Nov 182018
 

Πηγή: Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα για την Ψυχική Υγεία

Με αφορμή την συμπλήρωση 40 χρόνων από την ψήφιση του νόμου 180/78 στην Ιταλία, του νόμου “Μπαζάλια” όπως έμεινε στην ιστορία, κομβικής σημασίας για την δημιουργία των προϋποθέσεων για το ξεπέρασμα του ψυχιατρείου προς ένα ριζικά εναλλακτικό σύστημα ψυχικής υγείας,πραγματοποιήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2018, στο χώρο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, στο Θησείο , εκδήλωση της «Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία».

Εισηγητικές παρεμβάσεις έκαναν οι: Γιώργος Αστρινάκης (ψυχίατρος) , Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου (ψυχίατρος), Κατερίνα Νομίδου (πρόεδρος ΠΟΣΟΨΥ) , Κατερίνα Χατζή (σωματείο Δ.Α.Λ.Υ.Ψ.Υ.) και Μέλη του Δικτύου Hearing Voices Αθήνας ..

Εδώ το βίντεο με τις εισηγήσεις και τη συζήτηση.

Nov 132018
 

Το Orlando LGBT+ Ψυχική Υγεία Χωρίς Στίγμα, εξειδικευμένος επιστημονικός φορέας για την ψυχική υγεία ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, διοργανώνει ένα διήμερο αφιερωμένο σε ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα, ψυχική υγεία και κοινωνικές προεκτάσεις στις 21 & 22 Νοεμβρίου 2018 και σας προσκαλεί να το παρακολουθήσετε με ελεύθερη είσοδο. Με μεγάλη χαρά και τιμή υποδέχεται ως κεντρικές ομιλήτριες τη Dr. Avgi Saketopoulou και τη Dr. Ann Pellegrini, καθηγήτριες στο New York University, με εξαιρετική εμπειρία σε ζητήματα φύλου και σεξουαλικότητας στον τομέα τους.

Χορηγός επικοινωνίας: Εφημερίδα των Συντακτών

Χώρος:
Λαΐς – Ταινιοθήκη της Ελλάδας,
Ιερά Οδός 48 & Μεγάλου Αλεξάνδρου 134-135
104 35 Κεραμεικός, Αθήνα

Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2018
Ταυτότητα φύλου & ψυχική υγεία: τρανς παιδιά, παθολογιοποίηση & α-ορατότητα

10.00 – Είσοδος, εγγραφές
10.30 – Καλωσόρισμα, λίγα λόγια για το Orlando LGBT+ Ψυχική Υγεία Χωρίς Στίγμα
10.45 – Κεντρική ομιλία: Δρ. Αυγή Σακετοπούλου: Τζένη-Τζένη: Ο ρόλος της μελλοντικότητας στην κλινική δουλειά με ένα τρανς κορίτσι
11.45 – Διάλειμμα
12.00 – Στρογγυλή Τράπεζα
Φίλιππος Παγάνης (Project Manager Transcending Youth, Colour Youth / Orlando LGBT+)
Μιχαήλ-Οδυσσέας Γιακουμάκης (Μέλος Υπερήφανων Γονέων)
Αντώνης Πούλιος (Κλινικός Ψυχολόγος, Orlando LGBT+)
Συντονίζουν:
Νάνσυ Παπαθανασίου & Έλενα-Όλγα Χρηστίδη (Ψυχολόγοι, Επιστημονικά Υπεύθυνες Orlando LGBT+)
13:00 Ερωτήσεις – Συζήτηση με το κοινό
14:00 Λήξη

Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2018
Τα όρια της ανοχής: Θρησκεία, Κοινωνία & ΛΟΑΤΚΙ Δικαιώματα

15.00 – Είσοδος, εγγραφές
15.30 – Καλωσόρισμα
15.45 – Ομιλία Dr. Ann Pellegrini: This is not about hate: Religion, Anti-LGBTQ Violence, and the Limits of Tolerance (αγγλικά)
16.45 – Στρογγυλή Τράπεζα
Νίκος Αλιβιζάτος (Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Νομική Σχολή, ΕΚΠΑ)
Αλέξανδρος Σακελλαρίου (Δρ. Κοινωνιολογίας, Ερευνητής Παντείου, Διδάσκων ΕΑΠ)
Καλλιόπη Λυκοβαρδή (Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη)
Πέτρος Σαπουντζάκης (Πολύχρωμο Σχολείο, ενάγων στη δίκη κατά του μητροπολίτη Αμβρόσιου για ρητορική μίσους).
Συντονίζουν:
Ντίνα Δασκαλοπούλου (Δημοσιογράφος, Εφημερίδα των Συντακτών) & Αλεξάνδρα Βασιλείου (Δρ. Κοινωνικής Ψυχολογίας, Orlando LGBT+ & Processwork Hub).
18:00 Ερωτήσεις – Συζήτηση με το κοινό
19.00 Λήξη

Σύντομα βιογραφικά κεντρικών ομιλητριών:

Η Δρ. Αυγή Σακετοπούλου έλαβε το διδακτορικό της στην Κλινική Ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο Yeshiva στη Νέα Υόρκη. Έπειτα, εκπαιδεύτηκε ως ψυχαναλύτρια στο Μεταδιδακτορικό Πρόγραμμα Ψυχοθεραπείας και Ψυχανάλυσης του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Αυτή την περίοδο είναι μέρος του διδακτικού προσωπικού στο Ινστιτούτο William Allanson White, στο Ψυχαναλυτικό Ινστιτούτο της Νέας Υόρκης, στο Κέντρο Σχεσιακών Σπουδών Stephen Mitchell και στο Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχοθεραπειών στη Νέα Υόρκη, όπου και προσφέρει μαθήματα πάνω στο φύλο και τη σεξουαλικότητα.

Συμμετέχει στην επιτροπή συντακτών του Περιοδικού της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ένωσης, Ψυχαναλυτικοί Διάλογοι και Σπουδές Φύλου και Σεξουαλικότητας. Έχει λάβει διάφορα βραβεία για τη συνεισφορά της: το βραβείο Ruth Stein για τη δέσμευση της στην ψυχαναλυτική μελέτη της σεξουαλικότητας· το βραβείο Ralph Roughton από την Επιτροπή Φύλου και Σεξουαλικότητας της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ένωσης για το έργο της με ένα τρανς παιδί· το βραβείο Symonds από το περιοδικό Σπουδές Φύλου και Σεξουαλικότητας για το έργο της σε ζητήματα σεξουαλικότητας· και το ετήσιο βραβείο για την καλύτερο δοκίμιο από το Περιοδικό της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ένωσης.

Έχει εκτενή κλινική εμπειρία στη θεραπεία ΛΟΑΤ παιδιών και ενηλίκων. Για πολλά χρόνια διενεργούσε αξιολογήσεις ασύλου για ΛΟΑΤ άτομα, διαβουλευόμενη με εισαγγελείς και καταθέτοντας σε δικαστήρια μετανάστευσης για ζητήματα τραύματος που αφορούν μειονότητες σεξουαλικότητας και φύλου. Οι δημοσιεύσεις της αφορούν ζητήματα τάξης, φυλής, κανονιστικού και μη κανονιστικού φύλου, και ψυχοσεξουαλικότητας.

Η Ann Pelegrini, Ph.D. είναι καθηγήτρια Performance Studies & Social and Cultural Analysis στο New York University. Έχει γράψει τα βιβλία Performance Anxieties: Staging Psychoanalysis, Staging Race (1997), Love the Sin: Sexual Regulation and the Limits of Religious Tolerance, με την Janet R. Jakobsen (2004), και τα “You Can Tell Just By Looking” and 20 Other Myths about LGTBT Life and People, με τους Michael Bronski και Michael Amico (2013). Είναι ιδρυτικό μέλος και συνεκδότρια της σειράς βιβλίων “Sexual Cultures” του εκδοτικού οίκου New York University Press. Η Pellegrini ήταν επιστημονική υπότροφος στην Ψυχανάλυση του Freud-Fulbright στο Freud Museum στη Vienna και στο University of Vienna, το 2007. Αυτή την περίοδο είναι υποψήφια ψυχαναλύτρια ενηλίκων στο Institute for Psychoanalytic Training and Research (IPTAR) στη Νέα Υόρκη.

Nov 102018
 

Το Processwork Hub σε συνεργασία με το Orlando LGBT+ και τις ψυχολόγους της Σχολής Χιλλ, οργάνωσαν μια συνάντηση επαγγελματικής επιμόρφωσης για τους εκπαιδευτικούς, με θέμα την ποικιλομορφία των μορφών οικογενειών των παιδιών του σχολείου. Συντονίστριες της συνάντησης η Αλεξάνδρα Βασιλείου και η Έλενα-Όλγα Χρηστίδη. Εξερευνήσαμε την έννοια της οικογένειας, των γονεϊκών ρόλων και της λειτουργίας τους. Μιλήσαμε για τους παράγοντες που επηρεάζουν την ομαλή ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών. Βάλαμε στην εικόνα και τις κοινωνικές διακρίσεις και πως αυτές επηρεάζουν τις οικογένειες που δεν εντάσσονται στα κριτήρια του κυρίαρχου ρεύματος.

Με βάση τη δέσμευση του σχολείου να είναι ένας χώρος ασφαλής και συμπεριληπτικός για όλα τα παιδιά, αναρωτηθήκαμε για τα στερεότυπα μας γύρω από το τι είναι “οικογένεια”, για την επίδραση του στίγματος και της περιθωριοποίησης στην ψυχική υγεία των παιδιών (και όχι μόνο), για τους τρόπους που οι εκπαιδευτικοί μπορούν να λειτουργήσουν ως καταλύτες μια διεργασίας που δεν αφορά μόνο το σχολείο, αλλά την κοινωνία ολόκληρη.

Η συνάντηση έγινε στο χώρο του νηπιαγωγείου, ένας χώρος γεμάτος χρώμα και παιχνίδια. Παρότι η επιλογή του χώρου έγινε με κριτήριο τη διαθεσιμότητα χώρων εκείνη την ώρα στο σχολείο, κρίναμε συμβολικό το ότι ήμασταν εκεί. Όλοι και όλες είμαστε στο “νηπιαγωγείο” σε σχέση με αυτά τα θέματα. Τώρα που έχει ανοίξει και ο θεσμικός και κοινωνικός διάλογος για αυτά τα θέματα, η σχολική κοινότητα είναι στην πρώτη γραμμή, με έντονη την ανάγκη να αποδομήσει στερεότυπα, να προσφέρει ασφάλεια και παιδεία σε όλα τα παιδιά, να λειτουργήσει ως μοντέλο κοινωνικών σχέσεων, να ενθαρρύνει την μετάβαση σε μια κοινωνία που υποστηρίζει την ορατότητα και γιορτάζει την ποικιλομορφία των οικογενειών που την αποτελούν.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους συνεργάτες της Σχολής Χιλλ για την πρόσκληση και στην ομάδα εκπαιδευτικών για την ενεργή και αυθεντική συμμετοχή τους στη συνάντηση!

Nov 012018
 

Σήμερα λάβαμε μήνυμα από το Δίκτυο των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές. Το δημοσιεύουμε γιατί όπως γράφουν και οι ίδιοι “… η δύναμή μας βρίσκεται στο μήνυμα που εκπέμπουμε και στο διαρκώς επεκτεινόμενο δίκτυο ανθρώπων που στηρίζουν τις προσπάθειές μας.”

Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

Το Δίκτυο των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές έχει ανοίξει τους τελευταίους μήνες μια συζήτηση στους κόλπους του προκειμένου να αναζητήσει διεξόδους για ένα επιπλέον άνοιγμα στην κοινότητα.  Στεγαζόμαστε μέχρι τώρα, όπως οι περισσότεροι γνωρίζετε, σε έναν υπόγειο χώρο στην Τροίας 44, στην πλ.Βικτωρίας, ο οποίος μας έχει παραχωρηθεί. Πλην όμως, ο συγκεκριμένος χώρος έχει σοβαρά προβλήματα υγρασίας, έλλειψης φωτός και ήλιου κ.α.

Δεδομένου ότι η απήχηση του Δικτύου καθώς και οι δράσεις μας επεκτείνονται, φιλοδοξούμε να βρούμε έναν νέο χώρο στην Αθήνα που θα μπορέσει να στεγάσει τις δραστηριότητές μας, μερικές από τις οποίες είναι ο συντονισμός ομάδων αυτοβοήθειας, η διοργάνωση σεμιναρίων και συζητήσεων.

Οπότε, είναι πλέον αναγκαία η αναζήτηση ενός προσφορότερου χώρου με τα εξής βασικά χαρακτηριστικά:

  • Να είναι ισόγειος ή σε όροφο και να περιλαμβάνει:

    • Μια ενιαία αίθουσα ~100τ.μ. για τις συναντήσεις και εκδηλώσεις (σεμινάρια, διαλέξεις, ομάδες, κτλ.)

    • Βοηθητικούς χώρους (κουζίνα, μπάνιο)

    • Επιθυμητός, ένας επιπλέον χώρος για γραφείο

    • Ονειρικά, στο βάθος κήπος

Τα οικονομικά του Δικτύου είναι εξαιρετικά περιορισμένα, για τούτο θα ήταν πολύ σημαντικό να μας παραχωρηθεί ένας τέτοιος χώρος δωρεάν ή τουλάχιστον με το ελάχιστο δυνατό ενοίκιο. Έτσι, αποφασίσαμε να απευθυνθούμε με ένα δημόσιο κάλεσμα και παρακαλούμε λοιπόν για τη συμβολή σας, για παραχώρηση, ενοικίαση ή ακόμα και ενημέρωσή μας για σχετικούς διατιθέμενους χώρους, ούτως ώστε να τους δούμε και να ενεργήσουμε αναλόγως. Μπορείτε να στείλετε σχετικό μέηλ στη διεύθυνση: athinahvsynantisi@gmail.com.

Συνειδητοποιούμε πως η δύναμή μας βρίσκεται στο μήνυμα που εκπέμπουμε και στο διαρκώς επεκτεινόμενο δίκτυο ανθρώπων που στηρίζουν τις προσπάθειές μας. Είμαστε ανοικτοί σε κάθε νέα ιδέα στην αναζήτηση μιας στέγης για τα όνειρά μας.

Σας ευχαριστούμε πολύ όλους εκ των προτέρων

Oct 032018
 

Η επιστημονική ομάδα του Orlando lgbt+ υπογράφει το παρακάτω κείμενο.

Τις τελευταίες δέκα ημέρες παρακολουθούμε δημόσιες συζητήσεις και τοποθετήσεις σχετικά με το γεγονός της δολοφονίας του Ζακ Κωστόπουλου, πολλές εκ των οποίων μεταξύ ειδικών πολλών αντικειμένων: ειδικοί ψυχικής υγείας, γιατροί, διασώστες, ακαδημαϊκοί κ.α. Έχουν αναλυθεί τα ρατσιστικά και ομοφοβικά κίνητρα που βρίσκονται συχνά πίσω από ανάλογες περιπτώσεις αυτοδικίας. Από κάθε δημοκρατικό πολίτη έχει καταδικαστεί η αυτοδικία, η βία και η παραβίαση δικαιωμάτων σε βάρος του Ζακ –μέχρι και της στέρησης της ζωής, τόσο από τους δύο δράστες όσο και από την αστυνομία που βρισκόταν στο σημείο. Ελπίζουμε η δημόσια συζήτηση γύρω από τα παραπάνω να παραμείνει ανοιχτή μέχρι την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης και τη δίκαιη τιμωρία των υπευθύνων. Επιπλέον, θα θέλαμε να εστιάσουμε στην έκφραση γνώμης και δημόσιου λόγου, καθώς και τη διαμόρφωση στάσης, από ειδικούς ψυχικής υγείας αλλά και επαγγελματίες υγείας γενικότερα.

Ο Ζακ ήταν ένας άνθρωπος που έφερε την ταυτότητα του γκέι, του οροθετικού, της drag queen και πιθανά του χρήστη ουσιών, περιστασιακού ή μη. Κάθε μία από αυτές τις ταυτότητες φέρει ένα ξεχωριστό και ιδιαίτερα βαρύ στίγμα στις κοινωνικές αναπαραστάσεις που τη συνοδεύουν: το στίγμα του μη υγιή, ψυχικά ή/και σωματικά, το στίγμα του επικίνδυνου, το στίγμα του «προκλητικού», το στίγμα εν γένει της απειλής της νόρμας και των όσων θεωρούνται στερεοτυπικά ως αποδεκτή κανονικότητα στην κοινωνία μας.

Κάθε ένα από αυτά τα στίγματα αρκεί για να έχει επιβάλλει στο Ζακ ένα ευρύ φάσμα διακρίσεων, μεταξύ των οποίων και τη μεγάλη δυσκολία πρόσβασης στην υγεία και την αναζήτηση ψυχοκοινωνικής υποστήριξης: υπηρεσίες υγείας που δεν είναι κατάλληλα επιμορφωμένες για όλες τις ταυτότητές του, απουσία ολιστικής προσέγγισης και πλάνου στήριξης και αποκατάστασης τυχόν δυσκολιών, επαναστιγματισμός του με κάθε νέο αίτημα προς υπηρεσίες υγείας. Αυτή είναι η πραγματικότητα που –αν όχι συγκεκριμένα ο Ζακ- κάθε πολίτης με αυτές τις ταυτότητες έχει να αντιμετωπίσει στην Ελλάδα του 2018.

Συναντάμε καθημερινά ένα σύστημα υγείας –και ψυχικής υγείας- με εξαιρετικούς επιστήμονες στον τομέα τους, αλλά χωρίς ίχνος διαθεματικής προσέγγισης του ασθενή/εξυπηρετούμενου. Με αυτή την έννοια ένας οροθετικός ίσως λάβει ορθές υπηρεσίες για την οροθετικότητα, την ίδια ώρα που μπορεί να υποστεί ομοφοβία από το γιατρό του. Μία χρήστρια μπορεί να απευθυνθεί σε κατάλληλο για την απεξάρτηση οργανισμό, αλλά να εισπράξει τρανσφοβία από τους θεραπευτές της. Ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει προκλήσεις ψυχικής υγείας μπορεί να θεωρηθεί ότι έγινε οροθετικός λόγω επικίνδυνης συμπεριφοράς του, απόρροιας των συμπτωμάτων του.

Όλα τα παραπάνω οδηγούν, νωρίτερα ή αργότερα, στο ίδιο αποτέλεσμα: άμεσος ή έμμεσος αποκλεισμός του πολίτη που φέρει πολλαπλές στιγματισμένες ταυτότητες από υπηρεσίες υγείας και ψυχοκοινωνικής στήριξης ή αλλιώς πολύ δυσκολότερη πρόσβασή του σε αυτές. Ο φαύλος κύκλος του στίγματος σε όλο του το μεγαλείο, που σχεδόν πάντα καταλήγει στο εξής: να κατηγορείται το ίδιο το άτομο που δέχεται διακρίσεις, για το στιγματισμό που αντιμετωπίζει. Και βέβαια, ως αποτέλεσμα πάντα παρατηρούμε επιδείνωση της υγείας και ευζωίας του ατόμου, περαιτέρω κοινωνικό αποκλεισμό, επιδείνωση τυχόν σωματικής και ψυχικής συμπτωματολογίας.

Γράφοντας αυτά θέλουμε να εφιστήσουμε την προσοχή στη σχέση που έχει το σύστημα υγείας στην Ελλάδα με τη διαθεματικότητα, για την απούσα ή περιορισμένη επιμόρφωση ειδικών σε ζητήματα διακρίσεων και ιδιαίτερα διακρίσεων σε βάρος ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων και για τις συνεπακόλουθες στάσεις που δημιουργούνται και αναπαράγονται από συναδέλφους ψυχολόγους, ψυχιάτρους, αλλά και γιατρούς κάθε ειδικότητας.

Σε κάθε έναν και κάθε μία «ειδικό» που αυτές τις ημέρες σχολίασε πως «–δυστυχώς- το τέλος του Ζακ λόγω των κοινωνικών δυσκολιών που αντιμετώπιζε ήταν προδιαγεγραμμένο», απαντάμε πως το τέλος του Ζακ ήρθε με τη μορφή της ακραίας βίας σε βάρος του, βίας που βαραίνει τα χέρια άλλων.

Σε κάθε έναν και κάθε μία «ειδικό» που αναρωτιέται γιατί ο ίδιος, αν αντιμετώπιζε προβλήματα διακρίσεων, δεν είχε περιβάλλον να τον στηρίξει, απαντάμε πως σε μία ευνομούμενη κοινωνία η αντιμετώπιση των διακρίσεων δεν έρχεται μέσα από τις διαπροσωπικές σχέσεις (τις οποίες παρ’ όλα αυτά ο Ζακ είχε κερδίσει) αλλά κυρίως μέσα από τη συντονισμένη δράση της πολιτείας και των οργάνων της.

Σε κάθε έναν και κάθε μία «ειδικό» που σχολιάζει πως ο Ζακ «ήταν σα να είχε αποφασίσει να πεθάνει με τον τρόπο ζωής του», αντιστρέφουμε την ερώτηση προς το σύστημα υγείας και τους αρμόδιους φορείς: τι κάνετε ώστε να εξασφαλίσετε πως κάθε άνθρωπος, οροθετικός, γκέι, τρανς, ψυχικά ασθενής, χρήστης-ρια, ανάπηρος-η ή με όποια ταυτότητα δέχεται διακρίσεις θα ζει μία ζωή αξιοβίωτη που δε θα κάνει το θάνατο να φαίνεται λύση τις ύστατες στιγμές;

Ο Ζακ, επειδή ακριβώς είχε σκοπό να ζήσει, είχε βρει τρόπο να κάνει τη ζωή του αξιοβίωτη: μέσω του ακτιβισμού, της εργασίας σε θέματα διακρίσεων, της καλλιτεχνικής έκφρασης, της επιμόρφωσης σε θέματα οροθετικότητας, του δημόσιου λόγου πάνω σε όλα αυτά για τα οποία οι περισσότεροι-ες από εμάς, ακόμα και οι «ειδικοί», δε λέμε κουβέντα.

Εμείς θεωρούμε πως αυτή ήταν και η παρακαταθήκη του και με αυτήν σκοπεύουμε να φωτίζουμε κάθε πλευρά, κατάσταση και ανθρώπινη έκφραση που δέχεται στίγμα και να αντιστρέφουμε, κάθε φορά και λίγο παραπάνω, τις ολέθριες συνέπειές του.

Σε ευχαριστούμε Ζακ,

Η επιστημονική ομάδα του Orlando LGBT+ Ψυχική Υγεία Χωρίς Στίγμα

Νάνσυ Παπαθανασίου, PhD, Κλινική Ψυχολόγος, Επιστημονικά Υπεύθυνη
Έλενα-Όλγα Χρηστίδη, MSc, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια, Επιστημονικά Υπεύθυνη
Αλεξάνδρα Βασιλειου, Ph.D., Κοινωνική Ψυχολόγος
Αντώνης Πούλιος, Κλινικός Ψυχολόγος M.Sc., Ph.D.(c)
Μαριλίνα Αβάνη, Ψυχολόγος
Φίλιππος Παγάνης, τελειόφοιτος τμήματος Ψυχολογίας
Άννη Παπάζογλου, τελειόφοιτη τμήματος Κοινωνικής Εργασίας

May 172018
 

Πηγή: 11528 – Δίπλα Σου

Η Γραμμή Ψυχολογικής Στήριξης “11528-ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ” για ΛΟΑΤΚΙ άτομα (λεσβίες, γκέι, αμφί, τρανς, κουίρ, ίντερσεξ), τις οικογένειές τους και για εκπαιδευτικούς, ως ο μοναδικός εξειδικευμένος επιστημονικός φορέας υπηρεσιών ψυχικής υγείας για ΛΟΑΤΚΙ άτομα στην Ελλάδα, με πανελλήνια εμβέλεια και με την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, χαιρετίζει κάθε δημόσιο και διεπιστημονικό διάλογο για θέματα σεξουαλικού προσανατολισμού ή/και ταυτότητας φύλου, εφόσον έχει ως αφετηρία όλες τις διεθνείς, πρόσφατες επιστημονικές εξελίξεις στα πεδία αυτά και ως στόχο μία συμπεριληπτικότερη κοινωνία ισότητας και ισονομίας.

Με αφορμή διάφορες θεσμικές και νομικές μεταρρυθμίσεις, θέματα που αφορούν σε ΛΟΑΤΚΙ  άτομα αναδεικνύονται συχνότερα στην επικαιρότητα. Όμως, ο λόγος που τα συνοδεύει είναι συχνά κακοποιητικός και στιγματιστικός, αναπαράγοντας διακρίσεις και δημιουργώντας παραμορφωτικές κοινωνικές αναπαραστάσεις.

Εκφράζουμε την ανησυχία μας ειδικότερα για την εκφορά επιστημονικού λόγου που δε βασίζεται στα νεότερα ερευνητικά δεδομένα, με αποτέλεσμα να γίνεται συνειδητά ή μη κακοποιητικός, με βαρύνουσες επιπτώσεις για την ψυχική υγεία και την κοινωνική προσαρμογή των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων, αλλά και γενικότερα για το κοινωνικό σύνολο.

Καλούμε όλους τους επιστημονικούς φορείς και τα άτομα που παρέχουν υπηρεσίες σε ΛΟΑΤΚΙ άτομα να επιμορφώνονται διαρκώς για τις εξελίξεις της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας, ώστε να μην αποτελούν οι πρακτικές τους ζημιογόνο αντί για υποστηρικτικό παράγοντα για τους/τις λήπτες-τριες των υπηρεσιών υγείας.

Προτείνουμε σε άτομα και φορείς που συνδιαμορφώνουν το δημόσιο διάλογο (δημοσιογράφους, έντυπα και άλλα μέσα, θεσμικούς φορείς κλπ) να ενημερώνονται κατάλληλα από αντίστοιχους επιστήμονες καθώς και οργανώσεις της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας όταν πρόκειται να διαχειριστούν ΛΟΑΤΚΙ ζητήματα, ώστε να είναι κατάλληλα προετοιμασμένοι και όχι κακοποιητικοί στο λόγο και την προσέγγισή τους.

Προσκαλούμε κάθε ενδιαφερόμενο φορέα ή άτομο, ειδικότερα από τον κλάδο της ψυχικής υγείας, να έρθει σε επαφή με κατάλληλους φορείς από το πεδίο, με εμπειρία διαχείρισης αντίστοιχων ζητημάτων και γνώση των επιστημονικών εξελίξεων.

Δηλώνουμε ότι είμαστε στη διάθεση κάθε φορέα ή ατόμου που θέλει να επιμορφωθεί ή να διερευνήσει ζητήματα που αφορούν τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα και την ψυχική υγεία.

Για να διευκολύνουμε  ακόμη περισσότερο το δημόσιο διάλογο, παραθέτουμε τις βασικές επιστημονικές αρχές που αποτελούν την βάση της παροχής υπηρεσιών σε ΛΟΑΤΚΙ άτομα διεθνώς, και τις οποίες ακολουθεί και ο φορέας μας.

Οι βασικές επιστημονικές αρχές που ορίζουν τον κώδικα δεοντολογίας και τις καλές πρακτικές στην παροχή υπηρεσιών ψυχικής υγείας σε ΛΟΑΤΚΙ άτομα εκφράζονται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (2015), τα Διαγνωστικά Εγχειρίδια του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ICD-11 beta) και της Αμερικάνικης Ψυχιατρικής Εταιρείας (DSM 5), τις επίσημες οδηγίες της Αμερικάνικης Ψυχολογικής Εταιρείας (2012 & 2015), και τις επίσημες θέσεις της Αμερικάνικης Ψυχιατρικής Εταιρείας (2012 & 2013).

Κάποιες από αυτές τις βασικές επιστημονικές αρχές παρουσιάζουμε συνοπτικά στη συνέχεια ως πλαίσιο αναφοράς για επαγγελματίες ψυχικής υγείας, αλλά αφορούν ανάλογα ιατρούς και παρόχους λοιπών ιατρικών υπηρεσιών, δημοσιογράφους, φορείς και θεσμικά όργανα που συνδιαμορφώνουν και συμμετέχουν στο δημόσιο διάλογο.

Γενικές αρχές

  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας αναγνωρίζουν τον τρόπο με τον οποίο το στίγμα, οι προκαταλήψεις, οι διακρίσεις και η βία επηρεάζουν την υγεία και την ευζωία των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων.
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας προσπαθούν να αναγνωρίζουν την επίδραση των θεσμικών εμποδίων στις ζωές των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων και να βοηθούν στην ανάπτυξη συνθηκών θετικών για τα άτομα αυτά.
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας προσπαθούν να κατανοούν ότι τα θέματα ψυχικής υγείας μπορεί να σχετίζονται ή να μη σχετίζονται με τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή/και την ταυτότητα φύλου και τις ψυχολογικές επιδράσεις του στρες που βιώνουν τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα ως μειονοτική ομάδα.
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας επιζητούν να προετοιμάζουν εκπαιδευόμενους στην ψυχολογία ώστε να είναι επαρκείς στη δουλειά τους με ΛΟΑΤΚΙ άτομα.

Σεξουαλικός προσανατολισμός

Ο ομό/αμφιφυλόφιλος σεξουαλικός προσανατολισμός δεν αποτελούν ψυχικές ασθένειες και οι προσπάθειες αλλαγής τους έχει αποδειχθεί ότι σε καμία περίπτωση δεν είναι αποτελεσματικές ή ασφαλείς. Για την ακρίβεια, πιθανές προσπάθειες αλλαγής τους μπορεί να επιφέρουν σημαντικές βλάβες και δεν είναι επιστημονικά έγκυρες. Μάλιστα, σε ό,τι αφορά γενικά την ψυχική υγεία, ρητά δηλώνεται ότι ο ομόφυλος σεξουαλικός προσανατολισμός δε χρειάζεται να αλλάξει.

  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας οφείλουν να προσπαθούν να κατανοήσουν τις επιπτώσεις του στίγματος (δηλαδή προκαταλήψεων, διακρίσεων και βίας), καθώς και τον ποικίλων εκδηλώσεών τους σε διαφορετικά πλαίσια στις ζωές των λεσβιών, γκέι και αμφιφυλόφιλων.
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας ενθαρρύνονται να αυξάνουν τη γνώση και την κατανόησή τους γύρω από την ομοφυλοφιλία και την αμφιφυλοφιλία μέσω συνεχιζόμενης εκπαίδευσης, επιμόρφωσης, εποπτείας και συμβουλευτικής.
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας οφείλουν να αναγνωρίσουν ότι οι στάσεις και η γνώση τους για τα θέματα που απασχολούν τις λεσβίες, τους γκέι και τα αμφιφυλόφιλα άτομα μπορεί να επηρεάζουν την αξιολόγηση και τις υπηρεσίες που παρέχουν, καθώς και να επιζητούν εποπτεία ή κατάλληλες παραπομπές όταν χρειάζεται.

Ταυτότητα φύλου

Το φύλο είναι μια μη δυαδική κατασκευή που επιτρέπει ένα εύρος ταυτοτήτων φύλου και ότι η ταυτότητα φύλου ενός ατόμου μπορεί να μην συμφωνεί με το φύλο που αποδόθηκε στη γέννηση. Η τρανς ταυτότητα δεν συνεπάγεται κανενός είδους έλλειμμα στην κρίση, τη σταθερότητα, την αξιοπιστία, ή τις γενικότερες κοινωνικές και επαγγελματικές ικανότητες.

Οι διακρίσεις και η έλλειψη ισονομίας σε βάρος των τρανς και φυλοδιαφορετικών ατόμων, είναι καταστροφικές για την ψυχική τους υγεία.

  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας κατέχουν βασική και βαρύνουσα ευθύνη στην προώθηση κοινωνικής αλλαγής που να μειώνει τις αρνητικές επιδράσεις του στίγματος στην ψυχική υγεία και την ευζωία των τρανς ατόμων, όπως και στην προάσπιση των δικαιωμάτων τους, παίρνοντας ρητά δημόσια θέση ως επαγγελματίες ενάντια στις διακρίσεις και την έλλειψη ισονομίας.
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας είναι ενήμεροι για τον τρόπο με τον οποίο οι στάσεις και οι γνώσεις τους για την ταυτότητα και την έκφραση του φύλου μπορεί να επηρεάσει την ποιότητα των υπηρεσιών απέναντι στα τρανς άτομα και τις οικογένειες τους.
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας αναγνωρίζουν ότι τα τρανς άτομα είναι πιο πιθανό να επιτύχουν θετικά αποτελέσματα στη ζωή τους, όταν έχουν κοινωνική υποστήριξη και υπηρεσίες που επιβεβαιώνουν την ταυτότητα φύλου τους.

ΛΟΑΤΚΙ οικογένειες

Οι διεθνείς εταιρείες ψυχικής υγείας, καθώς και η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιάτρων υποστηρίζουν την νομική αναγνώριση του δικαιώματος των ομόφυλων ζευγαριών στο γάμο, την παιδοθεσία, την συνγονεϊκότητα και την από κοινού αναδοχή ή επιμέλεια παιδιών. Επιπλέον:

  • Σύμφωνα με διεθνή ερευνητικά δεδομένα που μελέτησαν παιδιά που μεγαλώνουν με ομόφυλους γονείς, δεν παρουσιάζεται διαφορά στην ψυχοκοινωνική τους προσαρμογή και την ψυχική υγεία σε σχέση με παιδιά που μεγαλώνουν με ετερόφυλους γονείς.
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας οφείλουν να αναγνωρίζουν και να σέβονται τη σημαντικότητα των σχέσεων των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας οφείλουν να κατανοούν τις εμπειρίες και τις προκλήσεις που βιώνουν οι ΛΟΑΤΚΙ γονείς.
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας επιζητούν να κατανοήσουν ότι η γονεϊκότητα και ο σχηματισμός οικογένειας στα ΛΟΑΤΚΙ άτομα μπορεί να πάρει πολλές μορφές.
  • Για πολλά ΛΟΑΤΚΙ άτομα, ένα στενό πλαίσιο κοντινών φίλων μπορεί να αποτελεί μία διαφορετική δομή οικογένειας -που να μη βασίζεται σε βιολογικές ή νομικά αναγνωρισμένες σχέσεις. Αυτού του τύπου οι οικογένειες από επιλογή, παρέχουν στα ΛΟΑΚΤΙ άτομα κοινωνικούς δεσμούς και ένα οικογενειακό πλαίσιο πολλές φορές πιο σημαντικό για τα ίδια από τη βιολογική οικογένειά τους. Τέτοιου είδους οικογενειακές δομές μπορούν να μειώσουν τις συνέπειες του στίγματος και της απουσίας θεσμικής ή νομικής αναγνώρισης.
Apr 122018
 

Πηγή: www.hearingvoices.gr

Συζητώντας για όσα δεν μιλάμε!

11 και 12 Μαΐου 2018

Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών

Γενικές Πληροφορίες

Το Δίκτυο «Ακούγοντας Φωνές» (Hearing Voices Network) είναι ένα παγκόσμιο κίνημα που δημιουργήθηκε από και για ανθρώπους που ακούνε φωνές ή έχουν παρόμοιες ασυνήθιστες εμπειρίες, καθώς και από φίλους, συγγενείς και εργαζόμενους που θέλουν να εκφράζουν έμπρακτα τις έντονες ενστάσεις τους για τον τρόπο που λειτουργεί το σύστημα ψυχικής υγείας. Το τμήμα του Ελληνικού Δικτύου κλείνει φέτος εννέα χρόνια παρουσίας στην Ελλάδα. Έχοντας διοργανώσει δεκάδες συναντήσεις, εργαστήρια, συζητήσεις καθώς και ένα παγκόσμιο Συνέδριο στη Θεσσαλονίκη πιστεύουμε πως ήρθε η ώρα να ξανασυναντηθούμε, να αναστοχαστούμε πάνω στην πορεία μας και να οραματιστούμε το μέλλον.

Επιπλέον, σκοπός αυτής της συνάντησης είναι να προσκαλέσουμε όσους ενδιαφέρονται, είτε από τον θεσμικό τους ρόλο είτε για προσωπικούς ή άλλους λόγους, σε έναν ανοιχτό, ουσιαστικό και έντιμο διάλογο γύρω από ορισμένα θέματα που αποτελούν ταμπού όχι μόνο στους κόλπους της ελληνικής ψυχιατρικής κοινότητας αλλά και πολύ ευρύτερα. Πρόκειται για θέματα που μας αφορούν όλους και που όμως σπάνια συζητιούνται ανοιχτά. Εκεί που πιστεύουμε ότι θα έπρεπε να υπάρχει ένας ανοιχτός διάλογος, συναντάμε έναν επίμονο, επαναλαμβανόμενο και διαρκή μονόλογο. Έναν ψυχιατρικό μονόλογο που δεν ανέχεται και δεν αντέχει τον αντίλογο, που απαιτεί τη συμμόρφωση στο όνομα της “επιστήμης” ή ίσως στο όνομα του “για το καλό σας”.

Ενώ η «λύση» που συχνότερα προτείνει η ψυχιατρική είναι η καταστολή, με πολλές καταστροφικές προεκτάσεις όπως ο στιγματισμός, η κοινωνική απομόνωση και η αποδυνάμωση, το Δίκτυο «Ακούγοντας Φωνές» τίθεται ενάντια σε μοντέλα χειραγώγησης και προσπαθεί να προσφέρει επιλογές χειραφέτησης που επικεντρώνουν στην αυτοβοήθεια και αξιοποιούν την πολύτιμη γνώση των ανθρώπων που έχουν γίνει ειδικοί βάσει των εμπειριών τους και θέλουν να μοιραστούν ιδέες με άλλους. Επιπλέον, ενώ το Δίκτυο δεν αρνείται ότι το να ακούει κάποιος φωνές μπορεί να προκαλεί δυσφορία και να πτοεί το ηθικό, αντιτίθεται στην άποψη ότι μια τέτοια αναταραχή αποτελεί ένδειξη παθολογίας. Το να ακούει κάποιος φωνές, αντί για αποκλίνον σύμπτωμα χωρίς νόημα που χρήζει εξάλειψης και «ίασης», θεωρείται σημαντικό, επιδέχεται αποκωδικοποίησης και συμπλέκεται στενά με την ιστορία της ζωής ενός ατόμου.

‘Έχουμε λοιπόν ένα διαφορετικό όραμα. Ένα όραμα που δεν είναι δόγμα, αλλά η επιθυμία μας να διεκδικήσουμε την ελευθερία μας να επιλέξουμε. Για να κρίνουμε ωστόσο, χρειαζόμαστε και έχουμε δικαίωμα να ακούσουμε, να προβληματιστούμε, και να συζητήσουμε για θέματα που η ορθόδοξη ψυχιατρική αποκλείει από κάθε συζήτηση.

Τέλος το διήμερο φιλοδοξούμε να αποτελέσει μια αφορμή ομάδες και άνθρωποι από όλη την Ελλάδα να συναντηθούν και να ανταλλάξουν εμπειρίες και ιδέες. Είναι μια αφορμή συνάντησης για τις ομάδες αυτοβοήθειας που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια σε όλη την Ελλάδα αλλά και των συγγενών και φίλων ανθρώπων με ψυχιατρική εμπειρία.

Ως κύρια θεματική αποφασίσαμε να θέσουμε τα ψυχοφάρμακα γύρω από τα οποία υπάρχει εδώ και δεκαετίες έντονη κριτική τουλάχιστον όσον αφορά την εκτεταμένη χρήση τους και την αναγνώρισή τους ως μονόδρομου. Τρεις προσκεκλημένοι ομιλητές θα μας βοηθήσουν να κρατήσουμε αυτήν τη συζήτηση ανοιχτή.

Η Joanna Moncrieff, Βρετανίδα Ψυχίατρος, πανεπιστημιακή ερευνήτρια και ιδρυτικό μέλος του Δικτύου Κριτικής Ψυχιατρικής θα μας παρουσιάσει ένα διαφορετικό μοντέλο από το κυρίαρχο ψυχοφαρμακολογικό και για το ρόλο που έχουν σε αυτές οι φαρμακοβιομηχανίες.

Ο Robert Whitaker είναι βραβευμένος συγγραφέας και δημοσιογράφος. Το βιβλίο του “η Ανατομία μια Επιδημίας” κέρδισε το πρώτο βραβείο Ερευνητικής Δημοσιογραφίας το 2010. Ο Robert έχει αναλύσει μεθοδικά σε χρονικό διάστημα πολλών ετών την επιστημονική βιβλιογραφία γύρω από τα υποτιθέμενα οφέλη των ψυχοφαρμάκων. Θα μας παρουσιάσει τα αποτελέσματα της δουλειάς του, τα οποία αμφισβητούν ριζικά την κυρίαρχη θέση της ψυχιατρικής που παρουσιάζει τα φάρμακα ως μονόδρομο.

Ο Peter Bullimore, είναι συν-ιδρυτής του Νational Paranoia Network και συντονιστής του Asylum Associates ενός εκπαιδευτικού και συμβουλευτικού φορέα σε θέματα φωνών και παράνοιας. Έχοντας περάσει δέκα χρόνια ως ψυχιατρικός ασθενής και έχοντας βιώσει αρκετές κρίσεις παράνοιας κατάφερε διεκδικήσει τη ζωή του από το ψυχιατρικό σύστημα. Ζώντας ο ίδιος εμπειρία φωνών και παράνοιας, έχει εμπνεύσει, ενθαρρύνει και υποστηρίξει τη δημιουργία αντίστοιχων ομάδων αυτοβοηθείας σε πολλά μέρη του κόσμου.

Καλούμε όλους/ες/α να συνεισφέρουν με ιδέες για το διήμερο και βέβαια είμαστε ανοικτοί σε προτάσεις για παρουσιάσεις, ανακοινώσεις και εργαστήρια. Θα δοθεί χώρος σε ανθρώπους που θέλουν να μοιραστούν τη δική τους προσωπική ιστορία ανάρρωσης, θα συζητηθεί ο ρόλος των ψυχοφαρμάκων και επιθυμούμε να συζητηθούν εναλλακτικές προτάσεις. Όπως κάθε συνάντηση “Ακούγοντας Φωνές” στοχεύουμε να διευρύνουμε όσο το δυνατόν περισσότερο τη θεματολογία περιλαμβάνοντας θέματα όπως το ρόλο των διαγνώσεων και των ταξινομητικών συστημάτων, θέματα που αφορούν τα δικαιώματα στο χώρο της ψυχικής υγείας και ειδικότερα του θεσμού της ακούσιας νοσηλείας, την αξία της αυτοβοήθειας κοκ

Ημερομηνία

Παρασκευή 11 Μαΐου 2018 17:00 – 22:00 και Σάββατο 12 Μαΐου 2018 10:00 – 18:00

Χώρος – Πρόσβαση

Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, Πειραιώς 256.

Μπορείτε να φτάσετε:

με τον ηλεκτρικό και να κατεβείτε στο σταθμό της Καλλιθέας (κι από εκεί να περπατήσετε 850 μέτρα: έξοδος από Θεσσαλονίκη, κατευθύνεστε αριστερά και στην οδό Άρτας στρίβετε δεξιά και περπατάτε μέχρι την  οδό Πειραιώς όπου βρίσκεται η Σχολή) με τα λεωφορεία Νο 049 και Νο 914. H αφετηρία είναι στην οδό Αθηνάς (πλησίον της πλατείας Ομονοίας) και κατεβαίνετε στη στάση Σχολή Καλών Τεχνών

Πρόγραμμα

Προς το παρόν το πρόγραμμα είναι υπό διαμόρφωση. Σε γενικές γραμμές μπορούμε να πούμε ότι την πρώτη μέρα θα λάβει χώρα μια σύντομη παρουσίαση του Δικτύου και των θεματικών που θα επεξεργαστούμε και θα ακολουθήσει μια συζήτηση σχετική με τα ψυχοφάρμακα: “Ψυχοφάρμακα, υποχρεωτική θεραπεία και  ψυχατρικοποίηση της καθημερινής ζωής”. Η δεύτερη μέρα θα περιλαμβάνει μια ιστορική αναδρομή του Δικτύου στην Ελλάδα και θα επιδιώξουμε να οραματιστούμε το μέλλον. Θα ανοίξουμε θεματικές που αφορούν τη διαχείριση των φωνών και άλλων ασυνήθιστων εμπειριών και την αναζήτηση εναλλακτικών , θα δοθεί χώρος για προσωπικές και συλλογικές αφηγήσεις και θα υπάρξει χρόνος για παράλληλα εργαστήρια. Για τα παραπάνω αυτό θα αξιοποιηθεί το αμφιθέατρο Giorgio de Chirico, χωρητικότητας 180 θέσεων, μια μικρότερη αίθουσα για τα εργαστήρια αλλά και ο προαύλιος χώρος της Σχολής. Σύντομα θα ακολουθήσει το αναλυτικό πρόγραμμα.

Κόστος και Πολιτική Πληρωμής

Προκειμένου να καλύψουμε τα έξοδα της διημερίδας (κυρίως τα αεροπορικά εισιτήρια και τη διαμονή προσκεκλημένων ομιλητών), η οργανωτική επιτροπή κατέληξε να απευθυνθεί με την παρακάτω πρόταση σε όσους/ες επιθυμούν να συμμετάσχουν:

  • Τιμή δωρεάς (40 €): εάν η οικονομική σου κατάσταση αυτήν τη στιγμή στο επιτρέπει, σε προσκαλούμε να πληρώσεις το κόστος της δωρεάς. Με αυτό το ποσό συμβάλλεις στην ενίσχυση του δικτύου χρηματοδοτώντας τους ανθρώπους του κόστους 2 (άνθρωποι που χρειάζονται πρόσθετη οικονομική βοήθεια) και τις υποτροφίες.

  • Κόστος 1 – Βασική (20 €): εάν εργάζεσαι και έχεις ένα εισόδημα που σου επιτρέπει να έχεις όσα χρειάζεσαι για τον εαυτό σου, σε προσκαλούμε να πληρώσεις το Κόστος 1

  • Κόστος 2 – Μειωμένη (10 €): εάν δεν εργάζεσαι ή/και βρίσκεσαι σε μια δύσκολη οικονομική κατάσταση, σε προσκαλούμε να πληρώσεις το Κόστος 2

  • Υποτροφίες: Επιθυμούμε να κρατήσουμε δωρεάν την είσοδο για συμμετέχοντες και συμμετέχουσσες που δεν μπορούν να ανταποκριθούν ούτε στο ποσό των δέκα ευρώ και βρίσκονται σε δύσκολη οικονομική κατάσταση. Προκειμένου να κάνετε αίτηση για υποτροφία επικοινωνήστε μαζί μας στη διεύθυνση contact@hearingvoices.gr μαζί με μια σύντομη περιγραφή της ανάγκης σας. Οι υποτροφίες θα δίνονται όσο ακόμη υπάρχουν οι πόροι για το συγκεκριμένο σκοπό.

Ανταλλαγή εργασίας. Για την υλοποίηση αυτού του σεμιναρίου χρειαζόμαστε γραμματειακή βοήθεια, βοήθεια στη βιντεοσκόπηση, στα μικρόφωνα, στις εγγραφές, στη διερμηνεία, σε μεταφράσεις κειμένων από και προς τα αγγλικά, στο στήσιμο του εξοπλισμού, στην τεχνική υποστήριξη και ενδεχομένως στο bar (εφόσον αυτό τελικά λειτουργήσει). Όσοι ενδιαφέρεστε να συμμετάσχετε εθελοντικά στην ομάδα υποστήριξης να επικοινωνήσετε μαζί μας στη διεύθυνση contact@hearingvoices.gr προσθέτοντας μια σύντομη περιγραφή του αιτήματος σας.

Για περισσότερες διευκρινήσεις επικοινωνήστε μαζί μας στα τηλέφωνα  6946346374 & 6944302577

Πληροφορίες εγγραφής:

Όσοι επιθυμούν να συμμετάσχουν παρακαλούνται να συμπληρώσουν ηλεκτρονικά τη φόρμα εγγραφής και να τη στείλουν στο email: contact@hearingvoices.gr. Συστήνουμε η πληρωμή να γίνει με ηλεκτρονική μεταφορά ή με κατάθεση στον παρακάτω λογαριασμό:

Τράπεζα: Πειραιώς

Αριθμός λογαριασμού: 63 1701 0322 532 (IBAN GR15 0171 3170 0063 1701 0322 532)

Η έγκαιρη εγγραφή θα βοηθήσει σημαντικά προκειμένου, όσο αυτό είναι δυνατό, οι εγγραφές να γίνουν έγκαιρα και να διευκολυνθεί η έναρξη της διημερίδας και η αποπληρωμή των εξόδων της εκδήλωσης. Για την εύρυθμη οργάνωση της διημερίδας είναι σημαντικό να μας αποστείλετε συμπληρωμένη τη φόρμα μέσω mail, αν είναι δυνατό, μαζί με το καταθετήριο.

Feb 162018
 

Κάλεσμα σε συζήτηση την Παρασκευή, 23/2/18 @ 19.00

Η Πρωτοβουλία για ένα πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία καλεί όλους και όλες στην επόμενη συνάντησή της, στις 23/2/18, με θέμα την Φαρμακοβιομηχανία.

Με αφορμή το σκάνδαλο Novartis, που έβγαλε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο στην επιφάνεια τις διαχρονικά διαπλεκόμενες σχέσεις αμοιβαίου οφέλους μεταξύ φαρμακοβιομηχανίας, πολιτικού συστήματος και  ιατρικού σώματος, θα επιχειρήσουμε να αναλύσουμε και να συζητήσουμε το πώς το σκάνδαλο αυτό δεν αποτελεί μια μεμονωμένη περίπτωση, αλλά τον καθημερινό και αυτονόητο τρόπο λειτουργίας των φαρμακοβιομηχανιών.

Το πώς, ένα κατ΄ εξοχήν κοινωνικό αγαθό, όπως είναι το φάρμακο, παράγεται ως εμπόρευμα από το οποίο προσδοκάται η κατά το δυνατόν μεγαλύτερη κερδοφορία.

Το πώς ο γιατρός χρησιμοποιείται και λειτουργεί ως ο ενδιάμεσος για την προώθηση του προϊόντος τους (του φαρμάκου)  στον χρήστη (ασθενή) – με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις σχεσεις διαπλοκής και διαφθοράς στο ιατρικό σώμα.

Για το πώς οι εταιρείες επιδιώκουν και καταφέρνουν να κρύβουν τις ανεπιθύμητες ενέργειες του προϊόντος τους και να υπερπροβάλλουν τις (σε μερικές περιπτώσεις μη υπαρκτές) επιθυμητές.

Κι΄ ακόμα, για το πώς, ιδιαίτερα στην ψυχική υγεία, επιδιώκουν να χειραγωγούν ακόμα και τα διαγνωστικά συστήματα προκειμένου να επινοούν αρρώστιες (διαγνωστικές κατηγορίες) για τις οποίες “έχουν έτοιμο το φάρμακο” που θέλουν να προωθήσουν στην αγορά.

Η συνάντηση θα γίνει την Παρασκευή, 23/2/18, ώρα 19.00, στον χώρο του Δικτύου Hearing Voices Αθήνας, στην οδό Τροίας 44 (κοντά στην πλ Βικτωρίας).

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Jan 232018
 

Το Κέντρο Πρόληψης των Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας Περιφερειακής Ενότητας Κέρκυρας – ΔΗ.ΜΟ.Π. «Νικος Μώρος» γιόρτασε τα 20 χρόνια λειτουργίας του! Η επιστημονική υπεύθυνη του κέντρου Αννέτα Τσελέντη μας προσκάλεσε να συμμετάσχουμε στον εορτασμό προσφέροντας στην κοινότητα της Κέρκυρας την ευκαιρία να για ένα βιωματικό εργαστήριο με θέμα «Είμαι, γιατί είμαστε». Το εργαστήριο συντόνισαν η Αλεξάνδρα Βασιλείου και η Βέρα Λάρδη. Ως εισαγωγή στην ημερίδα, το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση –Γραφείο Κέρκυρας ανέλαβε να μας παρουσιάσει την ιστορία του Κέντρου Πρόληψης με ένα σύντομο θεατρικό δρώμενο. Το κλείσιμο της ημερίδας ανέλαβε η ομάδα Playback Ψ, η οποία αναπαρέστησε με το δικό της μοναδικό τρόπο τις ιστορίες που μοιράστηκε η ομάδα.

Πλούσια τα δώρα της κοινότητας (όπως ανακαλύψαμε στο εργαστήριο), δυνατή και η εμπειρία της εξερεύνησης των προκλήσεων που εμφανίζονται σε μια κοινότητα και δεξιοτήτων που είναι απαραίτητες για την αντιμετώπιση τους. Ευχαριστούμε όλες τις συνεργάτιδες του Κέντρου Πρόληψης για την πρόσκληση και την θερμή φιλοξενία που μας προσέφεραν!

Ένα κλικ εδώ για φωτογραφίες από το εργαστήρι…

Nov 152017
 

Το Κέντρο Παιδοψυχικής Υγιεινής είναι ένας από τους δημόσιους φορείς παροχής υπηρεσιών ψυχικής υγείας που αποτελεί παράδειγμα συνεργασίας, επιστημονικής αριστείας και προσφοράς στην κοινότητα. Φέτος γιορτάζει τα 50 χρόνια λειτουργίας του με μια εβδομάδα εκδηλώσεων. Ευχή μας, καλόχρονο και πολύχρονο! Κ.ΠΨ.Υ. σε ευχαριστούμε για όλα όσα προσφέρεις.

Oct 282017
 

Πηγή: https://aikaterinitempeli.wordpress.com

«Τα Τετράδια Ψυχιατρικής» : Αφιέρωμα «Ακούγοντας φωνές» – Το Κίνημα των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές / Μέρος Β

Πριν από καιρό είχε παρουσιαστεί εδώ το πρώτο μέρος του αφιερώματος στο Κίνημα των Ανθρώπων που Ακούν Φωνές, από “Τα Τετράδια Ψυχιατρικής”. Καθυστέρησα να σας παρουσιάσω και το δεύτερο αλλά να που ήρθε η ώρα. Για την ακρίβεια εντάσσεται στο τεύχος Νο4 του Μαΐου-Αυγούστου που εστιάζει στη θεματολογία “Ναρκωτικά, Υποκατάστατα, Φαρμακευτικές εταιρείες”.

Σ’ αυτό λοιπόν θα βρείτε δύο σπουδαία άρθρα από το ιστορικής σημασίας περιοδικό “Science for the People” (“Επιστήμη για τον Λαό”) που αντιπροσώπευε ένα πολύ ριζοσπαστικό εγχείρημα στο τέλος του 20ού αιώνα στην Αμερική , σε μετάφραση του κοινωνικού ανθρωπολόγου  και πρόεδρου του σωματείου εργαζομένων στα κέντρα πρόληψης του ΟΚΑΝΑ, Νίκου Λάιου, στα οποία σίγουρα όπως εγώ θα σταθείτε πολύ.

Απ’ το πρώτο θα μάθετε πολλά για τη μεθαδόνη (υπάρχουν ιστορικά στοιχεία κι αναφορές για τη σχέση της ουσίας με συγκεκριμένες πολιτικές και φυσικά με φαρμακοβιομηχανίες) και την ηρωίνη (για τη διάδοση γενικότερα της τοξικομανίας) κι απ’ το δεύτερο θα προβληματιστείτε, αν δεν το έχετε κάνει ήδη, όχι μόνο για τη χρήση του Ritalin στην ΔΕΠΥ, αλλά ευρύτερα για τη συνταγογράφηση  εξαρτητικών φαρμάκων, του τύπου των αμφεταμινών σε μαθητές, στα σχολεία και τους σκοπούς που αυτή εξυπηρετεί.

Παρά το ότι μοιάζει να ξεφεύγω απ’ τη θεματολογία της ανάρτησης, δεν μπορώ να μην αναφέρω πως στάθηκα επίσης στο πολύ ενδιαφέρον κείμενο της κυρίας Αφροδίτης Κουκουτσάκη, καθηγήτριας Κριτικής Εγκληματολογίας (διαβάζω άλλωστε κατά καιρούς το blog της), με τίτλο “ Η εικόνα των ναρκωτικών μέσα από την ποινική τους διαχείριση”. Γενικά είναι δύσκολο να έχω “Τα Τετράδια Ψυχιατρικής” στα χέρια μου και να μην διαβάσω όλο το τεύχος, αλλά θα αρκεστώ σ’ αυτές τις αναφορές πριν μπω στο κυρίως θέμα.

Η δεύτερη ενότητα λοιπόν του περιοδικού αφορά στην ψυχική υγεία και στο Κίνημα των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές, όπως σας ανέφερα στον πρόλογο και περιλαμβάνει τρία ακόμα άρθρα μελών του Δικτύου, τα οποία αποτελούν και συνέχεια του προηγούμενου, αφιερώματος στο Κίνημα.

Το πρώτο που υπογράφει η ψυχολόγος Μαριάννα Κεφαλληνού, τιτλοφορείται «Αμοιβαία υποστήριξη συγγενών και φίλων στο χώρο της ψυχικής υγείας – Πως νοηματοδοτούν τα μέλη μιας ομάδας την εμπειρία τους» κι εκεί διαβάζουμε:

«Η παρουσία των ομάδων αυτοβοήθειας, αλλιώς ομότιμης ή αμοιβαίας υποστήριξης, γίνεται όλο και πιο αισθητή τις τελευταίες δεκαετίες και ειδικά στον χώρο της ψυχικής υγείας έχουν θεωρηθεί το ταχύτερα αναπτυσσόμενο είδος υπηρεσιών ανά τον κόσμο από το 1990 και μετά. Εκτός από τις ομάδες που αφορούν ανθρώπους που συναντιούνται  λόγω μιας κοινής επώδυνης ψυχικής εμπειρίας ή κάποιας ψυχιατρικής διάγνωσης, από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 άρχισαν να εμφανίζονται και ομάδες συγγενών ή φροντιστών. Κοινή παραδοχή στη διεθνή βιβλιογραφία είναι ότι η ανάγκη υποστήριξης των οικείων ενός ανθρώπου με μια σοβαρή ψυχιατρική διάγνωση είναι μεγάλη, καθώς η διάγνωσή του συνιστά τραυματικό γεγονός γι’ αυτούς.

«(…) Η συνεισφορά της παρούσας έρευνας» συνεχίζει η συντάκτρια «έγκειται στο ό,τι αφορά σε ένα σπάνιο παράδειγμα παρέμβασης που προέκυψε στα πλαίσια ενός οργανισμού βάσης, όπως είναι το Δίκτυο των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές, που λειτουργεί σύμφωνα με τις προαναφερθείσες αρχές αυτοβοήθειας. Ο σκοπός της έρευνας είναι να διευρύνει το νόημα που αποδίδουν τα μέλη της ομάδας στην εμπειρία της συμμετοχής τους σε αυτή».

Διαβάστε το ολόκληρο και θα μάθετε μεταξύ άλλων, αν έχει βάση η κριτική «που έχει ασκηθεί στις ομάδες αυτοβοήθειας ως έναν ιδιωτικό χώρο που περιορίζει τα μέλη τους  σε στενούς ατομικούς προβληματισμούς και απομακρύνει ζητήματα από τη δημόσια σφαίρα».

Στη συνέχεια του αφιερώματος, υπάρχει το άρθρο του ψυχιάτρου Λυκούργου Καρατζαφέρη με τίτλο: «Ερωτηματολόγιο του Maastricht: Αναζητώντας το νόημα των φωνών -Παρουσίαση κλινικού περιστατικού».. Σ’ αυτό εξετάζεται η χρήση του προαναφερόμενου ερωτηματολογίου στη δουλειά του υπογράφοντα με άτομα που ακούνε φωνές και ειδικότερα με τοξικοεξαρτημένους ασθενείς και παρουσιάζεται το αντιπροσωπευτικό παράδειγμα του Κώστα. Ξεχώρισα την εξής παράγραφο:

«Το να ακούει κανείς φωνές είναι σχετικά σύνηθες, σε ποσοστό 2-6% του γενικού πληθυσμού, όπως ενδεικτικά αναφέρουν οι εκτεταμένες έρευνες. Για τον λόγο αυτόν, προκειμένου να βοηθάμε ανθρώπους να τα βγάζουν πέρα, οφείλουμε, τουλάχιστον, να μην τους προσφέρουμε θεραπείες που δεν δουλεύουν. Οφείλουμε να τους επιτρέψουμε να αποφασίζουν οι ίδιοι τι είναι βοηθητικό και τι όχι και για τον λόγο αυτόν χρειάζεται χρόνος, προκειμένου να αποδεχτούν ότι η εμπειρία των φωνών τους ανήκει».

Σ’ αυτό το σημείο κρίνω σκόπιμο να σας αναφέρω πως περισσότερα για το θέμα μπορείτε να διαβάσετε σ’ αυτή (για τη δουλειά του Marius Romme και της Sandra Escher) και σ’ αυτή την ανάρτηση (για την ιστορική διαδρομή του Δικτύου Hearing Voices Ελλάδας), ώστε να έχετε ολοκληρωμένη παρουσίαση του ζητήματος και προχωρώ αμέσως στην παρουσίαση του τελευταίου άρθρου του αφιερώματος που υπογράφουν η ψυχολόγος, υποψήφια Διδάκτωρ κλινικής ψυχολογίας του ΑΠΘ  Βασιλική Φενέκου και η Ευγενία Γεωργάκα (που την εποπτεύει), κι έχει τίτλο: «Συγκριτική παρουσίαση μελέτης δυο ψυχοθεραπευτικών παρεμβάσεων που βασίζονται στο μοντέλο των Romme & Escher σε άτομα με εμπειρία ακρόασης φωνών». Η περίληψη του είναι η ακόλουθη:

«Η παρούσα συγκριτική μελέτη αφορά σε δύο ατομικές ψυχοθεραπευτικές παρεμβάσεις σε άτομα με εμπειρία ακρόασης φωνών, που βασίζονται στο μοντέλο των Rοmme & Escher. Ο συμμετέχων της πρώτης ψυχοθεραπευτικής παρέμβασης είναι ένας ενήλικας άνδρας σε οξεία φάση πρώτου επεισοδίου ψύχωσης και ο συμμετέχων της δεύτερης ψυχοθεραπευτικής παρέμβασης είναι ένας ενήλικος άνδρας σε οξεία φάση με χρόνια πορεία εκδήλωσης επεισοδίων ψύχωσης. Ο στόχος των ψυχοθεραπευτικών παρεμβάσεων ήταν η ανάκτηση του προσωπικού ελέγχου σε σχέση με την εμπειρία ακρόασης φωνών, η αύξηση της εναισθησίας και η σύνδεση των φωνών με την προσωπική ιστορία των ατόμων. Οι συγκεκριμένες ψυχοθεραπευτικές παρεμβάσεις αποτελούν έναν συνδυασμό εφαρμογής του μοντέλου των Romme & Escher και εκπαίδευσης σε στρατηγικές γνωστικής συμπεριφορικής προσέγγισης με στόχο τη διαχείριση των φωνών. Η επιλογή τους έγινε με σκοπό να αναδειχτούν οι αλλαγές που πραγματοποιούνται κατά τη διαδικασία της θεραπευτικής παρέμβασης σε ένα άτομο που βρίσκεται σε πρώτο επεισόδιο ψύχωσης και σε ένα άτομο που έχει μια σχετικά χρόνια πορεία επεισοδίων ψύχωσης».

Ολοκληρώνοντας ν’ αναφέρω.πως όσες και όσοι επιθυμείτε να αγοράζετε «Τα Τετράδια Ψυχιατρικής», μπορείτε να βρείτε τα τεύχη σε κεντρικά βιβλιοπωλεία της Αθήνας ή να επικοινωνήσετε με τις εκδόσεις «Βήτα», ώστε να σας αποσταλούν με πιο φθηνά μεταφορικά έξοδα. Αν ενδιαφέρεστε να γίνετε και συνδρομητές του σπουδαίου αυτού περιοδικού απευθυνθείτε στο email: tetradiapsy@gmail.com.

Oct 062017
 

Σε λίγες μέρες γίνεται στη Σύρο η 11η Πανελλήνια Συνάντηση Φορέων Πρόληψης της Εξάρτησης,   «ΣυμΠλέοντας, Ξαναχτίζουμε Κοινότητες», που πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Κέντρο Πρόληψης των Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας «ΘΗΣΕΑΣ ΚΥΚΛΑΔΩΝ» στην Ερμούπολη Σύρου από τις 18 έως τις 21 Οκτωβρίου 2017.

Η Αλεξάνδρα Βασιλείου, σε συνεργασία με τη Βέρα Λάρδη ανέλαβαν την παρουσίαση και το συντονισμό μιας από τις κεντρικές ομιλίες (ομιλία/εργαστήριο) με θέμα “Πως ξαναχτίζουμε κοινότητες σήμερα”.

Ένα κλικ εδώ για να δεις το πρόγραμμα του τριημέρου και τον πλούτο εμπειρίας και δημιουργικότητας που θα ξεδιπλωθεί για τέσσερεις μέρες στη Σύρο.

May 112017
 

Συνεργάτες του Processwork Greece (Αλεξάνδρα Βασιλείου, Λίλη Βασιλείου, Βενετία Μπουρονίκου) συμμετέχουν στην ημερίδα που διοργανώνει η Κοινωνική Υπηρεσία του Γ.Α.Ο.Ν.Α «Άγιος Σάββας» με θέμα «Δομώντας την ανακουφιστική φροντίδα ασθενών με καρκίνο στο τελικό στάδιο της νόσου» με παρουσίαση σε στρογγυλό τραπέζι και ένα βιωματικό εργαστήριο.

23 Μαΐου 2017

Ώρα έναρξης: 8.30 π.μ.

Αμφιθέατρο Νοσοκομείου Γ.Α.Ο.Ν.Α «Άγιος Σάββας»

Διοργάνωση:

  • Κοινωνική Υπηρεσία Γ.Α.Ο.Ν.Α «Άγιος Σάββας»
  • Πνοή  Αγάπης  Σύλλογος Εθελοντών Κοινωνικής & Συναισθηματικής Στήριξης Ανθρώπων με Καρκίνο & των Οικογενειών τους
  • Ιερά Μητρόπολη Ιλίου Αχαρνών και Πετρουπόλεως

Για δήλωση συμμετοχής στα βιωματικά εργαστήρια επικοινωνήστε με την κα Άννα Δεπάστα στο 210 64 09 166 & 210 64 25 958

Ένα κλικ εδώ για το πρόγραμμα της ημερίδας

 

Feb 232017
 

Μια πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα της Δήμητρας Γιάννου, Ph.D., για τους τρόπους με τους οποίους η ομοφοβία /τρανσφοβία διαμορφώνει συνθήκες ανισοτήτων για τους ΛΟΑΤ στους χώρους υγείας. Η έρευνα ξεκίνησε το 2013. Τα αποτελέσματα της έρευνας έχουν καταγραφεί στη διατριβή της με τον τίτλο «Normalized absence pathologised presence»: Understanding the health inequalities of LGBT people in Greece.

Ένα κλικ εδώ για να διαβάσεις τη διατριβή (αγγλικά, αρχείο pdf)

 

Jan 172017
 

Πηγή: http: pandiera.gr

Αποκαλυπτική για την κατάσταση που επικρατεί στο χώρο της ειδικής αγωγής αλλά και τον σύγχρονο Καιάδα που θα δημιουργήσει η πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ήταν η εκπομπή Ράδιο Παντιέρα που μεταδόθηκε την Τετάρτη 11/1/2017, από το ελεύθερο ραδιόφωνο της ERTOpen, στους 106,7 στα FM στην Αττική.

Στο στούντιο ήταν καλεσμένοι η Άννα Γαϊτανίδου, ειδική παιδαγωγός και ψυχοθεραπεύτρια, μέλος του ΔΣ του κλαδικού Σωματείου Ειδικής Αγωγής και ο Μιχάλης Γεωργουδάκης, πατέρας δύο παιδιών, σε μια εκπομπή αφιερωμένη στις δυσάρεστες εξελίξεις όσον αφορά το καθεστώς ειδικής αγωγής, το οποίο με παρέμβαση του ΕΟΠΥΥ, ανατρέπεται μετακυλίοντας το κόστος στην πλάτη των γονιών αλλά και των εργαζόμενων στον κλάδο.

Αφορμή για το θέμα της εκπομπής ήταν το γεγονός ότι τέλη του Δεκέμβρη, εντελώς αιφνιδιαστικά, ο ΕΟΠΥΥ κάλεσε τους επιστημονικούς συλλόγους των λογοθεραπευτών, εργοθεραπευτών, ψυχολόγων κ.ά. και τους ανακοίνωσε ότι σε 5 μέρες (από τις 23 Δεκέμβρη μέχρι τις 28) πρέπει να υπογράψουν σύμβαση. Το μέχρι τώρα καθεστώς ήταν ότι οι γονείς έπαιρναν χρήματα από το ταμείο τους και πλήρωναν οι ίδιοι τα ιδιωτικά κέντρα. Αν το παιδί χρειαζόταν να κάνει παραπάνω θεραπείες από αυτές που έγραφαν τα ταμεία (το 75-80% των περιπτώσεων) οι γονείς πλήρωναν τη διαφορά. Τώρα θεσπίζονται οι λεγόμενοι κλειστοί προϋπολογισμοί, και με τις γνώριμες καθυστερήσεις πληρωμών προβλέπεται «σφαγή».

Ορισμένα από τα στοιχεία που κατατέθηκαν στην εκπομπή πραγματικά σοκάρουν. Ένα παιδί που βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού θα πρέπει να ενισχύεται με 440 ευρώ το μήνα από τον ασφαλιστικό του φορέα (π.χ. ΙΚΑ). Ωστόσο, με δεδομένο ότι το κόστος κάθε συνεδρίας ανέρχεται σε 35 ευρώ και το ποσό που δίνει το ταμείο ανά συνεδρία είναι μόλις 1,23 ευρώ, μπορεί κανείς να αντιληφθεί σε ποιον πέφτει το βάρος της κάλυψης του υπολειπόμενου ποσού, αλλά και ότι πολλοί γονείς δεν μπορούν να φέρουν σε πέρας ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα για το παιδί τους.

Ο κόφτης που τόσο πολύ έχει μπει στο λεξιλόγιο και την ζωή μας, σύνομα θα αλλάξει το τοπίο και στην ειδική αγωγή.

Όπως εξήγησε η Ά. Γαϊτανίδου, οι κλειστοί προϋπολογισμοί δημιουργούν έναν σύγχρονο Καιάδα για τα παιδιά που χρήζουν ειδικής αγωγής, καθώς το μόνο που υπολογίζει η κυβέρνηση είναι οι περιορισμένες δαπάνες που εάν υπερβληθούν, θα πρέπει να καλυφθούν από τους γονείς, τους εργαζόμενους (μέσω περικοπών μισθών) και τα κέντρα ειδικής αγωγής. Π.χ. το 2015 ο ΕΟΠΥΥ διέθεσε 68 εκατ. ευρώ για φυσικοθεραπείες, αλλά το πραγματικό ποσό ανήλθε σε 88 εκατ. ευρώ. Τα επιπλέον χρήματα δε δόθηκαν ποτέ, με αποτέλεσμα πολλά κέντρα να δουλεύουν επί 5 μήνες τσάμπα!

Ο Μ. Γεωργουδάκης τόνισε χαρακτηριστικά: «Ο γονιός βρίσκεται στο κέντρο ενός μπρα ντε φερ ανάμεσα στα κέντρα και τον ΕΟΠΥΥ, αλλά τελικά το κόστος της θεραπείας θα το πληρώσει ο ίδιος»! Σημείωσε ότι η απαίτηση του ΕΟΠΥΥ παραμονές Πρωτοχρονιάς να ανατρέψει εκ βάθρων το καθεστώς χορήγησης χρημάτων για θεραπείες δεν συμπεριέλαβε κανένα διάλογο.

Σοβαρές εξελίξεις υπάρχουν και στον τομέα των εργασιακών σχέσεων και αμοιβών των εργαζομένων. Πολλά κέντρα ήδη απαιτούν μειώσεις μισθών έως 30% μπροστά στον επερχόμενο «κόφτη» για να καλύψουν εκ των έσω τις επερχόμενες απώλειες, έχουν συμβεί απολύσεις, ενώ σε πολλά κέντρα εργαζόμενοι παραμένουν απλήρωτοι επί 13 ή και 19 μήνες (π.χ. ΠΕΓΚΑΑΠ όπου βρίσκονται σε επίσχεση). Δεν υπάρχουν συμβάσεις, κάθε εργαζόμενος αμείβεται ανάλογα τις ώρες, την εμπειρία του αλλά και τις σχέσεις του με τον εργοδότη, ενώ η πλειοψηφία των εργαζομένων απασχολείται με μπλοκάκι, επωμιζόμενο το κόστος της ασφάλισης, χωρίς μισθό το καλοκαίρι αλλά και ταμείο ανεργίας.

Την εκπομπή συντόνισε ο δημοσιογράφος Δημήτρης Σταμούλης και τον ήχο ρύθμισε ο Παναγιώτης Ζέκιος.

«Στην εντατική το καθεστώς ειδικής αγωγής. Ποιοι θα πληρώσουν τα νέα μέτρα που επιβάλει ο ΕΟΠΥΥ»

Απόσπασμα της εκπομπής «Ράδιο Παντιέρα» που μεταδόθηκε από το ελεύθερο ραδιόφωνο της ERTOpen, την Τετάρτη 11 Ιανουαρίου 2017. Φιλοξένησε την Άννα Γαϊτανίδου, ειδική παιδαγωγό, ψυχοθεραπεύτρια και μέλος του ΔΣ του κλαδικού Σωματείου Ειδικής αγωγής και τον Μιχάλη Γεωργουδάκη, γονιό, σε μια εκπομπή αφιερωμένη στις δυσάρεστες εξελίξεις όσον αφορά στο καθεστώς ειδικής αγωγής, το οποίο με παρέμβαση του ΕΟΠΥΥ, ανατρέπεται μετακυλώντας το κόστος στην πλάτη των γονιών αλλά και των εργαζόμενων στον κλάδο.