφραση που συνήθως λέει, «χρειάζομαι περισσότερο χρόνο, προσοχή και νοιάξιμο -γιατί όχι- ρε συ. Ο θυμός είναι σαν την κόκκινη ένδειξη στο ταμπλό ενός αυτοκινήτου. Σημαίνει κάποια «βλάβη». Κάποια ανάγκη που «κοκκίνισε» ανεκπλήρωτη.


Όταν αποφεύγουμε, προσεκτικά, να μιλήσουμε για τις σκέψεις και κυρίως, για τα όποια συναισθήματα μας για τον Άλλο. Κυρίως αν είναι θετικά, δεν τολμάμε να μιλήσουμε γι’ αυτά μην τυχόν μας «πάρει τον αέρα», μην τυχόν και μας κυριαρχήσει εμάς τους σούπερ αυτόνομους.  Αν πάλι πρόκειται για αρνητικά συναισθήματα, αντί να μπούμε στη δύσκολη θέση να πούμε πώς αισθανθήκαμε γι’ αυτό, προτιμάμε να μιλήσουμε χαρακτηρίζοντας τον Άλλο. Λες και, είναι ο Μαρξισμός που απαγορεύει την επαφή με το συναίσθημα μας και τη γνήσια έκφραση του, και όχι η χυδαία και περίκλειστη αυτοαναφορικότητα του καπιταλισμού.


Όταν ο Άλλος δεν φαίνεται να καταλαβαίνει άμεσα το ζήτημα, η λύση είναι να ανέβουν οι τόνοι, να τα «χώσουμε» ή να το κάνουμε πιο κομψά, με την απαραίτητη «ελιτίστικη» ειρωνεία και υποτίμηση. Στο τέλος-τέλος, μπορεί να ρίξουμε και καμιά απειλή που πάντα «βοηθάει», ώστε να χτίζεται μια συναισθηματική απόσταση ασφαλείας για μας και ανασφάλειας για τον Άλλο. Βλέπεις, η Αριστερά μπορεί να «πεθαίνει από συναίσθημα», δεν είναι όμως «πολιτικό» να μιλάει για τα συναισθήματα της. Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση που μπορούμε να εξωτερικεύσουμε τα συναισθήματα μας, αρκεί να είναι όσο πιο κοντά γίνεται στη «σκοτεινή μας όψη». Η «αυθεντικότητα» μας επιτρέπει να είμαστε ο χειρότερος δυνατός εαυτός μας, «ξερνώντας» στα μούτρα του Άλλου ό,τι «θηρίο» κουβαλάμε μέσα μας, αδιαφορώντας,  όχι μόνο για το πως μπορεί να νιώσει εκείνος, αλλά και την εξέλιξη της διαπροσωπικής μας σχέσης, ή την προοπτική του ίδιου του συλλογικού εγχειρήματος.


Καθώς συζητάμε ένα ζήτημα μπορούμε να «κατεβάσουμε» μια ολόκληρη λίστα με παρεμφερή ζητήματα που ανάγονται στο πρόσφατο ή μακρινό ή και «αρχαίο» παρελθόν. Τα προβλήματα για την Αριστερά δεν είναι ποτέ, ούτε και συζητιούνται, μεμονωμένα. Είναι πάντα σε «συνάρτηση με» κομμάτια από το παρελθόν. Έτσι κι αλλιώς,το να τίθεται η λίστα και να εκτονώνεται ο ψυχισμός, είναι σημαντικότερο από το να βρίσκεται μια λύση για το, κάθε φορά, συγκεκριμένο ζήτημα, στο εδώ και τώρα.


Όταν εντοπίζουμε στα λάθη του Άλλου και μάλιστα με τρόπο, που δεν του αφήνει κανένα άλλο τρόπο διαφυγής, παρά μονάχα την αντεπίθεση. Γιατί, τα δικά του λάθη είναι «επαναλαμβανόμενα πάντα».  Αυτός, κάνει «πάντα το ίδιο πράγμα». Κι εμείς, «του το έχουμε πει εκατό φορές». «Αλλά αυτός ποτέ δεν ακούει». «Κάνει πάλι τα ίδια». Αντίθετα, εμείς, «μερικές φορές μπορεί να κάνουμε λάθος». Δηλαδή, η σχετικότητα του «μερικές φορές», του «μπορεί», ισχύει μόνο για μας. Για τον Άλλο, ισχύει η απολυτότητα του «πάντα», του «ποτέ» και του «πάλι». Μονάχα, που αυτή η απολυτότητα στην έκφραση μας, γίνεται ωτοασπίδα στα αυτιά του συντρόφου, που δεν θέλει πλέον να ακούσει.


Όταν θυμόμαστε πάντοτε με θαυμαστή ενάργεια και με λογιστική τακτοποίηση τα αρνητικά στη σχέση μας με τον Άλλο. Ίσως, γιατί πάντα θυμόμαστε την καλή μανούλα μας, που δεν εντόπιζε τα θετικά γιατί μετά «θα έπαιρναν τα μυαλά μας αέρα και δεν βελτιωνόμαστε». Ίσως, γιατί μόνο οι δυσκολίες και τα αρνητικά μας «ατσαλώνουν». Ίσως, γιατί η «μίρλα» είναι συστατικό στοιχείο της «αδικημένης ταξικής μας υπαγωγής».


Όταν η κατάσταση σε μια συλλογικότητα μας δημιουργεί πρόβλημα κι έχουμε μια δυσκολία να μιλήσουμε γι’ αυτό, είναι πιο βολικό να ενδώσουμε στο θυμό ή στο φόβο και, ή να κλειστούμε στο ασφαλές ατομικό καβούκι μας, ή να την «κάνουμε» με ελαφρά πηδηματάκια από τη συλλογικότητα που μας «κουράζει».  «Άσε με ρε με τους μαλάκες!». Εκείνο που μετράει, είναι εμείς να νιώσουμε ανακούφιση. Γιατί όποιος φοβάται να μιλήσει, δεν φοβάται να τσακωθεί…


Καθώς έχουμε συστηματικά «εκπαιδευτεί» να επιδιώκουμε μια καλή «εξωτερική εμφάνιση» των σχέσεων μας με τους Άλλους, προτιμάμε να μην ριψοκινδυνεύσουμε στο να γνωρίσουμε τον άλλο πραγματικά. Να μην μάθουμε, έστω κάποιες πτυχές του εαυτού του, να μην γνωρίσουμε τις ανάγκες του, τα συναισθήματα και τα «θέλω» του. Κι εκείνος το ίδιο. Λες και η Αριστερά δεν χρειάζεται αυτό το βάθος.

Αυτή η Αριστερά που κάποτε τολμούσε να «είναι πάντα με τους Άλλους», ξέμαθε να είναι και με τον Εαυτό της.

Αλλά μερικές φορές, καλή ώρα, οι ανθρώπινες ανάγκες μας στέλνουν, με τον τρόπο τους, ραβασάκια.  Μας λένε τον πόνο τους. Βγάζουνε στην επιφάνεια το ακόρεστο, το πονετικό ανεκπλήρωτο τους. Και χρειαζόμαστε, σήμερα περισσότερο παρά ποτέ, τις συλλογικότητες, και μόνο αυτές, που θα μπορούν να αρθρώσουν μια λέξη γι’ αυτόν τον πόνο, αν όχι να τον γειάνουν.

* Ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης γεννήθηκε στη Σητεία της Κρήτης και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Πειραιά. Έχει βραβευτεί από το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρύθμισης για την καινοτομική μεθοδολογία του στην ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού. Η διδακτορική του διατριβή με θέμα τη Φιλοσοφία της Ανθρώπινης Εργασίας… απορρίφθηκε «πανηγυρικά». Μετά την παραίτηση του από τον Δημόσιο Τομέα, προώθησε τις αντιλήψεις εξανθρωπισμού της οργάνωσης της εργασίας και του Κοινοτισμού ως νέου πολιτισμικού προτύπου, με δεκάδες σεμινάρια, διαλέξεις και άρθρα στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με την προσωποκεντρική συμβουλευτική και ψυχοθεραπεία, σαν Σύμβουλος Προσωπικής Ανάπτυξης. 

 Posted by at 12:38  food for thought  Comments Off on 13+1 Σίγουροι τρόποι για να διαλύσεις μια συλλογικότητα
Oct 182016



Δεν ξέρω αν η επίγνωση της σκιάς είναι η καλύτερη πολιτική, κοινωνική και πνευματική δουλειά που μπορούμε να κάνουμε, αλλά σίγουρα τη θεωρώ απαραίτητη προϋπόθεση για βιώσιμες λύσεις!

Μια επιστολή του C.G. Jung από το 1937, που γράφει για τη σκιά (shadow) και τη δική του κατανόηση για αυτήν. Με το Worldwork στην Ελλάδα σε λίγους μήνες, αποκτά ιδιαίτερη σημασία κι αυτός ο τρόπος αντίληψης των πραγμάτων!

Πηγή: Letters of C. G. Jung: Volume I, 1906-1950

Προς: P.W. Martin

20 Αυγούστου, 1937

Αγαπητέ κύριε Martin,

Λυπάμαι που έχω αφήσει την επιστολή σας αναπάντητη, αλλά ήμουν τόσο απασχολημένος που δεν μπορούσα να βρω τον απαραίτητο χρόνο για να απαντήσω στην ερώτησή σας σωστά. Είναι ένα πολύ δύσκολο και σημαντικό ερώτημα, αυτό που καλείτε την τεχνική με την οποία μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει τη σκιά.

Για την ακρίβεια, δεν υπάρχει καμία τεχνική, καθόσον τεχνική σημαίνει ότι υπάρχει ένας γνωστός και πιθανά συνταγογραφούμενος τρόπος να αντιμετωπιστεί μια συγκεκριμένη δυσκολία ή πρόκληση. Είναι μάλλον μια αντιμετώπιση ανάλογη με τη διπλωματία ή την πολιτική ικανότητα.

Για παράδειγμα, δεν υπάρχει μια ιδιαίτερη τεχνική που θα μας βοηθήσουν να φέρουμε σε συμβιβασμό δυο πολιτικά κόμματα που αντιτίθεται το ένα στο άλλο. Μπορεί να είναι θέμα καλής θέλησης, διπλωματικής πονηριάς, εμφυλίου πολέμου ή οτιδήποτε άλλου. Αν μπορεί κανείς να μιλήσει για μια τεχνική, συνίσταται αποκλειστικά σε μια στάση.

Πρώτα απ ‘όλα πρέπει κανείς να αποδεχθεί και να λάβει σοβαρά υπόψη την ύπαρξη της σκιάς. Δεύτερον, είναι απαραίτητο να ενημερωθεί σχετικά με τις ιδιότητες και τις προθέσεις της. Τρίτον, θα είναι αναπόφευκτες μακρές και δύσκολες διαπραγματεύσεις.

Κανείς δεν μπορεί να ξέρει ποια θα είναι η τελική έκβαση αυτών των διαπραγματεύσεων. Ξέρει μόνο ότι μέσα από προσεκτική συνεργασία, το ίδιο το πρόβλημα γίνεται αλλάξει.  Πολύ συχνά, ορισμένες φαινομενικά αδιανόητες προθέσεις της σκιάς είναι απλά απειλές που οφείλονται σε μια απροθυμία από την πλευρά του εγώ να εισέλθει σε μια σοβαρή εξέταση της σκιάς.

Αυτές οι απειλές μειώνονται συνήθως όταν κάποιος σχετιστεί μαζί τους με σοβαρότητα. Τα ζεύγη αντιθέτων έχουν μια φυσική τάση να συναντηθούν στη μεσαία γραμμή, αλλά η μεσαία γραμμή δεν είναι ποτέ ένας συμβιβασμός που προκύπτει από γνωστικές διεργασίες και που μπορεί να επιβληθεί στις αντιτιθέμενες δυνάμεις. Είναι μάλλον το αποτέλεσμα της σύγκρουσης που  πρέπει να υποφέρει κανείς.

Τέτοιες συγκρούσεις δεν επιλύονται με ένα έξυπνο τέχνασμα ή με μια έξυπνη εφεύρεση, αλλά αντέχοντας τες. Για την ακρίβεια χρειάζεται να θερμάνεις τέτοιες συγκρούσεις, μέχρι να μαίνονται σε πλήρη εξέλιξη, έτσι ώστε τα αντίθετα σιγά-σιγά να λιώσουν μαζί. Είναι ένα είδος αλχημιστικής διαδικασίας και όχι μια ορθολογική επιλογή και απόφαση. Ο πόνος είναι ένα απαραίτητο μέρος της. Κάθε πραγματική λύση είναι εφικτή μόνο με έντονο πόνο.

Ο πόνος δείχνει το βαθμό στον οποίο είμαστε αφόρητοι για τους εαυτούς μας. “Συμφώνησε με τον εχθρό!” μέσα και έξω! Αυτό είναι το πρόβλημα! Η εν λόγω συμφωνία θα πρέπει να παραβιάζει τον εαυτό σας τόσο λίγο, όσο και τον εχθρό σου. Ομολογώ ότι δεν είναι εύκολο να βρει κανείς τη σωστή φόρμουλα, αλλά αν το βρείτε έχετε βρει το όλον μέσα σας και αυτό, νομίζω, είναι το νόημα της ανθρώπινης ζωής.

C.G. Jung ~ Carl Jung, Letters Vol. Ι, σελίδες 233-235

Oct 142016

Η αλήθεια σχετικά με τους εμβολιασμούς των προσφυγόπουλων που πάνε σχολείο

Πηγή: Το Ποντίκι 

12.10.2016 / Μιχάλης Λαγάνης


Βασικό επιχείρημα των γονέων οι οποίοι αντιδρούν στην ένταξη των παιδιών προσφύγων και μεταναστών στα ελληνικά σχολεία, είναι ότι είναι ανεμβολίαστα και συνεπώς πιθανόν να είναι φορείς επικίνδυνων μεταδοτικών ασθενειών, όπως η φυματίωση και η ελονοσία.

Προφανώς, οι συγκεκριμένοι γονείς είτε εθελοτυφλούν είτε δεν έχουν ενημερωθεί ότι πρώτη και κύρια προϋπόθεση προκειμένο ένα προσφυγόπουλο να ενταχθεί στο πρόγραμμα εκπαίδευσης, σ΄ένα δημόσιο σχολείο είναι να έχει κάνει όλα τα απαραίτητα εμβόλια, που συνιστώνται για τα παιδιά της ηλικίας του.

Χαρακτηριστικά, όπως επισημάνθηκε σε πρόσφατη ανακοίνωση της Γενικής Γραμματείας Δημόσιας Υγείας:

“Σε όλα τα Κέντρα Φιλοξενίας που μετέχουν στο πρόγραμμα εκπαίδευσης του Υπουργείου Παιδείας, έχει πραγματοποιηθεί ο εμβολιασμός των παιδιών όπως προβλέπεται από το πρόγραμμα εμβολιασμών που εφαρμόζεται.

Με τη συμφωνία των Υπουργείων Παιδείας και Υγείας, τα Κέντρα Φιλοξενίας εντάσσονται στο πρόγραμμα εκπαίδευσης που εφαρμόζεται στα σχολεία της χώρας ακολουθώντας την εξέλιξη του προγράμματος εμβολιασμού και εφόσον έχει πραγματοποιηθεί εμβολιασμός των παιδιών στο κάθε συγκεκριμένο Κέντρο.

Αυτή την εβδομάδα πραγματοποιήσαμε εμβολιασμούς παιδιών σε 4 καταυλισμούς στη βόρεια Ελλάδα (Δερβένι Διόν, Καλοχώρι, Βαγιοχώρι και Καβαλάρι), ενώ αύριο (σ.σ. σήμερα) θα συνεχίσουμε με τους καταυλισμούς της Σίνδου. Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα σε συνεργασία με το Υπουργείο Υγείας οργανώσαμε μεγάλη εκστρατεία ανοσοποίησης, εμβολιάζοντας περισσότερα από 7.000 παιδιά, ηλικίας από 6 εβδομάδων έως 15 ετών. Η θωράκιση αφορούσε σε δέκα κοινές παιδικές ασθένειες (διφθερίτιδα, τέτανος, κοκίτης, ιλαρά, παρωτίτιδα, ερυθρά, αιμόφιλος ινφλουέντσας, ηπατίτιδα Β, πολιομυελίτιδα και πνευμονόκοκκο). ανέφερε μιλώντας στο “topontiki.gr”  ο Απόστολος Βεΐζης, Διευθυντής Προγραμμάτων των Γιατρών Χωρίς Σύνορα.

“Ανεμβολίαστα ένα στα δύο Ελληνόπουλα”, λένε οι παιδίατροι.

Μπορεί να διαμαρτύρονται και να σχηματίζουν ανθρώπινες αλυσίδες, για να εμποδίσουν μικρά παιδιά να πάνε στο σχολείο, όμως οι Έλληνες γονείς “συλλαμβάνονται” ασυνεπείς όσον αφορά στον εμβολιασμό των δικών τους παιδιών.

“Ο προβληματισμός και ο φόβος των γονέων, η έλλειψη εμπιστοσύνης στις φαρμακευτικές εταιρείες αλλά και η άγνοια σχετικά με τα συστατικά των εμβολίων, δημιουργούν ένα σοβαρό ζήτημα στην εμβολιαστική κάλυψη της Ελλάδας.”, ανέφερε σε ημερίδα για τον εμβολιασμό που διοργανώθηκε πρόσφατα, ο πρόεδρος της Ελληνικής Παιδιατρικής, καθώς και Παγκόσμιας Παιδιατρικής Εταιρείας κ. Ανδρέας Κωνσταντόπουλος.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα αποτυπώνεται στο εμβόλιο κατά της μηνιγγίτιδας Β, καθώς όπως παραδέχονται οι παιδίατροι μόλις 3 στους 10 Έλληνες μαθητές είναι εμβολιασμένοι για την πρόληψη του επικίνδυνου μικροβίου, που εφόσον δεν διεγνωσθεί έγκαιρα μπορεί να στοιχίσει ακόμα και τη ζωή του ασθενούς!



πίνακας του Νόρμαν Ρόκγουελ 

Και επειδή η ιστορία κύκλους κάνει, δες κι αυτό το άρθρο από τη Μηχανή του Χρόνου.

Αστυνομικοί συνοδεύουν την 6χρονη Ρούμπι Μπρίτζις, το πρώτο έγχρωμο παιδί που πήγε σε σχολείο λευκών. Την «υποδέχθηκαν» με παιδικό φέρετρο και κατάρες. 50 χρόνια μετά την υποδέχθηκαν στον Λευκό Οίκο… 

Πηγή: Μηχανή του Χρόνου

14 Νοεμβρίου 1960, Νέα Ορλεάνη Η 6χρονη Ρούμπι Μπρίτζις ήταν το πρώτο έγχρωμο παιδί που πέρασε το κατώφλι σε σχολείο λευκών. Την συνόδευαν τρεις αστυνομικοί, για να την προστατέψουν. Το πλήθος είχε συγκεντρωθεί για να διαμαρτυρηθεί για την κρατική απόφαση, που επέτρεπε σε μαύρους να πηγαίνουν στα ίδια σχολεία με τους λευκούς. Η Ρούμπι ήταν ένα από τα έξι παιδιά που πέρασαν τις εξετάσεις που θέσπισε η πολιτεία για να κρίνει ποια έγχρωμα παιδιά είχαν τις ικανότητες να καθίσουν στα ίδια θρανία με τα λευκά. Δύο από τα έξι παιδιά επέλεξαν να συνεχίσουν τη φοίτησή τους στο παλιό τους σχολείο, ενώ τα υπόλοιπα τρία πήγαν στο σχολείο δύο μέρες μετά από τη Ρούμπι, στις 16 Νοεμβρίου. Η συμμετοχή στις εξετάσεις ήταν προαιρετική και αρχικά, ο πατέρας της Ρούμπι δεν ήθελε να μπλέξει την κόρη του σε μια τόσο ταραγμένη υπόθεση. Επέμενε όμως η γυναίκα του, που θεωρούσε ότι όφειλαν να συμμετέχουν ενεργά, όχι μόνο για να προσφέρουν καλύτερη μόρφωση στην κόρη τους, αλλά και για να αγωνιστούν για τα δικαιώματα των Αφροαμερικανών….

Έτσι, στις 14 Νοεμβρίου 1960, η 6χρονη Ρούμπι έφτασε στο δημοτικό σχολείο William Frantz. Έξω από το κτίριο περίμεναν οι γονείς όλων των μαθητών του σχολείο και αρνούνταν να αφήσουν τα παιδιά τους να μπουν μέσα. Πετούσαν ντομάτες, φώναζαν, εκτόξευαν προσβολές και κάποιοι είχαν γράψει ρατσιστικά σχόλια στον τοίχο. Η Ρούμπι δεν είχε αντιληφθεί τη σημασία της στιγμής. Όταν είδε τον κόσμο και άκουσε τη φασαρία, θεώρησε ότι γινόταν κάποια γιορτή ή παρέλαση. Ο αστυνομικός που τη συνόδευε, Τσαρλς Μπαρκς, θυμάται ότι η μικρή δεν έδειξε να φοβάται ούτε ταράχτηκε από τις φωνές: «Ακολουθούσε σαν στρατιωτάκι. Ήμασταν όλοι πολύ περήφανοι!» Το μοναδικό πράγμα που την τρομοκράτησε ήταν ένα μικρό ξύλινο φέρετρο, μέσα στο οποίο ήταν ξαπλωμένη μία μαύρη κούκλα. Το είχε φέρει στο σχολείο μία γυναίκα ως ένδειξη διαμαρτυρίας. Η Ρούμπι έχει δηλώσει πως έβλεπε εφιάλτες με το φέρετρο για μήνες και άρχισε να προσεύχεται κάθε μέρα, πριν φύγει για το σχολείο. Την πρώτη μέρα την πέρασαν στο γραφείο του διευθυντή, καθώς ήταν αδύνατον να γίνει μάθημα με την ένταση που επικρατούσε. Τη δεύτερη μέρα, ο ιερέας Λόιντ Φόρμαν συνόδευσε την 5χρονη κόρη του στο σχολείο, σπάζοντας έτσι το μποϊκοτάζ που είχαν εφαρμόσει οι γονείς. Σταδιακά, όλο και περισσότεροι μαθητές επέστρεψαν στα θρανία. Ωστόσο, για ένα χρόνο, κανείς καθηγητής δεν δεχόταν να διδάξει τη Ρούμπι πέρα από μία δασκάλα, την Μπάρμπαρα Χένρι, η οποία έκανε μάθημα μόνο στην 6χρονη. Ακόμα και όταν η καθημερινότητα επέστρεψε στους κανονικούς της ρυθμούς, μία γυναίκα εμφανιζόταν συχνά στο προαύλιο και απειλούσε τη Ρούμπι πως θα τη δηλητηρίαζε. Ευτυχώς, οι απειλές δεν έγινε ποτέ πράξη, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι το «θράσος» της οικογένειας Μπρίτζις πέρασε ατιμώρητο. Ο πατέρας της απολύθηκε και οι παππούδες της έχασαν τη γη που καλλιεργούσαν στο Μισισιπί….

Η Ρούμπι Μπρίτζις δούλεψε για χρόνια σε πρακτορείο ταξιδίων, προτού παραιτηθεί για να μεγαλώσει τα παιδιά της. Έχει μιλήσει πολλές φορές για την εμπειρία της και τον ρατσισμό που επικρατεί στις ΗΠΑ….

Το 2011, όταν συνάντησε τον Μπαράκ Ομπάμα, στάθηκαν μπροστά στον πίνακα που ζωγράφισε ο Νόρμαν Ρόκγουελ προς τιμήν της και ο πρόεδρος τον ΗΠΑ της είπε: «Αν δεν ήσουν εσύ, δεν θα ήμουν εδώ και δεν θα βλέπαμε μαζί αυτόν τον πίνακα»….

Sep 242016


Η Αλεξάνδρα Ανδρούσου, μέλος της επιστημονικής επιτροπής του Υπουργείου Παιδείας για τα παιδιά των προσφύγων, η Αλεξάνδρα Βασιλείου, κοινωνική ψυχολόγος και η Βέρα Λάρδη, ηθοποιός, θεατρολόγος κι εκπαιδεύτρια ενηλίκων στο «Ντιβάνι της Κρίσης» την εκπομπή της Έφης Ζέρβα στο Πρώτο πρόγραμμα της ΕΡΤ. Τι σημαίνει για αυτά τα παιδιά το να πάνε σχολείο και γιατί πρέπει να πάνε.

Jan 122016


Η φίλη και συνάδελφος Julie Diamond έχει ασχοληθεί για πολλά χρόνια με το θέμα της ισχύος. Πρόσφατα κυκλοφόρησε και το καινούργιο της βιβλίο, ένα ‘εγχειρίδιο χρήσης’ της ισχύος.

Ενώ είναι σχετικά εύκολο να περιγραφούν αποτυχίες ηγεσίας και κατάχρηση ισχύος (καθώς και οι αιτίες τους και οι συσχετισμοί), είναι πολύ πιο δύσκολο να οριστεί η υγιής και αποτελεσματική χρήση ισχύος, καθώς και το πώς μπορεί αυτή να διδαχθεί, να μαθευτεί και να αναπτυχθεί.

Η Julie, μαζί με συναδέλφους ακαδημαϊκούς, συμβούλους και coaches έχει δημιουργήσει το site Power in the Public Eye όπου οι επισκέπτες της ιστοσελίδας μπορούν να ‘ψηφίσουν’ σχετικά με την συμπεριφορά των υποψήφιων για το χρίσμα του υποψηφίου προέδρου στις επερχόμενες εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών. Το ερώτημα που απαντούν οι επισκέπτες της σελίδας είναι ‘ποιος υποψήφιος/ποια υποψήφια κάνει την καλύτερη χρήση ισχύος;’.

Η ερώτηση απευθύνεται σε όλους κι όλες μας, όχι μόνο στους ψηφοφόρους των ΗΠΑ. Αν παρακολουθείς τις διαδικασίες ανάδειξης υποψηφίων για τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ και θες να εκφράσεις τη γνώμη σου, κάνε ένα κλικ στο Power in the Public Eye και απάντησε τις ερωτήσεις. Θα συμβάλεις έτσι στην ερευνητική δουλειά μιας ομάδας αξιόλογων ανθρώπων.

Dec 272015

Με αφορμή ένα άρθρο του Shakil Choudhury η ευχή για τη χρονιά που έρχεται: να εξουδετερώσουμε τον εσωτερικό μας τρομοκράτη.

Γράφει ο Shakil Choudhury

Εμείς. Οι Άλλοι. Αυτό είναι στην καρδιά των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε… Οι ρίζες του τι μας κάνει ευάλωτους στη δυναμική Εμείς/Άλλοι είναι θαμμένοι βαθιά μέσα στην αρχιτεκτονική του εγκεφάλου … Η έρευνα δείχνει ότι ο εγκέφαλός μας καταγράφει συχνά εκείνους που θεωρούμε ότι είναι ξένοι περισσότερο ως αντικείμενα, παρά ως ανθρώπους. Μια τέτοια αντικειμενοποίηση είναι αυτό που εννοούμε όταν μιλάμε για «απανθρωποποίηση» των άλλων. Όταν θεωρούμε τους άλλους σαν αντικείμενα, γίνεται ευκολότερο να τους στιγματίσουμε, να τους πληγώσουμε, να τους τιμωρήσουμε, ακόμη και να σκοτώσουμε αυτούς που θεωρούμε ως απειλή. Όπως πολλές πτυχές του εαυτού μας, αυτό θεωρείται από τους ερευνητές ως ένας εξελικτικός μηχανισμός επιβίωσης ώστε να μπορέσουμε να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας, τα παιδιά και τα μέλη της φυλής μας σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης… Ο άνθρωπος είναι επίσης εξοπλισμένος με την ικανότητα να βιώσει οργή, που σύμφωνα με τον ειδικό στο τραύμα Peter Levine, είναι και η επιθυμία να σκοτώσει. Κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες τοξικότητας, η τάση μας να απανθρωποποιούμε σε συνδυασμό με την οργή και τον φόβο μπορεί να οδηγήσει σε ένα ευρύ φάσμα πιθανών αντιδράσεων, ενεργοποιώντας τον εσωτερικό μας υπερασπιστή, δημιουργώντας επαγρύπνηση, και ναι, ενεργοποιώντας ακόμη και τον εσωτερικό μας τρομοκράτη. Αυτό το ασυνείδητο δυναμικό βρίσκεται μέσα σε όλους μας, περιμένοντας τις κατάλληλες συνθήκες για να βγει… Ο εσωτερικός μας τρομοκράτης απανθρωποποιεί και με ανεπαίσθητους τρόπους. Συμπεριλαμβάνει την τάση μας να κατανοούμε τις μειονότητες μέσα από στερεότυπα, αφαιρώντας κάθε απόχρωση ή ατομικό χαρακτηριστικό… Όμως, η τάση για κάτι δεν σημαίνει αναγκαστικά και μοίρα προς αυτήν την κατεύθυνση… Υπάρχουν πράγματα που εξουδετερώνουν τον εσωτερικό μας τρομοκράτη. η ενσυναίσθηση. Η ενότητα. Η αγάπη. Η αίσθηση του ανήκειν. Το νόημα στη ζωή… Η έρευνα έχει δείξει ότι το ανήκειν είναι κεντρικός μοχλός στην ανθρώπινη συμπεριφορά, όπως βασική ανθρώπινη ανάγκη είναι η τροφή, το νερό, η στέγη… Χρειάζεται να απευθυνθούμε ο ένας στον άλλον, να ενεργοποιηθούμε για να δούμε την ανθρώπινη φύση μέσα σε όλους μας. Αυτό μπορεί να μας βοηθήσει όταν αναδύεται η εσωτερική τάση για τρομοκρατία και να μας επιτρέψει μια διαφορετική επιλογή.

 Posted by at 13:27  food for thought  Comments Off on H ευχή για τη χρονιά που έρχεται: να εξουδετερώσουμε τον εσωτερικό μας τρομοκράτη
Nov 282015

Ένα άρθρο της φίλης και συναδέλφου Julie Diamond γύρω από την εμπιστοσύνη, μεταφρασμένο στα ελληνικά. Αξίζει μια ανάγνωση!


Πηγή: Julie Diamond blog

Πως να χτίσεις εμπιστοσύνη; Σπάσε την πρώτα.

της Julie Diamond, Ph.D.

Τον μήνα που μας πέρασε, έγινε στο Πόρτλαντ, Όρεγκον, το World Summit on Organizational Development. Ανάμεσα σε άλλα, απόλαυσα τη συμμετοχή μου σε μια παρουσίαση του Adam Kahane με θέμα «Ανάπτυξη Οργανισμών: τι απαιτείται για τη λύση των δυσκολότερων προβλημάτων του παρόντος».

Απόλαυσα την ομιλία του. Ήταν διορατική και πρακτική. Και αστεία. Μιλώντας για τη συνεργασία, ο Kahane ανάρτησε μια διαφάνεια που απαριθμούσε τις προϋποθέσεις για αποτελεσματική συνεργασία ανάμεσα σε διαφορετικούς, ακόμη και ανταγωνιστικούς ενδιαφερόμενους. Οι συνήθεις ύποπτοι ήταν παρόντες: κοινό όραμα, συμφωνία για τους στόχους, εμπιστοσύνη, κλπ. Και μετά τους κατέρριψε έναν-έναν. Η πραγματικότητα της συνεργασίας στον 21ο αιώνα είναι αυτή: να γνωρίζεις πώς να συγκρούεσαι, να μπορείς να εργάζεσαι χωρίς εμπιστοσύνη και να αποποιείσαι την πολυτέλεια των κοινών στόχων και οραμάτων.

Μετά ο Kahane είπε το ακόλουθο, μια φράση που έχω χρησιμοποιήσει πολλές φορές: η εμπιστοσύνη δεν είναι προϋπόθεση για τη συνεργασία, είναι το αποτέλεσμα. Το επαναλαμβάνω: η εμπιστοσύνη δεν είναι προϋπόθεση για τη συνεργασία, είναι το αποτέλεσμα.

Η υπόθεση ότι χρειάζεται να ξεκινήσουμε με εμπιστοσύνη δεν είναι μόνο αφελής, είναι και αδύνατη. Παρ’ όλα αυτά, το ακούω συνέχεια στη δουλειά μου με ομάδες και οργανισμούς. Όταν ρωτάω ποιο είναι το πρόβλημα, οι άνθρωποι συχνά λένε «δεν εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλον» ή «χρειαζόμαστε περισσότερη εμπιστοσύνη σε αυτήν την ομάδα». Δεν καταλαβαίνω. Η έλλειψη εμπιστοσύνης είναι αποτέλεσμα, όχι αιτία. Πως μπορεί να υπάρξει εμπιστοσύνη πριν  τη συνεργασία;

Όταν οι άνθρωποι μιλούν για τη συνεργασία με αυτόν τον τρόπο, δεν μιλάνε για το χτίσιμο συνεργασίας, αλλά για την εγγύηση της: «πρώτα δημιούργησε τις συνθήκες για την απόλυτη επιτυχία δείχνοντας ότι δεν θα με απογοητεύσεις, κι έτσι αποδεικνύοντας ότι είσαι 100% έμπιστος και τότε μπορούμε να δουλέψουμε μαζί, να συνεργαστούμε.»

Η ζωή δεν λειτουργεί έτσι. Δεν μπορεί να εναποθέτουμε την ικανότητα μας για δράση και επιτυχία στις πράξεις του άλλου. Δεν μπορούμε να μετριάσουμε το ρίσκο. Δεν μπορούμε να εγγυηθούμε την επιτυχία ως αποτέλεσμα. Ούτε στην εργασία, ούτε στις σχέσεις. Εμπλεκόμαστε με ανθρώπους με τους οποίους δεν έχουμε δοκιμαστεί. Δεσμευόμαστε, παντρευόμαστε, υπογράφουμε δάνεια και κάνουμε παιδιά με ανθρώπους που δεν έχουν δοκιμαστεί. Γιατί; Γιατί χρειάζεται πολύς χρόνος για να γνωρίσεις πραγματικά έναν άλλον άνθρωπο.  Και τι γίνεται με εμάς; Κι εμείς δεν έχουμε αποδειχθεί. Ούτε εμείς γνωρίζουμε τον εαυτό μας ολοκληρωτικά. Δεν ξέρουμε ποιοι θα είμαστε σε πέντε χρόνια. Η ζωή μας αλλάζει. Η απώλεια, το πένθος, οικονομικές και προσωπικές δυσκολίες αλλάζουν το αξιακό μας σύστημα και την οπτική μας για τη ζωή. Ακόμη και στην κάθε στιγμή δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς για τα κίνητρα και τα συναισθήματα μας. Έχουμε όρια, συγκρούσεις, εντάσεις, για τα οποία δεν γνωρίζουμε αρκετά.

Κι αυτό μας φέρνει στο δεύτερο πρόβλημα με την εμπιστοσύνη. Αν δεν κάνουμε αυτό το αντιληπτικό άλμα που περιγράφω και αν δεν δούμε ότι η εμπιστοσύνη χρειάζεται να κατακτηθεί, τότε έρχεται η δεύτερη παρανόηση για το πώς κατακτάται.

Πως κερδίζουμε την εμπιστοσύνη; Φυσικά, αποδεικνύοντας ότι είμαστε αξιόπιστοι. Αλλά πως είναι δυνατόν αυτό; Κανείς δεν είναι ολοκληρωτικά αξιόπιστος. Το ένοχο μυστικό της βιομηχανίας δισεκατομμυρίων για το χτίσιμο ‘εμπιστοσύνης και συνεργατικότητας’ είναι ότι η απόλυτη αξιοπιστία δεν είναι εφικτή. Θα απογοητεύσουμε ανθρώπους. Θα αποδειχθούμε αναξιόπιστοι. Όσο υπάρχουν κομμάτια του εαυτού μας για τα οποία δεν έχουμε επίγνωση, όσο μεγαλώνουμε ως άνθρωποι, θα έχουμε τυφλά σημεία. Θα λέμε ένα πράγμα, θα αισθανόμαστε άλλο και θα θα πράττουμε κάτι άλλο, χωρίς να έχουμε επίγνωση για αυτό.

  • Συμφωνούμε σε κάτι, παραβλέποντας την εξάντληση μας γιατί δεν θέλουμε να απογοητεύσουμε τους άλλους, αλλά δεν έχουμε την ενέργεια να ολοκληρώσουμε αυτό που αναλάβαμε.
  • Συμφωνούμε να βοηθήσουμε γιατί παρακινούμαστε από την ανάγκη μας να είμαστε χρήσιμοι, αλλά φορτωνόμαστε περισσότερα από όσα αντέχουμε και τα παρατάμε.
  • Στην απελπισία μας για αναγνώριση συμμετέχουμε σε μια ομάδα με υψηλό προφίλ, αλλά αισθανόμαστε έξω από τα νερά μας και δεν μπορούμε να εκτελέσουμε αυτά που αναλαμβάνουμε.
  • Πληγωνόμαστε από την απόρριψη μιας ιδέας μας και ασυνείδητα κωλυσιεργούμε και γινόμαστε δύσκολοι στη συνεργασία.

Σε κάθε δεδομένη στιγμή, υπάρχουν εκατομμύρια λόγοι που η συμπεριφορά μας  υπονομεύει την αξιοπιστία μας. Πως χτίζουμε λοιπόν εμπιστοσύνη; Ποιον εμπιστεύομαι, αν κανείς δεν είναι πλήρως αξιόπιστος; Εμπιστεύομαι τους ανθρώπους που κάνουν λάθη, που αποτυγχάνουν στους στόχους τους, που μπορούν να το παραδεχτούν, να ζητήσουν συγγνώμη και να είναι ειλικρινείς για τις ελλείψεις τους. Η εμπιστοσύνη δεν αναπτύσσεται με την αποφυγή λαθών, αλλά με τα λάθη και την επιδιόρθωση τους. Η εμπιστοσύνη δεν αναπτύσσεται με το να τηρείς τα λόγια σου, αλλά από το τι κάνεις όταν δεν τα τηρείς.

Σύμφωνα με την εμπειρία μου, η εμπιστοσύνη αναπτύσσεται με τα ακόλουθα:

1. Σταμάτα να μετράς την εμπιστοσύνη ως ‘όλα ή τίποτα’. Είμαι άξια εμπιστοσύνης για κάποια πράγματα, αλλά όχι για άλλα. Να γνωρίζεις για ποια πράγματα είσαι άξια εμπιστοσύνης και να το κάνεις γνωστό και στους άλλους. Συμφιλιώσου με το γεγονός ότι οι άνθρωποι είναι εγγενώς αναξιόπιστοι και μάθε να δουλεύεις με αυτό αντί να παριστάνεις ότι μπορεί να το αποτρέψεις.

2. Μάθε πώς να αναγνωρίζεις και να παραδέχεσαι τις ελλείψεις σου. Όσο περισσότερο γνωρίζουμε για τα όρια μας κι όσο περισσότερο μπορούμε να τα κουβεντιάζουμε με τους άλλους, τόσο πιο ενημερωμένοι και προετοιμασμένοι είναι όλοι. Η επιθυμία μας για τελειότητα μας κάνει να κρύβουμε τις ελλείψεις μας, κι αυτό μας κάνει αναξιόπιστους.

3. Μάθε την τέχνη της συγγνώμης. Οι άνθρωποι που δεν μπορούν να ζητήσουν συγγνώμη προστατεύουν τον εαυτό του εις βάρος της συνεργασίας. Η συγγνώμη δεν είναι μόνο παραδοχή λάθους. Η συγγνώμη χρειάζεται να περιλαμβάνει κατανόηση, να εκφράζει την ενσυναίσθηση για τη δυσφορία ή δυσκολία που βιώνει ο άλλος άνθρωπος εξ αιτίας των πράξεων σου. Αν δεν γνωρίζεις και δεν αισθάνεσαι πραγματικά τις συνέπειες των πράξεων σου, δεν ζητάς πραγματική συγγνώμη.

Θα απογοητεύσουμε ο ένας τον άλλον. Αλλά ό,τι συμβαίνει μετά από αυτό είναι αυτό που χτίζει εμπιστοσύνη. Αυτό που βάζει τα θεμέλια για την εμπιστοσύνη είναι η ειλικρινής συζήτηση ανάμεσα στους ανθρώπους για τους περιορισμούς και τα θέματα τους.

Το βιβλίο της Julie Power: A User’s Guide (Ισχύς: Οδηγός Χρήσης), θα εκδοθεί τον Μάρτιο του 2016.

Nov 142015


(φωτογραφία  EUROKINISSI/Στέλιος Μισίνας)

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Ο ξένος μέσα μας

του Τάσου Τασκίρογλου

«Ο ξένος είναι μέσα μας. Και όταν τον αποφεύγουμε ή τον καταπολεμούμε, παλεύουμε ενάντια στο ασυνείδητό μας – αυτό το “αλλότριο” της ανέφικτης “προσωπικής μας επικράτειας”». Αυτό αναφέρει για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες η Τζούλια Κρίστεβα, παραθέτοντας ουσιαστικά τον Φρόιντ, ο οποίος, όπως λέει η μεγάλη Γαλλίδα ψυχαναλύτρια, δεν μιλάει για ξένους: «μας μαθαίνει να ανακαλύψουμε το ξένο μέσα μας. Είναι ίσως ο μόνος τρόπος για μην το καταδιώκουμε έξω».

Με αυτή την έννοια είμαστε όλοι ξένοι. Επιτομή της ανθρώπινης κατάστασης, περιστασιακά άρνηση ή επιβεβαίωσή της. Αντιφατικά όντα που αναζητούν διαρκώς ταυτότητα, που ψάχνουν εναγωνίως το «εμείς», που μαθαίνουν να το βρίσκουν στην ομοιότητα και να απορρίπτουν τη διαφορά.

Ομως είναι ακριβώς αυτή η διαφορά στο πρόσωπο του ξένου που αποδεικνύει τον πλούτο της ανθρώπινης ποικιλομορφίας και φανερώνει κατά την Κρίστεβα την «ανυπαρξία της κοινοτοπίας στον άνθρωπο». Κάθε ένας και ένα δακτυλικό αποτύπωμα, κάθε ένας και μια προσωπική ιστορία, μια νέα εκδοχή της ανθρώπινης περιπέτειας, ένα πρωτότυπο σενάριο.

Οι ξένοι προσφέρουν μια μοναδική ευκαιρία σ΄ εμάς τους (συγκυριακά) προνομιούχους, στους βολεμένους: να δούμε μια εκδοχή της δικής μας κατάστασης, να εκπαιδευτούμε να βλέπουμε τον κόσμο με τα μάτια των άλλων, να μάθουμε να μπαίνουμε στη θέση τους.

Προπαντός το τελευταίο. Ο ατομικισμός, ο εγωκεντρισμός και η περιχαράκωση που έχουν καλλιεργήσει οι συνθήκες του όψιμου καπιταλισμού δημιουργούν όχι μόνο την «Ευρώπη-φρούριο», αλλά και τον άνθρωπο-στρείδι. Κλειστό στο καβούκι του, φυλακισμένο στον περιοριστικό ορίζοντα των προσωπικών του εμπειριών και των ατομικών του συμφερόντων.

Τα μεγάλα φιλοσοφικά ρεύματα, μέχρι ενός ορισμένου βαθμού ο ιουδαϊσμός και ο χριστιανισμός, αλλά και η παράδοση του ουμανισμού στον Διαφωτισμό λειτούργησαν στο παρελθόν ως εκπαίδευση στην αποδοχή και ως ανάχωμα στην απόρριψη. Ο ίδιος ο Ιησούς εμφανίζεται ως «ξένος επί γης», ο οποίος ζητά την αποδοχή και την προσέγγιση. Αυτό δεν συνάδει με τον σημερινό φανατισμό των θρησκειών, με τους διαχωρισμούς, τις εντάσεις και τους αποκλεισμούς. Η διδασκαλία σήμερα δεν γίνεται στο όνομα της αλήθειας που, υποτίθεται, ότι εμπεριέχει ένα δόγμα, αλλά για να επιβεβαιώσει την ταυτότητα και να αποκλείσει την ετερότητα. Σ΄ αυτό το φως πρέπει να δούμε και τη θέση της διδασκαλίας των Θρησκευτικών, θέμα που επανήλθε για ακόμα μία φορά στην επικαιρότητα, βγάζοντας από τη μακαριότητα την κεφαλή της Εκκλησίας.

Η τραυματική εμπειρία του ναζισμού αποτελεί την επιτομή της προσπάθειας να επιβληθεί η ταυτότητα στην ετερότητα. Σ΄ αντίθεση με τη ρήση του Τερέντιου «Είμαι άνθρωπος, τίποτα από τ΄ ανθρώπινα δεν μου είναι ξένο», ο εθνικοσοσιαλισμός ενστερνίστηκε το δόγμα «Είμαι Γερμανός και κάθε τι άλλο μου είναι ξένο». Εξ ου και η τάση καθυπόταξης, εξόντωσης και εξαφάνισης κάθε ετερότητας: των αλλοεθνών, των ανάπηρων, των ομοφυλόφιλων, των Εβραίων, των κομμουνιστών κ.λπ..

Ο Φρόιντ μιλά για την προσπάθεια να προβάλουμε έξω από τον εαυτό μας αυτό που θεωρούμε μέσα μας επικίνδυνο και δυσάρεστο και να κατασκευάσουμε έναν ανησυχητικό «δαιμονικό σωσία». Ετσι, ο «άλλος» καταλήγει να είναι το (δικό μου) ασυνείδητο: ένας ξένος μέσα μου.

Apr 092015


Ένα Πασχαλινό δώρο σήμερα από τον Δημήτρη Χριστόπουλο. Ο Δημήτρης Χριστόπουλος είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστήμιου και Αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Διαβάζω στο στο site του Χρόνος (online περιοδικό με αφετηρία την Ελλάδα):

Η κρίση των δικαιωμάτων είναι παρακολούθημα της ευρύτερης κρίσης που βιώνει η ελληνική κοινωνία, ενταγμένη σε ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο, το οποίο τη στιγμή των πρώτων μεγάλων οικονομικών τριγμών μετά τη νομισματική του ένωση έδειξε την αδυναμία του να λειτουργήσει ως πολιτική κοινότητα. Τα συμπτώματα στην Ελλάδα υπήρξαν και συνεχίζουν να είναι τα πιο ακραία. Μια κοινωνία στην οικονομική κατάσταση της ελληνικής σήμερα, ένα πολιτικό σύστημα με τα συμπτώματα της βαριάς ηθικής απαξίωσης του ελληνικού, μια δημόσια διοίκηση σε κατάσταση συναγερμού –κάποιοι θα λέγανε κατάρρευσης– δεν μπορεί παρά να οδηγούν και στην επισώρευση προβλημάτων στο κράτος δικαίου. Ωστόσο, δεν πρέπει να αποδοθούν όλα στη συγκυρία μετά το 2009: είναι η κρίση που επικάθεται σε μια δεδομένη ιστορική κληρονομιά και σε μια κυρίαρχη πολιτική κουλτούρα που εντείνει τις ανεπάρκειες στο χώρο των δικαιωμάτων. Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας τεκμηριώνει την κρίση των δικαιωμάτων μέσα από παραδείγματα της τρέχουσας επικαιρότητας με τη μέριμνα στρατηγικών για μια βιώσιμη υπέρβασή της.

Διάβασε το βιβλίο με ένα κλικ εδώ (μπορείς επίσης να το «κατεβάσεις» σε αρχείο pdf και να το εκτυπώσεις)

Σε συνεργασία με τις Εκδόσεις Νεφέλη

Mar 282015



Πηγή: www.lifo.gr

«Μην κατηγορείτε την κατάθλιψη για την τραγωδία της Germanwings»

Κλινική ψυχολόγος γράφει στον Guardian για το στιγματισμό εκατομμυρίων ανθρώπων από τα ΜΜΕ 

Άρθρο με τίτλο «Μην κατηγορείτε την κατάθλιψη για την τραγωδία της Germanwings», φιλοξενεί στη στήλη με τις γνώμες, η εφημερίδα Guardian, λόγω των συνεχών αναφορών στην ασθένεια από την οποία εικάζεται ότι έπασχε ο 28χρονος πιλότος που έριξε το αεροπλάνο με τους 150 επιβαίνοντες στις γαλλικές Άλπεις, σκορπώντας το θάνατο.

Η αρθρογράφος Μασούμα Ραχίμ, κλινική ψυχολόγος, σημειώνει αρχικά ότι ελλείψει οποιασδήποτε τεχνικής βλάβης η προσοχή έχει στραφεί τώρα προς τον 28χρονο Lubitz, τον κυβερνήτη που φαίνεται να έχει προκαλέσει σκόπιμα τη συντριβή . Τα δημοσιεύματα αναφέρουν ότι ο 28χρονος είχε ιστορικό κατάθλιψης, κάτι που όπως είναι αναμενόμενο, οδηγεί σε ένα στιγματισμό των ατόμων που πάσχουν από την ασθένεια.

Η κατάθλιψη είναι μια από τις πιο κοινές από ψυχικές ασθένειες, και βιώνεται από το 20% περίπου των ενηλίκων. Χαρακτηρίζεται από αισθήματα ενοχής, απελπισίας και μειωμένο ενδιαφέρον για ευχάριστες δραστηριότητες, που μπορεί να επηρεάσει οποιονδήποτε, από τους χειρώνακτες μέχρι τους επικεφαλής των εταιρειών του FTSE. Πράγματι, πολλοί επιτυχημένοι άνθρωποι έχουν βιώσει κατάθλιψη – μεταξύ των οποίων και ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, ο Κάρολος Ντίκενς και ο Ανρί Ματίς – και δεν υπάρχει σχεδόν καμία ένδειξη ότι η κατάθλιψη αποτέλεσε κίνδυνο για τους άλλους, ως αποτέλεσμα της ασθένειάς τους. Αυτό ισχύει για όλο το φάσμα των προβλημάτων ψυχικής υγείας: η επιστημονική βιβλιογραφία είναι σαφής ότι οι άνθρωποι με σχιζοφρένεια, που έχουν κατά κόρον δαιμονοποιηθεί  και διασυρθεί από τον Τύπο, είναι πολύ πιο πιθανό να θιγούν από τους άλλους ή τον εαυτό τους παρά να ασκήσουν βία.

Είναι πλέον γνωστό ότι η αεροπορική εκπαίδευση του Lubitz διεκόπη για έξι μήνες, πιθανότατα επειδή ανάρρωνε από κατάθλιψη. Αυτό δεν είναι ένα ασυνήθιστο σενάριο σε κάθε κλάδο, ούτε κάτι που θα τον έκανε κατ’ ανάγκη ακατάλληλο για να πετάξει…Το να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι ο τρόπος που λειτούργησε ήταν  η αυτόματη συνέπεια οποιουδήποτε ιστορικού ψυχικής νόσου θα ήταν ανεύθυνο και επιζήμιο….

…Η αλήθεια είναι ότι τα άτομα με κατάθλιψη είναι παντού γύρω μας – από τους  καθηγητές και τους δικηγόρους μας μέχρι τους υδραυλικοί μας και τους επαγγελματίες της υγείας… Μάλιστα οι γιατροί είναι πολύ πιο πιθανό να εμφανίσουν κατάθλιψη από ό, τι ο μέσος όρος του γενικού πληθυσμού. Έχοντας κατάθλιψη δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είστε ακατάλληλοι για εργασία, αλλά, με βάση τα πρωτοσέλιδα σε πολλές από τις εφημερίδες σήμερα θα μπορούσε να σκεφθεί κανείς ότι έτσι είναι.

Ποτέ δεν θα κατανοήσουμε πλήρως γιατί ο Lubitz οδήγησε στη συντριβή την πτήση 4U9525. Παρ ‘όλα αυτά, η υπόθεση ότι η ψυχική υγεία του ήταν ο μοναδικός λόγος που πέθαναν  149 άνθρωποι δεν πρόκειται να μειώσει το στίγμα που συνδέεται με προβλήματα ψυχικής υγείας. Ο φόβος και οι διακρίσεις συνεχίζουν να αποθαρρύνουν τους ανθρώπους από τη γνωστοποίηση των προβλημάτων τους και από το να ζητούν βοήθεια από νωρίς. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν αυτή την τραγωδία για να διερευνήσουν την επίδραση του στρες και να τονίσουν την ανάγκη για μεγαλύτερη υποστήριξη. Αντ ‘αυτού κάποιοι επέλεξαν να διασύρουν τον Lubitz και, μαζί με αυτόν, τα εκατομμύρια που πάσχουν από την ίδια ασθένεια. Αυτή είναι η εύκολη επιλογή που στιγματίζει κι άλλο μια ομάδα πάνω στην οποία η κοινωνία έχει κάνει θαυμάσια τη δουλειά της δαιμονοποίησης.

Πηγή: theguardian

Mar 152015

Έχουμε μακρύ και δύσκολο δρόμο μπροστά μας.  Έχουμε να κουβεντιάσουμε, να καταλάβουμε, να σιωπήσουμε. Πόσοι και πόσες ακόμη θυσία στην ‘κανονικότητα’; Θα κυλήσουνε οι μέρες, θα καταπραΰνουμε την οργή, τη θλίψη. Αν δεν κάνουμε όμως ένα σοβαρό διάλογο στις οικογένειες μας, στις παρέες μας, στις κοινότητες μας, θα ξαναέρθει ο επόμενος θρήνος, η επόμενη αδικία, ο επόμενος θυμός.

Το άρθρο της Μαρίνας Δελάκη στο left.gr αιχμηρό. Στην καρδιά του θέματος. Υπάρχουν κι άλλες φωνές στο πεδίο, κι άλλες απόψεις, ιδέες, αντιλήψεις. Πρέπει να μπουν σε διάλογο. Η αναβολή του διαλόγου είναι κι αυτή ηθική αυτουργία. Δεν έχει σημασία αν ήταν αυτοκτονία ή δολοφονία. Το φονικό έγινε.




Πηγή: left.gr

Αυτός ο Βαγγέλης κάτι ήθελε να πει…

της Μαρίνας Δελάκη

Μια ολόκληρη κοινωνία, που όφειλε σήμερα να βυθιστεί στη σιωπή για να συνδιαλλαγεί με τα στοιχειώδη ανθρώπινα αντανακλαστικά που της απέμειναν, παραδίδει εισαγγελικά παραγγέλματα στον εαυτό της

Μια ολόκληρη κοινωνία σε πανικό καταθέτει στο Xρηματιστήριο Αξιών των social media, χωρίς αιδώ, το περίσσευμα της υποκρισίας που διαθέτει. Επιδιδόμενη σε ατέρμονες ηθικολογίες, με συναισθητικές εξάρσεις και μανιφέστα της σύγχυσης, έντρομη μην κληθεί σε αναγνώριση του θύτη στον καθρέφτη της, στη γεμάτη αναίδεια ψυχής της.

Μια ολόκληρη κοινωνία, που όφειλε σήμερα να βυθιστεί στη σιωπή για να συνδιαλλαγεί με τα στοιχειώδη ανθρώπινα αντανακλαστικά που της απέμειναν, παραδίδει εισαγγελικά παραγγέλματα στον εαυτό της, φροντίζοντας, ανεπιτυχώς, να αποφύγει να αναμετρηθεί με τον ιερέα, τον χωροφύλακα, τον επαρχιώτη, τον ομοφοβικό, τον δήμιο, τον νόθο επαναστάτη που εκτρέφει μέσα της.

Στοχοποιεί κι απαιτεί τη σύλληψη, εδώ και τώρα, των 2, 3, 40, 50,100 (όσοι κι αν είναι αυτοί, αρκεί να είναι μετρήσιμοι και με ονοματεπώνυμο) ενόχων για να αποφύγει την ηθική αυτουργία. Για να προλάβει να εκλείψει ο χρόνος και να μην αναγνωρίσει τη δική του οικογένεια, την «αγία ελληνική οικογένεια», εκτροφείο ψυχοπαθολογιών, που απορρίπτει με ενοχές -για να είμαστε και ακριβοδίκαιοι- τα δικά της παιδιά.

Τα παιδιά, που είναι διαφορετικά, είναι περισσότερο μελαψά, λιγότερο ψηλά, περισσότερο παχουλά, λιγότερο άνδρες, λιγότερο γυναίκες, φτωχά, αποτυχημένα, τα «…λιγότερο ή περισσότερο» παιδιά της. Όχι λιγότερο, όχι περισσότερο, «κανονικά». Υποταγή στην «κανονικότητα», που δεν ανατρέπει, δεν προκαλεί ρήξεις, δεν αμφισβητεί το κυρίαρχο, το κοινώς αποδεκτό αενάως διαπλεκόμενο σύστημα.

«Κανονικά» ώστε να μπορούν υποκρινόμενα να πείθουν και να διαιωνίζουν το μοντέλο. Δεν αρκεί να υποκρίνεσαι, πρέπει και να πείθεις. «Κανονικά», αρκεί να μη βρίσκονται στο ίδιο τραπέζι με τους πανταχόθεν ανατρεπτικά «επικίνδυνους» διαφορετικούς. Για να αισθάνονται τη δέουσα αμηχανία, φόβο, οργή, όταν συναλλάσσονται με τον διαφορετικό «Άλλο». Αυτόν που θα κατασπαράξουν, άλλοτε ήπια, με χιούμορ και «καθωσπρεπισμό» κι άλλοτε βίαια με θόρυβο και κρότο, για να τρομάξουν κι οι ίδιοι και να το βάλουν για μία ακόμη φορά στα πόδια.

Ένας κόσμος που σήμερα είναι «Όλοι Βαγγέληδες», αύριο θα προσμετρά τα «like» του ναρκισσισμού του με ευαρέσκεια (τραγική ειρωνεία, ένδειξη αποδοχής!) που για μία ακόμη φορά απόφυγε αυτό το υποκριτικό βλέμμα στον καθρέφτη του. Αυτό το βλέμμα που κανένας εισαγγελέας δεν θα εκδώσει ένταλμα σύλληψης.

Ας τελειώνουμε με την υποκρισία, τους θρήνους και τις φτηνές ιαχές θριάμβου του ετεροπροσδιορισμού. Και τώρα σιωπή… Αυτός ο Βαγγέλης κάτι ήθελε να πει…