May 112017
 

Συνεργάτες του Processwork Greece (Αλεξάνδρα Βασιλείου, Λίλη Βασιλείου, Βενετία Μπουρονίκου) συμμετέχουν στην ημερίδα που διοργανώνει η Κοινωνική Υπηρεσία του Γ.Α.Ο.Ν.Α «Άγιος Σάββας» με θέμα «Δομώντας την ανακουφιστική φροντίδα ασθενών με καρκίνο στο τελικό στάδιο της νόσου» με παρουσίαση σε στρογγυλό τραπέζι και ένα βιωματικό εργαστήριο.

23 Μαΐου 2017

Ώρα έναρξης: 8.30 π.μ.

Αμφιθέατρο Νοσοκομείου Γ.Α.Ο.Ν.Α «Άγιος Σάββας»

Διοργάνωση:

  • Κοινωνική Υπηρεσία Γ.Α.Ο.Ν.Α «Άγιος Σάββας»
  • Πνοή  Αγάπης  Σύλλογος Εθελοντών Κοινωνικής & Συναισθηματικής Στήριξης Ανθρώπων με Καρκίνο & των Οικογενειών τους
  • Ιερά Μητρόπολη Ιλίου Αχαρνών και Πετρουπόλεως

Για δήλωση συμμετοχής στα βιωματικά εργαστήρια επικοινωνήστε με την κα Άννα Δεπάστα στο 210 64 09 166 & 210 64 25 958

Ένα κλικ εδώ για το πρόγραμμα της ημερίδας

 

Feb 232017
 

Μια πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα της Δήμητρας Γιάννου, Ph.D., για τους τρόπους με τους οποίους η ομοφοβία /τρανσφοβία διαμορφώνει συνθήκες ανισοτήτων για τους ΛΟΑΤ στους χώρους υγείας. Η έρευνα ξεκίνησε το 2013. Τα αποτελέσματα της έρευνας έχουν καταγραφεί στη διατριβή της με τον τίτλο «Normalized absence pathologised presence»: Understanding the health inequalities of LGBT people in Greece.

Ένα κλικ εδώ για να διαβάσεις τη διατριβή (αγγλικά, αρχείο pdf)

 

Jan 172017
 

Πηγή: http: pandiera.gr

Αποκαλυπτική για την κατάσταση που επικρατεί στο χώρο της ειδικής αγωγής αλλά και τον σύγχρονο Καιάδα που θα δημιουργήσει η πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ήταν η εκπομπή Ράδιο Παντιέρα που μεταδόθηκε την Τετάρτη 11/1/2017, από το ελεύθερο ραδιόφωνο της ERTOpen, στους 106,7 στα FM στην Αττική.

Στο στούντιο ήταν καλεσμένοι η Άννα Γαϊτανίδου, ειδική παιδαγωγός και ψυχοθεραπεύτρια, μέλος του ΔΣ του κλαδικού Σωματείου Ειδικής Αγωγής και ο Μιχάλης Γεωργουδάκης, πατέρας δύο παιδιών, σε μια εκπομπή αφιερωμένη στις δυσάρεστες εξελίξεις όσον αφορά το καθεστώς ειδικής αγωγής, το οποίο με παρέμβαση του ΕΟΠΥΥ, ανατρέπεται μετακυλίοντας το κόστος στην πλάτη των γονιών αλλά και των εργαζόμενων στον κλάδο.

Αφορμή για το θέμα της εκπομπής ήταν το γεγονός ότι τέλη του Δεκέμβρη, εντελώς αιφνιδιαστικά, ο ΕΟΠΥΥ κάλεσε τους επιστημονικούς συλλόγους των λογοθεραπευτών, εργοθεραπευτών, ψυχολόγων κ.ά. και τους ανακοίνωσε ότι σε 5 μέρες (από τις 23 Δεκέμβρη μέχρι τις 28) πρέπει να υπογράψουν σύμβαση. Το μέχρι τώρα καθεστώς ήταν ότι οι γονείς έπαιρναν χρήματα από το ταμείο τους και πλήρωναν οι ίδιοι τα ιδιωτικά κέντρα. Αν το παιδί χρειαζόταν να κάνει παραπάνω θεραπείες από αυτές που έγραφαν τα ταμεία (το 75-80% των περιπτώσεων) οι γονείς πλήρωναν τη διαφορά. Τώρα θεσπίζονται οι λεγόμενοι κλειστοί προϋπολογισμοί, και με τις γνώριμες καθυστερήσεις πληρωμών προβλέπεται «σφαγή».

Ορισμένα από τα στοιχεία που κατατέθηκαν στην εκπομπή πραγματικά σοκάρουν. Ένα παιδί που βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού θα πρέπει να ενισχύεται με 440 ευρώ το μήνα από τον ασφαλιστικό του φορέα (π.χ. ΙΚΑ). Ωστόσο, με δεδομένο ότι το κόστος κάθε συνεδρίας ανέρχεται σε 35 ευρώ και το ποσό που δίνει το ταμείο ανά συνεδρία είναι μόλις 1,23 ευρώ, μπορεί κανείς να αντιληφθεί σε ποιον πέφτει το βάρος της κάλυψης του υπολειπόμενου ποσού, αλλά και ότι πολλοί γονείς δεν μπορούν να φέρουν σε πέρας ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα για το παιδί τους.

Ο κόφτης που τόσο πολύ έχει μπει στο λεξιλόγιο και την ζωή μας, σύνομα θα αλλάξει το τοπίο και στην ειδική αγωγή.

Όπως εξήγησε η Ά. Γαϊτανίδου, οι κλειστοί προϋπολογισμοί δημιουργούν έναν σύγχρονο Καιάδα για τα παιδιά που χρήζουν ειδικής αγωγής, καθώς το μόνο που υπολογίζει η κυβέρνηση είναι οι περιορισμένες δαπάνες που εάν υπερβληθούν, θα πρέπει να καλυφθούν από τους γονείς, τους εργαζόμενους (μέσω περικοπών μισθών) και τα κέντρα ειδικής αγωγής. Π.χ. το 2015 ο ΕΟΠΥΥ διέθεσε 68 εκατ. ευρώ για φυσικοθεραπείες, αλλά το πραγματικό ποσό ανήλθε σε 88 εκατ. ευρώ. Τα επιπλέον χρήματα δε δόθηκαν ποτέ, με αποτέλεσμα πολλά κέντρα να δουλεύουν επί 5 μήνες τσάμπα!

Ο Μ. Γεωργουδάκης τόνισε χαρακτηριστικά: «Ο γονιός βρίσκεται στο κέντρο ενός μπρα ντε φερ ανάμεσα στα κέντρα και τον ΕΟΠΥΥ, αλλά τελικά το κόστος της θεραπείας θα το πληρώσει ο ίδιος»! Σημείωσε ότι η απαίτηση του ΕΟΠΥΥ παραμονές Πρωτοχρονιάς να ανατρέψει εκ βάθρων το καθεστώς χορήγησης χρημάτων για θεραπείες δεν συμπεριέλαβε κανένα διάλογο.

Σοβαρές εξελίξεις υπάρχουν και στον τομέα των εργασιακών σχέσεων και αμοιβών των εργαζομένων. Πολλά κέντρα ήδη απαιτούν μειώσεις μισθών έως 30% μπροστά στον επερχόμενο «κόφτη» για να καλύψουν εκ των έσω τις επερχόμενες απώλειες, έχουν συμβεί απολύσεις, ενώ σε πολλά κέντρα εργαζόμενοι παραμένουν απλήρωτοι επί 13 ή και 19 μήνες (π.χ. ΠΕΓΚΑΑΠ όπου βρίσκονται σε επίσχεση). Δεν υπάρχουν συμβάσεις, κάθε εργαζόμενος αμείβεται ανάλογα τις ώρες, την εμπειρία του αλλά και τις σχέσεις του με τον εργοδότη, ενώ η πλειοψηφία των εργαζομένων απασχολείται με μπλοκάκι, επωμιζόμενο το κόστος της ασφάλισης, χωρίς μισθό το καλοκαίρι αλλά και ταμείο ανεργίας.

Την εκπομπή συντόνισε ο δημοσιογράφος Δημήτρης Σταμούλης και τον ήχο ρύθμισε ο Παναγιώτης Ζέκιος.

«Στην εντατική το καθεστώς ειδικής αγωγής. Ποιοι θα πληρώσουν τα νέα μέτρα που επιβάλει ο ΕΟΠΥΥ»

Απόσπασμα της εκπομπής «Ράδιο Παντιέρα» που μεταδόθηκε από το ελεύθερο ραδιόφωνο της ERTOpen, την Τετάρτη 11 Ιανουαρίου 2017. Φιλοξένησε την Άννα Γαϊτανίδου, ειδική παιδαγωγό, ψυχοθεραπεύτρια και μέλος του ΔΣ του κλαδικού Σωματείου Ειδικής αγωγής και τον Μιχάλη Γεωργουδάκη, γονιό, σε μια εκπομπή αφιερωμένη στις δυσάρεστες εξελίξεις όσον αφορά στο καθεστώς ειδικής αγωγής, το οποίο με παρέμβαση του ΕΟΠΥΥ, ανατρέπεται μετακυλώντας το κόστος στην πλάτη των γονιών αλλά και των εργαζόμενων στον κλάδο.

 

 

Jun 162015
 

ΓΝΑ Μαιος 2015

Την Τρίτη 26 Μαίου έκανα μια εισαγωγή στην προσέγγιση του Processwork για τους εκπαιδευόμενους στο Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα της Ψυχιατρικής Κλινικής του Νοσοκομείο της Αεροπορίας, στα πλαίσια μια εισαγωγής στην προσέγγιση του Processwork, που συντονίζει ο Γιώργος Μπρεκουλάκης, Ψυχολόγος (M.Sc), Θεραπευτής στον Οργανισμό κατά των Ναρκωτικών (Ο.ΚΑ.ΝΑ) & Εκπαιδευτής- Επιμορφωτής Ενηλίκων.

Έφυγα πολύ γεμάτη από την κουβέντα που κάναμε όλοι μαζί!

Ευχαριστώ τον Γιώργο για την πρόσκληση και για το όραμά του να στείσει το εκπαιδευτικό.

Jun 082015
 

unnamed

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 12 ΙΟΥΝΙΟΥ 2015, 12μ.

Είναι κοινή διαπίστωση ότι το σύστημα Ψυχικής Υγείας βρίσκεται σε κατάσταση διάλυσης εξαιτίας της εφαρμογής των πολιτικών του μνημονίου. Η κρίση στην Ψυχική Υγεία είχε, φυσικά, ξεκινήσει πολύ πριν την εφαρμογή αυτών των πολιτικών, ως προϊόν του ανολοκλήρωτου και στρεβλού χαρακτήρα της λεγόμενης «Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης», εδώ και 30 χρόνια, της χρόνιας υποχρηματοδότησης του συστήματος και με το κράτος να απεκδύεται διαχρονικά των ευθυνών του για μια δημόσια και δωρεάν Ψυχική Υγεία, κοινοτικά βασισμένη, με κουλτούρα και πρακτικές εναλλακτικές στον εγκλεισμό και με πλήρη σεβασμό στα δικαιώματα ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία.  Ήταν αυτή την κατάσταση που ήλθε να συναντήσει η εφαρμογή των στυγνών, νεοφιλελεύθερων πολιτικών, οι οποίες οδηγούν το κυρίαρχο σύστημα των υπηρεσιών στην προϊούσα αποστράγγισή του από την  όποια δυνατότητα είχε ποτέ παροχής θεραπευτικών απαντήσεων στις ανάγκες των ψυχικά πασχόντων.

Λίγο πριν τις πρόσφατες εκλογές και στα πλαίσια αυτών των πολιτικών, ήταν επικρεμάμενο το βίαιο κλείσιμο των εναπομεινάντων ψυχιατρείων. Μετά τις εκλογές, η ίδια κατάσταση διάλυσης της Ψυχικής Υγείας παραμένει, διαρκώς επιδεινούμενη λόγω των επιπτώσεων των ήδη ειλημμένων μέτρων, την ίδια στιγμή που η νέα ηγεσία του Υπουργείου Υγείας δεν έχει κάνει, στο διάστημα που υπάρχει, την παραμικρή ανακοίνωση, δήλωση, νύξη για θέματα που αφορούν στην Ψυχική Υγεία. Με μόνη εξαίρεση την δήλωση μετά το τραγικό συμβάν της 17ης Μαίου στο ΨΝΑ, με μιαν ανακοίνωση διεκπεραιωτικού κλεισίματος του όλου ζητήματος.

Είμαστε αντίθετοι στην όποια διαπραγμάτευση με την ΕΕ για απλώς αναβολή της εφαρμογής του συμφώνου «Αντόρ-Λυκουρέτζου», βάσει του οποίου προωθείτο το βίαιο κλείσιμο των ψυχιατρείων και μια σειρά από άλλα μέτρα, κυρίως λογιστικού χαρακτήρα και όχι στη βάση των αναγκών των ανθρώπων με ψυχιατρική εμπειρία. Υποστηρίζουμε την οριστική αποδέσμευση και ακύρωση του συμφώνου αυτού και του όποιου τέτοιας φύσης συμφώνου και διεκδικούμε μια σειρά από αιτήματα τα οποία συνδέουν τα μέτρα που πρέπει άμεσα να ληφθούν για την αντιμετώπιση της διαλυτικής κρίσης στην Ψυχική Υγεία, με τον ταυτόχρονο μετασχηματισμό του κυρίαρχου νοσοκομειοκεντρικού και κατασταλτικού συστήματος προς ένα κοινοτικά βασισμένο και ολοκληρωμένο σύστημα Ψυχικής Υγείας.

Ένα κλικ εδώ για να διαβάσεις τα αιτήματα αναλυτικά!

Πηγή: Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση

May 262015
 

Cover Raising Parents Raising Kids

 

Το βιβλιο της Dawn Menken Raising Parents Raising Kids επιλέχτηκε ανάμεσα στα υποψήφια βιβλία για το βραβείο της χρονιάς στην κατηγορία “Parenting and Family” των βραβείων 2014 USA Best Book Awards.

Όσοι το έχουν διαβάσει έχουν πει οτι τους είναι πραγματικά χρήσιμο τόσο για τα παιδιά τους όσο και για τον εαυτό τους!

 

May 182015
 

unnamed

Με αφορμή την διοργάνωση τού 20ου Ευρωπαϊκού Συνεδρίου Ψυχοθεραπείας της ΕΑΡ στην Αθήνα (19-21 Ιουνίου 2015,  ), η Ε.Ε.Ψ.Ε. θα πραγματοποιήσει ανοιχτή ομιλία τήν  Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015 και ώρα 7:00–9:00 μ.μ. στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αμφιθέατρο «Άλκης Αργυριάδης» με θέμα:

Η Ψυχοθεραπεία στην Ελλάδα σήμερα

Θα μιλήσουν οι:

Νιζέττα Αναγνωστοπούλου, Ψυχολόγος, Εικαστική Ψυχοθεραπεύτρια, Δ/ντρια του Κέντρου Τέχνης & Ψυχοθεραπείας (ΚΤΨ)

Χρυσούλα Γιαλυράκη, Προσωποκεντρική Ψυχοθεραπεύτρια, Ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής και Ευρωπαϊκής Εταιρίας Συμβουλευτικής

Χάρις Κατάκη, Ψυχολόγος, Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια, Συγγραφέας, Πρόεδρος του Εργαστηρίου Διερεύνησης Ανθρωπίνων Σχέσεων

Μαριλένα Κόμη, Ψυχοπαιδαγωγός, Σωματική Ψυχοθεραπεύτρια, Δ/ντρια Κέντρου Ψυχοθεραπείας & Συμβουλευτικής «Βίλχελμ Ράιχ»

Πέτρος Πολυχρόνης, Παιδοψυχίατρος, Θεραπευτής Ομάδας και Οικογένειας, Δ/ντής Αθηναϊκού Κέντρου Μελέτης του Ανθρώπου (ΑΚΜΑ)

Ιωάννης Τσέγκος, Ψυχίατρος, Ψυχαναλυτής Ομάδας, Πρόεδρος του Ανοικτού Ψυχοθεραπευτικού Κέντρου (ΑΨΚ), του Ινστιτούτου Ομαδικής Ανάλυσης Αθηνών (ΙΟΑΑ) και της Εταιρείας Ομαδικής Ανάλυσης Ελλάδος (ΕΟΑΕ)                  

Είσοδος ελεύθερη

May 172015
 
Pablo Picasso – Child playing with a toy truck

Pablo Picasso – Child playing with a toy truck

Πηγή: Ενθέματα

Τρεις ζωές χάθηκαν…

του Γιώργου Νικολαΐδη

Δεν νομίζω πως υπήρξε άνθρωπος σ’ αυτή τη χώρα που να μη συγκλονίστηκε από τον φρικτό θάνατο της μικρής Άννυς. Η υπόθεση έχει τρεις διακριτές διαστάσεις. Η πρώτη είναι η ανθρώπινη και αφορά τις ψυχολογικές διαδρομές των πρωταγωνιστών του δράματος: Είχαν ενεργή ψυχοπαθολογία και τι είδους; Πώς οδηγήθηκαν στις μοιραίες αποφάσεις; Έπαιξε ρόλο η εξάρτηση από ουσίες ή η επήρειά τους τις κρίσιμες ώρες; Ποια η ατομική τους διαδρομή, ποια η προοδευτική ψυχοκοινωνική τους έκπτωση που οδήγησε σε αυτή την κατάληξη; Ερωτήματα τα οποία μπορούν να απαντηθούν μόνον ύστερα από καιρό και -ίσως μόνο εν μέρει- από τους επαγγελματίες της ψυχικής υγείας και της δικαιοσύνης, που θα εμπλακούν. Τα υπόλοιπα, που λέγονται με ευκολία από γνωστούς τηλεψυχίατρους, τηλεψυχολόγους, πανελίστες εγκληματολόγους και νομικούς είναι εντελώς εκ του περισσού: ούτε διάγνωση ούτε πραγματογνωμοσύνη ούτε δικαστική απόφαση εκδίδεται με μια ματιά ή εξ αποστάσεως. Η κωμικοτραγική ιστορία της αυτόκλητης ψυχίατρου-μαϊμού τα λέει όλα επ’ αυτού.

Κι αυτό μας πάει στη δεύτερη διάσταση, την επικοινωνιακή, που αφορά τη διαχείριση του συμβάντος. Αυτή η διάσταση είναι πιο σημαντική όσο περισσότερο μια κοινωνία προχωράει στον δρόμο της «κοινωνίας του θεάματος». Οι δημοσιογράφοι ζητούν «να χυθεί άπλετο φώς», οι επαγγελματίες της κλειδαρότρυπας κοινοποιούν φρικιαστικές λεπτομέρειες του ειδεχθούς φονικού, οι νοσταλγοί της θανατικής ποινής βρίσκουν ξανά ευκαιρία να προπαγανδίσουν λυσσαλέα τη δολοφονία ανθρώπων από το κράτος, οι ανθρωπιστές αναμασούν κοινοτοπίες περί της κοινωνίας που διαφθείρει τους αρχικά καλούς καγαθούς ανθρώπους, οι φιλάνθρωποι σπεύδουν να δηλώσουν παρόντες στο εγχείρημα της προστασίας των παιδιών. Όλοι αυτοί δεν αποτελούν πλέον ένα χωριστό φαινόμενο από το αρχικό (το στυγερό έγκλημα), αλλά μάλλον την ουσία του για τον δημόσιο διάλογο. Με αφορμή μια ανθρώπινη τραγωδία, προωθεί ο καθένας την προαποφασισμένη ατζέντα του, αδιαφορώντας αν αυτό περνάει μέσα από την επίταση ενός γενικευμένου πανικού στην κοινωνία, είτε ηθικού («πού οδηγούμαστε;») είτε πραγματικού («πώς θα προστατέψουμε τα παιδιά μας;»).

Με μια πιο ψύχραιμη αντιμετώπιση όλα τα παραπάνω φαίνονται εντελώς άστοχα. Είναι άλλωστε πλέον δεδομένο (βλ. και τις περιπτώσεις του μικρού Άλεξ και του Β. Γιακουμάκη) πως η υπερβολική δημοσιότητα και η εμπλοκή άσχετων δεν βοηθούν καθόλου στη διερεύνηση τέτοιων υποθέσεων, ούτε από ψυχοκοινωνική πλευρά ούτε από ανακριτική, αλλά μάλλον τη δυσχεραίνουν. Ο δημόσιος λόγος είναι επίσης ενδεικτικός. Οι χαρακτηρισμοί «τέρας» δώσανε και πήρανε, εξυπηρετώντας βασικά τον καθησυχασμό των νοικοκυραίων πως «αυτοί» σε καμία περίπτωση δεν θα έφταναν ως εκεί. Οι ιστορίες των μεγάλων πολέμων του 20ού αιώνα, οι γενοκτονίες και πλείστα άλλα, ωστόσο, έχουν αποδείξει πως ο καθένας μας έχει μέσα του σε κάποιο βαθμό τη δυνατότητα να μεταστραφεί σε σαδιστική, καταστρεπτική μηχανή. Γι αυτό οι κοινωνίες οφείλουν να διαθέτουν νόμους, θεσμούς και ιδεολογίες συνύπαρξης, διαλόγου, ανοχής και σεβασμού της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας.

Γι’ αυτό, άλλωστε, η θανατική καταδίκη καταργήθηκε στις ευρωπαϊκές χώρες. Γιατί η δημοκρατία δεν παίρνει κάτι που δεν μπορεί να δώσει πίσω. Στις ΗΠΑ, σε αρκετές αναδρομικές έρευνες, βρέθηκε πως εκτελεσμένοι θανατοποινίτες είχαν πέσει θύματα δικαστικής πλάνης, αλλά πλέον ήταν πολύ αργά… Μερικοί μάλιστα, ιδιαίτερα έγχρωμοι, είχαν κατηγορηθεί για ιδιαζόντως ειδεχθή εγκλήματα ενάντια σε μικρά παιδιά. Η επιλεκτική στοχοποίηση ατόμων που ανήκουν σε μειονότητες και η συνειρμική επικύρωση ρατσιστικών στερεοτύπων («μόνο αυτοί οι μαύροι/μετανάστες/χρήστες/γύφτοι κ.ο.κ. τα κάνουν αυτά στα παιδιά τους») δεν απουσίασε και στην περίσταση που συζητάμε. Ο δράστης αναφερόταν ως «27χρονος Βούλγαρος» ή «27χρονος χρήστης». Βέβαια, ξεχάστηκε ότι θανάτους και κακοποιήσεις παιδιών από τους γονείς έχουμε δυστυχώς κάθε χρόνο στη χώρα μας, με δράστες όλων των φυλών και των κοινωνικοοικονομικών στρωμάτων.

Μιλώντας για τις ευθύνες μιας συντεταγμένης δημοκρατικής πολιτείας φτάνουμε στην τρίτη διάσταση, την κοινωνική. Τι θα μπορούσε να είχε κάνει μια αλληλέγγυα πολιτεία ώστε να μην είχε συμβεί ένα τέτοιο δράμα; Πώς μπορεί να προστατευτεί από παρόμοιες ενδοοικογενειακές τραγωδίες; Ετούτη η πολύ σημαντική διάσταση λίγο απασχόλησε τον δημόσιο λόγο. Παρόλο που στη χώρα μας ούτε συγκροτημένο σύστημα κοινωνικών υπηρεσιών υπάρχει ούτε εξειδικευμένες υπηρεσίες παιδικής προστασίας για όλο τον πληθυσμό.

Σε πρόσφατη έρευνά μας, στο Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού, σε μεγάλο αντιπροσωπευτικό δείγμα παιδιών 11, 13 και 16 χρόνων, ενώ τα παιδιά σε ανώνυμο ερωτηματολόγιο ανέφεραν πως είχαν μία τουλάχιστον εμπειρία έκθεσης σε σωματική βία σε ποσοστό 47% (πάνω από 5% αφορούσε πολλαπλές εμπειρίες σωματικής κακοποίησης) το σύνολο των αρμόδιων φορέων, κυβερνητικών και μη, είχαν γνώση αναφορών για μόνο 0,18% των παιδιών της ίδιας ηλικίας. Σχετικά με τις σοβαρές περιπτώσεις σεξουαλικής βίας, τα μεν παιδιά ανέφεραν τέτοιο ιστορικό σε ποσοστό 4,5%, ενώ οι φορείς γνώριζαν μόνο το 0,07%.

Φυσικά, το πρόβλημα της ενδοοικογενειακής βίας κατά των παιδιών και της γονεϊκής επάρκειας δεν επιλύεται με την απομάκρυνση του παιδιού από τους γονείς τους, με την πρώτη υπόνοια, αφού μιλάμε για πάνω από 4.000 περιστατικά κακοποίησης ή παραμέλησης παιδιών στην Ελλάδα ετησίως, ενώ η τοποθέτηση των παιδιών σε ιδρυματικά πλαίσια φιλοξενίας εγκυμονεί συχνά την περαιτέρω θυματοποίησή τους.

Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν λειτουργούν συγκροτημένα προγράμματα πρώιμου εντοπισμού των οικογενειών με παιδιά που αντιμετωπίζουν προβλήματα βίας ή παραμέλησης. Κατά τραγική σύμπτωση, την περίοδο αυτή επιχειρούμε ως Ινστιτούτο, σε συνεργασία με το Υπουργείο Υγείας, την πιλοτική εφαρμογή ενός προγράμματος πρώιμης ανίχνευσης προβληματικών σχέσεων φροντίδας βρεφών και νηπίων στο 10% των Μονάδων Πρωτοβάθμιας Περίθαλψης της χώρας, με τη φιλόδοξη ελπίδα κάτι τέτοιο να γενικευτεί.

Σε άλλες πάντως χώρες του υπαρκτού καπιταλισμού, εδώ και δεκαετίες, αναγνωρίζουν την αξία που έχει η ζωή και η ευεξία ενός παιδιού, επομένως οι οικογένειες ήδη από τη γέννηση δέχονται την επίσκεψη, συνδρομή αλλά και εποπτεία των κοινωνικών υπηρεσιών. Ιδιαίτερα σε οικογένειες που ζουν σε συνθήκες κοινωνικού αποκλεισμού ή περιθωρίου ή με επιρρέπεια σε εγκληματικότητα, σε οικογένειες με προβλήματα χρήσης ουσιών, αλκοόλ ή ενεργού ψυχοπαθολογίας, οι επισκέψεις συνεχίζονται στο σπίτι μετά την έξοδο από το μαιευτήριο, για όσο χρειαστεί προκειμένου να διασφαλιστεί πως είναι δυνατή η ανατροφή του νεογέννητου παιδιού ή αλλιώς να ληφθούν μέτρα προστασίας του. Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι με την πλαισίωση αυτή, την υποστήριξη αλλά και την εποπτεία μιας συντεταγμένης πολιτείας, και τα παιδιά προστατεύονται και αρκετοί γονείς κινητοποιούνται, οριοθετούνται και, αντί της αυτοκαταστροφικής τους διαδρομής, μπορούν να οικοδομήσουν καινούργια ζωή. Γιατί η πλειοψηφία των γονέων αυτών –ίσως και οι γονείς της άτυχης Άννυς– δεν έχουν εξαρχής την πρόθεση να οδηγηθούν σε μια τραγική έκβαση, αλλά χάνονται βήμα-βήμα σε μια διαδρομή όπου ουδείς βρίσκεται να τους κρατήσει.

Φυσικά, ατομικές διαφοροποιήσεις πάντα υπάρχουν. Kάποιοι ανταποκρίνονται περισσότερο, κάποιοι ίσως καθόλου. Ωστόσο, από τη σκοπιά μιας συντεταγμένης κοινωνίας της αλληλεγγύης το ερώτημα είναι αν είναι διαθέσιμη κάθε δυνατότητα φροντίδας (ή και επιτήρησης) που θα έκανε, έστω και κάποιους, να αλλάξουν ρότα και να σωθούν ζωές βιολογικά και ψυχικά. Γιατί, κακά τα ψέματα, στο συγκεκριμένο συμβάν χάθηκαν τρεις ζωές. Ανεξάρτητα από οποιαδήποτε νομική έκβαση ή καταλογισμό ευθυνών, ποιος φαντάζεται πως οι γονείς αυτοί μπορούν να ζήσουν μια ζωή πια;

Ετούτο καθόλου δεν σημαίνει οποιαδήποτε επιείκεια ή συμψηφισμό των ευθυνών ούτε συνιστά ελαφρυντικό: η εξίσωση των κοινωνικών ευθυνών με την ατομική ατιμωρησία αποτελεί αυθαίρετο λογικό άλμα. Ωστόσο, το κοινωνικό σύνολο απέτυχε να αποτρέψει κάποια μέλη του να ακολουθήσουν διαδρομές καταστροφής, και δικής τους και άλλων, κάποιους ίσως απέτυχε να τους προστατέψει από τον ίδιο τους τον εαυτό. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, μάλιστα, η κοινωνία πιθανότατα ούτε καν προσπάθησε να τους αποτρέψει. Ενδεχομένως δεν γνώριζε καν την ύπαρξή τους και τη δυνητική επικινδυνότητα της κατάστασής τους.

Αντί λοιπόν να ζητάμε κρεμάλες, είναι προτιμότερο να σκεφτούμε πως πρέπει και στη χώρα μας να συγκροτηθεί ένα σύστημα κοινωνικών υπηρεσιών που θα αποτρέπει περιστατικά λιγότερο ή περισσότερο τραγικά στο μέλλον. Αλλιώς, αργά ή γρήγορα θα ζούμε εθισμένοι σε αυτά.

Ο Γιώργος Νικολαΐδης είναι ψυχίατρος, διευθυντής της Διεύθυνσης Ψυχικής Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού.

May 062015
 

Είναι δύσκολο και παρακινδυνευμένο να κάνει κάποιος διαγνώσεις εκ του μακρόθεν, χωρίς να γνωρίζει την ιστορία του ανθρώπου που αναλαμβάνει να κρίνει.

Και ούτε αρκεί μια «διάγνωση», όπως ούτε και η χρήση ουσιών και η τοξικοεξάρτηση από μόνες τους, για να εξηγήσουν το όποιο τραγικό συμβάν, όπως αυτό της δολοφονίας της 4χρονης από τον πατέρα της.

Τέτοιες άγριες δολοφονίες, που δεν είναι ούτως ή άλλως συχνές, έρχονται πάντα και παντού -όταν συμβαίνουν- στο επίκεντρο της δημοσιότητας μέσα από μια υπερπροβολή του θηριώδους χαρακτήρα τους, που συσκοτίζει τους παράγοντες, υποκειμενικούς και κοινωνικούς, οι οποίοι -στην αλληλοδιαπλοκή τους- μπορούν να δώσουν μια εξήγηση για το τι και πώς έγινε.

Για τη σχέση του ζεύγους, τους κοινωνικούς όρους της ύπαρξής τους, για την ιδιαιτερότητα της προσωπικότητας και της πιθανής ψυχοπαθολογίας, καθώς και τον τρόπο επίδρασης της χρήσης ουσιών πάνω σε αυτή την προσωπικότητα και/ή ψυχοπαθολογία, για τις ανάγκες (επιβίωσης/ θεραπείας/ απεξάρτησης) που έμεναν αναπάντητες και δεν έβρισκαν απαντήσεις (από υπηρεσίες που ποτέ δεν υπήρχαν ή αν υπήρχαν, οι λίγες, είναι σε κατάρρευση) παρά μόνο στις συγκεκριμένες υπαρξιακές και κοινωνικές διαδρομές του πατέρα, του ζεύγους.

Κάθε τέτοια τραγική ιστορία, αν ψαχτεί πραγματικά και όχι μόνο στο επίπεδο των τηλεεισαγγελέων, έχει πολλά να πει γι’ αυτές τις διαδρομές της εγκατάλειψης, του αποκλεισμού, της έλλειψης κατάλληλων θεραπευτικών απαντήσεων και κοινωνικής στήριξης.

Κι αυτό, όχι για να δικαιολογήσει κανείς -κατ’ ουδένα τρόπο- την απεχθέστατη πράξη, αλλά για να την καταλάβει.

Γιατί μόνο κατανοώντας την μπορεί να γίνουν βήματα για τη δημιουργία των όρων, ώστε οι άνθρωποι να μη φτάνουν σ’ αυτό το σημείο και τα θύματα του κοινωνικού αποκλεισμού να μη σπρώχνονται στις συνθήκες, μέσα στις οποίες καταλήγουν να γίνονται θύτες.

Apr 292015
 

im

Το Τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών οργανώνει ημερίδα με θέμα:

«Οι Νέοι σε Περίοδο Μεγάλης Οικονομικής Κρίσης: Επιπτώσεις για την Προσαρμογή, Ανάπτυξη και Ψυχική Υγεία»

Θα παρουσιαστούν τα αποτελέσματα διαχρονικής έρευνας που πραγματοποιήθηκε υπό την επιστημονική ευθύνη της Καθηγήτριας Ψυχολογίας Φρόσως Μόττη-Στεφανίδη, σε περισσότερους από 2000 μαθητές Γυμνασίου σε 14 σχολεία της Αττική.

Προσκεκλημένοι ομιλητές είναι ο Καθηγητής Ψυχολογίας Jens B. Asendorpf, του Πανεπιστημίου Humboldt του Βερολίνου, και η Καθηγήτρια Ψυχολογίας Katariina Salmela-Aro, του Πανεπιστημίου του Ελσίνκι, που είναι συνεργάτες του προγράμματος. Θα υπάρχει ταυτόχρονη μετάφραση των ομιλιών από τα αγγλικά.

Θα μιλήσουν επίσης η επιστημονικώς υπεύθυνη Καθηγήτρια Φρόσω Μόττη-Στεφανίδη, ο Αναπληρωτής Καθηγητής Βασίλης Παυλόπουλος, ο Επίκουρος Καθηγητής Πέτρος Ρούσσος και συνεργάτες του προγράμματος.

Η ημερίδα θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 15 Μαΐου 2015, στο ξενοδοχείο Divani Caravel. Οι εγγραφές αρχίζουν στις 8 π.μ. και οι ομιλίες στις 9 π.μ. Θα δοθούν βεβαιώσεις παρακολούθησης.

Η ημερίδα εντάσσεται στα πλαίσια του προγράμματος «Θετική προσαρμογή μεταναστών και γηγενών εφήβων κατά τη διάρκεια οικονομικής ύφεσης: Διεργασίες ευαλωτότητας και ψυχικής ανθεκτικότητας», που εντάσσεται στο έργο Αριστεία ΙI. Το έργο υλοποιείται στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Εκπαίδευση και Διά Βίου Μάθηση» και συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο) και από εθνικούς πόρους.

Για πληροφορίες μπορείτε να απευθυνθείτε στο 210 727 7525, από Δευτέρα ως Παρασκευή 10:00-13:00.

Δείτε εδώ το πρόγραμμα της ημερίδας…

Apr 242015
 

11178249_10206663886453022_3329845914448187206_n

Η Ομάδα Δράσης κατά της Αστυνομικής Βίας/Αυθαιρεσίας & του Εκφασισμού της Καθημερινότητας, σας προσκαλεί στην εκδήλωση, που διοργανώνει:

“Ψυχική Υγεία & Στίγμα: Αλληλεγγύη & Αντίσταση, κόντρα στις Κοινωνικές Διακρίσεις & στον Αποκλεισμό”

Το Σάββατο 25 Απρίλη 2015
στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο «Εμπρός»

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Α΄ Μέρος
Συντονίστρια: Σοφία Μαργαριτίδου

ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ

6.00μμ: Δήμητρα Μακρυνιώτη – Καθηγήτρια, Κοινωνιολογίας στο ΕΚΠΑ: “Η ψυχική νόσος ως απειλή και πρακτικές νομιμοποίησης του Στιγματισμού”

6.20μμ: Θεόδωρος Μεγαλοοικονόμου – Ψυχίατρος: “Οι κοινωνικές ρίζες του στίγματος”

6.40μμ: Εύη Μυλωνάκη – Νομικός: “Το στίγμα της ακούσιας νοσηλείας”

7.00μμ: Κατερίνα Αγγελή- Πρόεδρος ΚΙΝ.Α.Ψ.Υ (Κίνηση Αδελφών Ατόμων με προβλήματα
Ψυχικής Υγείας)

7.20μμ: Μαριάννα Κεφαλληνού – Ψυχολόγος – Mέλος Συγγενών & Φίλων του Hearing Voices
Network: “Δουλεύοντας με οικογένειες και φίλους για το ξεπέρασμα του στίγματος μέσα μας και γύρω μας”

Β΄ Μέρος
Συντονίστρια: Χαρά Αλεξάκη

ΣΥΖΗΤΗΣΗ με το κοινό
7.40μμ-9.00μμ: Συζήτηση με το κοινό

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ
9.00μμ-9.20μμ (στο μπαρ του Εμπρός θα σερβίρεται δροσερό fruit pants χωρίς αλκοόλ)

Γ΄ Μέρος

ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ – Playback
9.20μμ – 11.00μμ: Ομάδα διαδραστικού-υπαρξιακού θεάτρου Playback – Εταιρεία δραματικής έκφρασης και θεραπείας “Παλμός”.

Συντελεστές παράστασης για το ρατσιστικό στίγμα στην ψυχική υγεία
Συντονιστής: Δημήτρης Μπέγιογλου
Μουσική: Χρήστος Κανάβης
Eικαστικά: Αλκηστη Μπούρα
Ηθοποιοί: Παύλος Δρακούλης, Δήμητρα Μάγιου, Μαρία Μαραγκοπούλου, Λίλα Μουτσοπούλου, Αρτεμις Χατζηαργυρίου.

(H ομάδα Playback δημιουργήθηκε από τον ψυχίατρο δραματοθεραπευτή Λάμπρο Γιώτη και δίνει λόγο σε όλους τους ανθρώπους αλλά ιδιαίτερα στις ευπαθείς μειονότητες, που θέλουν να εκφράσουν τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τις ιστορίες τους και να τις δουν παιγμένες αυτοσχεδιαστικά από τους καλλιτέχνες).

Είσοδος ελεύθερη.

Θα υπάρχει κουτί ελεύθερης συνεισφοράς για την Ομάδα διαδραστικού-υπαρξιακού θεάτρου Playback

Mar 282015
 

 

pil

Πηγή: www.lifo.gr

«Μην κατηγορείτε την κατάθλιψη για την τραγωδία της Germanwings»

Κλινική ψυχολόγος γράφει στον Guardian για το στιγματισμό εκατομμυρίων ανθρώπων από τα ΜΜΕ 

Άρθρο με τίτλο «Μην κατηγορείτε την κατάθλιψη για την τραγωδία της Germanwings», φιλοξενεί στη στήλη με τις γνώμες, η εφημερίδα Guardian, λόγω των συνεχών αναφορών στην ασθένεια από την οποία εικάζεται ότι έπασχε ο 28χρονος πιλότος που έριξε το αεροπλάνο με τους 150 επιβαίνοντες στις γαλλικές Άλπεις, σκορπώντας το θάνατο.

Η αρθρογράφος Μασούμα Ραχίμ, κλινική ψυχολόγος, σημειώνει αρχικά ότι ελλείψει οποιασδήποτε τεχνικής βλάβης η προσοχή έχει στραφεί τώρα προς τον 28χρονο Lubitz, τον κυβερνήτη που φαίνεται να έχει προκαλέσει σκόπιμα τη συντριβή . Τα δημοσιεύματα αναφέρουν ότι ο 28χρονος είχε ιστορικό κατάθλιψης, κάτι που όπως είναι αναμενόμενο, οδηγεί σε ένα στιγματισμό των ατόμων που πάσχουν από την ασθένεια.

Η κατάθλιψη είναι μια από τις πιο κοινές από ψυχικές ασθένειες, και βιώνεται από το 20% περίπου των ενηλίκων. Χαρακτηρίζεται από αισθήματα ενοχής, απελπισίας και μειωμένο ενδιαφέρον για ευχάριστες δραστηριότητες, που μπορεί να επηρεάσει οποιονδήποτε, από τους χειρώνακτες μέχρι τους επικεφαλής των εταιρειών του FTSE. Πράγματι, πολλοί επιτυχημένοι άνθρωποι έχουν βιώσει κατάθλιψη – μεταξύ των οποίων και ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, ο Κάρολος Ντίκενς και ο Ανρί Ματίς – και δεν υπάρχει σχεδόν καμία ένδειξη ότι η κατάθλιψη αποτέλεσε κίνδυνο για τους άλλους, ως αποτέλεσμα της ασθένειάς τους. Αυτό ισχύει για όλο το φάσμα των προβλημάτων ψυχικής υγείας: η επιστημονική βιβλιογραφία είναι σαφής ότι οι άνθρωποι με σχιζοφρένεια, που έχουν κατά κόρον δαιμονοποιηθεί  και διασυρθεί από τον Τύπο, είναι πολύ πιο πιθανό να θιγούν από τους άλλους ή τον εαυτό τους παρά να ασκήσουν βία.

Είναι πλέον γνωστό ότι η αεροπορική εκπαίδευση του Lubitz διεκόπη για έξι μήνες, πιθανότατα επειδή ανάρρωνε από κατάθλιψη. Αυτό δεν είναι ένα ασυνήθιστο σενάριο σε κάθε κλάδο, ούτε κάτι που θα τον έκανε κατ’ ανάγκη ακατάλληλο για να πετάξει…Το να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι ο τρόπος που λειτούργησε ήταν  η αυτόματη συνέπεια οποιουδήποτε ιστορικού ψυχικής νόσου θα ήταν ανεύθυνο και επιζήμιο….

…Η αλήθεια είναι ότι τα άτομα με κατάθλιψη είναι παντού γύρω μας – από τους  καθηγητές και τους δικηγόρους μας μέχρι τους υδραυλικοί μας και τους επαγγελματίες της υγείας… Μάλιστα οι γιατροί είναι πολύ πιο πιθανό να εμφανίσουν κατάθλιψη από ό, τι ο μέσος όρος του γενικού πληθυσμού. Έχοντας κατάθλιψη δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είστε ακατάλληλοι για εργασία, αλλά, με βάση τα πρωτοσέλιδα σε πολλές από τις εφημερίδες σήμερα θα μπορούσε να σκεφθεί κανείς ότι έτσι είναι.

Ποτέ δεν θα κατανοήσουμε πλήρως γιατί ο Lubitz οδήγησε στη συντριβή την πτήση 4U9525. Παρ ‘όλα αυτά, η υπόθεση ότι η ψυχική υγεία του ήταν ο μοναδικός λόγος που πέθαναν  149 άνθρωποι δεν πρόκειται να μειώσει το στίγμα που συνδέεται με προβλήματα ψυχικής υγείας. Ο φόβος και οι διακρίσεις συνεχίζουν να αποθαρρύνουν τους ανθρώπους από τη γνωστοποίηση των προβλημάτων τους και από το να ζητούν βοήθεια από νωρίς. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν αυτή την τραγωδία για να διερευνήσουν την επίδραση του στρες και να τονίσουν την ανάγκη για μεγαλύτερη υποστήριξη. Αντ ‘αυτού κάποιοι επέλεξαν να διασύρουν τον Lubitz και, μαζί με αυτόν, τα εκατομμύρια που πάσχουν από την ίδια ασθένεια. Αυτή είναι η εύκολη επιλογή που στιγματίζει κι άλλο μια ομάδα πάνω στην οποία η κοινωνία έχει κάνει θαυμάσια τη δουλειά της δαιμονοποίησης.

Πηγή: theguardian

Mar 102015
 

afisa

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Εκδήλωση για την κατασκευή της επικινδυνότητας το Σάββατο

«Η κοινωνική κατασκευή της επικινδυνότητας και οι δομές “υψίστης ασφαλείας”» είναι το θέμα της επίκαιρης συζήτησης που διοργανώνει το Σάββατο η Πρωτοβουλία για ένα πολύμορφο κίνημα στην ψυχική υγεία με τη συμμετοχή ειδικών αλλά και “πρωταγωνιστών” κρατουμένων και ασθενών. Η εκδήλωση θα γίνει στο κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών (Προπύλαια, αίθουσα Δρακόπουλου) από τις 9 το πρωί.

«Όλο και πιο συχνά σε πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες, στα κεντρικά δελτία των ειδήσεων, στον πολιτικό και δικαστικό λόγο αρθρώνεται η λέξη ‘επικινδυνότητα’ και τα παράγωγα της. Την τελευταία διετία έχει επανέλθει πιο ηχηρά από ποτέ ένας λόγος που φαίνεται να στοχοποιεί ως εν δυνάμει επικίνδυνες διάφορες κοινωνικές ομάδες με το πρόσχημα ότι αποτελούν ‘δημόσιο κίνδυνο’».

«Ειδικότερα στο χώρο της ψυχικής υγείας έχει αναζωπυρωθεί μια συζήτηση που στοχεύει στο να επαναφέρει το ζήτημα του επικίνδυνου ‘ψυχασθενή’ ταυτοποιώντας ανθρώπους που φέρουν συγκεκριμένες διαγνώσεις ως ‘εν δυνάμει επικίνδυνους’. Με φόντο την κατάρρευση κάθε ίχνους κοινωνικής πρόνοιας και φροντίδας, παράλληλα με μια διαρκώς επιδεινούμενη εξαθλίωση των ζωών μας και απαξίωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας οικοδομείται ένα κράτος ασφάλειας. Όμως είναι πλέον γνωστό ότι στο νεοφιλελευθερισμό η ασφάλεια εξαγοράζεται με τη στέρηση της ελευθερίας μας και το προσφερόμενο από τους κρατικούς θεσμούς αίσθημα ασφάλειας εξαργυρώνεται με περιορισμό, εγκλεισμό και κοινωνικό αποκλεισμό” αναφέρει στην πρόσκλησή της η Πρωτοβουλία που θέτει μια προοπτική συνάντησης των κοινωνικών κινημάτων ορίζοντας ως κοινό τόπο την ψυχική υγεία».

Σύμφωνα με το πρόγραμμα οι ενότητες που θα συζητηθούν είναι:

  • Η Επικινδυνότητα και το Δικαστικό Ψυχιατρείο” με ομιλητές τους Αφροδίτη Κουκουτσάκη, Θόδωρο Μεγαλοοικονόμου, Γιάννη Αλεξάκη.
  • Η διαρκής παραβίαση των δικαιωμάτων των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία, των τοξικοεξαρτημένων, των οροθετικών (αναγκαστική νοσηλεία κλπ) στην οποία θα μιλήσουν οι Γ. Κοκκινάκος, Βάσω, Λεμονιά, Ντία Κ, Μανώλης Κριτσωτάκης, Δέσποινα Δημητριάδου, Νίνα Κατσαρού, Χριστόφορος Παπαδάκης, Δάφνη, Γιώργος, Στάθης, Διονυσία.
  • Το «κράτος ασφάλειας», μέσα από τα κέντρα κράτησης και τις φυλακές τύπου Γ. με τοποθετήσεις από τους Γιώτα Μασουρίδου, Βίκυ Μαγκλάρα, Aboul Hossein, Sakibul Islam Riaz, Amar Sadik.

Δίνοντας ψήγματα του προβληματισμού της καθώς εντείνονται οι συζητήσεις για την ίδρυση ενός ειδικού ψυχιατρείου (δικαστικού ψυχιατρείου) ή σε άλλες περιπτώσεις η θέσπιση της υποχρεωτικής κατ’ οίκον νοσηλείας για ‘ασθενείς’ για τους  οποίους η ‘επικινδυνότητα’ τους  αξιολογείται αυξημένη η Πρωτοβουλία αναφέρει:

«Πέρα από το γεγονός ότι πολλοί και πολλές από εμάς έχουμε άμεσα ή έμμεσα εμπλακεί με σχετικούς θεσμούς, πιστεύουμε ότι η υγεία και ειδικότερα η ψυχική μας υγεία δεν αφορά, ή τουλάχιστον δεν αφορά μόνο, τις γνώσεις κάποιου εξειδικευμένου επαγγελματία αλλά αποτελεί ένα μείζον κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα. (…). Όμως, καθώς σήμερα τα όρια ανάμεσα στον κοινωνικό αποκλεισμό και τον εγκλεισμό είναι πολύ λεπτά, όσο περισσότερο βαθαίνει ο αποκλεισμός, τόσο περισσότερο τα αποκλεισμένα άτομα κινδυνεύουν να καταλήγουν πιο συχνά (ή εκ νέου) στον εγκλεισμό».

Και εξηγεί τους λόγους αυτής της συζήτησης: «Σήμερα, που πολλοί πανηγυρίζουν για το κλείσιμο των ψυχιατρείων, η αναζήτηση των σχεσιακών εκείνων διεργασιών που ενδέχεται να παράγουν έναν κίνδυνο τείνουν να αποσιωπούνται ενώ τα όρια του ψυχιατρικού ασύλου επεκτείνονται επικίνδυνα μέσα στην κοινότητα και γίνονται λιγότερο ευδιάκριτα. Γιατί σε αυτό ακριβώς το θόλωμα των ορίων ίσως να κρύβεται ένας από τους πολλούς κινδύνους της κυρίαρχης αφήγησης για την υγεία μας και την ασφάλειά μας. Προφανώς οι κίνδυνοι είναι πολλοί περισσότεροι, όπως και οι φόβοι που μας προκαλούν.  Οι οροθετικές γυναίκες τον Απρίλιο του 2012 παραμονές των εκλογών το ζήσανε και το ζούνε καθημερινά, το ίδιο και οι πρόσφυγες στα κέντρα κράτησης. Στην ίδια λογική ευθυγραμμίζεται, κατά την άποψή μας, και η θέσπιση φυλακών τύπου γ, για τους κρατούμενους ‘ειδικής κατηγορίας και εξέχουσας επικινδυνότητας’, όπου οι κρατούμενοι θα βιώνουν μια φυλακή μέσα στη φυλακή. Με αυτά κατά νου διοργανώνουμε δημόσια εκδήλωση με θέμα την ‘επικινδυνότητα’. Σας καλούμε να συμμετάσχετε στη συζήτηση είτε προσωπικά είτε συλλογικά, να συνεισφέρετε ιδέες και προτάσεις σε μια ζωντανή συζήτηση για μια κοινωνία χωρίς περιφράξεις και κοινωνικούς αποκλεισμούς».

 

Mar 012015
 

lake

Πηγή: Ενθέματα

Οι πέτρες του βυθού – ή, ένα ακόμα σχόλιο για το bullying

του Δημήτρη Παπανικολάου

Το αγόρι που εξαφανίστηκε

αποξήρανε τις λίμνες

και φάνηκαν οι αρχαίες πέτρες στο νερό

ενός λιθοβολισμού που αιώνες τώρα συνεχίζεται

Τέλλος Φίλης,  «Το αγόρι που εξαφανίστηκε»

Μετά τα κοινωνικά δίκτυα και την τηλεόραση, την εβδομάδα που πέρασε ασχολήθηκαν επιτέλους πιο συντονισμένα με το ζήτημα της εξαφάνισης του εικοσάχρονου Βαγγέλη Γιακουμάκη στα Γιάννενα, και η τοπική αστυνομία και η θεσμική ηγεσία της Σχολής του. Χαρακτηριστικό και των δύο επίσημων φορέων, είναι η διάθεσή τους να υποβαθμίσουν αυτό που φαίνεται να απασχολεί όλους τους υπόλοιπους: την πιθανότητα, δηλαδή, η εξαφάνιση του εικοσάχρονου να συνδέεται με το διαρκές, γνωστό σε όλους bullying, που ο συγκεκριμένος φοιτητής δεχόταν στο άμεσο περιβάλλον των σπουδών του, και που στο παρελθόν φαίνεται να είχε ομολογήσει και ως ένα βαθμό καταγγείλει. Οι ημιεπίσημες διαρροές από την αστυνομία προς τον τοπικό τύπο μάλιστα, αφού απέρριψαν τις κατηγορίες για την επίμονη λεκτική και σωματική βία θύμα της οποίας φαίνεται να έπεφτε για καιρό ο εικοσάχρονος ως «απλά πειράγματα» ή «υπερβολές»,  έδειξαν από την άλλη μια ιδιαίτερη επιμονή στην περιγραφή της λίμνης των Ιωαννίνων: τα πτώματα όσων πνίγονται εκεί, εξηγούσαν οι αστυνομικές πηγές σε τοπικό έντυπό, κάνουν ένα-δυο μήνες να βρεθούν· κάποτε και περισσότερο.

Όποιος έχει ασχοληθεί έστω και λίγο με το ζήτημα του bullying, εδώ δεν μπορεί παρά να δει την γκροτέσκα επανάληψη ενός έργου που παίζεται πάντα: Όταν μια ιστορία μακροχρόνιας λεκτικοκοινωνικοσωματικής βίας βγει ξαφνικά στην επιφάνεια των ήρεμων νερών μιας τοπικής κοινωνίας, το πρώτο αντανακλαστικό των φορέων που καλούνται να την αντιμετωπίσουν είναι να την ξανασπρώξουν γρήγορα προς τον βυθό. Κι αυτό συμβαίνει διότι, δυστυχώς, οι φορείς που καλούνται να διερευνήσουν κάθε τέτοια περίπτωση και να μιλήσουν/δράσουν επισήμως γι αυτήν (η αστυνομία, το σχολείο, οι φορείς που ελέγχουν τον χώρο όπου συμβαίνει), είναι εκείνοι που εξορισμού αδυνατούν να την κατανοήσουν. Κυρίως διότι στην εμπειρία και τη δυναμική του bullying βασίζεται και η δική τους συγκρότηση. Όταν θέλετε να μιλήσετε για το bullying, ξεκινήστε καλύτερα, από αυτή την αδυναμία. Από το πόσο δύσκολο είναι να το προβλέψει και να το διερευνήσει ένας διευθυντής αστυνομίας· ένας διοικητής στρατοπέδου· ένας σχολάρχης· ένας διοικητής «κέντρου κράτησης μεταναστών». Όχι, το πιο συχνό, γιατί είναι ανήθικοι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, αλλά διότι ρόλος τους είναι να προΐστανται φορέων διαχείρισης ακριβώς εκείνης της κουλτούρας που καθιστά κάποιες μορφές βίας και κυριαρχίας μη ορατές. Και σε δεύτερο χρόνο σκεφτείτε πόσο συνδέεται όλο αυτό με τη δική μου αδυναμία, τόσες γραμμές τώρα, να βρω μια ελληνική λέξη αντί να γράφω συνέχεια bullying και bullying· όχι γιατί δεν θέλω, αλλά γιατί η κουλτούρα που εκφράζεται με τη γλώσσα μου είναι μερικά πράγματα που δεν θέλει να τα συζητήσει σε βάθος, και προτιμά, κάθε φορά που ξεπηδάνε, να τα σπρώχνει ξανά κάτω από το χαλί.

Όσο κι αν τα αποτελέσματά του είναι ψυχολογικά και στη σφαίρα της ψυχολογίας μπορούν να αναζητηθούν και κάποιες από τις αιτίες του, εντούτοις η συγκρότηση, η μακροημέρευση, και η αναπαραγωγή του bullying είναι ζήτημα κοινωνικό. Πιάνει όλους μας, πιάνει την κουλτούρα μας, πιάνει βαθειά τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε έννοιες όπως ταυτότητα, δημόσια σφαίρα, συλλογικότητα, καταστατική διαφορά και συγκροτησιακή ετερότητα. Η δε αντιμετώπισή του, σε όλα τα επίπεδα, από το προσωπικό μέχρι το συλλογικό και το θεσμικό, είναι ζήτημα εντελώς πολιτικό. Ονομάζουμε bullying την επίμονη, επαναλαμβανόμενη, άσκηση βίας, λεκτικής ή/και σωματικής, η οποία βασίζεται συνήθως στη διαφορά. Προσέξτε αυτή την κομβικής σημασίας διαπλοκή «βία λεκτική ή/και σωματική», που τόσο πολύ αργούν να καταλάβουν οι θεσμοί (του νομοθέτη συμπεριλαμβανόμενου). Προσέξτε κι αυτό το εκτατικό «κάθε διαφορά»: κοινωνική, σωματική, εθνοτική, συμπεριφοράς, σεξουαλικότητας, φύλου κ.ο.κ. Προσέξτε, τέλος, πόσο το bullying συνδέει το ατομικό με το συλλογικό, και το δημόσιο με το ιδιωτικό. Κάπου εδώ και το πιο κρυφό του στοιχείο: μπορεί να φαίνεται στην επιφάνεια ότι το bullying είναι στρατηγική περιθωριοποίησης της διαφοράς. Κι όμως, τελικά, δεν είναι τόσο παιχνίδι αποκλεισμού (άλλωστε τα θύματα του στόχος είναι να παραμένουν όσο το δυνατόν μέσα στο πλαίσιο που τους εξασκεί βία). Είναι, κατά βάση, παιχνίδι κυριαρχίας, και μάλιστα παραδειγματικό. Εργαλείο, αλλά και σχολείο, επιβολής. Όσοι το νοιώσανε στο πετσί τους ξέρουν καλά γιατί μιλώ, γιατί θεωρώ την ξένη λέξη σημάδι έλλειψης και ανάγκη επιτακτική. Μα πιο πολύ αναγνωρίζουν την ευχή η εμπειρία του να φέρει, για όλους μας, μια συνειδητοποίηση όλο και πιο πολιτική.

Ο Δημήτρης Παπανικολάου διδάσκει νεοελληνική φιλολογία, θεωρία της λογοτεχνίας και σπουδές φύλου στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Feb 192015
 

group 2

Η συνεργασία μας με το ΚΕΘΕΑ ξεκίνησε τη δεκαετία του ’90 και συνεχίζει έκτοτε… Αυτήν τη φορά με την ‘Αυθεντική Αντίδραση’. Την Πέμπτη 25/2 η Αυθεντική Αντίδραση πηγαίνει στη Διάβαση για τα μέλη και το προσωπικό. Περιμένουμε με ενδιαφέρον τη συνάντηση μας!

prw-drasi-kethea