Oct 152019
 

Ρωγμές, Ρήγματα και Αντιστάσεις στην Κυρίαρχη Ψυχιατρική

Θεόδωρος Μεγαλοοικονόμου

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Οκτώβριος 2019

Αριθμός σελίδων : 448,  Τιμή : 22,00 Ευρώ

ISBN: 978-960-505-386-4

Ρωγμές, Ρήγματα και Αντιστάσεις στην Κυρίαρχη Ψυχιατρική

Θεόδωρος Μεγαλοοικονόμου

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Οκτώβριος 2019

Αριθμός σελίδων : 448,  Τιμή : 22,00 Ευρώ

ISBN: 978-960-505-386-4

Το κρίσιμο ερώτημα, το μεγάλο διακύβευμα του σήμερα στον χώρο της ψυχικής υγείας είναι το πώς η ψυχιατρική, που, κάτω από την άμεση ή έμμεση χειραγώγηση της από το φαρμακοβιομηχανικό σύμπλεγμα, έχει βουλιάξει στον βιολογικό αναγωγισμό, στις διαγνωστικές ετικέτες, στον μονόδρομο του ψυχοφάρμακου, στη διαχείριση και στην καταστολή αντί για την απάντηση στις ανάγκες των υποκειμένων, θα μπορέσει ν’ ανοιχτεί σε άλλους, ριζικά εναλλακτικούς και χειραφετητικούς ορίζοντες.

Σε συνθήκες βαθιάς οικονομικής, κοινωνικής και πολιτισμικής κρίσης διεθνώς, με έναν διαρκώς εντεινόμενο ρατσισμό απέναντι στην όποια διαφορετικότητα, όταν όλο και ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού πετιούνται σ’ έναν κοινωνικό καιάδα ως περιττοί και πλεονάζοντες, πώς θα μπορέσει η ψυχιατρική να αντλήσει από τις χειραφετητικές πρακτικές και αντιλήψεις ενός σχετικά πρόσφατου παρελθόντος, και να γίνει μια άλλη ψυχιατρική, που δεν θα χάνει τον άρρωστο πίσω από την αρρώστια, που θα μπορεί να δει και να νιώσει ότι το παράλογο είναι μέσα μας όπως και ο λόγος; Πώς θα μάθει να διαλέγεται και να διαπραγματεύεται αντί να επιβάλλει;

Και πατώντας στη χειραφετητική κληρονομιά του ’60 και του ’70, που μοιάζει να έχει ξεχαστεί, πώς θα τη φέρει και πάλι στο προσκήνιο, όχι με σκοπό τη μηχανική της αντιγραφή, αλλά για να την ξεπεράσει, επινοώντας και ανακαλύπτοντας τις χειραφετητικές διαδρομές και διεξόδους στις νέες συνθήκες όπως αυτές έχουν διαμορφωθεί.

Κείμενα για τις υπαρξιακές και κοινωνικές ρίζες του ψυχικού πόνου, την κατασκευή της σχιζοφρένειας, τη βιολογικοποίηση της παιδικής «ζωηρότητας», τα ψυχοφάρμακα, τις νευροεπιστήμες, τις ιδεολογίες του ψυχιατρικού εκσυγχρονισμού, τα ψυχιατρικά ιδρύματα, τις «μη κερδοσκοπικές» οργανώσεις και την ιδιωτικοποίηση της ψυχικής υγείας, την ιδρυματική βία, την ψυχιατρική και το δίκαιο, την ελληνική ψυχιατρική μεταρρύθμιση, την ψυχιατρικοποίηση και την ψυχολογικοποίηση της οικονομικής κρίσης κ.ά.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Ο Θεόδωρος Μεγαλοοικονόμου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1947. Σπούδασε ιατρική στο ΕΚΠΑ και, ως ψυχίατρος, από το 1982, ήρθε σε επαφή με το κίνημα της εναλλακτικής ψυχιατρικής, εμπνευσμένο από τον Ιταλό Φράνκο Μπαζάλια. Εργάστηκε διαδοχικά σε τρία ψυχιατρεία: στο Δρομοκαΐτειο (1986-1990), στο Κρατικό Θεραπευτήριο Λέρου (1990-1999) και στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής (1999-2014), παίρνοντας πρωτοβουλίες για μεθόδους και προγράμματα ριζικής αποδόμησης και ξεπεράσματος των ιδρυματικών πρακτικών στην κατεύθυνση της αποϊδρυματοποίησης. Ανέπτυξε συνεχή και συστηματική δραστηριότητα για την ανάπτυξη ενός εναλλακτικού κινήματος στην ψυχική υγεία, από κοινού με άτομα που διέθεταν ψυχιατρική εμπειρία, μαζί με οικογένειες, λειτουργούς ψυχικής υγείας και κοινωνικά κινήματα. Έχει δημοσιεύσει πολλά επιστημονικά άρθρα σε περιοδικά και συλλογικές εκδόσεις. Στις Εκδόσεις Άγρα κυκλοφορεί επίσης το βιβλίο του Λέρος: Μια ζωντανή αμφισβήτηση της κλασικής ψυχιατρικής (2016).

Oct 102019
 

Πηγή: Πρωτοβουλία Ψ

Άλλη μια «Παγκόσμια Ημέρα για την Ψυχική Υγεία», κάθε χρόνο στις 10 Οκτώβρη, που δεν χρησιμεύει παρά απλώς για να υπενθυμίσει την προϊούσα εξάπλωση και επιδείνωση των προβλημάτων ψυχικής υγείας παγκοσμίως (και φυσικά στην Ελλάδα) και συμβαδίζει με την ταυτόχρονη υποχρηματοδότηση, συρρίκνωση και βιολογικοποίηση των συστημάτων ψυχικής υγείας στην μια χώρα μετά την άλλη.

Η φετινή «Παγκόσμια Ημέρα» είναι αφιερωμένη στην «Προαγωγή της Ψυχικής Υγείας και στην Πρόληψη των Αυτοκτονιών». ΄Ηδη από την δεκαετία του 90 τα think tank του ΠΟΥ είχαν κάνει και αυτά τις εκτιμήσεις τους για το ζοφερό μέλλον που έβλεπαν να έρχεται (όπως κάνουν τα think tank όλων των οργανισμών του κυρίαρχου συστήματος), προβλέποντας, ήδη από τότε, ότι οι αυτοκτονίες θα είχαν τέτοια ραγδαία άνοδο ώστε, μέχρι το 2020, να φτάσουν ν΄ αποτελούν, διεθνώς, τη δεύτερη αιτία θανάτου (μετά τα καρδιαγγειακά νοσήματα).

Η Ελλάδα ήταν μια από τις χώρες στις οποίες αυτό επιβεβαιώθηκε στο υπέρτατο βαθμό μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης και τα διαδοχικά μνημόνια μετά το 2010, όταν οι κατ΄ έτος αυτοκτονίες, σε μια χώρα με τα πιο χαμηλά ποσοστά αυτοκτονιών στην Ευρώπη, απέκτησαν τον πιο υψηλό ρυθμό ανόδου και έφτασαν μέχρι και να διπλασιαστούν σε σχέση με αυτές προ του ξεσπάσματος της κρίσης (οι πραγματικές και όχι αυτές που «καταφέρνει» να καταγράψει η ΕΛΣΤΑΤ).

Στις επισημάνσεις του ΠΟΥ περιλαμβάνονται ζητήματα γνωστά από μακρού, τα οποία και ως Πρωτοβουλία ‘Ψ’ έχουμε επανειλημμένως επισημάνει, όπως ότι η ανεργία, η οικονομική καταστροφή και η προσφυγιά είναι μεταξύ των κυριότερων ψυχοπιεστικών παραγόντων που οδηγούν στην εξάπλωση και επιδείνωση των ψυχοπαθολογικών εκδηλώσεων, των εισαγωγών για ψυχιατρική νοσηλεία, των καταθλιπτικών συμπτωμάτων, των αυτοκτονιών. Σύμφωνα με τον ΠΟΥ, περίπου ένας στους δέκα καταγράφεται, διεθνώς, με κάποιας μορφής, ήπια, ή πιο σοβαρή, «ψυχική διαταραχή», περισσότεροι από 350 εκ. άνθρωποι σε όλο τον κόσμο υποφέρουν από συμπτώματα στο καταθλιπτικό φάσμα, ενώ περί τις 800.000 είναι ετησίως οι καταγεγραμμένες, διεθνώς, αυτοκτονίες και, φυσικά, πολλαπλάσιες οι απόπειρες. Σύμφωνα με τον ΠΟΥ, στους νέους 15 έως 27 ετών η αυτοκτονία έχει φτάσει να γίνει η κύρια αιτία θανάτου (πηγάζοντας από τις διάφορες μορφές βίας, κακοποίησης, απομόνωσης, απουσίας μέλλοντος κλπ). Είναι, τέλος, ενδιαφέρουσα και η επισήμανση που κάνει για τις σοβαρές επιπτώσεις στην ψυχική υγεία που έχει η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, οι (κυρίαρχες πλέον) συνθήκες εργασιακής ανασφάλειας, οι ελαστικές σχέσεις εργασίας.

Βέβαια, όλα αυτά ήταν ανέκαθεν απλές επισημάνσεις, χωρίς ποτέ κανένα πρακτικό αντίκρισμα. Είναι, άλλωστε, και στη φύση όλων αυτών των διεθνών οργανισμών να λειτουργούν, συχνά και μέσω κάποιων σωστών επισημάνσεων, ως το άλλοθι των κυρίαρχων εξουσιών για την εφαρμογή των διαμετρικά αντίθετων πολιτικών από αυτές που εξυπακούονται από αυτές τις επισημάνσεις.

Σ’ αυτή τη χώρα είχαμε, ακριβώς στις παραμονές της «Παγκόσμιας Ημέρας» αυτών των διακηρύξεων, ένα σαφέστατο δείγμα από τη μεριά του Υπουργείου Υγείας για το ποια πολιτική προεικονίζεται και στον τομέα της Ψυχικής Υγείας. Όχι, δηλαδή, ότι, ήδη από πριν, «δεν ξέραμε», αλλά η αιφνιδιαστική, με «επείγουσες νομοθετικές διαδικασίες» εκπαραθύρωση του εκλεγμένου, μέσα από συλλογικές/δημοκρατικές διαδικασίες Διοικητικού Συμβουλίου του ΚΕΘΕΑ, προκειμένου να μπορούν να διορίσουν ανεμπόδιστα τους εντεταλμένους τους για την υλοποίηση των πολιτικών που έχουν έτοιμες προς εφαρμογή, μιλάει για το τι μας περιμένει σε όλο τον χώρο της Ψυχικής Υγείας και της Υγείας γενικότερα.

Είναι σαφής η στόχευση στην υπονόμευση και στη διάλυση των «στεγνών» προγραμμάτων, συνδεδεμένων με πρακτικές κοινωνικής επανένταξης, στήριξης στην εκπαίδευση κλπ – και το ΚΕΘΕΑ, από συστάσεώς του, λειτουργεί σ΄ αυτή τη βάση, της οποίας «φέρων οργανισμός» ήταν ανέκαθεν αυτή ακριβώς η δημοκρατική λειτουργία, η γενική συνέλευση για την εκλογή του (άμισθου) ΔΣ κλπ, την οποία καταργεί η δεξιά κυβέρνηση Μητσοτάκη/Κικίλια. Μια «συνέλευση των μελών», δηλαδή, αυτών που συμμετέχουν στα θεραπευτικά προγράμματα, των οικογενειών τους, των λειτουργών της μονάδας, των εθελοντών. Αυτοί που πρώτοι απ΄ όλους θα πληγούν από αυτή την επέλαση του αυταρχισμού, θα είναι ακριβώς όλες και όλοι αυτοί που είχαν κατακτήσει, μέσω αυτών των διαδικασιών, ένα λίγο-πολύ ισότιμο ρόλο μέσα στην ίδια την συνέλευση της δομής. Κάτι που αποτελεί το ζητούμενο για την ίδια την πραγματική και όχι επίπλαστη θεραπευτικότητα μιας μονάδας (ψυχικής υγείας, απεξάρτησης κοκ).

Η επίθεση στο ΚΕΘΕΑ δεν είναι παρά ένα πρώτο βήμα στην αποδιάρθρωση των υπαρχουσών δομών απεξάρτησης (του 18Ανω κλπ), στα πλαίσια μιας πολιτικής προσανατολισμένης στο μονόδρομο των υποκατάστατων (μεθαδόνης κλπ), συνδυασμένης με το «νόμο και τάξη», μετά τους πρόσφυγες, και για τους τοξικοεξαρτημένους (που το ίδιο το κυρίαρχο σύστημα πολλαπλασιάζει και έχει γκετοποιήσει σε διάφορα σημεία, αλλά που τώρα αυτό, προφανώς «ενοχλεί» την «τουριστική ανάπλαση»), μέσω των «χώρων ελεγχόμενης χρήσης» (που θεσμοθέτησε η προηγούμενη κυβέρνηση), αλλά και της βίαιης απομάκρυνσης, με τις «επιχειρήσεις- σκούπα» (έως και του εγκλεισμού) μακριά από το κέντρο της πόλης… «να μη φαίνονται».

Και η φετινή «Παγκόσμια Ημέρα της Ψυχικής Υγείας» μας βρίσκει, λοιπόν,
-με το 65% των εισαγωγών για ψυχιατρική νοσηλεία να είναι ακούσιες,
-με τις πρακτικές της καταστολής και της «περιστρεφόμενης πόρτας» κυρίαρχες και αυτονόητες (ως, δήθεν, «ιατρικές πράξεις»),
-χωρίς καμιά κοινωνική στήριξη για όσες και όσους έχουν ανάγκη,
-με πολλαπλασιασμό των αστέγων, ένα μεγάλο ποσοστό των οποίων είναι άτομα με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας,
-με τα πολλαπλασιαστικά αυξανόμενα προβλήματα ψυχικής υγείας των προσφύγων να μένουν αναπάντητα, συχνά να μην κατανοούνται καν και να απορρίπτονται στον Καιάδα – όπως και πολλών ντόπιων,
-με παντελή έλλειψη κοινοτικών υπηρεσιών και υποτυπώδεις παιδοψυχιατρικές υπηρεσίες
-χωρίς, «ποτέ και πουθενά», καμιά τομεοποίηση,
-με όλες τις υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας (όπως και συνολικά της Υγείας) δραματικά υποστελεχωμένες και υποχρηματοδοτημένες,
-με την ακραία βιολογικοποίηση της ψυχιατρικής και την χειραγώγηση της ψυχιατρικής κοινότητας από το βιο-φαρμακο-βιομηχανικό σύμπλεγμα.

΄Ηδη η προηγούμενη κυβέρνηση έχει αφήσει έτοιμο (καθώς δεν είχε προλάβει, λόγω εκλογών, να το ψηφίσει) το νομοσχέδιο για την «ακούσια θεραπεία στην κοινότητα», ενώ και το βίαιο κλείσιμο των ψυχιατρείων, που είχε πάρει αναβολή το 2015, παραμένει ως μια επικρεμάμενη απειλή.

Αυτή είναι η «Παγκόσμια Ημέρα της Ψυχικής Υγείας» του έτους 2019 για αυτή τη χώρα και μας περιμένουν πολλά, για αντίσταση, οργάνωση και διεκδίκηση. Στην κατεύθυνση πάντα μιας ριζικά εναλλακτικής και χειραφετητικής Ψυχικής Υγείας.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 Posted by at 16:59  ψυχική υγεία  Comments Off on Παγκόσμια Ημέρα “Ψυχικής Υγείας” – “Μια από τα ίδια”, όπως κάθε χρόνο, και ακόμα χειρότερα
Oct 092019
 

Νάνσυ Παπαθανασίου*

Το θέμα με την πρόταση της κυβέρνησης δεν είναι αν θα διοριστούν στο Δ.Σ. του ΚΕΘΕΑ οι άριστοι ή η αποζημίωση που θα λαμβάνουν. Είναι ότι καταργεί ουσιαστικά τον κοινοτικό προσανατολισμό του ΚΕΘΕΑ, το πιο σημαντικό ίσως στοιχείο ενδυνάμωσης, επαναφέροντας την κοινότητα σε μια θέση ανίσχυρη, μακριά από τη λήψη αποφάσεων.

Το ΚΕΘΕΑ ανακοίνωσε ότι επιχειρείται η κατάργηση του αυτοδιοίκητου χαρακτήρα του, με τον διορισμό του Δ.Σ. του από το υπουργείο Υγείας.

Μέχρι τώρα το Δ.Σ. του ΚΕΘΕΑ είναι άμισθο, εκλεγόταν από τη Γενική Συνέλευση, αποτελείται από εννέα αιρετά και τρία αναπληρωματικά μέλη και συμμετέχουν σε αυτό και δύο μη αιρετά μέλη (από το Εθνικό Συμβούλιο Δημόσιας Υγείας και το το Δ.Σ. του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής αντίστοιχα).

Το ΚΕΘΕΑ έχει χτίσει έναν τομέα επιστημονικής εξειδίκευσης που βασίζεται στο κοινοτικό μοντέλο δουλειάς από και με την κοινότητα στην οποία απευθύνεται, σε μια έκταση που είναι πρωτόγνωρη στην Ελλάδα.

Η πράξη αυτή επεκτείνεται και στη σύνθεση της Γενικής Συνέλευσης· ένα από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά της οργανωτικής δομής του ΚΕΘΕΑ είναι η πρόσβαση στις γενικές συνελεύσεις των μελών των θεραπευτικών προγραμμάτων που είναι στη φάση της επανένταξης.

Αναγνωρίζεται δηλαδή το δικαίωμα όσων λαμβάνουν τις υπηρεσίες του ΚΕΘΕΑ να συμμετέχουν ισότιμα στις συλλογικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων που αφορούν την εκλογή του Δ.Σ., μαζί με τους εργαζόμενους και τους εκπροσώπους των οικογενειών.

Η φιλοσοφία πίσω από αυτή τη στάση συνάδει απόλυτα με τη δυνατότητα που δίνει το ΚΕΘΕΑ σε πρώην χρήστες και χρήστριες να γίνουν θεραπευτές και θεραπεύτριες, να ενταχθούν δηλαδή ισότιμα στο επαγγελματικό και επιστημονικό προσωπικό, μετά την ολοκλήρωση της επανένταξης, να συμμετάσχουν στη χάραξη των στόχων και της πολιτικής του οργανισμού.

Η πρακτική αυτή αναγνωρίζει την αξία του προσωπικού βιώματος και ως δυνάμει επιστημονικού εργαλείου και δίνει έμπρακτα τη δυνατότητα στα άτομα που έχουν υπάρξει χρήστες και χρήστριες να μετακινηθούν στον ρόλο του επαγγελματία. Με δυο λόγια, κάνει πράξη την επανένταξη την οποία διεκδικεί.

Το θέμα με την πρόταση της κυβέρνησης δεν είναι αν θα διοριστούν στο Δ.Σ. του ΚΕΘΕΑ οι άριστοι ή η αποζημίωση που θα λαμβάνουν. Είναι ότι καταργεί ουσιαστικά τον κοινοτικό προσανατολισμό του ΚΕΘΕΑ, το πιο σημαντικό ίσως στοιχείο ενδυνάμωσης, επαναφέροντας την κοινότητα σε μια θέση ανίσχυρη, μακριά από τη λήψη αποφάσεων.

Ταυτόχρονα, είναι και ένα ηχηρό μήνυμα ότι ο τοίχος ανάμεσα σε όσους βρίσκονται σε θέση ισχύος (επιστημονικής, κοινωνικής, πολιτικής ή όποιας άλλης) και σε όσους βρίσκονται σε θέση «ωφελούμενου» δεν πρέπει να γκρεμίζεται· το μόνο αποδεκτό είναι ένα μοντέλο «φιλανθρωπίας» και «αυθεντίας», που στην ουσία του είναι βαθιά εξουσιαστικό. Είναι όμως και απόλυτα συνεπές με την επιθυμία για διατήρηση μιας κοινωνικής ιεραρχίας που καθιστά αδύνατη την ισοτιμία.

Οσοι επαγγελματίες ψυχικής υγείας εργαζόμαστε βασισμένοι και βασισμένες στις αρχές της κοινοτικής συμπεριληπτικής προσέγγισης στην παροχή υπηρεσιών ψυχοκοινωνικής υγείας χρειάζεται να διαφυλάξουμε παραδείγματα όπως αυτό του ΚΕΘΕΑ και, επικεντρωμένοι σε έναν κοινοτικό τρόπο δουλειάς, να προσπαθούμε να βελτιώνουμε πρακτικές και να αίρουμε αποκλεισμούς και διακρίσεις εντός των οργανισμών μας.

Με αυτήν την έννοια, το ΚΕΘΕΑ μπορεί να έχει πολλά πράγματα ακόμη να βελτιώσει και να διορθώσει στην ήδη μακρά πορεία του, βήματα που μόνο στηρίζοντας τον ανεξάρτητο χαρακτήρα του μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα γίνουν.

* PhD – κλινική ψυχολόγος, επιστημονικά υπεύθυνη Orlando LGBT+

Πηγή: ΕφΣυν

Oct 072019
 

Δελτίου Τύπου του ΚΕΘΕΑ

Σας προσκαλούμε την Τετάρτη 9 Οκτωβρίου 2019, στις 12:00 το μεσημέρι στη διαμαρτυρία του ΚΕΘΕΑ έξω από το Υπουργείο Υγείας.  Μέλη, γονείς, εργαζόμενοι και φίλοι του ΚΕΘΕΑ ενώνουμε τις φωνές μας σε δυνατή κραυγή:

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΘΕΑ!

Όλοι μαζί  στέλνουμε ηχηρό μήνυμα προς τον Υπουργό Υγείας, την Κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό και ζητάμε:

  • την άμεση ανάκληση της αυταρχικής ΠΝΠ με την οποία καταλύεται η αυτοδιοίκηση του ΚΕΘΕΑ
  • τον τερματισμό της επιχειρούμενης απαξίωσης του ΚΕΘΕΑ και της θεραπευτικής του πρότασης , που βασίζεται στην εσωτερική δημοκρατία και σε συλλογικές διαδικασίες
  • την ενίσχυση των δωρεάν δημόσιων προγραμμάτων απεξάρτησης και κοινωνικής ένταξης.
  • την έναρξη ουσιαστικού διαλόγου για μια εθνική στρατηγική με σεβασμό στα δικαιώματα των ευάλωτων ομάδων.

Η κραυγή διαμαρτυρίας του ΚΕΘΕΑ θα ακουστεί την ίδια μέρα και ώρα σε όλες τις μεγάλες πόλεις όπου υπάρχουν προγράμματα του ΚΕΘΕΑ.

Μαζί μας την Τετάρτη φορείς και συλλογικότητες από τον χώρο της απεξάρτησης και της κοινωνικής φροντίδας.

Oct 032019
 

Ψηφίζουμε για το αυτοδιοίκητο των θεραπευτικών κοινοτήτων ΚΕΘΕΑ

Ψηφίζουμε για την άμεση απόσυρση της αιφνίδιας και αντισυνταγματικής απόφασης της κυβέρνησης να καταργήσει το αυτοδιοίκητο του ΚΕΘΕΑ, αντικαθιστώντας το άμισθο και εκλεγμένο Διοικητικό του Συμβούλιου με έμμισθο, διορισμένο από  την ίδια.

Επί 4 δεκαετίες η αυτοδιοίκηση του ΚΕΘΕΑ, με τη συμμετοχή και την ψήφο των ίδιων των  μελών των θεραπευτικών προγραμμάτων, των γονιών τους, των εργαζομένων και της κοινωνίας των πολιτών, έχει διασφαλίσει την υποδειγματική δημοκρατική λειτουργία και χρηστή διαχείριση του Οργανισμού, εκλέγοντας ένα ΔΣ εθελοντών υπόλογο σε όλους τους παραπάνω και την ελληνική κοινωνία.

Ο διορισμός έμμισθου ΔΣ στο ΚΕΘΕΑ αποτελεί ευθεία πολιτική παρέμβαση στο εσωτερικό του οργανισμού από την κυβέρνηση η οποία προσπαθεί να στηρίξει την επιλογή της αφήνοντας ψευδείς, συκοφαντικούς υπαινιγμούς για τον τρόπο λειτουργίας του ΚΕΘΕΑ.Με τη γραφειοκρατική, συγκεντρωτική πολιτική της η κυβέρνηση αφαιρεί απροκάλυπτα το δικαίωμα ψήφου των άμεσα εμπλεκόμενων στον οργανισμό,   απαξιώνει τα προγράμματα απεξάρτησης και βάζει εμπόδια στην κοινωνική επανένταξη των απεξαρτημένων. 

Ψηφίζουμε για την άμεση απόσυρση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου. 

Δείτε περισσότερα: https://www.kethea.gr/nea/kyvernisi-chtypa-kethea-kai-tin-apeksartisi-chiliadon-eksartimenon/

Oct 022019
 

Πηγή: ΚΕΘΕΑ

Δελτίο Τύπου που λάβαμε από το ΚΕΘΕΑ.

Εν μια νυκτί, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, η κυβέρνηση επιχειρεί να καταργήσει τον αυτοδιοίκητο χαρακτήρα του ΚΕΘΕΑ, ο οποίος επί 37 χρόνια βρίσκεται στον πυρήνα της υποδειγματικής λειτουργίας του.

Αντισυνταγματικά, με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου,  επεμβαίνει στον τρόπο διοίκησης και λειτουργίας ενός νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου που υπηρετεί έναν πολύ ευαίσθητο κοινωνικό χώρο. Η Πράξη υπονομεύει πλήρως το έργο του ΚΕΘΕΑ, αφού συγχρόνως καταργεί την αποστολή του, τον σκοπό του και τη δυνατότητά του για ίδρυση νέων μονάδων!

Η «εκσυγχρονιστική» παρέμβαση της κυβέρνησης αποσκοπεί στην αντικατάσταση του αιρετού και άμισθου διοικητικού συμβουλίου του ΚΕΘΕΑ με ένα συμβούλιο έμμισθων διορισμένων ημετέρων.

Αποβλέπει στη δημιουργία ενός γραφειοκρατικού οργανισμού, η λειτουργία του οποίου θα διαταράσσεται  με κάθε κυβερνητική αλλαγή και ο οποίος θα είναι ευάλωτος σε πάσης φύσεως πολιτικές παρεμβάσεις.

Με αυταρχισμό καταλύει ένα καινοτόμο για την Ελλάδα  και δοκιμασμένο στην πράξη οργανωτικό και διοικητικό σχήμα που δίνει φωνή και δικαίωμα αυθεντικής έκφρασης  σε όλους όσους αφορά η υπόθεση της απεξάρτησης  και  κοινωνικής επανένταξης:  στους συμμετέχοντες στα θεραπευτικά προγράμματα, στους γονείς τους, στους εργαζόμενους και στους εθελοντές.

Αυτοί είναι που αποτελούν τη Γενική Συνέλευση του ΚΕΘΕΑ η οποία εκλέγει τον Πρόεδρο, τον Αντιπρόεδρο και τα μέλη του Δ.Σ. του ΚΕΘΕΑ, θέσεις στις οποίες μέχρι σήμερα έχουν υπηρετήσει  δεκάδες εγνωσμένου κύρους προσωπικότητες της ελληνικής κοινωνίας από όλο το πολιτικό φάσμα και διαφορετικά πεδία της δημόσιας ζωής.

Η επίκληση «της αποκατάστασης της χρηστής διοίκησης και δημοσιονομικής διαχείρισης» από πλευράς της κυβέρνησης είναι τουλάχιστον αστεία, γιατί είναι γνωστό σε όλον τον πολιτικό κόσμο και στην ελληνική κοινωνία ότι: Το ΚΕΘΕΑ από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα ποτέ δεν δημιούργησε «μαύρες τρύπες», δεν προέβη σε δανεισμό, δεν ενεπλάκη σε σκάνδαλα. Είναι ο πρώτος δημόσιος ελληνικός οργανισμός στον τομέα της υγείας-κοινωνικής φροντίδας που καθιέρωσε από το 1995 τον κατ’ έτος δημόσιο απολογισμό. Ελέγχεται από ορκωτούς λογιστές, διαθέτει διπλογραφικό σύστημα και εσωτερικό έλεγχο, ενώ η πολύ καλή του επίδοση στον τομέα αυτόν επιβεβαιώθηκε και από τον πρόσφατο έλεγχο που διενήργησε το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους. Επιπλέον, το ΚΕΘΕΑ υποβάλλει κατ’ έτος Σχέδιο Δράσης, Προϋπολογισμό και Απολογισμό στο Υπουργείο Υγείας, υπό την εποπτεία του οποίου τελεί.

Εντελώς αναίτια, με παντελή απουσία τεκμηρίωσης και χωρίς προειδοποίηση και διάλογο, η κυβέρνηση τινάζει στον αέρα την ομαλή λειτουργία του ΚΕΘΕΑ. Υπονομεύει το δημόσιο συμφέρον και στρέφεται ενάντια σε μια από τις πιο ευάλωτες ομάδες που μέσα από το ΚΕΘΕΑ βρίσκει τον δρόμο της επανένταξης στην ελληνική κοινωνία.

May 102019
 

Πηγή: hearingvoices.gr

Ημερίδα του Δικτύου Ακούγοντας Φωνές

11 Μαΐου 2019

στη Σχολή Καλών Τεχνών,  Αμφιθέατρο Giorgio de Chirico, Πειραιώς 256

Ψίθυροι στις φυλλωσιές: Μηνύματα με νόημα προς την ανάρρωση και την χειραφέτηση

Είσοδος ελεύθερη με προαιρετική οικονομική ενίσχυση

Αγαπητοί φίλοι και φίλες του Ελληνικού Δικτύου “Ακούγοντας Φωνές”

Δέκα χρόνια μετά την πρώτη συνάντηση της ομάδας αυτοβοήθειας Αθήνας και έντεκα χρόνια μετά το πρώτο δημόσιο άνοιγμα του Δικτύου στην Ελλάδα νιώθουμε την επιθυμία να γίνουμε σίγα σιγά περισσότερο ορατοί και ορατές. Επιθυμούμε να προσφέρουμε ένα χώρο μοιράσματος προσωπικών και συλλογικών εμπειριών καθώς και προβληματισμών στη διαδρομή των ανθρώπων προς την χειραφέτηση και την ανάρρωση.

Θυμίζουμε πως για το Δίκτυο η ανάρρωση δεν νοηματοδοτείται ως εξοστρακισμός των φωνών ή/και των παρανοϊκών ιδεών, μια στάση χαρακτηριστική της κυρίαρχης ψυχιατρικής, αλλά ως κατανόησηαποδοχή και αφομοίωση του συναισθηματικού τους νοήματος. Επιπλέον η χειραφέτηση αποκτά νόημα ως ανάκτηση της δύναμης, της θετικής διάθεσης και της αυτονομίας του ατόμου, ως απελευθέρωση από την καταπίεση που του ασκείται.

Αυτή η διαδρομή δεν είναι ούτε γραμμική ούτε και έχει ένα προκαθορισμένο τέλος. Αντίθετα συνιστά μια συνεχή διεργασία με καθημερινές μάχες και διαπραγματεύσεις τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Είναι μια διαδρομή που για κάθε άνθρωπο έχει διαφορετικές προεκτάσεις υπαρξιακές, κοινωνικές, πολιτικές, πνευματικές, καλλιτεχνικές και άλλες. Πρόκειται δε για μια διαδρομή που δεν σηματοδοτεί πάντα διαδρομή ενός «ασθενούς».

Κάθε βήμα σε αυτή τη διαδρομή είναι σημαντικό: η στιγμή που βρήκα ένα φίλο, η πρώτη μου επαφή με μια ομάδα αυτοβοήθειας, η μέρα που ένας άνθρωπος με άκουσε πραγματικά, μια μικρή α-συνέχεια στη ρουτίνα της κατασκευαζόμενης χρονιότητας, μια μικρή επιτυχία με τη μείωση της φαρμακευτικής αγωγής αλλά και το γεγονός πως έπειτα από χρόνια φαρμακοθεραπείας είναι κανείς ακόμα ζωντανός και δημιουργικός.

Διοργανώνουμε λοιπόν μια ημερίδα, μια συλλογική γιορτή όπου τίποτα δεν είναι για πέταμα. Κάθε μικρή ιστορία, κάθε μικρό λιθαράκι είναι χρήσιμο και δεν αφορά μόνο ανθρώπους με ψυχιατρική εμπειρία: άμεσα ενδιαφερόμενοι, συγγενείς και φίλοι, επαγγελματίες του χώρου της ψυχικής υγείας  όλοι μας έχουμε κάτι να δώσουμε και να πάρουμε στη διαδρομή μας προς μια πιο χειραφετητική συνθήκη.

Το κάλεσμα που έγινε ήταν προς  όλους και όλες να μοιραστούν κάτι από τις δικές τους διαδρομές ανάρρωσης και χειραφέτησης σε έναν ανοιχτό, δημιουργικό χώρο ελεύθερης έκφρασης και συνδιαλλαγής, όπου ηχογραφήσεις, εικαστικά μέσα, βίντεο, ποιήματα, δρώμενα, κόμικ, αφηγήσεις και ό,τι άλλο είναι καλοδεχούμενα.

Τέλος να θυμίσουμε πως τούτη η γιορτή είναι αφιερωμένη στην αγαπημένη μας Ιουλία που έφυγε από τη ζωή τον προηγούμενο χρόνο. Σας καλωσορίζουμε λοιπόν με ένα δικό της ποίημα:

Οι φωνές: μια Οδύσσεια που συνεχίζεται
Πληγή μουδιασμένη από δέος και φόβο.
Το καράβι στους Φαίακες ξαναγύρισε
που κρύβουν της καρδιάς μου το δρόμο. (1987)

Με εκτίμηση,

“Δίκτυο Ακούγοντας Φωνές”

Πρόγραμμα

10:00: Προσέλευση

10:30: Αφιέρωμα στην Ιουλία Απέργη

11:00 – 12:30: Προσωπικές και συλλογικές ιστορίες χειραφέτησης (1ο μέρος)

  • Alex Ηart: “Δες το φόβο. Λάμψε διαμέσου”.
  • Μαρίνα Λυκοβουνιώτη: “Το τρίπτυχο: μορφές εξουσίας ανθρώπινες ή και όχι”
  • Ανθούλα Μαρινάκη: “Η φωνή μέσα μου”
  • Γιώργος Κελεπούρης: Modern Day Junkie
  • Ομάδα επαγγελματιών “Ακούγοντας Φωνές”: “Τι ανάγκη έχεις εσύ; Στιγμιότυπα από μια πορεία χειραφέτησης”

12:30 – 12:45: Διάλειμμα

12:45 – 14:30: Προσωπικές και συλλογικές ιστορίες χειραφέτησης (2ο μέρος)

  • Nur Sheikh: “Ουπς! Αλλαγή του πλάνου!… ή και όχι;”
  • Ομάδα αυτοβοήθειας Αθήνας: “Χειραφέτηση: από μια αφηρημένη έννοια σε κάτι χειροπιαστό”
  • Ομάδα αυτοβοήθειας Αγρινίου
  • Γιάννης Αναστασίου: “Πέτρινοι χρόνοι”
  • Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία: “Αντίσταση στην κατασταλτική ψυχιατρική- Αγώνας διάρκειας για μια χειραφετητική ψυχική υγεία”

14:30 – 15:00: Διάλειμμα

15:00 – 17:00: Βιωματικό Εργαστήριο: “Από την προσωπική ελευθερία στην συλλογική δύναμη”

Συντονίζουν οι Λουκία Χαϊδεμενάκη και Ανθούλα Μαρινάκη

17:00 – 17:30: Διάλειμμα

17:30 – 19:30: Θέατρο του Καταπιεσμένου: “Με γεια τη δουλειά!”

Σε όλη τη διάρκεια της ημερίδας στην είσοδο του αμφιθεάτρου θα λειτουργεί εικαστική έκθεση με έργα από ανθρώπους που ενδιαφερθήκαν να εκπροσωπηθούν με άλλα μέσα πλην της προσωπικής αφήγησης (ζωγραφική, βίντεο, ήχος κ.α.)

Και ένα σύντομο ενημερωτικό μήνυμα

Το Δίκτυο των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές έχει ανοίξει τους τελευταίους μήνες μια συζήτηση στους κόλπους του προκειμένου να αναζητήσει διεξόδους για ένα επιπλέον άνοιγμα στην κοινότητα.  Στεγαζόμαστε μέχρι τώρα, όπως οι περισσότεροι γνωρίζετε, σε έναν υπόγειο χώρο στην Τροίας 44, στην πλατεία Βικτωρίας, ο οποίος μας έχει παραχωρηθεί. Πλην όμως, ο συγκεκριμένος χώρος έχει σοβαρά προβλήματα υγρασίας, έλλειψης φωτός και ήλιου κ.α.

Δεδομένου ότι η απήχηση του Δικτύου καθώς και οι δράσεις μας επεκτείνονται, φιλοδοξούμε να βρούμε έναν νέο χώρο στην Αθήνα που θα μπορέσει να στεγάσει τις δραστηριότητές μας, μερικές από τις οποίες είναι ο συντονισμός ομάδων αυτοβοήθειας, η διοργάνωση σεμιναρίων και συζητήσεων. Για το σκοπό αυτό είμαστε σε επικοινωνία και με άλλες ομάδες και συλλογικότητες για πιθανή συστέγαση.

 Τα οικονομικά του Δικτύου είναι εξαιρετικά περιορισμένα, για τούτο και ζητείται η ελεύθερη οικονομική συνεισφορά από όσους και όσες το επιθυμούν. Συνειδητοποιούμε πως η δύναμή μας βρίσκεται στο μήνυμα που εκπέμπουμε και στο διαρκώς επεκτεινόμενο δίκτυο ανθρώπων που στηρίζουν τις προσπάθειές μας.

Σας ευχαριστούμε πολύ όλους και όλες εκ των προτέρων.

 Posted by at 07:23  ψυχική υγεία  Comments Off on Ψίθυροι στις φυλλωσιές: Μηνύματα με νόημα προς την ανάρρωση και την χειραφέτηση
Dec 092018
 

Σταματήστε την εφαρμογή της υποχρεωτικής (ψυχιατρικής) θεραπείας στην κοινότητα. Καμπάνια για τη συλλογή υπογραφών.

Όλες/οι εμείς που υπογράφουμε το παρακάτω κείμενο δηλώνουμε απερίφραστα την αντίθεσή μας στην εφαρμογή του μέτρου σχετικά με την “Υποχρεωτική θεραπεία στην κοινότητα”. Γνωρίζουμε ότι η υποχρεωτική θεραπεία μετά από ψυχιατρική γνωμάτευση και με εισαγγελική εντολή, στην πραγματικότητα σημαίνει αυστηρή συμμόρφωση στη φαρμακευτική αγωγή ή ακούσια εισαγωγή (για τους/τις «ανυπάκουους/ες») σε ψυχιατρική κλινική.

Θέλουμενα τονίσουμε ότι μια τέτοια πρακτική στην ουσία:

Αναιρεί τη λογική της θεραπείας και φροντίδας στην κοινότητα καθώς η υποχρεωτικότητα καθιστά αδύνατητην εδραίωση μιας ουσιαστικής θεραπευτικής σχέσης που βασίζεται στην επικοινωνία και την αμοιβαιότητα και μετατρέπει τη θεραπεία σε συνεχή εξαναγκασμό και υποταγή.

Εντείνει τον κοινωνικό έλεγχο και μετατρέπει τον χρήστη ψυχιατρικών υπηρεσιών σε άβουλο ον που στερείται του δικαιώματος να λαμβάνει αποφάσεις για τη θεραπεία και τη ζωή του – ο ρόλος του/της ψυχίατρου γίνεται κυρίαρχος και αδιαμφισβήτητος. Αποδεικνύει ότι η επιλογή δεν είναι η θεραπεία αλλά η συμμόρφωση και οι γνωστές ιδρυματικές λογικές, καθώς δεν επιλέγει τη θεραπευτικήσυμμαχία, αλλά ένα καθεστώς απειλών γιαακούσιες εισαγωγές σε ψυχιατρικές κλινικές και καταστολής για όποια/ον «δε συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις»

Παρόλο που στοιχεία καταδεικνύουν ότι ηυποχρεωτική θεραπεία στην κοινότητα, κατόπιν εισαγγελικής εντολής, είναι αναποτελεσματική, οι υπεύθυνοι και εισηγητές του εν λόγω νομοσχεδίου το παρουσιάζουν ως τομή θέλοντας να αγνοήσουν την διεθνή εμπειρία. Παράλληλα, η περίφημη ψυχιατρική μεταρρύθμισηπαραμένει στα χαρτιά, ενώ η τομεοποίηση, στον τελευταίο νόμο, δημιουργεί τομείς έως και των 500.000 ατόμων με ελάχιστο προσωπικό στερώντας έτσι την οποιαδήποτε πιθανότητα για ουσιαστική φροντίδα στην κοινότητα.

Εμείς που προσυπογράφουμε αυτό το κείμενο ζητάμε να μην κατατεθεί και να αποσυρθεί το νομοσχέδιο για την «Υποχρεωτική θεραπεία στην κοινότητα».

Θεωρούμε ότι η πραγματική λύση απέναντι στον τεράστιο αριθμό ακούσιων νοσηλειών είναι η προώθηση και η ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου, κοινοτικά βασισμένου, συστήματος ψυχικής υγείας, με την απαραίτητη χρηματοδότηση, την κατάλληλη στελέχωση (σε αριθμό και σε εκπαίδευση προσωπικού), και μια διαφορετική ψυχιατρική ˝πρακτική και κουλτούρα˝, ριζικά εναλλακτική στον ιδρυματισμό, εντός και εκτός των μονάδων ψυχικής υγείας.

Μπορείς να προσθέσεις την υπογραφή σου στο κείμενο εδώ.

Nov 262018
 

Πηγή: ΕφΣυν

Αγχη και προκαταλήψεις για την ταυτότητα φύλου

Τι πρέπει να γνωρίζουν για την ταυτότητα φύλου και τον σεξουαλικό προσανατολισμό οι γονείς; Πώς πρέπει να φερθούν;

Είναι καλές για τους ανήλικους η νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου και η κοινωνική μετάβαση φύλου;

Τι σημαίνουν οι αντιδράσεις ορισμένων ειδικών; Εχει γίνει αρκετή έρευνα για αυτά τα θέματα;

Και τι δείχνει αυτό το ερώτημα για τα άγχη μας γύρω από τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου;

Η δρ Αυγή Σακετοπούλου, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και κλινική ψυχολόγος με μεγάλη εμπειρία σε θέματα ταυτότητας φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού, βρίσκεται στην Ελλάδα, όπου συμμετέχει αυτές τις μέρες στο 12ο Συνέδριο της Ελληνικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας με θέμα «Φύλο, γένος, αμφιφυλίες» (23-25 Νοεμβρίου, Αμφιθέατρο Μουσείου Μπενάκη), ενώ συμμετείχε ως κεντρική ομιλήτρια στη διημερίδα που οργάνωσε ο επιστημονικός φορέας Orlando LGBT+ Ψυχική Υγεία Χωρίς Στίγμα την Τετάρτη και την Πέμπτη στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος.

Μιλά στην «Εφ.Συν.» για τις τελευταίες επιστημονικές εξελίξεις σε θέματα ταυτότητας φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού και δίνει απαντήσεις σε ζητήματα που συζητήθηκαν όσο λίγα στον δημόσιο λόγο στην Ελλάδα, διαλύοντας μύθους που προβάλλονται ακόμα και από ειδικούς.

Ορισμένοι ειδικοί και ενώσεις επαγγελματιών ψυχικής υγείας στην Ελλάδα έχουν ταχθεί εναντίον της νομικής αναγνώρισης της ταυτότητας φύλου για ανήλικους, ισχυριζόμενοι ότι αντιστρατεύεται αυτό που είναι το καλύτερο για τους ανήλικους. Τι δείχνει η δική σας εμπειρία;

Η δική μου εμπειρία δείχνει σταθερά ότι το αντίθετο είναι αλήθεια. Εχω εργαστεί με παιδιά που έχουν εναλλακτική ταυτότητα φύλου για 15 χρόνια και έχω εργαστεί εκτενώς με τις οικογένειές τους. Εχω εποπτεύσει τη δουλειά συναδέλφων που ασχολούνται με αυτόν τον πληθυσμό. Εχω συνεργαστεί με σχολεία. Εχω μιλήσει γι’ αυτά τα θέματα με νομικούς. Η εκτενής εποπτεία ήταν μέρος της εκπαίδευσής μου. Παρακολουθώ τακτικά συνέδρια στα οποία παρουσιάζονται κλινικές εργασίες και ευρήματα. Συζητώ διαρκώς με οργανώσεις επαγγελματιών που εργάζονται με αυτά τα παιδιά.

Αυτή η εμπειρία μού δείχνει ότι η κοινωνική μετάβαση δεν αντιστρατεύεται αυτό που είναι το καλύτερο για το παιδί. Οι δυσκολίες δεν προέρχονται από την ίδια τη μετάβαση, αλλά από άλλους παράγοντες που συνδέονται με αυτήν. Αν δεν είναι υποστηρικτικοί οι γονείς, για παράδειγμα. Αν υπάρχει σύγκρουση μεταξύ των γονιών γι’ αυτό το θέμα και το παιδί εισπράττει τη διαφωνία. Αν προβάλλεται αντίσταση στη μετάβαση από άλλα περιβάλλοντα, όπως το σχολείο.

Αν η ευρύτερη οικογένεια επιχειρεί να προξενήσει ντροπή στο παιδί και άλλα. Το να ισχυριστούμε ότι δεν πρέπει να κάνει τη μετάβαση ένα παιδί εξαιτίας των προβλημάτων που θα δημιουργήσει στους γονείς του, στο περιβάλλον του ή στους συνομηλίκους του, ισοδυναμεί με το να ζητάμε από το παιδί να σηκώσει το βάρος του δικού μας άγχους για την ποικιλομορφία φύλου, κάτι που έχει διαπιστωμένες επιπτώσεις στην ψυχική του υγεία.

Δεν είναι φυσικά μια διαδικασία απλή για τον γονιό. Είναι φυσικό να ανησυχεί κανείς, να αγχώνεται, μερικές φορές ακόμη και να απογοητεύεται που το παιδί του χαράσσει έναν δρόμο που δεν είχε προβλέψει ο ίδιος, που δεν θα τον ήθελε για το παιδί του και που δεν συμφωνεί μ’ αυτόν. Σ’ αυτή την περίπτωση, όπως και σε πολλές άλλες, είναι εξαιρετικά δύσκολο να είναι κανείς γονιός. Αλλά δεν είναι δουλειά του παιδιού να διαχειριστεί αυτά τα άγχη, τους φόβους και τις απογοητεύσεις. Αυτή είναι η δουλειά του γονιού.

Αναπόφευκτα, εναποτίθεται στους γονείς ένα μεγάλο βάρος. Θα πρέπει να κάνουν πολλή δουλειά με τον εαυτό τους και επίσης να υποστηρίξουν το παιδί τους στους άλλους, ακόμη και αν είναι οι ίδιοι αγχωμένοι και αβέβαιοι.

Τι εναλλακτική υπάρχει; Να καταπιέσει τον εαυτό του το παιδί και να ενσωματώσει το μήνυμα της οικογένειάς του ότι η ίδια του η ύπαρξη είναι ανεπιθύμητη – κάτι τρομερό για την ψυχική εξέλιξη του παιδιού.

Με την υποστήριξη της οικογένειας σε συνδυασμό με μια καλή και έμπειρη ομάδα ψυχικής υγείας νομίζω ότι τα πλεονεκτήματα της κοινωνικής μετάβασης υπερτερούν κατά πολύ από τα μειονεκτήματα. Δεν σημαίνει ότι δεν έχει κόστος η διαδικασία. Σημαίνει μόνο ότι μπορεί να είναι προτιμότερο αυτό το κόστος από άλλες επιλογές. Η ιατρική μετάβαση είναι φυσικά διαφορετικό ζήτημα, αρκετά περίπλοκο.

Ο ρόλος των γονιών

● Τι πρέπει να ξέρουν επομένως οι γονείς των τρανς παιδιών; Πρέπει να τα ενθαρρύνουν ή να τα αποθαρρύνουν;

Πρέπει να γνωρίζουν ότι βρίσκονται μπροστά σε μια μακρόχρονη διαδικασία. Τα παιδιά περνούν στάδια κατά τα οποία πειραματίζονται και παγιώνουν το φύλο τους. Οταν το βλέπουμε σε παιδιά με κανονιστικό φύλο, συμμορφωνόμαστε γρήγορα και αφήνουμε τα πράγματα να εξελιχθούν, όπως για παράδειγμα όταν ένα αγόρι παίζει με τα «σωστά» παιχνίδια. Οταν το βλέπουμε σε ένα παιδί με μη κανονιστικό φύλο, υπάρχει μια πίεση να βγάλουμε συμπεράσματα: το παιδί είναι γκέι, είναι τρανς, περνά μια φάση και πρέπει να το βοηθήσουμε να βρει τον σωστό δρόμο. Θα συμβούλευα τους γονείς να μην ακολουθήσουν τέτοιες προσεγγίσεις.

Χρειάζεται υπομονή και χώρος, να αφήσουν στο παιδί περιθώριο να πειραματιστεί, να ενδιαφερθούν, χωρίς όμως να είναι παρεμβατικοί και χωρίς να προσπαθήσουν να επιβάλουν «συμπέρασμα» για το φύλο του παιδιού. Η ανάπτυξη δεν είναι κάτι στιγμιαίο, αλλά μια διαδικασία. Φυσικά, στα λόγια ακούγεται εύκολο. Στην πράξη είναι δυσκολότερο, γι’ αυτό νομίζω ότι μπορεί να είναι πολύ σημαντική η υποστήριξη του γονιού από έναν επαγγελματία.

Οι προσπάθειες να καταπιεστεί η έκφραση του φύλου, νομίζω ότι αυτό εννοείτε με τη λέξη «αποθαρρύνει», μπορεί να είναι επίπονες και τραυματικές για το παιδί και να τραυματίσουν τον δεσμό γονιού και παιδιού. Το φύλο του παιδιού πρέπει να υποστηριχτεί – εννοώ να μην τεθεί σε αμφισβήτηση. Πρέπει να αποφεύγεται ο έλεγχος της έκφρασης φύλου. Αλλά υποστήριξη δεν σημαίνει ενθάρρυνση. Ο γονιός πρέπει να βρίσκεται μισό βήμα πίσω – να είναι πάντα εκεί, αλλά να μη δείχνει τον δρόμο.

Αυτό ισχύει τόσο για τους γονείς που θέλουν να έχει το παιδί τους το κανονιστικό φύλο όσο και για τους γονείς που ενθουσιάζονται υπερβολικά, κάτι που συμβαίνει στη Νέα Υόρκη όπου εργάζομαι, προσπαθώντας να επιλύσουν το δικό τους άγχος ανακηρύσσοντας το παιδί τους τρανς, ενώ αυτό ακόμη εξερευνά το φύλο του.

Στοχοποίηση

● Η ομοφυλοφιλία έχει αφαιρεθεί καιρό τώρα από τον κατάλογο των ψυχικών διαταραχών και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προτείνει να αφαιρεθεί η δυσφορία φύλου από τη Διεθνή Στατιστική Ταξινόμηση Ασθενειών και Σχετιζόμενων Προβλημάτων Υγείας. Με δεδομένο ότι η επιστήμη της ψυχικής υγείας αντιμετώπιζε τους ΛΟΑΤΚΙ σαν κλινικές περιπτώσεις, αυτές οι εξελίξεις μοιάζουν ριζοσπαστικές. Ποια η σημασία τους για την επιστήμη και την κοινωνία;

Πράγματι, το 1973 η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία αφαίρεσε την ομοφυλοφιλία από το πιο έγκυρο διαγνωστικό εγχειρίδιο ψυχικών διαταραχών. Αυτό το σημαντικό βήμα, που σήμερα μετρά 45 χρόνια, είχε την πρόθεση να αποπαθολογικοποιήσει την ομοφυλοφιλία και αποτελούσε ριζοσπαστική εξέλιξη στα πεδία της ψυχιατρικής και της ψυχικής υγείας. Ωστόσο, αυτή η αλλαγή, όσο καινοτόμα και αν ήταν, ούτε μπορούσε ούτε κατάφερε να αποπαθολογικοποιήσει πλήρως ή να αποστιγματίσει την ομοφυλοφιλία. Τα άγχη και οι προκαταλήψεις γύρω από την ομοφυλοφιλία εξακολουθούν να είναι παρόντα στο πεδίο της ψυχικής υγείας, και μάλιστα σήμερα με υπόγειο και πλάγιο τρόπο.

Δεν ακούμε συχνά σήμερα επαγγελματίες της ψυχικής υγείας να λένε ότι η ομοφυλοφιλία είναι αρρώστια. Βλέπουμε ξεκάθαρα όμως αυτά τα άγχη και τις προκαταλήψεις στην ανησυχία που εκφράζουν γιατροί της ψυχικής υγείας σχετικά με την ευημερία των παιδιών που μεγαλώνουν σε γκέι οικογένειες ή στην ανησυχία για τη δημόσια υγεία σε σχέση με τις γκέι σεξουαλικότητες.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να θέτουμε ερωτήματα για τη σεξουαλική υγεία ή ότι δεν πρέπει να μας απασχολεί η ανάπτυξη των παιδιών. Σημαίνει όμως ότι κάποιες από τις υποθέσεις που κρύβονται πίσω από αυτές τις ερωτήσεις, για παράδειγμα η υπόθεση ότι είναι αρνητικό να μη μεγαλώνουν τα παιδιά με γονείς του αντίθετου φύλου, οφείλονται σε άγχη σχετικά με την ομόφυλη γονεϊκότητα.

Ενας πλάγιος τρόπος να στοχοποιηθεί η ομοφυλοφιλία σήμερα είναι μέσα από το κοινωνικό φύλο. Η κουίρ θεωρητικός Σένζουικ ήταν ανάμεσα στους πρώτους που επισήμαναν ότι η ταυτότητα φύλου εισήλθε στο διαγνωστικό εγχειρίδιο ψυχικών διαταραχών το 1987, δηλαδή στην πρώτη αναθεώρηση του εγχειριδίου μετά την αφαίρεση της ομοφυλοφιλίας το 1973. Δεν πρόκειται για ασύνδετες ενέργειες.

Οι «διαταραχές της ταυτότητας φύλου» στοχοποιούν άμεσα τα τρανς άτομα και εμμέσως την αρρενωπότητα στις γυναίκες και τη θηλυκότητα στους άνδρες.

Η κατηγορία του «θηλυπρεπούς άνδρα» γεννά τεράστιο άγχος στις δυτικές κουλτούρες, πράγμα που σημαίνει ότι η αρρενωπότητα καταλήγει να αστυνομεύεται πολύ στενά, ότι οι εκφράσεις της ρυθμίζονται και εποπτεύονται και ότι αυτούς που ξεπερνούν τους κανόνες της τους περιμένουν κοινωνικές κυρώσεις. Και οι αρρενωπές γυναίκες δεν βρίσκονται σε καλή θέση, φυσικά. Αλλά η θηλυπρεπής αρρενωπότητα παράγει διαφορετικές δυσκολίες στο συλλογικό επίπεδο.

Με άλλα λόγια, ενώ αποτελεί σημαντικό βήμα η αφαίρεση της δυσφορίας φύλου από τα ψυχιατρικά ταξινομητικά συστήματα, χρειάζεται να είμαστε αισιόδοξοι, αλλά και μετρημένοι στις προσδοκίες μας. Προτιμώ να το σκέφτομαι σαν ένα αποφασιστικό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά όχι από μόνο του σαν βήμα αλλαγής στο κοινωνικό επίπεδο.

Ωστόσο, αυτές οι αλλαγές είναι σημαντικές και θα έχουν άμεση επίδραση στη ζωή συγκεκριμένων ατόμων που δεν θα λειτουργούν πια μέσα στα όρια της νομικής και ψυχιατρικής παθολογίας. Μπορούν επίσης να λειτουργήσουν σαν δείκτες αλλαγής της σκέψης και της πρακτικής των επαγγελματιών ψυχικής υγείας. Αυτό θα κάνει τη ζωή των τρανς ανθρώπων πιο βιώσιμη και μπορεί με τον καιρό να μειώσει τη δυσανάλογη απειλή που δέχονται στη ζωή τους, επηρεάζοντας τη συχνότητα και τη σοβαρότητα των προβλημάτων ψυχικής υγείας από τα οποία υποφέρουν κάποια από αυτά τα άτομα.

Ακόμα όμως και όταν πραγματωθούν πλήρως αυτές οι αλλαγές στην ιατρική πρακτική και ορολογία, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για το γεγονός ότι βρισκόμαστε στην αρχή και όχι στο τέλος του δρόμου. Χρειάζεται να συμβούν πολλές άλλες αλλαγές για να φτάσουμε στο σημείο να αντιμετωπίζονται οι ποικιλίες του φύλου και της σεξουαλικότητας ως ενδείξεις μιας κανονικής ανθρώπινης ποικιλομορφίας.

Τι σημαίνει έρευνα

● Ορισμένοι επαγγελματίες, ειδικοί και θεσμοί της ψυχικής υγείας είτε δείχνουν να αγνοούν αυτές τις αλλαγές είτε τις αμφισβητούν, προβάλλοντας για παράδειγμα το επιχείρημα ότι δεν έχει γίνει αρκετή έρευνα σε βάθος χρόνου ή σε διαφορετικά πολιτιστικά περιβάλλοντα. Είναι έγκυρο επιστημονικά αυτό το επιχείρημα;

Θα ήθελα πρώτα να απαντήσω στην ερώτηση με τους όρους που τίθεται: Εχει γίνει αρκετή έρευνα; Εξαρτάται. Μερικά ζητήματα, όπως η γκέι γονεϊκότητα, έχουν πράγματι ερευνηθεί κατά κόρον, σε βαθμό που θα έλεγα ότι έχουν κριθεί. Η έρευνα δείχνει ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν σε γκέι οικογένειες καταφέρνουν παρόμοια αποτελέσματα σε μετρήσεις ψυχικής υγείας με τα παιδιά που μεγαλώνουν σε στρέιτ οικογένειες.

Η έρευνα δείχνει επίσης ότι τείνει να είναι επωφελής η μετάβαση, ιδίως όταν υποστηρίζεται από αναγνωρισμένους από την ιατρική κοινότητα γιατρούς και από ομάδες ψυχικής υγείας ευαίσθητες στις ανάγκες αυτών των ατόμων.

Το ερώτημα είναι πιο σύνθετο όταν αφορά παιδιά, επειδή οι πρώτες μακροχρόνιες μελέτες δημοσιεύονται τώρα. Οι μεθοδολογίες τους είναι σύνθετες και απαιτούν ένα επίπεδο επιστημονικής παρατήρησης των αποτελεσμάτων που συναντάται συγκεκριμένα σ’ αυτόν τον πληθυσμό, ενώ μας περιορίζει το γεγονός ότι αλλάζουν πολύ γρήγορα οι ορισμοί των σχετικών όρων, γεγονός που σημαίνει πως δεν υπάρχει ομοιομορφία λειτουργικών ορισμών.

Οπως έχει σήμερα η κατάσταση, δεν μπορούμε να μιλήσουμε με την ίδια βεβαιότητα για μελέτες μεγάλης κλίμακας. Θα είμαστε σε διαφορετική θέση σε είκοσι χρόνια. Αλλά αυτό δεν βοηθάει σε σχέση με τα παιδιά που παλεύουν σήμερα με το φύλο τους. Η επιστημονική κοινότητα μπορεί να περιμένει. Αυτά τα παιδιά και οι οικογένειές τους δεν μπορούν.

Σ’ αυτό το στάδιο, έχουμε ένα σημαντικό σώμα κλινικών και ανέκδοτων δεδομένων, που μπορεί να μας κατευθύνει. Ακόμη κι αν δεν αφορούν μεγάλους αριθμούς, μας δίνουν σημαντικές κλινικές ειδικές πληροφορίες, τις οποίες χάνουν οι έρευνες ευρείας κλίμακας.

Αυτό που δείχνουν έντονα αυτά τα δεδομένα είναι ότι οδηγεί σε καλά αποτελέσματα η κοινωνική μετάβαση, όταν είναι εφαρμόσιμη σε ένα συγκεκριμένο παιδί και όταν συνοδεύεται από την υποστηρικτική στάση των γονιών σε κοινωνικά περιβάλλοντα που διάκεινται θετικά. Γνωρίζουμε επίσης, και γι’ αυτό έχουμε δεδομένα ευρείας κλίμακας, ότι η ενεργή καταπίεση του μη κανονιστικού φύλου από το οικογενειακό ή το ευρύτερο περιβάλλον συνδέεται με μέτριες έως σοβαρές επιπλοκές υγείας, όπως διαταραχές άγχους, κατάθλιψη, κατάχρηση ουσιών και αυτοκτονικές τάσεις.

Θα ήθελα να επισημάνω και μια άλλη παράμετρο στην απάντησή μου. Η ερώτηση «έχει γίνει αρκετή έρευνα;» δεν είναι ουδέτερη. Δεν εννοώ ότι δεν μπορούμε ή δεν πρέπει να εξετάζουμε τις κλινικές πρακτικές. Εννοώ ότι χρειάζεται να έχουμε συναίσθηση από τι άγχη μπορεί να πηγάζουν οι ερωτήσεις μας και να προσέχουμε σε ποιες περιπτώσεις θέτουμε ερωτήσεις και σε ποιες όχι…

Για παράδειγμα, δεν τίθεται ποτέ η ερώτηση αν είναι υγιής για ένα παιδί η ετερόφυλη γονεϊκότητα. Δεν λέω ότι δεν είναι. Προσπαθώ μόνο να πω ότι ρωτάμε για πράγματα για τα οποία νιώθουμε άγχος και αβεβαιότητα, αλλά νομίζουμε ότι εκφράζουμε μια αντικειμενική περιέργεια για σημαντικά ζητήματα, ξεχνώντας ότι οι ερωτήσεις μας διαμορφώνονται από τα δικά μας άγχη. Μάλιστα, αυτά τα άγχη στη συνέχεια θα διαμορφώσουν τον τρόπο με τον οποίο διαβάζουμε τις απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα.

Η ερώτηση «έχει γίνει αρκετή έρευνα για να υποστηρίξει την γκέι γονεϊκότητα;» μοιάζει ευθεία. Στην πραγματικότητα, όπως γνωρίζουν οι ερευνητές σε όλο τον κόσμο, είναι εκπληκτικό πόσο μικρό μέρος της επιστημονικής μας γνώσης για όλες τις πλευρές της ανθρώπινης ανάπτυξης και λειτουργίας ανταποκρίνεται σ’ αυτό το πρότυπο έρευνας.

Οι αναγνώστες που δεν έχουν εκπαιδευτεί σε ερευνητικές μεθόδους, δηλαδή οι περισσότεροι άνθρωποι, θα εκπλήσσονταν αν μάθαιναν ότι ορισμένα από τα πιο αναμφισβήτητα ευρήματα της ψυχολογίας έχουν μελετηθεί σε βάθος χρόνου αλλά όχι σε διαφορετικές κουλτούρες. Επίσης, πολλά άλλα ευρήματα στα οποία βασίζεται η καθημερινή κλινική εργασία και τα οποία θεωρούμε σήμερα αξιώματα, βασίζονται σε έρευνες με δείγματα φοιτητές Πανεπιστημίου.

Στη συνέχεια τα μεταχειριζόμαστε ως αναγώγιμα στον γενικό πληθυσμό, ακόμη και αν έχουν όρια ως προς την τάξη, τη φυλή και τη γεωγραφική τοποθεσία – αυτό που ισχύει για έναν φοιτητή κολεγίου της μεσαίας τάξης στη Νέα Υόρκη προφανώς δεν ισχύει για έναν μαύρο μπαρίστα στην Αθήνα, έναν καθηγητή Πανεπιστημίου στην Κρήτη και τον δίδυμο αδερφό του ή έναν λευκό άνεργο άντρα στην Καρδίτσα. Αλλά η επιστημονική κοινότητα δέχεται ως επί το πλείστον αυτούς τους περιορισμούς, προσπαθώντας να τους παίρνουμε υπόψη όταν επιχειρούμε γενικεύσεις, διότι αντιλαμβανόμαστε ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος να μελετήσουμε τα φαινόμενα.

Δεν παρέχεται όμως αυτή η ευελιξία όταν πρόκειται για ζητήματα ποικιλομορφίας της σεξουαλικότητας και του φύλου. Εκεί θέλουμε πιο ψηλά ερευνητικά πρότυπα και διεκδικούμε τα αλάνθαστα πορίσματα, κάτι που είναι ρεαλιστικά αδύνατο. Η ίδια η προσδοκία αυτή, το γεγονός ότι θέτουμε αυτή την ερώτηση τόσο φυσικά, μας δείχνει πώς εμφιλοχωρούν στη σκέψη μας τα άγχη μας για το μη κανονιστικό φύλο και τη μη κανονιστική σεξουαλικότητα.

Για μένα, αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό στοιχείο που πρέπει να αρχίσουμε να το εξετάζουμε σοβαρά. Δεν απαξιώνει την ερώτηση, καθιστά όμως πιο περίπλοκους τους όρους με τους οποίους τη θέτουμε.

—–

Η δρ Αυγή Σακετοπούλου πήρε το διδακτορικό της στην Κλινική Ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο Yeshiva στη Νέα Υόρκη. Εκπαιδεύτηκε ως ψυχαναλύτρια στο Μεταδιδακτορικό Πρόγραμμα Ψυχοθεραπείας και Ψυχανάλυσης του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Αυτή την περίοδο είναι μέρος του διδακτικού προσωπικού στο Ινστιτούτο William Allanson White, στο Ψυχαναλυτικό Ινστιτούτο της Νέας Υόρκης, στο Κέντρο Σχεσιακών Σπουδών Stephen Mitchell και στο Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχοθεραπειών στη Νέα Υόρκη, όπου και προσφέρει μαθήματα πάνω στο φύλο και τη σεξουαλικότητα.

Συμμετέχει στην επιτροπή συντακτών του Περιοδικού της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ενωσης, Ψυχαναλυτικοί Διάλογοι και Σπουδές Φύλου και Σεξουαλικότητας. Εχει πάρει διάφορα βραβεία για τη συνεισφορά της: το βραβείο Ruth Stein για τη δέσμευσή της στην ψυχαναλυτική μελέτη της σεξουαλικότητας· το βραβείο Ralph Roughton από την Επιτροπή Φύλου και Σεξουαλικότητας της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ενωσης για το έργο της με ένα τρανς παιδί· το βραβείο Symonds από το περιοδικό «Σπουδές φύλου και σεξουαλικότητας» για το έργο της σε ζητήματα σεξουαλικότητας· και το ετήσιο βραβείο για το καλύτερο δοκίμιο από το Περιοδικό της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ενωσης.

Εχει εκτενή κλινική εμπειρία στη θεραπεία ΛΟΑΤ παιδιών και ενηλίκων. Για πολλά χρόνια διενεργούσε αξιολογήσεις ασύλου για ΛΟΑΤ άτομα, διαβουλευόμενη με εισαγγελείς και καταθέτοντας σε δικαστήρια μετανάστευσης για ζητήματα τραύματος που αφορούν μειονότητες σεξουαλικότητας και φύλου. Οι δημοσιεύσεις της αφορούν ζητήματα τάξης, φυλής, κανονιστικού και μη κανονιστικού φύλου, και ψυχοσεξουαλικότητας.

Nov 232018
 

Το Processwork Hub συμετέχει στην ημερίδα με θέμα “Ψυχοθεραπεία και Σεξουαλικότητα” που διοργανώνει η ΕΛ.Ε.ΣΥ.Θ. και η Ε.Ε.Ψ.Ε.. Η Αλεξάνδρα Βασιλείου θα συμμετάσχει σε τραπέζι εισηγήσεων (΄Ψυχοθεραπεία στην Ελλάδα και ΛΟΑΤΚΙ ταυτότητες: για να αλλάξουμε την ομοφοβία και την τρανσφοβία χρειάζεται πρώτα να την αναγνωρίσουμε’) και θα συντονίσει εργαστήριο με προβολή βίντεο της δράσης “Η Αυθεντική Αντίδραση: ένας διάλογος για την ομοφοβία και την ομοφοβία”.

Ψυχοθεραπεία και Σεξουαλικότητα

Ημερομηνία διεξαγωγής Σάββατο 15/12/2018

Κέντρο Παιδοψυχικής Υγιεινής, Ηπείρου 17, Αθήνα.

Προσέλευση:9:30 π.μ

Έναρξη: 10:00 π.μ

Χαιρετισμός:

Πρόεδρος ΕΛΕΣΥΘ Διονύσης Σακκάς

Πρόεδρος ΕΕΨΕ Δημήτρης Μοσχονάς

Επίτιμος Πρόεδρος ΕΛΕΣΥΘ Χάρις Κατάκη

10:30 – 12:15 : 1ο τραπέζι εισηγήσεων, Συντονίστρια Μαρία Αγγέλου

Ελένη Νίνα: ‘Το σώμα’

Παναγιώτης Απότσος: ‘Μοντέλα Σεξουαλικής Ανταπόκρισης και η σημασία της κατανόησής τους στην ψυχοθεραπευτική αντιμετώπιση των ψυχοσεξουαλικών διαταραχών’

Λίλυ Στιλιανούδη: ‘Νέες δομές οικογένειας και η δυνατότητα αυτοπροσδιορισμού ως μέλους οικογένειας, όπως αυτές καθορίζονται από το νέο νομικό πλαίσιο’

Άννα Δουρδούμα: ‘Σεξουαλικότητα και θεραπεία ζεύγους’

Ελένη Μακρογιάννη: ‘ Η σκοτεινή πλευρά της μητρότητας και της γυναικείας σεξουαλικότητας. Σκέψεις και προβληματισμοί πάνω στις διαταραχές πρόσληψης τροφής’

12:30 – 14:00 WORKSHOPS

Τσαμπίκα Μπαφίτη, Πρόδρομος Ταράσης: Σχέσεις και σεξουαλικότητα σε οροασύμβατα ζευγάρια και ο παράγοντας PR.E.P.

Σοφία Πετρίδου, Βίκυ Δημητράκη: ‘Σεξουαλικότητα και Ομαδική Σωματική Ψυχοθεραπεία’

Ηλίας Γκότσης, Άννα Κιαπόκα, Γιώργος Λεχουρίτης ( Εκπαιδευτική Ομάδα Τμήματος Εκπαίδευσης ΟΚΑΝΑ για το Συστημικό Συνθετικό Μοντέλο Καταξιωτικής Διερεύνησης) ‘Δουλεύοντας με το ανοίκειο: Φωνές που περιορίζουν και Φωνές που Διευκολύνουν. Προ(σ)κλήσεις για καταξιωτικά βλέμματα και καταξιωτικές φωνές’

14:00-14:30 : ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ – ΕΛΑΦΡΥ ΓΕΥΜΑ

14:30-16:00: 2ο τραπέζι εισηγήσεων Συντονίστρια: Ελένη Νίνα

Μανώλης Τσαγκαράκης: ‘Αλλαγές στην μορφή της οικογένειας και η σημασία του ερωτικού παράγοντα στην εγγύτητα της σχέσης του ζευγαριού’

Μιχάλης Καλλιφρονάς: ‘Στυτική δυσλειτουργία και προσωποκεντρική ψυχοθεραπεία σε συνδυασμό με emotionally focused therapy’

Μαριλένα Κόμη, Δέσποινα Μαρκάκη: ‘Σεξουαλικότητα και Χαρακτήρας. Μεταξύ Βιολογίας και Κοινωνίας’

Αλεξάνδρα Βασιλείου: ΄Ψυχοθεραπεία στην Ελλάδα και ΛΟΑΤΚΙ ταυτότητες: για να αλλάξουμε την ομοφοβία και την τρανσφοβία χρειάζεται πρώτα να την αναγνωρίσουμε’

16:00-16:30: ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ – ΚΑΦΕΣ

16:30 – 18:00 WORKSHOPS

Τσαμπίκα Μπαφίτη: ‘ Ψυχοθεραπευτική σχέση και θέματα Σεξουαλικότητας’

Κώστας Καλλιγιάννης, Μάρθα Βερδήλου: ‘Το ομαδοαναλυτικό Ψυχόδραμα’

Αλεξάνδρα Βασιλείου: ‘Η Αυθεντική Αντίδραση: ένας διάλογος για την ομοφοβία και την τρανσφοβία’ (προβολή video)

18:00-18:30 ΚΛΕΙΣΙΜΟ

Διονύσης Σακκάς και ΔΣ ΕΛΕΣΥΘ

ένα κλικ εδω για τη Δήλωση Συμμετοχής

Nov 222018
 

9η ΗΜΕΡΙΔΑ της Ε.Ε.Ψ.Ε.

Κοινωνικές και Πολιτικές Διαστάσεις της Ψυχοθεραπείας

Η Ψυχοθεραπεία Απαντά στις Προκλήσεις της Εποχής μας

Σάββατο, 1η Δεκεμβρίου 2018,  Ξενοδοχείο «ΑΜΑΛΙΑ»

Η Εθνική Εταιρεία Ψυχοθεραπείας Ελλάδος διοργανώνει το Σάββατο, 1η Δεκεμβρίου 2018, στο ξενοδοχείο «ΑΜΑΛΙΑ», τήν 9η κατά σειράν Ημερίδα με θέμα: «Κοινωνικές και Πολιτικές Διαστάσεις της Ψυχοθεραπείας. Η Ψυχοθεραπεία Απαντά στις Προκλήσεις της Εποχής μας».

Η Ημερίδα περιλαμβάνει εισηγήσεις και συζητήσεις Στρογγυλής Τραπέζης με συγκεκριμένο άξονα συζήτησης βάσει των κατωτέρω θεματικών ενοτήτων (π.χ. οι ρόλοι των ψυχοθεραπευτών στα σύγχρονα κοινωνικά και πολιτικά πλαίσια, η πρόληψη, οι σοβαρές διαγνωστικές κατηγορίες κλ.π.), καθώς επίσης και Βιωματικά Εργαστήρια όπου θα αναδειχθούν η φιλοσοφία και ο τρόπος εφαρμογής των διαφόρων προσεγγίσεων (βλ. σχετικό pdf ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΗΜΕΡΙΔΑΣ).

ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ

1. Οι νέοι ρόλοι του Ψυχοθεραπευτή απέναντι στα σύγχρονα κοινωνικά και πολιτικά φαινόμενα: κοινωνική, οικονομική, προσφυγική κρίση.

2. Κοινωνικές και Πολιτικές Επιδράσεις στην κλινική πρακτική της Ψυχοθεραπείας: Πλαίσια Εργασίας, Παρέμβαση σε Κρίση, ο Ρόλος της Κοινωνίας, της Οικογένειας, του Σχολείου και των ΜΜΕ.

3. Ψυχοθεραπεία και Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση. Δομές ψυχικής υγείας. Ο Ψυχιατρικός Κοινοτισμός.

4. Ψυχοθεραπεία και Υγεία: Πρόληψη, Πρώιμες Παρεμβάσεις σε Υγιείς Πληθυσμούς (γονείς, μαθητές, έφηβοι, επίτοκοι, ηλικιωμένοι).

5. Γιατί η Ψυχοθεραπεία είναι αναγκαία στις σοβαρές διαγνωστικές κατηγορίες;

Το κόστος συμμετοχής είναι 50 ευρώ για τους επαγγελματίες και 30 ευρώ για τους εκπαιδευόμενους-φοιτητές.

Λόγω του περιορισμένου αριθμού συμμετεχόντων στον χώρο διεξαγωγής της Ημερίδας (Ξενοδοχείο«ΑΜΑΛΙΑ»), θα τηρηθεί αυστηρά συγκεκριμένη αναλογία επαγγελματιών-εκπαιδευομένων καθώς επίσης και σειρά προτεραιότητας.

Για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία η διευκρίνιση μπορείτε να επικοινωνήσετε με την γραμματεία τής ΕΕΨΕ είτε τηλεφωνικώς (210 6460833 Δευτέρα & Τετάρτη 5.00-800 μ.μ.) ή στα e-mails της Εταιρείας (nopg@otenet.gr, info@nopg.gr)

Ένα κλικ εδώ για το πρόγραμμα της Ημερίδας

Ένα κλικ εδώ για τη Δήλωση Συμμετοχής

 

 

Nov 202018
 

Το Processwork Hub συμμετέχει στη διημερίδα του Orlando LGBT+. Η Αλεξάνδρα Βασιλείου, σε συνεργασία με τη δημοσιογράφο της ΕφΣυν Ντίνα Δασκαλοπούλου θα συντονίσουν στρογγυλή τράπεζα και συζήτηση με το κοινό, με θέμα “Τα όρια της ανοχής: θρησκεία, κοινωνία & ΛΟΑΤΚΙ δικαιώματα”.

Ακολουθεί άρθρο των ιδρυτριών του Orlando LGBT+ Νάνσυ Παπαθανασίου και Έλενας-Όλγας Χρηστίδη

Ακολουθώντας τις αρχές και τα εργαλεία της κοινοτικής ψυχολογίας, της δουλειάς στην κοινότητα και των κοινωνικών επιστημών, επιλέγουμε να φέρουμε στο προσκήνιο φωνές και θέσεις που σπάνια εκπροσωπούνται στην Ελλάδα στο πλαίσιο επιστημονικών διεργασιών, δημιουργώντας ένα πλαίσιο ισότιμης εκπροσώπησης όπου όχι απλά δεν θα επισκιάζονται οι φωνές των λιγότερο προνομιούχων, αλλά το βίωμα θα αποτελεί βασικό κριτήριο στο οποίο θα οφείλει να στηρίζεται οποιαδήποτε επιστημονική προσέγγιση ή/και κοινωνική ανάλυση.

Πηγή: ΕφΣυν

ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα, ψυχική υγεία και κοινωνικές προεκτάσεις

Νάνσυ Παπαθανασίου, Ελενα – Ολγα Χρηστίδη*

Οι θεσμικές αλλαγές των τελευταίων ετών και η δυναμική που έχει αναπτύξει η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα έχουν φέρει στο προσκήνιο τον διάλογο γύρω από ζητήματα σεξουαλικού προσανατολισμού, ταυτότητας και χαρακτηριστικών φύλου.

Παρ’ όλα αυτά η επεξεργασία αυτών των ζητημάτων τόσο σε κοινωνικό όσο και σε επιστημονικό επίπεδο στην Ελλάδα βρίσκεται ακόμη σε πρώιμο στάδιο, με συχνή την αναπαραγωγή ακραία κακοποιητικών αντιλήψεων και πρακτικών.

Το Orlando LGBT+ Ψυχική Υγεία Χωρίς Στίγμα είναι ο πρώτος εξειδικευμένος επιστημονικός φορέας για την ψυχική υγεία των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων στην Ελλάδα, που ιδρύθηκε πρόσφατα, με στόχο ακριβώς την προώθηση της έγκυρης επιστημονικής γνώσης γύρω από τα ζητήματα αυτά, την πλήρη αποπαθολογιοποίηση των ΛΟΑΤΚΙ+ ταυτοτήτων και την καλλιέργεια ενός ασφαλούς δημόσιου χώρου συζήτησης που θα ακολουθεί τις αρχές της συμπεριληπτικότητας και της άρσης των διακρίσεων.

Με βάση τα παραπάνω, η επιστημονική ομάδα του φορέα, που συμπεριλαμβάνει επιστήμονες από ένα ευρύ φάσμα ταυτοτήτων σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου, διοργανώνει ένα διήμερο συζήτησης και επεξεργασίας, γύρω από δύο κεντρικούς άξονες που αποτελούν θέματα-ταμπού για την ελληνική κοινωνία:

Την α-ορατότητα των τρανς παιδιών και τους παράγοντες που προωθούν και προστατεύουν ή επιβαρύνουν την ψυχική τους υγεία.

Την επίδραση της θρησκείας και τη στάση της εκάστοτε Εκκλησίας σε ζητήματα ανθρωπίνων (και ΛΟΑΤΚΙ+) δικαιωμάτων καθώς και σε συναφή εγκλήματα μίσους.

Η θέση από την οποία συνήθως ανακύπτουν αυτά τα θέματα στον δημόσιο και τον επιστημονικό διάλογο είναι μονομερής και προνομιούχα, καθώς ενδύεται τον μανδύα του επιστημονικού λόγου (π.χ παιδοψυχίατροι) ή εκφέρεται από στόμα ατόμων και ομάδων που ασκούν ιδιαίτερη κοινωνική επιρροή (όπως ιερωμένοι, πολιτικοί κ.λπ.), ενώ ταυτόχρονα ο λόγος αυτός δεν συνοδεύεται με την αντίστοιχη γνώση σε ΛΟΑΤΚΙ+ ζητήματα ή επαφή με την κοινότητα και τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα εν γένει.

Δημιουργείται έτσι ένα ιδιαίτερα εξουσιαστικό κλίμα αλληλεπίδρασης, με βέβαια αρνητικά αποτελέσματα.

Στο κλίμα αυτό, θέλουμε να φέρουμε ένα νέο παράδειγμα δημόσιου επιστημονικού λόγου, που ξεκινά από την επιστημονικότητα, αλλά αναγνωρίζει και στηρίζεται στην εμπειρία των ίδιων των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, όλων των ηλικιών.

Ακολουθώντας τις αρχές και τα εργαλεία της κοινοτικής ψυχολογίας, της δουλειάς στην κοινότητα και των κοινωνικών επιστημών, επιλέγουμε να φέρουμε στο προσκήνιο φωνές και θέσεις που σπάνια εκπροσωπούνται στην Ελλάδα στο πλαίσιο επιστημονικών διεργασιών, δημιουργώντας ένα πλαίσιο ισότιμης εκπροσώπησης όπου όχι απλά δεν θα επισκιάζονται οι φωνές των λιγότερο προνομιούχων, αλλά το βίωμα θα αποτελεί βασικό κριτήριο στο οποίο θα οφείλει να στηρίζεται οποιαδήποτε επιστημονική προσέγγιση ή/και κοινωνική ανάλυση.

Στις 21 και 22 Νοεμβρίου, διοργανώνουμε ένα διήμερο αφιερωμένο σε ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα, ψυχική υγεία και κοινωνικές προεκτάσεις και υποδεχόμαστε ως κεντρικές ομιλήτριες τη δρα Αυγή Σακετοπούλου και τη δρα Αν Πελεγκρίνι, καθηγήτριες στο New York University, με εξαιρετική εμπειρία σε ζητήματα φύλου και σεξουαλικότητας στον τομέα τους.

*Ψυχολόγοι, επιστημονικά υπεύθυνες Orlando LGBT+

Πρόγραμμα της διημερίδας

Χώρος:
Λαΐς – Ταινιοθήκη της Ελλάδας,
Ιερά Οδός 48 & Μεγάλου Αλεξάνδρου 134-135
104 35 Κεραμεικός, Αθήνα

Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2018
Ταυτότητα φύλου & ψυχική υγεία: τρανς παιδιά, παθολογιοποίηση & α-ορατότητα

10.00 – Είσοδος, εγγραφές
10.30 – Καλωσόρισμα, λίγα λόγια για το Orlando LGBT+ Ψυχική Υγεία Χωρίς Στίγμα
10.45 – Κεντρική ομιλία: Δρ. Αυγή Σακετοπούλου: Τζένη-Τζένη: Ο ρόλος της μελλοντικότητας στην κλινική δουλειά με ένα τρανς κορίτσι
11.45 – Διάλειμμα
12.00 – Στρογγυλή Τράπεζα
Φίλιππος Παγάνης (Project Manager Transcending Youth, Colour Youth / Orlando LGBT+)
Μιχαήλ-Οδυσσέας Γιακουμάκης (Μέλος Υπερήφανων Γονέων)
Αντώνης Πούλιος (Κλινικός Ψυχολόγος, Orlando LGBT+)
Συντονίζουν:
Νάνσυ Παπαθανασίου & Έλενα-Όλγα Χρηστίδη (Ψυχολόγοι, Επιστημονικά Υπεύθυνες Orlando LGBT+)
13:00 Ερωτήσεις – Συζήτηση με το κοινό
14:00 Λήξη

Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2018
Τα όρια της ανοχής: Θρησκεία, Κοινωνία & ΛΟΑΤΚΙ Δικαιώματα

15.00 – Είσοδος, εγγραφές
15.30 – Καλωσόρισμα
15.45 – Ομιλία Dr. Ann Pellegrini: This is not about hate: Religion, Anti-LGBTQ Violence, and the Limits of Tolerance (αγγλικά)
16.45 – Στρογγυλή Τράπεζα
Νίκος Αλιβιζάτος (Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Νομική Σχολή, ΕΚΠΑ)
Αλέξανδρος Σακελλαρίου (Δρ. Κοινωνιολογίας, Ερευνητής Παντείου, Διδάσκων ΕΑΠ)
Καλλιόπη Λυκοβαρδή (Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη)
Πέτρος Σαπουντζάκης (Πολύχρωμο Σχολείο, ενάγων στη δίκη κατά του μητροπολίτη Αμβρόσιου για ρητορική μίσους).
Συντονίζουν:
Ντίνα Δασκαλοπούλου (Δημοσιογράφος, Εφημερίδα των Συντακτών) & Αλεξάνδρα Βασιλείου (Δρ. Κοινωνικής Ψυχολογίας, Orlando LGBT+ & Processwork Hub).
18:00 Ερωτήσεις – Συζήτηση με το κοινό
19.00 Λήξη

Σύντομα βιογραφικά κεντρικών ομιλητριών:

Η Δρ. Αυγή Σακετοπούλου έλαβε το διδακτορικό της στην Κλινική Ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο Yeshiva στη Νέα Υόρκη. Έπειτα, εκπαιδεύτηκε ως ψυχαναλύτρια στο Μεταδιδακτορικό Πρόγραμμα Ψυχοθεραπείας και Ψυχανάλυσης του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Αυτή την περίοδο είναι μέρος του διδακτικού προσωπικού στο Ινστιτούτο William Allanson White, στο Ψυχαναλυτικό Ινστιτούτο της Νέας Υόρκης, στο Κέντρο Σχεσιακών Σπουδών Stephen Mitchell και στο Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχοθεραπειών στη Νέα Υόρκη, όπου και προσφέρει μαθήματα πάνω στο φύλο και τη σεξουαλικότητα.

Συμμετέχει στην επιτροπή συντακτών του Περιοδικού της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ένωσης, Ψυχαναλυτικοί Διάλογοι και Σπουδές Φύλου και Σεξουαλικότητας. Έχει λάβει διάφορα βραβεία για τη συνεισφορά της: το βραβείο Ruth Stein για τη δέσμευση της στην ψυχαναλυτική μελέτη της σεξουαλικότητας· το βραβείο Ralph Roughton από την Επιτροπή Φύλου και Σεξουαλικότητας της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ένωσης για το έργο της με ένα τρανς παιδί· το βραβείο Symonds από το περιοδικό Σπουδές Φύλου και Σεξουαλικότητας για το έργο της σε ζητήματα σεξουαλικότητας· και το ετήσιο βραβείο για την καλύτερο δοκίμιο από το Περιοδικό της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ένωσης.

Έχει εκτενή κλινική εμπειρία στη θεραπεία ΛΟΑΤ παιδιών και ενηλίκων. Για πολλά χρόνια διενεργούσε αξιολογήσεις ασύλου για ΛΟΑΤ άτομα, διαβουλευόμενη με εισαγγελείς και καταθέτοντας σε δικαστήρια μετανάστευσης για ζητήματα τραύματος που αφορούν μειονότητες σεξουαλικότητας και φύλου. Οι δημοσιεύσεις της αφορούν ζητήματα τάξης, φυλής, κανονιστικού και μη κανονιστικού φύλου, και ψυχοσεξουαλικότητας.

Η Ann Pelegrini, Ph.D. είναι καθηγήτρια Performance Studies & Social and Cultural Analysis στο New York University. Έχει γράψει τα βιβλία Performance Anxieties: Staging Psychoanalysis, Staging Race (1997), Love the Sin: Sexual Regulation and the Limits of Religious Tolerance, με την Janet R. Jakobsen (2004), και τα “You Can Tell Just By Looking” and 20 Other Myths about LGTBT Life and People, με τους Michael Bronski και Michael Amico (2013). Είναι ιδρυτικό μέλος και συνεκδότρια της σειράς βιβλίων “Sexual Cultures” του εκδοτικού οίκου New York University Press. Η Pellegrini ήταν επιστημονική υπότροφος στην Ψυχανάλυση του Freud-Fulbright στο Freud Museum στη Vienna και στο University of Vienna, το 2007. Αυτή την περίοδο είναι υποψήφια ψυχαναλύτρια ενηλίκων στο Institute for Psychoanalytic Training and Research (IPTAR) στη Νέα Υόρκη.

Χορηγός επικοινωνίας: Εφημερίδα των Συντακτών

Nov 182018
 

Πηγή: Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα για την Ψυχική Υγεία

Με αφορμή την συμπλήρωση 40 χρόνων από την ψήφιση του νόμου 180/78 στην Ιταλία, του νόμου “Μπαζάλια” όπως έμεινε στην ιστορία, κομβικής σημασίας για την δημιουργία των προϋποθέσεων για το ξεπέρασμα του ψυχιατρείου προς ένα ριζικά εναλλακτικό σύστημα ψυχικής υγείας,πραγματοποιήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2018, στο χώρο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, στο Θησείο , εκδήλωση της «Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία».

Εισηγητικές παρεμβάσεις έκαναν οι: Γιώργος Αστρινάκης (ψυχίατρος) , Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου (ψυχίατρος), Κατερίνα Νομίδου (πρόεδρος ΠΟΣΟΨΥ) , Κατερίνα Χατζή (σωματείο Δ.Α.Λ.Υ.Ψ.Υ.) και Μέλη του Δικτύου Hearing Voices Αθήνας ..

Εδώ το βίντεο με τις εισηγήσεις και τη συζήτηση.

Nov 132018
 

Το Orlando LGBT+ Ψυχική Υγεία Χωρίς Στίγμα, εξειδικευμένος επιστημονικός φορέας για την ψυχική υγεία ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, διοργανώνει ένα διήμερο αφιερωμένο σε ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα, ψυχική υγεία και κοινωνικές προεκτάσεις στις 21 & 22 Νοεμβρίου 2018 και σας προσκαλεί να το παρακολουθήσετε με ελεύθερη είσοδο. Με μεγάλη χαρά και τιμή υποδέχεται ως κεντρικές ομιλήτριες τη Dr. Avgi Saketopoulou και τη Dr. Ann Pellegrini, καθηγήτριες στο New York University, με εξαιρετική εμπειρία σε ζητήματα φύλου και σεξουαλικότητας στον τομέα τους.

Χορηγός επικοινωνίας: Εφημερίδα των Συντακτών

Χώρος:
Λαΐς – Ταινιοθήκη της Ελλάδας,
Ιερά Οδός 48 & Μεγάλου Αλεξάνδρου 134-135
104 35 Κεραμεικός, Αθήνα

Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2018
Ταυτότητα φύλου & ψυχική υγεία: τρανς παιδιά, παθολογιοποίηση & α-ορατότητα

10.00 – Είσοδος, εγγραφές
10.30 – Καλωσόρισμα, λίγα λόγια για το Orlando LGBT+ Ψυχική Υγεία Χωρίς Στίγμα
10.45 – Κεντρική ομιλία: Δρ. Αυγή Σακετοπούλου: Τζένη-Τζένη: Ο ρόλος της μελλοντικότητας στην κλινική δουλειά με ένα τρανς κορίτσι
11.45 – Διάλειμμα
12.00 – Στρογγυλή Τράπεζα
Φίλιππος Παγάνης (Project Manager Transcending Youth, Colour Youth / Orlando LGBT+)
Μιχαήλ-Οδυσσέας Γιακουμάκης (Μέλος Υπερήφανων Γονέων)
Αντώνης Πούλιος (Κλινικός Ψυχολόγος, Orlando LGBT+)
Συντονίζουν:
Νάνσυ Παπαθανασίου & Έλενα-Όλγα Χρηστίδη (Ψυχολόγοι, Επιστημονικά Υπεύθυνες Orlando LGBT+)
13:00 Ερωτήσεις – Συζήτηση με το κοινό
14:00 Λήξη

Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2018
Τα όρια της ανοχής: Θρησκεία, Κοινωνία & ΛΟΑΤΚΙ Δικαιώματα

15.00 – Είσοδος, εγγραφές
15.30 – Καλωσόρισμα
15.45 – Ομιλία Dr. Ann Pellegrini: This is not about hate: Religion, Anti-LGBTQ Violence, and the Limits of Tolerance (αγγλικά)
16.45 – Στρογγυλή Τράπεζα
Νίκος Αλιβιζάτος (Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Νομική Σχολή, ΕΚΠΑ)
Αλέξανδρος Σακελλαρίου (Δρ. Κοινωνιολογίας, Ερευνητής Παντείου, Διδάσκων ΕΑΠ)
Καλλιόπη Λυκοβαρδή (Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη)
Πέτρος Σαπουντζάκης (Πολύχρωμο Σχολείο, ενάγων στη δίκη κατά του μητροπολίτη Αμβρόσιου για ρητορική μίσους).
Συντονίζουν:
Ντίνα Δασκαλοπούλου (Δημοσιογράφος, Εφημερίδα των Συντακτών) & Αλεξάνδρα Βασιλείου (Δρ. Κοινωνικής Ψυχολογίας, Orlando LGBT+ & Processwork Hub).
18:00 Ερωτήσεις – Συζήτηση με το κοινό
19.00 Λήξη

Σύντομα βιογραφικά κεντρικών ομιλητριών:

Η Δρ. Αυγή Σακετοπούλου έλαβε το διδακτορικό της στην Κλινική Ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο Yeshiva στη Νέα Υόρκη. Έπειτα, εκπαιδεύτηκε ως ψυχαναλύτρια στο Μεταδιδακτορικό Πρόγραμμα Ψυχοθεραπείας και Ψυχανάλυσης του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Αυτή την περίοδο είναι μέρος του διδακτικού προσωπικού στο Ινστιτούτο William Allanson White, στο Ψυχαναλυτικό Ινστιτούτο της Νέας Υόρκης, στο Κέντρο Σχεσιακών Σπουδών Stephen Mitchell και στο Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχοθεραπειών στη Νέα Υόρκη, όπου και προσφέρει μαθήματα πάνω στο φύλο και τη σεξουαλικότητα.

Συμμετέχει στην επιτροπή συντακτών του Περιοδικού της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ένωσης, Ψυχαναλυτικοί Διάλογοι και Σπουδές Φύλου και Σεξουαλικότητας. Έχει λάβει διάφορα βραβεία για τη συνεισφορά της: το βραβείο Ruth Stein για τη δέσμευση της στην ψυχαναλυτική μελέτη της σεξουαλικότητας· το βραβείο Ralph Roughton από την Επιτροπή Φύλου και Σεξουαλικότητας της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ένωσης για το έργο της με ένα τρανς παιδί· το βραβείο Symonds από το περιοδικό Σπουδές Φύλου και Σεξουαλικότητας για το έργο της σε ζητήματα σεξουαλικότητας· και το ετήσιο βραβείο για την καλύτερο δοκίμιο από το Περιοδικό της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ένωσης.

Έχει εκτενή κλινική εμπειρία στη θεραπεία ΛΟΑΤ παιδιών και ενηλίκων. Για πολλά χρόνια διενεργούσε αξιολογήσεις ασύλου για ΛΟΑΤ άτομα, διαβουλευόμενη με εισαγγελείς και καταθέτοντας σε δικαστήρια μετανάστευσης για ζητήματα τραύματος που αφορούν μειονότητες σεξουαλικότητας και φύλου. Οι δημοσιεύσεις της αφορούν ζητήματα τάξης, φυλής, κανονιστικού και μη κανονιστικού φύλου, και ψυχοσεξουαλικότητας.

Η Ann Pelegrini, Ph.D. είναι καθηγήτρια Performance Studies & Social and Cultural Analysis στο New York University. Έχει γράψει τα βιβλία Performance Anxieties: Staging Psychoanalysis, Staging Race (1997), Love the Sin: Sexual Regulation and the Limits of Religious Tolerance, με την Janet R. Jakobsen (2004), και τα “You Can Tell Just By Looking” and 20 Other Myths about LGTBT Life and People, με τους Michael Bronski και Michael Amico (2013). Είναι ιδρυτικό μέλος και συνεκδότρια της σειράς βιβλίων “Sexual Cultures” του εκδοτικού οίκου New York University Press. Η Pellegrini ήταν επιστημονική υπότροφος στην Ψυχανάλυση του Freud-Fulbright στο Freud Museum στη Vienna και στο University of Vienna, το 2007. Αυτή την περίοδο είναι υποψήφια ψυχαναλύτρια ενηλίκων στο Institute for Psychoanalytic Training and Research (IPTAR) στη Νέα Υόρκη.

Nov 102018
 

Το Processwork Hub σε συνεργασία με το Orlando LGBT+ και τις ψυχολόγους της Σχολής Χιλλ, οργάνωσαν μια συνάντηση επαγγελματικής επιμόρφωσης για τους εκπαιδευτικούς, με θέμα την ποικιλομορφία των μορφών οικογενειών των παιδιών του σχολείου. Συντονίστριες της συνάντησης η Αλεξάνδρα Βασιλείου και η Έλενα-Όλγα Χρηστίδη. Εξερευνήσαμε την έννοια της οικογένειας, των γονεϊκών ρόλων και της λειτουργίας τους. Μιλήσαμε για τους παράγοντες που επηρεάζουν την ομαλή ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών. Βάλαμε στην εικόνα και τις κοινωνικές διακρίσεις και πως αυτές επηρεάζουν τις οικογένειες που δεν εντάσσονται στα κριτήρια του κυρίαρχου ρεύματος.

Με βάση τη δέσμευση του σχολείου να είναι ένας χώρος ασφαλής και συμπεριληπτικός για όλα τα παιδιά, αναρωτηθήκαμε για τα στερεότυπα μας γύρω από το τι είναι “οικογένεια”, για την επίδραση του στίγματος και της περιθωριοποίησης στην ψυχική υγεία των παιδιών (και όχι μόνο), για τους τρόπους που οι εκπαιδευτικοί μπορούν να λειτουργήσουν ως καταλύτες μια διεργασίας που δεν αφορά μόνο το σχολείο, αλλά την κοινωνία ολόκληρη.

Η συνάντηση έγινε στο χώρο του νηπιαγωγείου, ένας χώρος γεμάτος χρώμα και παιχνίδια. Παρότι η επιλογή του χώρου έγινε με κριτήριο τη διαθεσιμότητα χώρων εκείνη την ώρα στο σχολείο, κρίναμε συμβολικό το ότι ήμασταν εκεί. Όλοι και όλες είμαστε στο “νηπιαγωγείο” σε σχέση με αυτά τα θέματα. Τώρα που έχει ανοίξει και ο θεσμικός και κοινωνικός διάλογος για αυτά τα θέματα, η σχολική κοινότητα είναι στην πρώτη γραμμή, με έντονη την ανάγκη να αποδομήσει στερεότυπα, να προσφέρει ασφάλεια και παιδεία σε όλα τα παιδιά, να λειτουργήσει ως μοντέλο κοινωνικών σχέσεων, να ενθαρρύνει την μετάβαση σε μια κοινωνία που υποστηρίζει την ορατότητα και γιορτάζει την ποικιλομορφία των οικογενειών που την αποτελούν.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους συνεργάτες της Σχολής Χιλλ για την πρόσκληση και στην ομάδα εκπαιδευτικών για την ενεργή και αυθεντική συμμετοχή τους στη συνάντηση!