May 182015
 

unnamed

Με αφορμή την διοργάνωση τού 20ου Ευρωπαϊκού Συνεδρίου Ψυχοθεραπείας της ΕΑΡ στην Αθήνα (19-21 Ιουνίου 2015,  ), η Ε.Ε.Ψ.Ε. θα πραγματοποιήσει ανοιχτή ομιλία τήν  Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015 και ώρα 7:00–9:00 μ.μ. στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αμφιθέατρο «Άλκης Αργυριάδης» με θέμα:

Η Ψυχοθεραπεία στην Ελλάδα σήμερα

Θα μιλήσουν οι:

Νιζέττα Αναγνωστοπούλου, Ψυχολόγος, Εικαστική Ψυχοθεραπεύτρια, Δ/ντρια του Κέντρου Τέχνης & Ψυχοθεραπείας (ΚΤΨ)

Χρυσούλα Γιαλυράκη, Προσωποκεντρική Ψυχοθεραπεύτρια, Ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής και Ευρωπαϊκής Εταιρίας Συμβουλευτικής

Χάρις Κατάκη, Ψυχολόγος, Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια, Συγγραφέας, Πρόεδρος του Εργαστηρίου Διερεύνησης Ανθρωπίνων Σχέσεων

Μαριλένα Κόμη, Ψυχοπαιδαγωγός, Σωματική Ψυχοθεραπεύτρια, Δ/ντρια Κέντρου Ψυχοθεραπείας & Συμβουλευτικής «Βίλχελμ Ράιχ»

Πέτρος Πολυχρόνης, Παιδοψυχίατρος, Θεραπευτής Ομάδας και Οικογένειας, Δ/ντής Αθηναϊκού Κέντρου Μελέτης του Ανθρώπου (ΑΚΜΑ)

Ιωάννης Τσέγκος, Ψυχίατρος, Ψυχαναλυτής Ομάδας, Πρόεδρος του Ανοικτού Ψυχοθεραπευτικού Κέντρου (ΑΨΚ), του Ινστιτούτου Ομαδικής Ανάλυσης Αθηνών (ΙΟΑΑ) και της Εταιρείας Ομαδικής Ανάλυσης Ελλάδος (ΕΟΑΕ)                  

Είσοδος ελεύθερη

May 172015
 
Pablo Picasso – Child playing with a toy truck

Pablo Picasso – Child playing with a toy truck

Πηγή: Ενθέματα

Τρεις ζωές χάθηκαν…

του Γιώργου Νικολαΐδη

Δεν νομίζω πως υπήρξε άνθρωπος σ’ αυτή τη χώρα που να μη συγκλονίστηκε από τον φρικτό θάνατο της μικρής Άννυς. Η υπόθεση έχει τρεις διακριτές διαστάσεις. Η πρώτη είναι η ανθρώπινη και αφορά τις ψυχολογικές διαδρομές των πρωταγωνιστών του δράματος: Είχαν ενεργή ψυχοπαθολογία και τι είδους; Πώς οδηγήθηκαν στις μοιραίες αποφάσεις; Έπαιξε ρόλο η εξάρτηση από ουσίες ή η επήρειά τους τις κρίσιμες ώρες; Ποια η ατομική τους διαδρομή, ποια η προοδευτική ψυχοκοινωνική τους έκπτωση που οδήγησε σε αυτή την κατάληξη; Ερωτήματα τα οποία μπορούν να απαντηθούν μόνον ύστερα από καιρό και -ίσως μόνο εν μέρει- από τους επαγγελματίες της ψυχικής υγείας και της δικαιοσύνης, που θα εμπλακούν. Τα υπόλοιπα, που λέγονται με ευκολία από γνωστούς τηλεψυχίατρους, τηλεψυχολόγους, πανελίστες εγκληματολόγους και νομικούς είναι εντελώς εκ του περισσού: ούτε διάγνωση ούτε πραγματογνωμοσύνη ούτε δικαστική απόφαση εκδίδεται με μια ματιά ή εξ αποστάσεως. Η κωμικοτραγική ιστορία της αυτόκλητης ψυχίατρου-μαϊμού τα λέει όλα επ’ αυτού.

Κι αυτό μας πάει στη δεύτερη διάσταση, την επικοινωνιακή, που αφορά τη διαχείριση του συμβάντος. Αυτή η διάσταση είναι πιο σημαντική όσο περισσότερο μια κοινωνία προχωράει στον δρόμο της «κοινωνίας του θεάματος». Οι δημοσιογράφοι ζητούν «να χυθεί άπλετο φώς», οι επαγγελματίες της κλειδαρότρυπας κοινοποιούν φρικιαστικές λεπτομέρειες του ειδεχθούς φονικού, οι νοσταλγοί της θανατικής ποινής βρίσκουν ξανά ευκαιρία να προπαγανδίσουν λυσσαλέα τη δολοφονία ανθρώπων από το κράτος, οι ανθρωπιστές αναμασούν κοινοτοπίες περί της κοινωνίας που διαφθείρει τους αρχικά καλούς καγαθούς ανθρώπους, οι φιλάνθρωποι σπεύδουν να δηλώσουν παρόντες στο εγχείρημα της προστασίας των παιδιών. Όλοι αυτοί δεν αποτελούν πλέον ένα χωριστό φαινόμενο από το αρχικό (το στυγερό έγκλημα), αλλά μάλλον την ουσία του για τον δημόσιο διάλογο. Με αφορμή μια ανθρώπινη τραγωδία, προωθεί ο καθένας την προαποφασισμένη ατζέντα του, αδιαφορώντας αν αυτό περνάει μέσα από την επίταση ενός γενικευμένου πανικού στην κοινωνία, είτε ηθικού («πού οδηγούμαστε;») είτε πραγματικού («πώς θα προστατέψουμε τα παιδιά μας;»).

Με μια πιο ψύχραιμη αντιμετώπιση όλα τα παραπάνω φαίνονται εντελώς άστοχα. Είναι άλλωστε πλέον δεδομένο (βλ. και τις περιπτώσεις του μικρού Άλεξ και του Β. Γιακουμάκη) πως η υπερβολική δημοσιότητα και η εμπλοκή άσχετων δεν βοηθούν καθόλου στη διερεύνηση τέτοιων υποθέσεων, ούτε από ψυχοκοινωνική πλευρά ούτε από ανακριτική, αλλά μάλλον τη δυσχεραίνουν. Ο δημόσιος λόγος είναι επίσης ενδεικτικός. Οι χαρακτηρισμοί «τέρας» δώσανε και πήρανε, εξυπηρετώντας βασικά τον καθησυχασμό των νοικοκυραίων πως «αυτοί» σε καμία περίπτωση δεν θα έφταναν ως εκεί. Οι ιστορίες των μεγάλων πολέμων του 20ού αιώνα, οι γενοκτονίες και πλείστα άλλα, ωστόσο, έχουν αποδείξει πως ο καθένας μας έχει μέσα του σε κάποιο βαθμό τη δυνατότητα να μεταστραφεί σε σαδιστική, καταστρεπτική μηχανή. Γι αυτό οι κοινωνίες οφείλουν να διαθέτουν νόμους, θεσμούς και ιδεολογίες συνύπαρξης, διαλόγου, ανοχής και σεβασμού της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας.

Γι’ αυτό, άλλωστε, η θανατική καταδίκη καταργήθηκε στις ευρωπαϊκές χώρες. Γιατί η δημοκρατία δεν παίρνει κάτι που δεν μπορεί να δώσει πίσω. Στις ΗΠΑ, σε αρκετές αναδρομικές έρευνες, βρέθηκε πως εκτελεσμένοι θανατοποινίτες είχαν πέσει θύματα δικαστικής πλάνης, αλλά πλέον ήταν πολύ αργά… Μερικοί μάλιστα, ιδιαίτερα έγχρωμοι, είχαν κατηγορηθεί για ιδιαζόντως ειδεχθή εγκλήματα ενάντια σε μικρά παιδιά. Η επιλεκτική στοχοποίηση ατόμων που ανήκουν σε μειονότητες και η συνειρμική επικύρωση ρατσιστικών στερεοτύπων («μόνο αυτοί οι μαύροι/μετανάστες/χρήστες/γύφτοι κ.ο.κ. τα κάνουν αυτά στα παιδιά τους») δεν απουσίασε και στην περίσταση που συζητάμε. Ο δράστης αναφερόταν ως «27χρονος Βούλγαρος» ή «27χρονος χρήστης». Βέβαια, ξεχάστηκε ότι θανάτους και κακοποιήσεις παιδιών από τους γονείς έχουμε δυστυχώς κάθε χρόνο στη χώρα μας, με δράστες όλων των φυλών και των κοινωνικοοικονομικών στρωμάτων.

Μιλώντας για τις ευθύνες μιας συντεταγμένης δημοκρατικής πολιτείας φτάνουμε στην τρίτη διάσταση, την κοινωνική. Τι θα μπορούσε να είχε κάνει μια αλληλέγγυα πολιτεία ώστε να μην είχε συμβεί ένα τέτοιο δράμα; Πώς μπορεί να προστατευτεί από παρόμοιες ενδοοικογενειακές τραγωδίες; Ετούτη η πολύ σημαντική διάσταση λίγο απασχόλησε τον δημόσιο λόγο. Παρόλο που στη χώρα μας ούτε συγκροτημένο σύστημα κοινωνικών υπηρεσιών υπάρχει ούτε εξειδικευμένες υπηρεσίες παιδικής προστασίας για όλο τον πληθυσμό.

Σε πρόσφατη έρευνά μας, στο Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού, σε μεγάλο αντιπροσωπευτικό δείγμα παιδιών 11, 13 και 16 χρόνων, ενώ τα παιδιά σε ανώνυμο ερωτηματολόγιο ανέφεραν πως είχαν μία τουλάχιστον εμπειρία έκθεσης σε σωματική βία σε ποσοστό 47% (πάνω από 5% αφορούσε πολλαπλές εμπειρίες σωματικής κακοποίησης) το σύνολο των αρμόδιων φορέων, κυβερνητικών και μη, είχαν γνώση αναφορών για μόνο 0,18% των παιδιών της ίδιας ηλικίας. Σχετικά με τις σοβαρές περιπτώσεις σεξουαλικής βίας, τα μεν παιδιά ανέφεραν τέτοιο ιστορικό σε ποσοστό 4,5%, ενώ οι φορείς γνώριζαν μόνο το 0,07%.

Φυσικά, το πρόβλημα της ενδοοικογενειακής βίας κατά των παιδιών και της γονεϊκής επάρκειας δεν επιλύεται με την απομάκρυνση του παιδιού από τους γονείς τους, με την πρώτη υπόνοια, αφού μιλάμε για πάνω από 4.000 περιστατικά κακοποίησης ή παραμέλησης παιδιών στην Ελλάδα ετησίως, ενώ η τοποθέτηση των παιδιών σε ιδρυματικά πλαίσια φιλοξενίας εγκυμονεί συχνά την περαιτέρω θυματοποίησή τους.

Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν λειτουργούν συγκροτημένα προγράμματα πρώιμου εντοπισμού των οικογενειών με παιδιά που αντιμετωπίζουν προβλήματα βίας ή παραμέλησης. Κατά τραγική σύμπτωση, την περίοδο αυτή επιχειρούμε ως Ινστιτούτο, σε συνεργασία με το Υπουργείο Υγείας, την πιλοτική εφαρμογή ενός προγράμματος πρώιμης ανίχνευσης προβληματικών σχέσεων φροντίδας βρεφών και νηπίων στο 10% των Μονάδων Πρωτοβάθμιας Περίθαλψης της χώρας, με τη φιλόδοξη ελπίδα κάτι τέτοιο να γενικευτεί.

Σε άλλες πάντως χώρες του υπαρκτού καπιταλισμού, εδώ και δεκαετίες, αναγνωρίζουν την αξία που έχει η ζωή και η ευεξία ενός παιδιού, επομένως οι οικογένειες ήδη από τη γέννηση δέχονται την επίσκεψη, συνδρομή αλλά και εποπτεία των κοινωνικών υπηρεσιών. Ιδιαίτερα σε οικογένειες που ζουν σε συνθήκες κοινωνικού αποκλεισμού ή περιθωρίου ή με επιρρέπεια σε εγκληματικότητα, σε οικογένειες με προβλήματα χρήσης ουσιών, αλκοόλ ή ενεργού ψυχοπαθολογίας, οι επισκέψεις συνεχίζονται στο σπίτι μετά την έξοδο από το μαιευτήριο, για όσο χρειαστεί προκειμένου να διασφαλιστεί πως είναι δυνατή η ανατροφή του νεογέννητου παιδιού ή αλλιώς να ληφθούν μέτρα προστασίας του. Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι με την πλαισίωση αυτή, την υποστήριξη αλλά και την εποπτεία μιας συντεταγμένης πολιτείας, και τα παιδιά προστατεύονται και αρκετοί γονείς κινητοποιούνται, οριοθετούνται και, αντί της αυτοκαταστροφικής τους διαδρομής, μπορούν να οικοδομήσουν καινούργια ζωή. Γιατί η πλειοψηφία των γονέων αυτών –ίσως και οι γονείς της άτυχης Άννυς– δεν έχουν εξαρχής την πρόθεση να οδηγηθούν σε μια τραγική έκβαση, αλλά χάνονται βήμα-βήμα σε μια διαδρομή όπου ουδείς βρίσκεται να τους κρατήσει.

Φυσικά, ατομικές διαφοροποιήσεις πάντα υπάρχουν. Kάποιοι ανταποκρίνονται περισσότερο, κάποιοι ίσως καθόλου. Ωστόσο, από τη σκοπιά μιας συντεταγμένης κοινωνίας της αλληλεγγύης το ερώτημα είναι αν είναι διαθέσιμη κάθε δυνατότητα φροντίδας (ή και επιτήρησης) που θα έκανε, έστω και κάποιους, να αλλάξουν ρότα και να σωθούν ζωές βιολογικά και ψυχικά. Γιατί, κακά τα ψέματα, στο συγκεκριμένο συμβάν χάθηκαν τρεις ζωές. Ανεξάρτητα από οποιαδήποτε νομική έκβαση ή καταλογισμό ευθυνών, ποιος φαντάζεται πως οι γονείς αυτοί μπορούν να ζήσουν μια ζωή πια;

Ετούτο καθόλου δεν σημαίνει οποιαδήποτε επιείκεια ή συμψηφισμό των ευθυνών ούτε συνιστά ελαφρυντικό: η εξίσωση των κοινωνικών ευθυνών με την ατομική ατιμωρησία αποτελεί αυθαίρετο λογικό άλμα. Ωστόσο, το κοινωνικό σύνολο απέτυχε να αποτρέψει κάποια μέλη του να ακολουθήσουν διαδρομές καταστροφής, και δικής τους και άλλων, κάποιους ίσως απέτυχε να τους προστατέψει από τον ίδιο τους τον εαυτό. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, μάλιστα, η κοινωνία πιθανότατα ούτε καν προσπάθησε να τους αποτρέψει. Ενδεχομένως δεν γνώριζε καν την ύπαρξή τους και τη δυνητική επικινδυνότητα της κατάστασής τους.

Αντί λοιπόν να ζητάμε κρεμάλες, είναι προτιμότερο να σκεφτούμε πως πρέπει και στη χώρα μας να συγκροτηθεί ένα σύστημα κοινωνικών υπηρεσιών που θα αποτρέπει περιστατικά λιγότερο ή περισσότερο τραγικά στο μέλλον. Αλλιώς, αργά ή γρήγορα θα ζούμε εθισμένοι σε αυτά.

Ο Γιώργος Νικολαΐδης είναι ψυχίατρος, διευθυντής της Διεύθυνσης Ψυχικής Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού.

May 062015
 

Είναι δύσκολο και παρακινδυνευμένο να κάνει κάποιος διαγνώσεις εκ του μακρόθεν, χωρίς να γνωρίζει την ιστορία του ανθρώπου που αναλαμβάνει να κρίνει.

Και ούτε αρκεί μια «διάγνωση», όπως ούτε και η χρήση ουσιών και η τοξικοεξάρτηση από μόνες τους, για να εξηγήσουν το όποιο τραγικό συμβάν, όπως αυτό της δολοφονίας της 4χρονης από τον πατέρα της.

Τέτοιες άγριες δολοφονίες, που δεν είναι ούτως ή άλλως συχνές, έρχονται πάντα και παντού -όταν συμβαίνουν- στο επίκεντρο της δημοσιότητας μέσα από μια υπερπροβολή του θηριώδους χαρακτήρα τους, που συσκοτίζει τους παράγοντες, υποκειμενικούς και κοινωνικούς, οι οποίοι -στην αλληλοδιαπλοκή τους- μπορούν να δώσουν μια εξήγηση για το τι και πώς έγινε.

Για τη σχέση του ζεύγους, τους κοινωνικούς όρους της ύπαρξής τους, για την ιδιαιτερότητα της προσωπικότητας και της πιθανής ψυχοπαθολογίας, καθώς και τον τρόπο επίδρασης της χρήσης ουσιών πάνω σε αυτή την προσωπικότητα και/ή ψυχοπαθολογία, για τις ανάγκες (επιβίωσης/ θεραπείας/ απεξάρτησης) που έμεναν αναπάντητες και δεν έβρισκαν απαντήσεις (από υπηρεσίες που ποτέ δεν υπήρχαν ή αν υπήρχαν, οι λίγες, είναι σε κατάρρευση) παρά μόνο στις συγκεκριμένες υπαρξιακές και κοινωνικές διαδρομές του πατέρα, του ζεύγους.

Κάθε τέτοια τραγική ιστορία, αν ψαχτεί πραγματικά και όχι μόνο στο επίπεδο των τηλεεισαγγελέων, έχει πολλά να πει γι’ αυτές τις διαδρομές της εγκατάλειψης, του αποκλεισμού, της έλλειψης κατάλληλων θεραπευτικών απαντήσεων και κοινωνικής στήριξης.

Κι αυτό, όχι για να δικαιολογήσει κανείς -κατ’ ουδένα τρόπο- την απεχθέστατη πράξη, αλλά για να την καταλάβει.

Γιατί μόνο κατανοώντας την μπορεί να γίνουν βήματα για τη δημιουργία των όρων, ώστε οι άνθρωποι να μη φτάνουν σ’ αυτό το σημείο και τα θύματα του κοινωνικού αποκλεισμού να μη σπρώχνονται στις συνθήκες, μέσα στις οποίες καταλήγουν να γίνονται θύτες.

Apr 292015
 

im

Το Τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών οργανώνει ημερίδα με θέμα:

«Οι Νέοι σε Περίοδο Μεγάλης Οικονομικής Κρίσης: Επιπτώσεις για την Προσαρμογή, Ανάπτυξη και Ψυχική Υγεία»

Θα παρουσιαστούν τα αποτελέσματα διαχρονικής έρευνας που πραγματοποιήθηκε υπό την επιστημονική ευθύνη της Καθηγήτριας Ψυχολογίας Φρόσως Μόττη-Στεφανίδη, σε περισσότερους από 2000 μαθητές Γυμνασίου σε 14 σχολεία της Αττική.

Προσκεκλημένοι ομιλητές είναι ο Καθηγητής Ψυχολογίας Jens B. Asendorpf, του Πανεπιστημίου Humboldt του Βερολίνου, και η Καθηγήτρια Ψυχολογίας Katariina Salmela-Aro, του Πανεπιστημίου του Ελσίνκι, που είναι συνεργάτες του προγράμματος. Θα υπάρχει ταυτόχρονη μετάφραση των ομιλιών από τα αγγλικά.

Θα μιλήσουν επίσης η επιστημονικώς υπεύθυνη Καθηγήτρια Φρόσω Μόττη-Στεφανίδη, ο Αναπληρωτής Καθηγητής Βασίλης Παυλόπουλος, ο Επίκουρος Καθηγητής Πέτρος Ρούσσος και συνεργάτες του προγράμματος.

Η ημερίδα θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 15 Μαΐου 2015, στο ξενοδοχείο Divani Caravel. Οι εγγραφές αρχίζουν στις 8 π.μ. και οι ομιλίες στις 9 π.μ. Θα δοθούν βεβαιώσεις παρακολούθησης.

Η ημερίδα εντάσσεται στα πλαίσια του προγράμματος «Θετική προσαρμογή μεταναστών και γηγενών εφήβων κατά τη διάρκεια οικονομικής ύφεσης: Διεργασίες ευαλωτότητας και ψυχικής ανθεκτικότητας», που εντάσσεται στο έργο Αριστεία ΙI. Το έργο υλοποιείται στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Εκπαίδευση και Διά Βίου Μάθηση» και συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο) και από εθνικούς πόρους.

Για πληροφορίες μπορείτε να απευθυνθείτε στο 210 727 7525, από Δευτέρα ως Παρασκευή 10:00-13:00.

Δείτε εδώ το πρόγραμμα της ημερίδας…

Apr 242015
 

11178249_10206663886453022_3329845914448187206_n

Η Ομάδα Δράσης κατά της Αστυνομικής Βίας/Αυθαιρεσίας & του Εκφασισμού της Καθημερινότητας, σας προσκαλεί στην εκδήλωση, που διοργανώνει:

“Ψυχική Υγεία & Στίγμα: Αλληλεγγύη & Αντίσταση, κόντρα στις Κοινωνικές Διακρίσεις & στον Αποκλεισμό”

Το Σάββατο 25 Απρίλη 2015
στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο «Εμπρός»

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Α΄ Μέρος
Συντονίστρια: Σοφία Μαργαριτίδου

ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ

6.00μμ: Δήμητρα Μακρυνιώτη – Καθηγήτρια, Κοινωνιολογίας στο ΕΚΠΑ: “Η ψυχική νόσος ως απειλή και πρακτικές νομιμοποίησης του Στιγματισμού”

6.20μμ: Θεόδωρος Μεγαλοοικονόμου – Ψυχίατρος: “Οι κοινωνικές ρίζες του στίγματος”

6.40μμ: Εύη Μυλωνάκη – Νομικός: “Το στίγμα της ακούσιας νοσηλείας”

7.00μμ: Κατερίνα Αγγελή- Πρόεδρος ΚΙΝ.Α.Ψ.Υ (Κίνηση Αδελφών Ατόμων με προβλήματα
Ψυχικής Υγείας)

7.20μμ: Μαριάννα Κεφαλληνού – Ψυχολόγος – Mέλος Συγγενών & Φίλων του Hearing Voices
Network: “Δουλεύοντας με οικογένειες και φίλους για το ξεπέρασμα του στίγματος μέσα μας και γύρω μας”

Β΄ Μέρος
Συντονίστρια: Χαρά Αλεξάκη

ΣΥΖΗΤΗΣΗ με το κοινό
7.40μμ-9.00μμ: Συζήτηση με το κοινό

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ
9.00μμ-9.20μμ (στο μπαρ του Εμπρός θα σερβίρεται δροσερό fruit pants χωρίς αλκοόλ)

Γ΄ Μέρος

ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ – Playback
9.20μμ – 11.00μμ: Ομάδα διαδραστικού-υπαρξιακού θεάτρου Playback – Εταιρεία δραματικής έκφρασης και θεραπείας “Παλμός”.

Συντελεστές παράστασης για το ρατσιστικό στίγμα στην ψυχική υγεία
Συντονιστής: Δημήτρης Μπέγιογλου
Μουσική: Χρήστος Κανάβης
Eικαστικά: Αλκηστη Μπούρα
Ηθοποιοί: Παύλος Δρακούλης, Δήμητρα Μάγιου, Μαρία Μαραγκοπούλου, Λίλα Μουτσοπούλου, Αρτεμις Χατζηαργυρίου.

(H ομάδα Playback δημιουργήθηκε από τον ψυχίατρο δραματοθεραπευτή Λάμπρο Γιώτη και δίνει λόγο σε όλους τους ανθρώπους αλλά ιδιαίτερα στις ευπαθείς μειονότητες, που θέλουν να εκφράσουν τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τις ιστορίες τους και να τις δουν παιγμένες αυτοσχεδιαστικά από τους καλλιτέχνες).

Είσοδος ελεύθερη.

Θα υπάρχει κουτί ελεύθερης συνεισφοράς για την Ομάδα διαδραστικού-υπαρξιακού θεάτρου Playback

Mar 282015
 

 

pil

Πηγή: www.lifo.gr

«Μην κατηγορείτε την κατάθλιψη για την τραγωδία της Germanwings»

Κλινική ψυχολόγος γράφει στον Guardian για το στιγματισμό εκατομμυρίων ανθρώπων από τα ΜΜΕ 

Άρθρο με τίτλο «Μην κατηγορείτε την κατάθλιψη για την τραγωδία της Germanwings», φιλοξενεί στη στήλη με τις γνώμες, η εφημερίδα Guardian, λόγω των συνεχών αναφορών στην ασθένεια από την οποία εικάζεται ότι έπασχε ο 28χρονος πιλότος που έριξε το αεροπλάνο με τους 150 επιβαίνοντες στις γαλλικές Άλπεις, σκορπώντας το θάνατο.

Η αρθρογράφος Μασούμα Ραχίμ, κλινική ψυχολόγος, σημειώνει αρχικά ότι ελλείψει οποιασδήποτε τεχνικής βλάβης η προσοχή έχει στραφεί τώρα προς τον 28χρονο Lubitz, τον κυβερνήτη που φαίνεται να έχει προκαλέσει σκόπιμα τη συντριβή . Τα δημοσιεύματα αναφέρουν ότι ο 28χρονος είχε ιστορικό κατάθλιψης, κάτι που όπως είναι αναμενόμενο, οδηγεί σε ένα στιγματισμό των ατόμων που πάσχουν από την ασθένεια.

Η κατάθλιψη είναι μια από τις πιο κοινές από ψυχικές ασθένειες, και βιώνεται από το 20% περίπου των ενηλίκων. Χαρακτηρίζεται από αισθήματα ενοχής, απελπισίας και μειωμένο ενδιαφέρον για ευχάριστες δραστηριότητες, που μπορεί να επηρεάσει οποιονδήποτε, από τους χειρώνακτες μέχρι τους επικεφαλής των εταιρειών του FTSE. Πράγματι, πολλοί επιτυχημένοι άνθρωποι έχουν βιώσει κατάθλιψη – μεταξύ των οποίων και ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, ο Κάρολος Ντίκενς και ο Ανρί Ματίς – και δεν υπάρχει σχεδόν καμία ένδειξη ότι η κατάθλιψη αποτέλεσε κίνδυνο για τους άλλους, ως αποτέλεσμα της ασθένειάς τους. Αυτό ισχύει για όλο το φάσμα των προβλημάτων ψυχικής υγείας: η επιστημονική βιβλιογραφία είναι σαφής ότι οι άνθρωποι με σχιζοφρένεια, που έχουν κατά κόρον δαιμονοποιηθεί  και διασυρθεί από τον Τύπο, είναι πολύ πιο πιθανό να θιγούν από τους άλλους ή τον εαυτό τους παρά να ασκήσουν βία.

Είναι πλέον γνωστό ότι η αεροπορική εκπαίδευση του Lubitz διεκόπη για έξι μήνες, πιθανότατα επειδή ανάρρωνε από κατάθλιψη. Αυτό δεν είναι ένα ασυνήθιστο σενάριο σε κάθε κλάδο, ούτε κάτι που θα τον έκανε κατ’ ανάγκη ακατάλληλο για να πετάξει…Το να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι ο τρόπος που λειτούργησε ήταν  η αυτόματη συνέπεια οποιουδήποτε ιστορικού ψυχικής νόσου θα ήταν ανεύθυνο και επιζήμιο….

…Η αλήθεια είναι ότι τα άτομα με κατάθλιψη είναι παντού γύρω μας – από τους  καθηγητές και τους δικηγόρους μας μέχρι τους υδραυλικοί μας και τους επαγγελματίες της υγείας… Μάλιστα οι γιατροί είναι πολύ πιο πιθανό να εμφανίσουν κατάθλιψη από ό, τι ο μέσος όρος του γενικού πληθυσμού. Έχοντας κατάθλιψη δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είστε ακατάλληλοι για εργασία, αλλά, με βάση τα πρωτοσέλιδα σε πολλές από τις εφημερίδες σήμερα θα μπορούσε να σκεφθεί κανείς ότι έτσι είναι.

Ποτέ δεν θα κατανοήσουμε πλήρως γιατί ο Lubitz οδήγησε στη συντριβή την πτήση 4U9525. Παρ ‘όλα αυτά, η υπόθεση ότι η ψυχική υγεία του ήταν ο μοναδικός λόγος που πέθαναν  149 άνθρωποι δεν πρόκειται να μειώσει το στίγμα που συνδέεται με προβλήματα ψυχικής υγείας. Ο φόβος και οι διακρίσεις συνεχίζουν να αποθαρρύνουν τους ανθρώπους από τη γνωστοποίηση των προβλημάτων τους και από το να ζητούν βοήθεια από νωρίς. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν αυτή την τραγωδία για να διερευνήσουν την επίδραση του στρες και να τονίσουν την ανάγκη για μεγαλύτερη υποστήριξη. Αντ ‘αυτού κάποιοι επέλεξαν να διασύρουν τον Lubitz και, μαζί με αυτόν, τα εκατομμύρια που πάσχουν από την ίδια ασθένεια. Αυτή είναι η εύκολη επιλογή που στιγματίζει κι άλλο μια ομάδα πάνω στην οποία η κοινωνία έχει κάνει θαυμάσια τη δουλειά της δαιμονοποίησης.

Πηγή: theguardian

Mar 102015
 

afisa

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Εκδήλωση για την κατασκευή της επικινδυνότητας το Σάββατο

«Η κοινωνική κατασκευή της επικινδυνότητας και οι δομές “υψίστης ασφαλείας”» είναι το θέμα της επίκαιρης συζήτησης που διοργανώνει το Σάββατο η Πρωτοβουλία για ένα πολύμορφο κίνημα στην ψυχική υγεία με τη συμμετοχή ειδικών αλλά και “πρωταγωνιστών” κρατουμένων και ασθενών. Η εκδήλωση θα γίνει στο κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών (Προπύλαια, αίθουσα Δρακόπουλου) από τις 9 το πρωί.

«Όλο και πιο συχνά σε πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες, στα κεντρικά δελτία των ειδήσεων, στον πολιτικό και δικαστικό λόγο αρθρώνεται η λέξη ‘επικινδυνότητα’ και τα παράγωγα της. Την τελευταία διετία έχει επανέλθει πιο ηχηρά από ποτέ ένας λόγος που φαίνεται να στοχοποιεί ως εν δυνάμει επικίνδυνες διάφορες κοινωνικές ομάδες με το πρόσχημα ότι αποτελούν ‘δημόσιο κίνδυνο’».

«Ειδικότερα στο χώρο της ψυχικής υγείας έχει αναζωπυρωθεί μια συζήτηση που στοχεύει στο να επαναφέρει το ζήτημα του επικίνδυνου ‘ψυχασθενή’ ταυτοποιώντας ανθρώπους που φέρουν συγκεκριμένες διαγνώσεις ως ‘εν δυνάμει επικίνδυνους’. Με φόντο την κατάρρευση κάθε ίχνους κοινωνικής πρόνοιας και φροντίδας, παράλληλα με μια διαρκώς επιδεινούμενη εξαθλίωση των ζωών μας και απαξίωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας οικοδομείται ένα κράτος ασφάλειας. Όμως είναι πλέον γνωστό ότι στο νεοφιλελευθερισμό η ασφάλεια εξαγοράζεται με τη στέρηση της ελευθερίας μας και το προσφερόμενο από τους κρατικούς θεσμούς αίσθημα ασφάλειας εξαργυρώνεται με περιορισμό, εγκλεισμό και κοινωνικό αποκλεισμό” αναφέρει στην πρόσκλησή της η Πρωτοβουλία που θέτει μια προοπτική συνάντησης των κοινωνικών κινημάτων ορίζοντας ως κοινό τόπο την ψυχική υγεία».

Σύμφωνα με το πρόγραμμα οι ενότητες που θα συζητηθούν είναι:

  • Η Επικινδυνότητα και το Δικαστικό Ψυχιατρείο” με ομιλητές τους Αφροδίτη Κουκουτσάκη, Θόδωρο Μεγαλοοικονόμου, Γιάννη Αλεξάκη.
  • Η διαρκής παραβίαση των δικαιωμάτων των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία, των τοξικοεξαρτημένων, των οροθετικών (αναγκαστική νοσηλεία κλπ) στην οποία θα μιλήσουν οι Γ. Κοκκινάκος, Βάσω, Λεμονιά, Ντία Κ, Μανώλης Κριτσωτάκης, Δέσποινα Δημητριάδου, Νίνα Κατσαρού, Χριστόφορος Παπαδάκης, Δάφνη, Γιώργος, Στάθης, Διονυσία.
  • Το «κράτος ασφάλειας», μέσα από τα κέντρα κράτησης και τις φυλακές τύπου Γ. με τοποθετήσεις από τους Γιώτα Μασουρίδου, Βίκυ Μαγκλάρα, Aboul Hossein, Sakibul Islam Riaz, Amar Sadik.

Δίνοντας ψήγματα του προβληματισμού της καθώς εντείνονται οι συζητήσεις για την ίδρυση ενός ειδικού ψυχιατρείου (δικαστικού ψυχιατρείου) ή σε άλλες περιπτώσεις η θέσπιση της υποχρεωτικής κατ’ οίκον νοσηλείας για ‘ασθενείς’ για τους  οποίους η ‘επικινδυνότητα’ τους  αξιολογείται αυξημένη η Πρωτοβουλία αναφέρει:

«Πέρα από το γεγονός ότι πολλοί και πολλές από εμάς έχουμε άμεσα ή έμμεσα εμπλακεί με σχετικούς θεσμούς, πιστεύουμε ότι η υγεία και ειδικότερα η ψυχική μας υγεία δεν αφορά, ή τουλάχιστον δεν αφορά μόνο, τις γνώσεις κάποιου εξειδικευμένου επαγγελματία αλλά αποτελεί ένα μείζον κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα. (…). Όμως, καθώς σήμερα τα όρια ανάμεσα στον κοινωνικό αποκλεισμό και τον εγκλεισμό είναι πολύ λεπτά, όσο περισσότερο βαθαίνει ο αποκλεισμός, τόσο περισσότερο τα αποκλεισμένα άτομα κινδυνεύουν να καταλήγουν πιο συχνά (ή εκ νέου) στον εγκλεισμό».

Και εξηγεί τους λόγους αυτής της συζήτησης: «Σήμερα, που πολλοί πανηγυρίζουν για το κλείσιμο των ψυχιατρείων, η αναζήτηση των σχεσιακών εκείνων διεργασιών που ενδέχεται να παράγουν έναν κίνδυνο τείνουν να αποσιωπούνται ενώ τα όρια του ψυχιατρικού ασύλου επεκτείνονται επικίνδυνα μέσα στην κοινότητα και γίνονται λιγότερο ευδιάκριτα. Γιατί σε αυτό ακριβώς το θόλωμα των ορίων ίσως να κρύβεται ένας από τους πολλούς κινδύνους της κυρίαρχης αφήγησης για την υγεία μας και την ασφάλειά μας. Προφανώς οι κίνδυνοι είναι πολλοί περισσότεροι, όπως και οι φόβοι που μας προκαλούν.  Οι οροθετικές γυναίκες τον Απρίλιο του 2012 παραμονές των εκλογών το ζήσανε και το ζούνε καθημερινά, το ίδιο και οι πρόσφυγες στα κέντρα κράτησης. Στην ίδια λογική ευθυγραμμίζεται, κατά την άποψή μας, και η θέσπιση φυλακών τύπου γ, για τους κρατούμενους ‘ειδικής κατηγορίας και εξέχουσας επικινδυνότητας’, όπου οι κρατούμενοι θα βιώνουν μια φυλακή μέσα στη φυλακή. Με αυτά κατά νου διοργανώνουμε δημόσια εκδήλωση με θέμα την ‘επικινδυνότητα’. Σας καλούμε να συμμετάσχετε στη συζήτηση είτε προσωπικά είτε συλλογικά, να συνεισφέρετε ιδέες και προτάσεις σε μια ζωντανή συζήτηση για μια κοινωνία χωρίς περιφράξεις και κοινωνικούς αποκλεισμούς».

 

Mar 012015
 

lake

Πηγή: Ενθέματα

Οι πέτρες του βυθού – ή, ένα ακόμα σχόλιο για το bullying

του Δημήτρη Παπανικολάου

Το αγόρι που εξαφανίστηκε

αποξήρανε τις λίμνες

και φάνηκαν οι αρχαίες πέτρες στο νερό

ενός λιθοβολισμού που αιώνες τώρα συνεχίζεται

Τέλλος Φίλης,  «Το αγόρι που εξαφανίστηκε»

Μετά τα κοινωνικά δίκτυα και την τηλεόραση, την εβδομάδα που πέρασε ασχολήθηκαν επιτέλους πιο συντονισμένα με το ζήτημα της εξαφάνισης του εικοσάχρονου Βαγγέλη Γιακουμάκη στα Γιάννενα, και η τοπική αστυνομία και η θεσμική ηγεσία της Σχολής του. Χαρακτηριστικό και των δύο επίσημων φορέων, είναι η διάθεσή τους να υποβαθμίσουν αυτό που φαίνεται να απασχολεί όλους τους υπόλοιπους: την πιθανότητα, δηλαδή, η εξαφάνιση του εικοσάχρονου να συνδέεται με το διαρκές, γνωστό σε όλους bullying, που ο συγκεκριμένος φοιτητής δεχόταν στο άμεσο περιβάλλον των σπουδών του, και που στο παρελθόν φαίνεται να είχε ομολογήσει και ως ένα βαθμό καταγγείλει. Οι ημιεπίσημες διαρροές από την αστυνομία προς τον τοπικό τύπο μάλιστα, αφού απέρριψαν τις κατηγορίες για την επίμονη λεκτική και σωματική βία θύμα της οποίας φαίνεται να έπεφτε για καιρό ο εικοσάχρονος ως «απλά πειράγματα» ή «υπερβολές»,  έδειξαν από την άλλη μια ιδιαίτερη επιμονή στην περιγραφή της λίμνης των Ιωαννίνων: τα πτώματα όσων πνίγονται εκεί, εξηγούσαν οι αστυνομικές πηγές σε τοπικό έντυπό, κάνουν ένα-δυο μήνες να βρεθούν· κάποτε και περισσότερο.

Όποιος έχει ασχοληθεί έστω και λίγο με το ζήτημα του bullying, εδώ δεν μπορεί παρά να δει την γκροτέσκα επανάληψη ενός έργου που παίζεται πάντα: Όταν μια ιστορία μακροχρόνιας λεκτικοκοινωνικοσωματικής βίας βγει ξαφνικά στην επιφάνεια των ήρεμων νερών μιας τοπικής κοινωνίας, το πρώτο αντανακλαστικό των φορέων που καλούνται να την αντιμετωπίσουν είναι να την ξανασπρώξουν γρήγορα προς τον βυθό. Κι αυτό συμβαίνει διότι, δυστυχώς, οι φορείς που καλούνται να διερευνήσουν κάθε τέτοια περίπτωση και να μιλήσουν/δράσουν επισήμως γι αυτήν (η αστυνομία, το σχολείο, οι φορείς που ελέγχουν τον χώρο όπου συμβαίνει), είναι εκείνοι που εξορισμού αδυνατούν να την κατανοήσουν. Κυρίως διότι στην εμπειρία και τη δυναμική του bullying βασίζεται και η δική τους συγκρότηση. Όταν θέλετε να μιλήσετε για το bullying, ξεκινήστε καλύτερα, από αυτή την αδυναμία. Από το πόσο δύσκολο είναι να το προβλέψει και να το διερευνήσει ένας διευθυντής αστυνομίας· ένας διοικητής στρατοπέδου· ένας σχολάρχης· ένας διοικητής «κέντρου κράτησης μεταναστών». Όχι, το πιο συχνό, γιατί είναι ανήθικοι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, αλλά διότι ρόλος τους είναι να προΐστανται φορέων διαχείρισης ακριβώς εκείνης της κουλτούρας που καθιστά κάποιες μορφές βίας και κυριαρχίας μη ορατές. Και σε δεύτερο χρόνο σκεφτείτε πόσο συνδέεται όλο αυτό με τη δική μου αδυναμία, τόσες γραμμές τώρα, να βρω μια ελληνική λέξη αντί να γράφω συνέχεια bullying και bullying· όχι γιατί δεν θέλω, αλλά γιατί η κουλτούρα που εκφράζεται με τη γλώσσα μου είναι μερικά πράγματα που δεν θέλει να τα συζητήσει σε βάθος, και προτιμά, κάθε φορά που ξεπηδάνε, να τα σπρώχνει ξανά κάτω από το χαλί.

Όσο κι αν τα αποτελέσματά του είναι ψυχολογικά και στη σφαίρα της ψυχολογίας μπορούν να αναζητηθούν και κάποιες από τις αιτίες του, εντούτοις η συγκρότηση, η μακροημέρευση, και η αναπαραγωγή του bullying είναι ζήτημα κοινωνικό. Πιάνει όλους μας, πιάνει την κουλτούρα μας, πιάνει βαθειά τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε έννοιες όπως ταυτότητα, δημόσια σφαίρα, συλλογικότητα, καταστατική διαφορά και συγκροτησιακή ετερότητα. Η δε αντιμετώπισή του, σε όλα τα επίπεδα, από το προσωπικό μέχρι το συλλογικό και το θεσμικό, είναι ζήτημα εντελώς πολιτικό. Ονομάζουμε bullying την επίμονη, επαναλαμβανόμενη, άσκηση βίας, λεκτικής ή/και σωματικής, η οποία βασίζεται συνήθως στη διαφορά. Προσέξτε αυτή την κομβικής σημασίας διαπλοκή «βία λεκτική ή/και σωματική», που τόσο πολύ αργούν να καταλάβουν οι θεσμοί (του νομοθέτη συμπεριλαμβανόμενου). Προσέξτε κι αυτό το εκτατικό «κάθε διαφορά»: κοινωνική, σωματική, εθνοτική, συμπεριφοράς, σεξουαλικότητας, φύλου κ.ο.κ. Προσέξτε, τέλος, πόσο το bullying συνδέει το ατομικό με το συλλογικό, και το δημόσιο με το ιδιωτικό. Κάπου εδώ και το πιο κρυφό του στοιχείο: μπορεί να φαίνεται στην επιφάνεια ότι το bullying είναι στρατηγική περιθωριοποίησης της διαφοράς. Κι όμως, τελικά, δεν είναι τόσο παιχνίδι αποκλεισμού (άλλωστε τα θύματα του στόχος είναι να παραμένουν όσο το δυνατόν μέσα στο πλαίσιο που τους εξασκεί βία). Είναι, κατά βάση, παιχνίδι κυριαρχίας, και μάλιστα παραδειγματικό. Εργαλείο, αλλά και σχολείο, επιβολής. Όσοι το νοιώσανε στο πετσί τους ξέρουν καλά γιατί μιλώ, γιατί θεωρώ την ξένη λέξη σημάδι έλλειψης και ανάγκη επιτακτική. Μα πιο πολύ αναγνωρίζουν την ευχή η εμπειρία του να φέρει, για όλους μας, μια συνειδητοποίηση όλο και πιο πολιτική.

Ο Δημήτρης Παπανικολάου διδάσκει νεοελληνική φιλολογία, θεωρία της λογοτεχνίας και σπουδές φύλου στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Feb 192015
 

group 2

Η συνεργασία μας με το ΚΕΘΕΑ ξεκίνησε τη δεκαετία του ’90 και συνεχίζει έκτοτε… Αυτήν τη φορά με την ‘Αυθεντική Αντίδραση’. Την Πέμπτη 25/2 η Αυθεντική Αντίδραση πηγαίνει στη Διάβαση για τα μέλη και το προσωπικό. Περιμένουμε με ενδιαφέρον τη συνάντηση μας!

prw-drasi-kethea

Feb 172015
 

an

(η αφίσα κυκλοφόρησε το 2003 κατά την Ευρωπαϊκή Σύνοδο της Θεσσαλονίκης)

Ένα άρθρο του κλινικού ψυχολόγου Bruce E. Levine που δημοσιεύτηκε στο alternet.org το 2012. Η μετάφραση είναι από το blog της ομάδας Δια-Τάραξη (αυτόνομη ομάδα του Δικτύου Κριτικής Ψυχολογίας)

Πηγή: Δια-Τάραξη

Πώς ο αντι-εξουσιασμός θεωρείται πρόβλημα ψυχικής υγείας

του Bruce E. Levine

Θα χορηγούσαμε φάρμακα στον Einstein; Πώς ο αντι-εξουσιασμός θεωρείται πρόβλημα ψυχικής υγείας. Πουλάμε όλο και περισσότερο φάρμακα που ουσιαστικά «θεραπεύουν» τους αντι-εξουσιαστές.

Στην καριέρα μου ως ψυχολόγος έχω μιλήσει με εκατοντάδες ανθρώπους, οι οποίοι προηγουμένως είχαν διαγνωστεί από άλλους επαγγελματίες με Εναντιωματική Προκλητική Διαταραχή Συμπεριφοράς, Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερ-κινητικότητας, Διαταραχή Άγχους και άλλες ψυχιατρικές διαταραχές, και μου έκαναν εντύπωση δύο πράγματα: το πόσοι από όσους έχουν διαγνωστεί είναι στην ουσία αντιεξουσιαστές και πόσο δεν είναι αυτοί οι ειδικοί που έχουν κάνει την διάγνωση.

Οι αντι-εξουσιαστές αμφισβητούν το αν μία αρχή είναι θεμιτή, πριν την πάρουν στα σοβαρά. Η εκτίμηση της νομιμότητας των αρχών περιλαμβάνει την εκτίμηση για το αν οι αρχές γνωρίζουν ή όχι στην πραγματικότητα αυτό, για το οποίο μιλούν, για το αν είναι ή όχι ειλικρινείς και αν ενδιαφέρονται για τους ανθρώπους που σέβονται την εξουσία τους. Και όταν οι αντι-εξουσιαστές εκτιμούν ότι μία εξουσία είναι παράνομη, αμφισβητούν και αντιστέκονται σε αυτήν την αρχή,  άλλοτε  επιθετικά και άλλοτε παθητικά-επιθετικά, μερικές φορές με σύνεση και μερικές όχι.

Μερικοί ακτιβιστές παραπονιούνται για το πόσο λίγοι αντι-εξουσιαστές υπάρχουν πλέον στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ένας λόγος θα μπορούσε να είναι ότι πολλοί φυσικοί αντι- εξουσιαστές τώρα πια παθολογικοποιούνται και τους χορηγείται αγωγή προτού αποκτήσουν πολιτική συνείδηση για τις πιο καταπιεστικές αρχές της κοινωνίας.

Γιατί οι Ειδικοί Ψυχικής Υγείας διαγιγνώσκουν τους Αντι-Εξουσιαστές με Ψυχική ασθένεια;

Το να αποκτήσει πρόσβαση σε Σχολή Μεταπτυχιακών ή στην ιατρική σχολή κάποιος και η κατάκτηση ενός διδακτορικού ή μεταπτυχιακού καθώς και το να γίνει ψυχολόγος ή ψυχίατρος σημαίνει ότι περνά μέσα από πολλά εμπόδια, τα οποία απαιτούν αρκετή συμπεριφοριστική και προσηλωμένη συμμόρφωση με τις αρχές, ακόμα και με αυτές, τις οποίες κάποιος δεν αποδέχεται. Η επιλογή και η κοινωνικοποίηση των ειδικών ψυχικής υγείας τείνουν να εξοντώνουν πολλούς αντι-εξουσιαστές. Τα πτυχία και τα διαπιστευτήρια αποτελούν κυρίως διακριτικές ενδείξεις της συμμόρφωσης. Εκείνοι που έχουν αποκτήσει εκτεταμένη εκπαίδευση έχουν ζήσει για πολλά χρόνια σε έναν κόσμο όπου συστηματικά συμβιβάζονται με τις απαιτήσεις των αρχών. Ως εκ τούτου για πολλούς κατόχους μεταπτυχιακού και διδακτορικού τίτλου, άνθρωποι διαφορετικοί από αυτούς που απορρίπτουν αυτή την προσήλωση και την συμπεριφοριστική συμμόρφωση, φαντάζουν σαν να είναι από άλλο κόσμο, έναν κόσμο παθογένειας. Έχω διαπιστώσει ότι οι περισσότεροι ψυχολόγοι, οι ψυχίατροι και άλλοι ειδικοί ψυχικής υγείας δεν είναι μόνο εξαιρετικά συμβιβασμένοι με τις αρχές αλλά και αγνοούν το βαθμό της υπακοής τους. Και μου έχει γίνει επίσης σαφές, ότι η αντι-εξουσιαστικότητα των ασθενών τους, δημιουργεί τεράστιο άγχος σε αυτούς τους ειδικούς και το άγχος τους, τους οδηγεί σε διαγνώσεις και θεραπείες.

Κατά τη διάρκεια του μεταπτυχιακού μου ανακάλυψα, ότι, το μόνο που χρειάστηκε για να με χαρακτηρίσουν ως «έχων προβλήματα με την εξουσία», ήταν το να μη γλύφω τον διευθυντή της κλινικής πρακτικής, του οποίου η προσωπικότητα ήταν ένας συνδυασμός Donald Trump, Newt Gingrich και Howard Cosell. Όταν μου είπαν κάποιοι διδάσκοντες ότι είχα κάποια θέματα με την εξουσία, μου δημιουργήθηκαν ανάμεικτα συναισθήματα για το ότι με χαρακτήρισαν έτσι. Από την μία πλευρά το βρήκα διασκεδαστικό επειδή έχοντας μεγαλώσει με παιδιά της εργατικής τάξης, κατά κάποιο τρόπο θεωρούνταν ότι έχω συμβιβαστεί με τις αρχές, αφού σε τελική ανάλυση έκανα τις εργασίες μου, διάβαζα και έπαιρνα καλούς βαθμούς. Ωστόσο, ενώ ο νέος μου χαρακτηρισμός ως «έχων προβλήματα με την εξουσία» με έκανε να χαμογελώ, επειδή τώρα θεωρούμουν το κακό αγόρι, με έκανε και να ανησυχώ σχετικά με τη φύση του επαγγέλματος που είχα επιλέξει. Συγκεκριμένα, εάν κάποιος σαν εμένα στιγματιζόταν ως «έχων θέματα με την εξουσία», πώς θα χαρακτήριζαν τα παιδιά, με τα οποία μεγάλωσα και που εστίαζαν την προσοχή και το ενδιαφέρον τους σε πολλά πράγματα εκτός από το σχολείο. Η απάντηση μου έγινε σύντομα σαφής.

Διαγνώσεις Ψυχικής Ασθένειας για τους αντι-εξουσιαστές

Ένα άρθρο του 2009 στους Psychiatric Times με τίτλο «ΔΕΠΥ και Αντιδραστική Διαταραχή Συμπεριφοράς: Αντιμετωπίζοντας τις προκλήσεις στην Διασπαστική Συμπεριφορά» αναφέρει ότι οι διασπαστικές διαταραχές, που περιλαμβάνουν την Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερ-κινητικότητας (ΔΕΠΥ) και την Αντιδραστική Διαταραχή Συμπεριφοράς (ΑΔΣ), αποτελούν τα πιο κοινά προβλήματα ψυχικής υγείας παιδιών και εφήβων. Η ΔΕΠΥ χαρακτηρίζεται από έλλειψη προσοχής και διάσπαση προσοχής, ασθενή αυτό-έλεγχο, παρορμητικότητα και υπερ-κινητικότητα. Η ΑΔΣ ορίζεται ως «ένα μοτίβο αρνητικής, εχθρικής και αντιδραστικής συμπεριφοράς χωρίς τις πιο σοβαρές παραβάσεις των δικαιωμάτων των άλλων που παρατηρούνται στην διαταραχή συμπεριφοράς», ενώ τα συμπτώματα της ΑΔΣ περιλαμβάνουν «συχνή αντίσταση ή άρνηση στον συμβιβασμό με τα αιτήματα των ενηλίκων ή τους κανόνες» και «συχνές εντάσεις με τους ενήλικες».

Ο Ψυχολόγος Russell Barkley, μία από τις επικρατέστερες αυθεντίες ψυχικής υγείας στη ΔΕΠΥ, υποστηρίζει ότι όσοι διαγιγνώσκονται με ΔΕΠΥ έχουν ελλείμματα σε ό,τι ο ίδιος αποκαλεί «κανονιστική συμπεριφορά», καθώς είναι λιγότερο αποκριτικοί σε κανόνες των καθιερωμένων αρχών και λιγότερο ευαίσθητοι σε θετικές ή αρνητικές συνέπειες των πράξεων τους. Η ΑΔΣστους νέους, σύμφωνα με τις επικρατούσες αρχές της ψυχικής υγείας, χαρακτηρίζεται επίσης από αυτά τα λεγόμενα ελλείμματα στην «κανονιστική συμπεριφορά» και για αυτό είναι εξαιρετικά συχνή η διπλή διάγνωση για ΔΕΠΥ και ΑΔΣ στους νέους.

Θέλουμε πράγματι να διαγνώσουμε και να θεραπεύσουμε όλους όσους έχουν ελλείμματα στην «κανονιστική συμπεριφορά»;

Ο Albert Einstein , στη νεανική του ηλικία, θα είχε πιθανότατα διαγνωστεί με ΔΕΠΥ και ίσως και με ΑΔΣ. Ο Albert δεν πρόσεχε τους δασκάλους του, απέτυχε δύο φορές στις εισαγωγικές εξετάσεις του κολλεγίου του και αντιμετώπιζε δυσκολία στο να παραμένει σε μία δουλειά. Ωστόσο, ο βιογράφος του Einstein ο Ronald Clark (Einstein: The Life and Times) υποστηρίζει ότι τα προβλήματα του Einstein δεν προέρχονταν από ελλείμματα προσοχής αλλά μάλλον από το μίσος του για την αυταρχική πρωσική πειθαρχία των σχολείων του. Ο Einstein είχε πει: «Οι δάσκαλοι στο δημοτικό σχολείο μου φαίνονταν σαν λοχίες και στο Γυμνάσιο οι δάσκαλοι ήταν σαν υπασπιστές.» Στην ηλικία των 13, ο Einstein διάβασε την δύσκολη «Κριτική του Καθαρού λόγου» του Καντ, επειδή τον ενδιέφερε. Ο Clark μας λέει επίσης, ότι ο Einstein αρνήθηκε να προετοιμαστεί για τις εισαγωγικές εξετάσεις του κολλεγίου του, λόγω αντίδρασης στον «αφόρητο» δρόμο του πατέρα του προς ένα πρακτικό επάγγελμα. Αφότου μπήκε στο κολέγιο, ένας καθηγητής είπε στον Einstein: «Έχεις ένα μειονέκτημα, κανείς δεν μπορεί να σου πει τίποτα». Τα κύρια χαρακτηριστικά του Einstein που ανησυχούσαν τις αρχές τόσο πολύ ήταν ακριβώς εκείνα που του επέτρεπαν να υπερέχει.

Σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα, ο Saul Alinsky, ο θρυλικός ιδρυτής και συγγραφέας του Reveille for Radicals and Rules for Radicals, θα είχε διαγνωστεί σίγουρα με μία ή περισσότερες Διαταραχές Διασπαστικής Συμπεριφοράς. Ανακαλώντας την παιδική του ηλικία, ο Alinsky είπε: «Ποτέ δεν σκέφτηκα να περπατήσω στο γρασίδι, μέχρι που είδα μία ταμπέλα να λέει ‘Μην πατάτε το γρασίδι’. Τότε θέλησα να το ποδοπατήσω». Ο Alinsky ανακαλεί επίσης μία φορά, όταν ήταν 10 ή 11 ετών και ο ραβίνος του τον δίδασκε στα Εβραϊκά: «Μία μέρα διάβασα τρεις σελίδες στη σειρά χωρίς λάθη στην προφορά, και ξαφνικά μία δεκάρα έπεσε πάνω στην Αγία Γραφή… Την επόμενη μέρα ο ραβίνος εμφανίστηκε και μου είπε να ξεκινήσω την ανάγνωση. Και δεν θα το έκανα: Απλώς στάθηκα εκεί σιωπηλός, αρνούμενος να διαβάσω. Με ρώτησε γιατί ήμουν τόσο ήσυχος και είπα ‘Αυτή τη φορά ή μία νικέλιο (είδος νομίσματος) ή τίποτα.’ Τράβηξε πίσω το χέρι του και με ένα χτύπημα με πέταξε στην άλλη άκρη του δωματίου.»

Πολλοί άνθρωποι με σοβαρό άγχος ή/και κατάθλιψη είναι επίσης αντι-εξουσιαστές. Συχνά ένα σημαντικό πρόβλημα στη ζωή τους, που τροφοδοτεί το άγχος τους ή/και την κατάθλιψη τους, είναι ο φόβος τους ότι η περιφρόνηση για τις αθέμιτες αρχές θα τους οδηγήσει σε οικονομική και κοινωνική περιθωριοποίηση, φοβούνται, όμως, ότι η συμμόρφωση με τέτοιες αθέμιτες αρχές θα τους προκαλέσει υπαρξιακό θάνατο.

Έχω περάσει αρκετό χρόνο με ανθρώπους που είχαν κάποια στιγμή στη ζωή τους σκέψεις και συμπεριφορές τόσο παράξενες, που ήταν εξαιρετικά τρομακτικές για τις οικογένειές τους και ακόμη και για τους ίδιους: είχαν διαγνωστεί με σχιζοφρένεια και άλλες ψυχώσεις, αλλά έχουν ανακάμψει πλήρως και εδώ και πολλά χρόνια ζουν μία παραγωγική ζωή. Σε αυτόν τον πληθυσμό δεν έχω συναντήσει ούτε ένα άτομο, το οποίο δεν θα θεωρούνταν κύριος αντι-εξουσιαστής. Αφού ανέκαμψαν, είχαν μάθει να διοχετεύουν την αντι-εξουσιαστικότητα τους σε πιο εποικοδομητικές πολιτικές σκοπιμότητες, συμπεριλαμβανομένης της μεταρρύθμισης της θεραπείας της ψυχικής υγείας.

Πολλοί αντι-εξουσιαστές που νωρίτερα στη ζωή τους είχαν διαγνωστεί με ψυχική ασθένεια μου εξηγούν  ότι από τη στιγμή που χαρακτηρίστηκαν με μία ψυχιατρική διάγνωση βρέθηκαν σε δίλημμα. Οι εξουσιαστές, εξ ορισμού, απαιτούν τυφλή υπακοή, και έτσι κάθε αντίσταση στη διάγνωση και τη θεραπεία τους δημιουργούσε τεράστιο άγχος στους αυταρχικούς επαγγελματίες υγείας. Και οι επαγγελματίες, βρισκόμενοι εκτός ελέγχου, τους χαρακτήρισαν ως «μη συμμορφούμενους με τη θεραπεία»” αύξησαν τη σοβαρότητα της διάγνωσής τους, και αύξησαν τα φάρμακά τους. Αυτό εξόργιζε τους αντι-εξουσιαστές, μερικές φορές τόσο πολύ που αντιδρούσαν με τρόπους που τους έκανε να φαίνονται ακόμα πιο τρομακτικοί στις οικογένειές τους.

Υπάρχουν αντι-εξουσιαστές που χρησιμοποιούν ψυχιατρικά φάρμακα για να τους βοηθήσουν λειτουργικά, όμως συχνά απορρίπτουν εξηγήσεις ψυχιατρικών αρχών για τις αιτίες που προκαλούν τις δυσλειτουργίες. Έτσι, για παράδειγμα, μπορεί να λαμβάνουν Adderall (μία αμφεταμίνη που χορηγείται για ΔΕΠΥ), αλλά ξέρουν ότι η ελλειμματική τους προσοχή δεν είναι αποτέλεσμα βιοχημικής εγκεφαλικής ανισορροπίας αλλά μάλλον οφείλεται σε μια βαρετή δουλειά. Παρομοίως, πολλοί αντι-εξουσιαστές σε εξαιρετικά αγχώδη περιβάλλοντα θα λάβουν κατά καιρούς συνταγογραφημένες βενζοδιαζεπίνες, όπως οι Xanax, ακόμη κι αν πιστεύουν ότι θα ήταν ασφαλέστερο να χρησιμοποιούν περιστασιακά μαριχουάνα, αλλά δεν μπορούν, λόγω των εξετάσεων αίματος για ουσίες στη δουλειά τους.

Σύμφωνα με την εμπειρία μου, πολλοί αντι-εξουσιαστές που χαρακτηρίζονται με ψυχιατρικές διαγνώσεις συνήθως δεν απορρίπτουν όλες τις αρχές, αλλά μόνο αυτές που θεωρούν αθέμιτες, και οι οποίες απλώς τυχαίνει να αποτελούν μεγάλο μέρος των αρχών της κοινωνίας.

Διατηρώντας το Κοινωνικό Status Quo

Οι Αμερικανοί κοινωνικοποιούνται ολοένα και περισσότερο για να εξισώσουν την απροσεξία, τον θυμό, το άγχος, και την μόνιμη απελπισία με μια ιατρική κατάσταση, και να αναζητήσουν ιατρική θεραπεία αντί για πολιτικά μέσα. Τι καλύτερος τρόπος για να διατηρηθεί το status quo, το να θεωρηθούν η απροσεξία, ο θυμός, το άγχος, η κατάθλιψη ως βιοχημικά προβλήματα ατόμων που είναι ψυχικά ασθενή, αντί για φυσιολογικές αντιδράσεις σε μία ολοένα και πιο αυταρχική κοινωνία;

Η πραγματικότητα είναι ότι η κατάθλιψη σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με κοινωνικές και οικονομικές δυσκολίες. Είναι πολύ πιο πιθανό να είναι κάποιος καταθλιπτικός, αν είναι άνεργος, υπο-απασχολούμενος, στη δημόσια πρόνοια, ή χρεωμένος (δες εδώ περισσότερα στοιχεία). Και τα παιδιά με ΔΕΠΥ δίνουν προσοχή όταν πληρώνονται, ή όταν μια δραστηριότητα είναι καινοτόμος, τους ενδιαφέρει, ή επιλέγεται από αυτούς (τεκμηριώνεται στο βιβλίο μου Commonsense Rebellion).

Στον σκοταδισμό, οι αυταρχικές μοναρχίες συνεργάζονταν με αυταρχικούς θρησκευτικούς θεσμούς. Όταν ο κόσμος βγήκε από αυτή την σκοτεινή εποχή και εισήχθη στον Διαφωτισμό, υπήρξε μια έκρηξη ενέργειας. Μεγάλο μέρος αυτής της αναζωογόνησης είχε να κάνει με το να τολμήσει κάποιος το σκεπτικισμό για τους αυταρχικούς και διεφθαρμένους θεσμούς και να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη στο μυαλό κάποιου. Τώρα βιώνουμε έναν άλλο σκοταδισμό, όπου μόνο τα θεσμικά όργανα έχουν αλλάξει. Οι Αμερικανοί χρειάζονται απεγνωσμένα αντι-εξουσιαστές να αμφισβητήσουν, να προκαλέσουν, και να αντισταθούν στις νέες παράνομες αρχές και να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη στη δική τους κοινή λογική.

Σε κάθε γενιά θα υπάρχουν εξουσιαστές και αντι-εξουσιαστές. Ενώ είναι ασυνήθιστο στην ιστορία της Αμερικής οι αντι-εξουσιαστές να λάβουν ένα είδος αποτελεσματικής δράσης που να εμπνέει τους άλλους να επαναστατήσουν με επιτυχία, μία φορά στο τόσο ένας Tom Paine, Crazy Horse ή Malcolm X εμφανίζονται. Έτσι, οι εξουσιαστές περιθωριοποιούν οικονομικά όσους αντιδρούν στο σύστημα, ποινικοποιούν τον αντι-εξουσιασμό, ψυχοπαθολογικοποιούν τους αντι-εξουσιαστές, και πουλούν φάρμακα για την «θεραπεία» τους.

Μετάφραση: Μαρία Πολυκρέτη

Επιμέλεια Μετάφρασης: Αντωνία Κουνενάκη και Ομάδα Δια-Τάραξη

Feb 132015
 

ilektrosok (1)

Η αφίσα εμφανίστηκε εδώ και μια εβδομάδα στους δρόμους της Αθήνας…

Feb 092015
 

hv

Σεμινάριο: “Ο ρόλος του φόβου στην Παράνοια”

&

“Ξεκινώντας και στηρίζοντας μια ομάδα αυτοβοήθειας για ανθρώπους με ασυνήθιστες πεποιθήσεις”

με τους Peter Bullimore και Shaun Hunt (National Paranoia Network UK)

Τροίας 44 και Γ’ Σεπτεμβρίου (πλησίον σταθμού Βικτώριας)

Το Δίκτυο των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές διοργανώνει διήμερο εργαστήριο με θέμα τη διαχείριση παρανοϊκών ιδεών και ασυνήθιστων πεποιθήσεων με εισηγητές τους Peter Bullimore και Shaun Hunt από το National Paranoia Network του Ηνωμένου Βασιλείου. Το εργαστήριο θα πραγματοποιηθεί στις 20 και 21 Φεβρουαρίου 2015 στην έδρα του Δικτύου στην οδό Τροίας 44 και Γ’ Σεπτεμβρίου, πλησίον του σταθμού ΗΣΑΠ Βικτώρια.

Στόχος του εργαστηρίου είναι να παρέχει ένα διαφορετικό τρόπο κατανόησης του νοήματος της εμπειρίας και διαχείρισης των ασυνήθιστων ιδεών, αποδομώντας την έννοια της παράνοιας και αναπτύσσοντας μια εναλλακτική προσέγγιση γύρω από αυτήν. Οι ομιλητές θα μοιραστούν τις γνώσεις και την εμπειρία τους μεταφέροντας νέες ιδέες και στρατηγικές διαχείρισης των ιδεών με λειτουργικό και βιώσιμο τρόπο με σκοπό την ενίσχυση των δεξιοτήτων τόσο των ανθρώπων που τις βιώνουν όσο και αυτών που δουλεύουν υποστηρικτικά με άτομα με εμπειρία.

Ο Peter Bullimore είναι συν-ιδρυτής του Νational Paranoia Network και συντονιστής του Asylum Associates ενός εκπαιδευτικού και συμβουλευτικού φορέα σε θέματα φωνών και παράνοιας. Έχοντας περάσει δέκα χρόνια ως ψυχιατρικός ασθενής και έχοντας βιώσει αρκετές κρίσεις παράνοιας κατάφερε διεκδικήσει τη ζωή του από το ψυχιατρικό σύστημα. Ζώντας ο ίδιος εμπειρία φωνών και παράνοιας, έχει εμπνεύσει, ενθαρρύνει και υποστηρίξει τη δημιουργία αντίστοιχων ομάδων αυτοβοηθείας σε πολλά μέρη του κόσμου. Επιπλέον εκπαιδεύει άτομα στη διαχείριση φωνών και παράνοιας διεθνώς, συντονίζει εργαστήρια εκπαίδευσης με επαγγελματίες ψυχικής υγείας στη συνέντευξη του Maastricht και σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Manchester διεξάγει έρευνα πάνω σε θέματα ανάρρωσης.

Ο Shaun Hunt έχει επίσης βιώσει εμπειρίες παράνοιας και φωνών, είναι μέλος του National Paranoia Network του Ηνωμένου Βασιλείου και τα τελευταία χρόνια εργάζεται ως ειδικός από εμπειρία (expert by experience) στοπ Βρετανικό Δημόσιο Σύστημα Υγείας (NHS) υποστηρίζοντας ανθρώπους να προχωρήσουν στη ζωή τους παρά τις αντιξοότητες που δημιουργούν οι φωνές και η παράνοια καθώς και να βγάλουν νόημα από τις εμπειρίες τους

Το εργαστήριο απευθύνεται κυρίως σε επαγγελματίες και φοιτητές στο χώρο της ψυχικής υγείας και σε άτομα με εμπειρία παρανοϊκών ιδεών και ασυνήθιστων πεποιθήσεων.

Θα υπάρχει μετάφραση στα ελληνικά. Θα δοθεί βεβαίωση συμμετοχής.

Ώρες σεμιναρίου

Παρασκευή 20/02/2015: Εγγραφές:15:30 – 16:00 – Σεμινάριο: 16:00 – 20:00

Σάββατο 21/02/2015: Σεμινάριο: 10:00 έως 14:00 και 15:00 έως 19:00

Πληροφορίες εγγραφής

Όσοι επιθυμούν να συμμετάσχουν στο σεμινάριο παρακαλούνται να συμπληρώσουν ηλεκτρονικά τη φόρμα εγγραφής και να τη στείλουν στο email athinahvsynantisi@gmail.com

Εναλλακτικά, για όσους δεν έχουν τη δυνατότητα αποστολής mail, η εγγραφή μπορεί να γίνει τηλεφωνικά με τους υπεύθυνους της διοργάνωσης στα τηλέφωνα που παρατίθενται παρακάτω. Υπενθυμίζουμε ότι η συνεισφορά των 20 ευρώ είναι προαιρετική και γίνεται στο χώρο του σεμιναρίου κατά την εγγραφή. Η όποια συνεισφορά σας είναι γα εμάς σημαντική προκειμένου να καλυφτούν τα έξοδα των ομιλητών.

Λόγω του περιορισμένου αριθμού θέσεων θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το διήμερο στα τηλέφωνα 694 430 2577 &  695 125 7662 και σχετικά με το δίκτυο στο: www.hearingvoices.gr

Ένα κλικ εδώ για το φυλλάδιο με πληροφορίες για το σεμινάριο…

 

Dec 072014
 

2014-12-07 16.00.31

Σήμερα, στο βιωματικό εργαστήρι “Βαθιά Δημοκρατία: η παλλόμενη καρδιά της προσέγγισης του Processwork” που έκανα στα πλαίσια της διημερίδας για τα 30 Χρόνια του Εργαστηρίου Διερεύνησης Ανθρωπίνων Σχέσεων, συναντηθήκαμε σε δρόμους αναζήτησης, με μια ομάδα ανθρώπων όλο ζωντάνια!

Εξερευνήσαμε την έννοια της Βαθιάς Δημοκρατίας σαν συναισθηματική στάση και σαν μεθοδολογία σε σχέση με τις σωματικά μας συμπτώματα και εξερευνήσαμε μια βαθύτερη αίσθηση του εαυτού μας ανακαλύπτοντας τη μη γνωστική σοφία της.

Αίσθηση στο τέλος: αναλαμπή, αρμονία, απορία, περιέργεια, ελευθερία, προβληματισμός, γαλήνη, αντίφαση, χάδι, συγκίνηση, ανακάλυψη, ευγνωμοσύνη…

Να’σαστε καλά για το συναπάντημα  🙂

Nov 102014
 

py

Πηγή: news247.gr

Κραυγή αγωνίας από τους λήπτες ψυχικής υγείας. Δεν επαρκούν οι στεγαστικές δομές, πολλοί θα πεταχτούν στο δρόμο.

της Μαρίνας Χατζηδημητρίου

“Τι έχω; Ώρες ώρες δεν αισθάνομαι καλά”, μου λέει ο κυρ Αντρέας,  που τον πετυχαίνω στη στάση κάτω από το σπίτι μου όπου κάνει βόλτες. “Τίποτα δεν έχεις, απλά αντί για το σώμα σου, έτυχε να νοσήσει η ψυχή σου. Συνέχισε να παίρνεις τα φάρμακά σου και όλα καλά, έ;” , του λέω. “Ναι, έχεις δίκιo, άλλωστε ποιος είναι 100% καλά τη σήμερον ημέρα;”, μου λέει, χαμογελώντας.

Ο 60χρονος Αντρέας είναι χρόνια λήπτης ψυχικής υγείας, ο οποίος ζει με την αδερφή του. Λαμβάνει την αγωγή του κανονικά, παίρνει το λεωφορείο και βολτάρει στο κέντρο της Αθήνας με τους φίλους του.

Τα κρούσματα της ψυχικής ασθένειας παρουσιάζουν ραγδαία αύξηση λόγω και της οικονομικής κρίσης, καθώς οι συνθήκες διαβίωσης έχουν δυσκολέψει πολύ. Άγχος, στρες μας επιβαρύνουν ολοένα και περισσότερο, με αποτέλεσμα να πιεζόμαστε.

Με αφορμή τη Πανελλήνια Συνάντηση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς με θέμα “Ψυχιατρική μεταρρύθμιση στην περίοδο της κρίσης: Από το αδιανόητο στο αυτονόητο”, που θα διεξαχθεί από 21 έως 23 Νοεμβρίου 2014, ήρθαμε σε επαφή με δύο άτομα αρμόδια να μας κατατοπίσουν στο ζήτημα των ληπτών της ψυχικής υγείας και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

Το NEWS 247 μίλησε με τον Λεονάρδο Σκόρδο, πρόεδρο του σωματείου «Αυτοεκπροσώπηση» και συντονιστή της ομάδας «Αυτοεκπροσώπησης Κοινωνικών Ευπαθών Ομάδων» και με την κα Κατερίνα Αγγελή ταμία του Συλλόγου αδελφών ατόμων με προβλήματα ψυχικής υγείας (ΚΙΝΑΨΥ).

“Το κύριο πρόβλημα ενός λήπτη ψυχικής υγείας είναι η επαφή του με τις υπηρεσίες των Κέντρων Πιστοποίησης Αναπηρίας (ΚΕΠΑ) . Η ποιότητα των υπηρεσιών δεν είναι τόσο καλή, κυρίως μέσα στα μεγάλα ψυχιατρεία”, σημειώνει ο κ. Σκόρδος, και συμπληρώνει “Δεν έχει προχωρήσει η ψυχιατρική μεταρρύθμιση όσο θα θέλαμε, δεν έχει γίνει τομεοποίηση του συστήματος (π.χ κινητές ομάδες, κέντρα ψυχικής υγείας, κλινικές σε γενικά νοσοκομεία κτλ)  και ο εκάστοτε λήπτης δεν μπορεί να βρει αρκετές υπηρεσίες στον τόπο του- και αυτό κυρίως συμβαίνει σε λήπτες που ζουν στην επαρχία”.

“Σοβαρό πρόβλημα είναι επίσης πως για να καλύψουν τα φάρμακά τους υπάρχει κόστος συμμετοχής”, τονίζει η κ.α Αγγελή. “Μπορεί μεν να είναι μηδενικό το κόστος για τα αντιψυχωσικά, οι περισσότεροι όμως παίρνουν και ένα σωρό άλλα φάρμακα τα οποία είναι σταθεροποιητές ή έχουν και άλλα προβλήματα υγείας”, προσθέτει και συνεχίζει:

“Σε μεγάλο βαθμό αντιμετωπίζουν και  πρόβλημα κοινωνικοποίησης. Δεν έχουν φίλους, δραστηριότητες, εργασία. Αρκετοί είναι αποκλεισμένοι από δομές ψυχικής υγείας όχι απαραίτητα επειδή το έχουν επιλέξει οι ίδιοι. Ίσως για  να φτάσουν  να κάνουν αυτό το βήμα, να ενταχθούνε σε κάποια δομή θα πρέπει αν έχει προηγηθεί δουλειά, κάποιος να τους έχει πείσει για τα οφέλη που θα αποκομίσουνε γιατί συχνά κυριεύονται από φόβο, από άγχος, γιατί να πάω τι θα κάνω με άγνωστους ανθρώπους εκεί κτλ”.

Ερωτηθείς για το αν έχει βιώσει κοινωνικό ρατσισμό, ο κ. Σκόρδος απαντάει αρνητικά. “Εγώ, όχι αλλά έχω ακούσει από άλλους λήπτες. Ρατσισμός που προέρχεται μάλιστα από το συγγενικό τους περιβάλλον και από φίλους τους”.

“Πρέπει να γίνει μια εκστρατεία ενημέρωσης μέσα στην κοινωνία και ειδικά στα σχολεία. Αν δεν μπορούμε να πείσουμε τους μεγάλους, να πείσουμε τα παιδιά”, προσθέτει και συνεχίζει:  “Πρέπει να υπάρξει πληροφόρηση από τις μικρές κιόλας ηλικίες, από το δημοτικό. Πρέπει να γίνονται διάφορες δράσεις και πρωτίστως ενημέρωση και στις ίδιες τις οικογένειες των ληπτών με διάφορες ομάδες ενδυνάμωσης και εκπαίδευσης”.

“Η ψυχική ασθένεια μπορεί να εμφανιστεί στον καθένα από εμάς”, προσθέτει από την πλευρά της η κα Αγγελή η οποία συμφωνεί πως θα πρέπει να υπάρξει περαιτέρω ενημέρωση η οποία θα ξεκινάει από μικρές κιόλας ηλικίες.

“Στα σχολεία άραγε γίνεται τίποτα; Τολμάνε να θίξουνε ζητήματα ψυχικής υγείας; Γιατί πλέον εμφανίζονται πάρα πολλών ειδών προβλήματα και στα παιδάκια. Πρέπει η πολιτεία να δει πως θα προστατεύει την ψυχική υγεία των πολιτών και πως θα τους ενημερώνει ώστε να δουν ότι οι ψυχικές ασθένειες είναι όπως οι σωματικές, συμβαίνουν στον καθένα. Η ψυχική υγεία ποτέ δεν είχε την αντιμετώπιση που θα έπρεπε να έχει. Μιλάμε για ασθένειες που σε πάρα πολλές περιπτώσεις διαρκούν μια ολόκληρη ζωή”, τονίζει.

“Επίσης, ένα μεγάλο μέρος του στίγματος των ληπτών είναι στην επαρχία όπου οι κοινωνίες είναι μικρές”, αναφέρει ο κ. Σκόρδος. “Βέβαια το ίδιο μπορεί να συμβεί και σε μια πολυκατοικία στην Αθήνα. Το θέμα είναι πως πρέπει να γίνουν περισσότερες υπηρεσίες μέσα στην κοινότητα και το υπουργείο Υγείας μαζί με τους λήπτες, τις οικογένειές τους και τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας να κάνουν μια εκστρατεία ενημέρωσης- είτε μέσα από διαφημίσεις, είτε μέσα από συνέδρια, ημερίδες, είτε μέσα από επισκέψεις ληπτών σε σχολεία”.

“Πρέπει ο κόσμος να καταλάβει πως οι λήπτες υπηρεσιών ψυχικής υγείας δεν διαφέρουν. Εκτός από τα προβλήματα που έχουν οι «υγιείς», εκείνος έχει κάποια παραπάνω, τα οποία είναι όμως αντιμετωπίσιμα. Έτσι, όπως νοσεί το σώμα, νοσεί και η ψυχή”, υπογραμμίζει.

“Το κλείσιμο των ψυχιατρικών νοσοκομείων θα δυσκολέψει ακόμα περισσότερο τα πράγματα”

“Το υπουργείο Υγείας θα πρέπει να δώσει έμφαση στη ψυχική υγεία, ειδικά στις σημερινές συνθήκες διαβίωσης, λόγω της οικονομικής κρίσης , τα κρούσματα της ψυχικής ασθένειας είναι διπλάσια και τριπλάσια. Θα πρέπει να υπάρχει μια δημόσια δωρεάν ποιοτική ψυχική Υγεία”, σημειώνει ο κ. Σκόρδος ενώ η κα Αγγελή προσθέτει:

“Έτσι, όπως εξελίσσονται τα πράγματα άνθρωποι που επιθυμούν να ενταχθούν σε κάποια δομή ψυχικής υγείας, όπως ο αδερφός μου, δεν μπορούν. Όταν επικοινώνησε με κάποιο κέντρο ημέρας του είπαν ότι δεν μπορεί να γίνει δεκτός από τη στιγμή που το έχει παρακολουθήσει το πρόγραμμα για 3 χρόνια. Κοινώς έχουν περιοριστεί και οι δυνατότητές τους να συμμετέχουν στα προγράμματα προαγωγής και προστασίας της ψυχικής υγείας”.

“Εντάσσονται δηλαδή σε κάποιο πρόγραμμα κάποιου κέντρου και είναι για συγκεκριμένο χρόνο. Και μετά, τι; Λύσανε τα προβλήματά τους;”, διερωτάται και τονίζει “δεν παρέχονται οι υπηρεσίες που θα έπρεπε να τους παρέχονται. Για παράδειγμα η ψυχιατρική κλινική ευαγγελισμού η οποία έχει καταπληκτικούς γιατρούς, αλλά έχει μια ψυχιατρική κλινική η οποία έχει 20 κρεβάτια και πάντοτε υπάρχουν τουλάχιστον άλλοι 15 που μένουν σε ράντζο, και εμείς παρόλα αυτά συζητάμε ότι πρέπει να κλείσουν τα ψυχιατρικά νοσοκομεία”.

“Οι χρόνια πάσχοντες και μη δε θα έχουν κάποιο συγκεκριμένο χώρο για να νοσηλευτούν. Ναι μεν υπάρχουν οι στεγαστικές δομές αλλά δεν επαρκούν, με αποτέλεσμα πολλοί από τους λήπτες να “πεταχτούν στο δρόμο”, τονίζει ο κ. Σκόρδος, ενώ η κα Αγγελή αναφέρει πως η εισήγηση Παπακωστα θα δυσκολέψει ακόμα περισσότερο τα πράγματα.

“Ήδη οι κλίνες που υπάρχουν στις ψυχιατρικές κλινικές απλά δεν επαρκούν. Δεν υπάρχουν δομές για βραχεία νοσηλεία, όλοι καταφεύγουν στα νοσοκομεία”, τονίζει.

Μόνο στα Χανιά έχει γίνει η τομεοποίηση των υπηρεσιών και αυτό δείχνει ότι τα πράγματα έχουν μείνει στάσιμα, προσθέτει ο κ. Σκόρδος.

“Υπάρχουν τρομακτικές καθυστερήσεις στα επιδόματα”

Η κρίση έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τη ζωή των ληπτών γιατί το επίδομα που παίρνουν δεν επαρκεί για να καλύψουν τα έξοδά τους. Aκόμα όμως και εκείνοι που έχουν βρει δουλειά είτε στον ιδιωτικό τομέα είτε σε Κοινωνικούς Συνεταιρισμούς Περιορισμένης Ευθύνης τα βγάζουν πέρα δύσκολα, τονίζει ο κ. Σκόρδος, ενώ τη δραματική κατάσταση επιβεβαιώνει και η κα Αγγελή:  “Οι λήπτες λόγω περικοπής των κονδυλίων για την υγεία και της μείωσης του προσωπικού στις δομές και της εφαρμογής αυστηρότερων κριτηρίων δυσκολεύονται πάρα πολύ να τα βγάλουν πέρα. Δεν είναι λύση οι άνθρωποι με προβλήματα ψυχικής υγείας να διαμένουν μια ζωή με τους συγγενείς τους. Όταν δηλαδή φύγουν από τη ζωή οι γονείς τους, υπάρχει κάτι για αυτούς τους ανθρώπους; Είμαι σίγουρη πως δεν υπάρχει απολύτως τίποτα από την πολιτεία”.

“Αρκετοί λήπτες δεν βρίσκουν καλές υπηρεσίες στον δημόσιο τομέα αναγκάζονται να πληρώνουν για να καλύψουν τις ανάγκες τους. Επίσης, αρκετές οικογένειες ληπτών τους αντιμετωπίζουν σαν βάρος. Υπάρχουν δε και περιπτώσεις που έχουν κάνει αίτηση για το επίδομα της πρόνοιας αλλά έχει απορριφθεί από τα ΚΕΠΑ γιατί πιστεύουν ότι είναι σε θέση να δουλέψουν με αποτέλεσμα αυτά τα άτομα να στηρίζονται μόνο από τους γονείς τους”, προσθέτει ο κ Σκόρδος.

“Το μόνο τους εισόδημα είναι το επίδομα της πρόνοιας, 626 ευρώ το δίμηνο, 313 ευρώ το μήνα και υπάρχουν και περιπτώσεις που έχουν περάσει από τις επιτροπές πιστοποίησης αναπηρίας και περιμένουν μέχρι και δύο χρόνια μέχρι να αποφασίσουν ότι το δικαιούνται”, αναφέρει και η κα Αγγελή.

“Έχει αναρωτηθεί κανείς πως περνάνε αυτοί οι άνθρωποι δύο χρόνια; Υπάρχουν τρομακτικές καθυστερήσεις για ανθρώπους που δεν έχουν καμία πηγή εισοδήματος”, υπογραμμίζει.

“Το κράτος καρπώνεται χρήματα των ληπτών”

Παράλληλα, ο κ. Σκόρδος μας αναφέρει πως σε ένα μεγάλο μέρος των δομών ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης σε στεγαστικές δομές, ξενώνες, οικοτροφεία, προστατευμένα διαμερίσματα γίνεται παρακράτηση των επιδομάτων και των συντάξεων των ασθενών.

“Αυτό είναι πολιτική του υπουργείου Υγείας που ξεκίνησε επί υπουργού Λοβέρδου, κάποια στιγμή είχε παγώσει με τον κ. Λυκουρέντζο και τώρα έχει ξαναβγει στην επιφάνεια. Έχουν γίνει κάποιες κινητοποιήσεις από φορείς και από εμάς, και από εργαζόμενους από το Δαφνί και το Δρομοκαίτειο και από συλλόγους οικογενειών αλλά ακόμα δεν έχουμε καταφέρει κάτι”.

“Τα εν λόγω χρήματα υποτίθεται τα παίρνει η δομή κάθε ασθενή για να πληρώνει κάποια έξοδα που μέσα είναι η διατροφή, λειτουργικά έξοδα, ίσως το ενοίκιο αλλά αυτό είναι απαράδεκτο. Δεν μπορεί το κράτος να καρπώνεται βοηθήματα που πρέπει με αυτά ο λήπτης να καλύπτει τα έξοδά του”, καταλήγει, ζητώντας οι λήπτες να αντιμετωπίζονται ως ισάξιοι πολίτες της κοινωνίας. “Θέλουμε, αλληλεγγύη, ενδυνάμωση και βοήθεια, όχι φιλανθρωπία και λύπηση”, τονίζει.

“Αυτοί που σχεδιάζουν τις μεταρρυθμίσεις και τη παροχή φροντίδας προς τους ψυχικά πάσχοντες θα πρέπει να πλέουν πολύ ενεργά, και να λάβουν πολύ σοβαρά υπόψιν τους τις ανάγκες των ίδιων των ληπτών και τις οικογένειές τους”, τονίζει με τη σειρά της η κα Αγγελή.

“Η οικογένεια είναι στη καρδιά της ανάρρωσης. Πρέπει να ακούσουν τους λήπτες και μετά να πράξουν. Να το απαιτήσουν τόσο οι ίδιοι όσο οι οικογένειές τους. Οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας πρέπει να τους ενδυναμώσουν, να διεκδικήσουν αυτά που δικαιούνται, να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους στην ανάρρωση και σε μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Αναρωτιέμαι το κάνουν ή όλη αυτή η κατάσταση βολεύει το σύστημα που έχει λειτουργήσει μέχρι τώρα η ψυχιατρική μεταρρύθμιση και εξέλιξη στην Ελλάδα;”, προσθέτει και συνεχίζει:

“Επίσης, η τοπική αυτοδιοίκηση τι κάνει; Που βρίσκονται οι δήμοι σε όλο αυτό; Μιλάμε για τομεοποιημένη παροχή υπηρεσιών ψυχικής υγείας και σε όσα συνέδρια, συναντήσεις δεν συναντάμε ποτέ εκπροσώπους της τοπικής αυτοδιοίκησης”.

“Κάθε δήμος να φροντίσει να προσφέρει τις υπηρεσίες που χρειάζονται οι δημότες και αν δεν μπορεί να βρει τρόπους να συνεργάζεται με τα νοσοκομεία, να δημιουργήσει δικές του δομές”, καταλήγει.

*Λίγα λόγια για τα Σωματεία

Σύλλογος αδελφών ατόμων με προβλήματα ψυχικής υγείας (ΚΙΝΑΨΥ): Τα μέλη του συλλόγου είναι ως επί τω πλείστον αδέρφια ληπτών ψυχικής υγείας. Περισσότερο προσφέρουν υπηρεσίες κοινωνικοποίησης. Έχουν εξασφαλίσει την παροχή εισιτηρίων από τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών καθώς και από κινηματογράφους, όπως επίσης από μουσεία και άλλους χώρους πολιτισμού τα οποία τα διαθέτουν σε μέλη του συλλόγου καθώς και σε λήπτες που κατά καιρούς έρχονται σε επαφή μαζί τους. Επίσης, κάθε καλοκαίρι τα τελευταία 4 χρόνια διοργανώνουν μια κατασκήνωση στον Αγ. Ανδρέα.

Αυτοεκπροσώπηση: Ο σύλλογος συμμετέχει σε ημερίδες, συνέδρια, σε κινητοποιήσεις εργαζομένων και ληπτών και σε διεκδικήσεις για τα δικαιώματα των ληπτών, όπου το Δ.Σ πραγματοποιεί διάφορες συναντήσεις με το υπουργείο Υγείας. Αγωνίζεται γενικά για τα δικαιώματα των ληπτών, για την καλύτερη ποιότητα ζωής τους και την επαγγελματική τους αποκατάσταση.

Nov 102014
 

afisa

Πανελλήνια Συνάντηση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση

«Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση στην περίοδο της κρίσης: Από το αδιανόητο στο αυτονόητο»

Παρασκευή 21 έως Κυριακή 23 Νοεμβρίου 2014

Πανεπιστήμιο Πειραιώς, κεντρικό κτίριο. Μ. Καραολή και Α. Δημητρίου 80, 185 34 Πειραιάς.

Στόχοι

Ο βασικός στόχος είναι να συζητηθούν αλληλοενημερωτικά και αλληλοσυμπληρωματικά τα προβλήματα και να καταλήξουμε συντονισμένα σε συγκεκριμένες προτάσεις – δεσμεύσεις   που θα εξασφαλίσουν ένα βιώσιμο σύστημα υπηρεσιών ψυχικής υγείας στην κοινότητα με μια συνέχεια. Επίσης να κατανοήσουμε όλοι ότι η ψυχική υγεία αφορά σε όλους τους πολίτες και όχι μόνον στα άτομα που πάσχουν.  Απαραίτητη προϋπόθεση για την εξασφάλιση της ψυχικής υγείας και ευημερίας των πολιτών και των κοινωνιών/της κοινότητας είναι ένα σύστημα άμεσα προσβάσιμο που εξασφαλίζει όλο το φάσμα υπηρεσιών: πρωτοβάθμια φροντίδα και πρόληψη, έγκαιρη παρέμβαση και υπηρεσίες αποκατάστασης.
Με τη συνάντηση αυτή στοχεύουμε στην καλλιέργεια περαιτέρω διαλόγου με την κοινωνία, την πολιτεία και την τοπική αυτοδιοίκηση έτσι ώστε να υπάρξει ενεργοποίηση της επιστημονικής κοινότητας και των ενδιαφερόμενων φορέων για την επίτευξη των στόχων.

Η συνάντηση απευθύνεται τόσο στους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής όσο και στους επαγγελματίες ψυχικής υγείας, στους ανθρώπους με ψυχοκοινωνικά προβλήματα και τις οικογένειές τους, καθώς και σε όλους τους φορείς και άτομα της κοινωνίας των πολιτών:

  • Επαγγελματίες ψυχικής υγείας: Ψυχολόγοι, Ψυχίατροι, Κοινωνικοί Λειτουργοί, Νοσηλευτές κλπ
  • Λήπτες υπηρεσιών, οικογένειες, συγγενείς και σύλλογοί τους
  • Σύλλογοι, κοινωνικές συλλογικότητες, οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών
  • Μητροπολιτικά Ιατρεία
  • Νοσοκομεία
  • Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας
  • Φορείς Κοινωνικής Οικονομίας

Συμμετοχή

Η συμμετοχή στη συνάντηση είναι δωρεάν. Είναι ωστόσο απαραίτητη για οργανωτικούς λόγους η δήλωση συμμετοχής. Οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να αποστείλουν το συμπληρωμένο Δελτίο Εγγραφής τους στο ekpsath@otenet.gr

Το Δελτίο Εγγραφής θα βρείτε εδώ