May 102019
 

Πηγή: hearingvoices.gr

Ημερίδα του Δικτύου Ακούγοντας Φωνές

11 Μαΐου 2019

στη Σχολή Καλών Τεχνών,  Αμφιθέατρο Giorgio de Chirico, Πειραιώς 256

Ψίθυροι στις φυλλωσιές: Μηνύματα με νόημα προς την ανάρρωση και την χειραφέτηση

Είσοδος ελεύθερη με προαιρετική οικονομική ενίσχυση

Αγαπητοί φίλοι και φίλες του Ελληνικού Δικτύου “Ακούγοντας Φωνές”

Δέκα χρόνια μετά την πρώτη συνάντηση της ομάδας αυτοβοήθειας Αθήνας και έντεκα χρόνια μετά το πρώτο δημόσιο άνοιγμα του Δικτύου στην Ελλάδα νιώθουμε την επιθυμία να γίνουμε σίγα σιγά περισσότερο ορατοί και ορατές. Επιθυμούμε να προσφέρουμε ένα χώρο μοιράσματος προσωπικών και συλλογικών εμπειριών καθώς και προβληματισμών στη διαδρομή των ανθρώπων προς την χειραφέτηση και την ανάρρωση.

Θυμίζουμε πως για το Δίκτυο η ανάρρωση δεν νοηματοδοτείται ως εξοστρακισμός των φωνών ή/και των παρανοϊκών ιδεών, μια στάση χαρακτηριστική της κυρίαρχης ψυχιατρικής, αλλά ως κατανόησηαποδοχή και αφομοίωση του συναισθηματικού τους νοήματος. Επιπλέον η χειραφέτηση αποκτά νόημα ως ανάκτηση της δύναμης, της θετικής διάθεσης και της αυτονομίας του ατόμου, ως απελευθέρωση από την καταπίεση που του ασκείται.

Αυτή η διαδρομή δεν είναι ούτε γραμμική ούτε και έχει ένα προκαθορισμένο τέλος. Αντίθετα συνιστά μια συνεχή διεργασία με καθημερινές μάχες και διαπραγματεύσεις τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Είναι μια διαδρομή που για κάθε άνθρωπο έχει διαφορετικές προεκτάσεις υπαρξιακές, κοινωνικές, πολιτικές, πνευματικές, καλλιτεχνικές και άλλες. Πρόκειται δε για μια διαδρομή που δεν σηματοδοτεί πάντα διαδρομή ενός «ασθενούς».

Κάθε βήμα σε αυτή τη διαδρομή είναι σημαντικό: η στιγμή που βρήκα ένα φίλο, η πρώτη μου επαφή με μια ομάδα αυτοβοήθειας, η μέρα που ένας άνθρωπος με άκουσε πραγματικά, μια μικρή α-συνέχεια στη ρουτίνα της κατασκευαζόμενης χρονιότητας, μια μικρή επιτυχία με τη μείωση της φαρμακευτικής αγωγής αλλά και το γεγονός πως έπειτα από χρόνια φαρμακοθεραπείας είναι κανείς ακόμα ζωντανός και δημιουργικός.

Διοργανώνουμε λοιπόν μια ημερίδα, μια συλλογική γιορτή όπου τίποτα δεν είναι για πέταμα. Κάθε μικρή ιστορία, κάθε μικρό λιθαράκι είναι χρήσιμο και δεν αφορά μόνο ανθρώπους με ψυχιατρική εμπειρία: άμεσα ενδιαφερόμενοι, συγγενείς και φίλοι, επαγγελματίες του χώρου της ψυχικής υγείας  όλοι μας έχουμε κάτι να δώσουμε και να πάρουμε στη διαδρομή μας προς μια πιο χειραφετητική συνθήκη.

Το κάλεσμα που έγινε ήταν προς  όλους και όλες να μοιραστούν κάτι από τις δικές τους διαδρομές ανάρρωσης και χειραφέτησης σε έναν ανοιχτό, δημιουργικό χώρο ελεύθερης έκφρασης και συνδιαλλαγής, όπου ηχογραφήσεις, εικαστικά μέσα, βίντεο, ποιήματα, δρώμενα, κόμικ, αφηγήσεις και ό,τι άλλο είναι καλοδεχούμενα.

Τέλος να θυμίσουμε πως τούτη η γιορτή είναι αφιερωμένη στην αγαπημένη μας Ιουλία που έφυγε από τη ζωή τον προηγούμενο χρόνο. Σας καλωσορίζουμε λοιπόν με ένα δικό της ποίημα:

Οι φωνές: μια Οδύσσεια που συνεχίζεται
Πληγή μουδιασμένη από δέος και φόβο.
Το καράβι στους Φαίακες ξαναγύρισε
που κρύβουν της καρδιάς μου το δρόμο. (1987)

Με εκτίμηση,

“Δίκτυο Ακούγοντας Φωνές”

Πρόγραμμα

10:00: Προσέλευση

10:30: Αφιέρωμα στην Ιουλία Απέργη

11:00 – 12:30: Προσωπικές και συλλογικές ιστορίες χειραφέτησης (1ο μέρος)

  • Alex Ηart: “Δες το φόβο. Λάμψε διαμέσου”.
  • Μαρίνα Λυκοβουνιώτη: “Το τρίπτυχο: μορφές εξουσίας ανθρώπινες ή και όχι”
  • Ανθούλα Μαρινάκη: “Η φωνή μέσα μου”
  • Γιώργος Κελεπούρης: Modern Day Junkie
  • Ομάδα επαγγελματιών “Ακούγοντας Φωνές”: “Τι ανάγκη έχεις εσύ; Στιγμιότυπα από μια πορεία χειραφέτησης”

12:30 – 12:45: Διάλειμμα

12:45 – 14:30: Προσωπικές και συλλογικές ιστορίες χειραφέτησης (2ο μέρος)

  • Nur Sheikh: “Ουπς! Αλλαγή του πλάνου!… ή και όχι;”
  • Ομάδα αυτοβοήθειας Αθήνας: “Χειραφέτηση: από μια αφηρημένη έννοια σε κάτι χειροπιαστό”
  • Ομάδα αυτοβοήθειας Αγρινίου
  • Γιάννης Αναστασίου: “Πέτρινοι χρόνοι”
  • Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία: “Αντίσταση στην κατασταλτική ψυχιατρική- Αγώνας διάρκειας για μια χειραφετητική ψυχική υγεία”

14:30 – 15:00: Διάλειμμα

15:00 – 17:00: Βιωματικό Εργαστήριο: “Από την προσωπική ελευθερία στην συλλογική δύναμη”

Συντονίζουν οι Λουκία Χαϊδεμενάκη και Ανθούλα Μαρινάκη

17:00 – 17:30: Διάλειμμα

17:30 – 19:30: Θέατρο του Καταπιεσμένου: “Με γεια τη δουλειά!”

Σε όλη τη διάρκεια της ημερίδας στην είσοδο του αμφιθεάτρου θα λειτουργεί εικαστική έκθεση με έργα από ανθρώπους που ενδιαφερθήκαν να εκπροσωπηθούν με άλλα μέσα πλην της προσωπικής αφήγησης (ζωγραφική, βίντεο, ήχος κ.α.)

Και ένα σύντομο ενημερωτικό μήνυμα

Το Δίκτυο των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές έχει ανοίξει τους τελευταίους μήνες μια συζήτηση στους κόλπους του προκειμένου να αναζητήσει διεξόδους για ένα επιπλέον άνοιγμα στην κοινότητα.  Στεγαζόμαστε μέχρι τώρα, όπως οι περισσότεροι γνωρίζετε, σε έναν υπόγειο χώρο στην Τροίας 44, στην πλατεία Βικτωρίας, ο οποίος μας έχει παραχωρηθεί. Πλην όμως, ο συγκεκριμένος χώρος έχει σοβαρά προβλήματα υγρασίας, έλλειψης φωτός και ήλιου κ.α.

Δεδομένου ότι η απήχηση του Δικτύου καθώς και οι δράσεις μας επεκτείνονται, φιλοδοξούμε να βρούμε έναν νέο χώρο στην Αθήνα που θα μπορέσει να στεγάσει τις δραστηριότητές μας, μερικές από τις οποίες είναι ο συντονισμός ομάδων αυτοβοήθειας, η διοργάνωση σεμιναρίων και συζητήσεων. Για το σκοπό αυτό είμαστε σε επικοινωνία και με άλλες ομάδες και συλλογικότητες για πιθανή συστέγαση.

 Τα οικονομικά του Δικτύου είναι εξαιρετικά περιορισμένα, για τούτο και ζητείται η ελεύθερη οικονομική συνεισφορά από όσους και όσες το επιθυμούν. Συνειδητοποιούμε πως η δύναμή μας βρίσκεται στο μήνυμα που εκπέμπουμε και στο διαρκώς επεκτεινόμενο δίκτυο ανθρώπων που στηρίζουν τις προσπάθειές μας.

Σας ευχαριστούμε πολύ όλους και όλες εκ των προτέρων.

 Posted by at 07:23  ψυχική υγεία  Comments Off on Ψίθυροι στις φυλλωσιές: Μηνύματα με νόημα προς την ανάρρωση και την χειραφέτηση
Dec 092018
 

Σταματήστε την εφαρμογή της υποχρεωτικής (ψυχιατρικής) θεραπείας στην κοινότητα. Καμπάνια για τη συλλογή υπογραφών.

Όλες/οι εμείς που υπογράφουμε το παρακάτω κείμενο δηλώνουμε απερίφραστα την αντίθεσή μας στην εφαρμογή του μέτρου σχετικά με την “Υποχρεωτική θεραπεία στην κοινότητα”. Γνωρίζουμε ότι η υποχρεωτική θεραπεία μετά από ψυχιατρική γνωμάτευση και με εισαγγελική εντολή, στην πραγματικότητα σημαίνει αυστηρή συμμόρφωση στη φαρμακευτική αγωγή ή ακούσια εισαγωγή (για τους/τις «ανυπάκουους/ες») σε ψυχιατρική κλινική.

Θέλουμενα τονίσουμε ότι μια τέτοια πρακτική στην ουσία:

Αναιρεί τη λογική της θεραπείας και φροντίδας στην κοινότητα καθώς η υποχρεωτικότητα καθιστά αδύνατητην εδραίωση μιας ουσιαστικής θεραπευτικής σχέσης που βασίζεται στην επικοινωνία και την αμοιβαιότητα και μετατρέπει τη θεραπεία σε συνεχή εξαναγκασμό και υποταγή.

Εντείνει τον κοινωνικό έλεγχο και μετατρέπει τον χρήστη ψυχιατρικών υπηρεσιών σε άβουλο ον που στερείται του δικαιώματος να λαμβάνει αποφάσεις για τη θεραπεία και τη ζωή του – ο ρόλος του/της ψυχίατρου γίνεται κυρίαρχος και αδιαμφισβήτητος. Αποδεικνύει ότι η επιλογή δεν είναι η θεραπεία αλλά η συμμόρφωση και οι γνωστές ιδρυματικές λογικές, καθώς δεν επιλέγει τη θεραπευτικήσυμμαχία, αλλά ένα καθεστώς απειλών γιαακούσιες εισαγωγές σε ψυχιατρικές κλινικές και καταστολής για όποια/ον «δε συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις»

Παρόλο που στοιχεία καταδεικνύουν ότι ηυποχρεωτική θεραπεία στην κοινότητα, κατόπιν εισαγγελικής εντολής, είναι αναποτελεσματική, οι υπεύθυνοι και εισηγητές του εν λόγω νομοσχεδίου το παρουσιάζουν ως τομή θέλοντας να αγνοήσουν την διεθνή εμπειρία. Παράλληλα, η περίφημη ψυχιατρική μεταρρύθμισηπαραμένει στα χαρτιά, ενώ η τομεοποίηση, στον τελευταίο νόμο, δημιουργεί τομείς έως και των 500.000 ατόμων με ελάχιστο προσωπικό στερώντας έτσι την οποιαδήποτε πιθανότητα για ουσιαστική φροντίδα στην κοινότητα.

Εμείς που προσυπογράφουμε αυτό το κείμενο ζητάμε να μην κατατεθεί και να αποσυρθεί το νομοσχέδιο για την «Υποχρεωτική θεραπεία στην κοινότητα».

Θεωρούμε ότι η πραγματική λύση απέναντι στον τεράστιο αριθμό ακούσιων νοσηλειών είναι η προώθηση και η ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου, κοινοτικά βασισμένου, συστήματος ψυχικής υγείας, με την απαραίτητη χρηματοδότηση, την κατάλληλη στελέχωση (σε αριθμό και σε εκπαίδευση προσωπικού), και μια διαφορετική ψυχιατρική ˝πρακτική και κουλτούρα˝, ριζικά εναλλακτική στον ιδρυματισμό, εντός και εκτός των μονάδων ψυχικής υγείας.

Μπορείς να προσθέσεις την υπογραφή σου στο κείμενο εδώ.

Nov 262018
 

Πηγή: ΕφΣυν

Αγχη και προκαταλήψεις για την ταυτότητα φύλου

Τι πρέπει να γνωρίζουν για την ταυτότητα φύλου και τον σεξουαλικό προσανατολισμό οι γονείς; Πώς πρέπει να φερθούν;

Είναι καλές για τους ανήλικους η νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου και η κοινωνική μετάβαση φύλου;

Τι σημαίνουν οι αντιδράσεις ορισμένων ειδικών; Εχει γίνει αρκετή έρευνα για αυτά τα θέματα;

Και τι δείχνει αυτό το ερώτημα για τα άγχη μας γύρω από τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου;

Η δρ Αυγή Σακετοπούλου, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και κλινική ψυχολόγος με μεγάλη εμπειρία σε θέματα ταυτότητας φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού, βρίσκεται στην Ελλάδα, όπου συμμετέχει αυτές τις μέρες στο 12ο Συνέδριο της Ελληνικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας με θέμα «Φύλο, γένος, αμφιφυλίες» (23-25 Νοεμβρίου, Αμφιθέατρο Μουσείου Μπενάκη), ενώ συμμετείχε ως κεντρική ομιλήτρια στη διημερίδα που οργάνωσε ο επιστημονικός φορέας Orlando LGBT+ Ψυχική Υγεία Χωρίς Στίγμα την Τετάρτη και την Πέμπτη στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος.

Μιλά στην «Εφ.Συν.» για τις τελευταίες επιστημονικές εξελίξεις σε θέματα ταυτότητας φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού και δίνει απαντήσεις σε ζητήματα που συζητήθηκαν όσο λίγα στον δημόσιο λόγο στην Ελλάδα, διαλύοντας μύθους που προβάλλονται ακόμα και από ειδικούς.

Ορισμένοι ειδικοί και ενώσεις επαγγελματιών ψυχικής υγείας στην Ελλάδα έχουν ταχθεί εναντίον της νομικής αναγνώρισης της ταυτότητας φύλου για ανήλικους, ισχυριζόμενοι ότι αντιστρατεύεται αυτό που είναι το καλύτερο για τους ανήλικους. Τι δείχνει η δική σας εμπειρία;

Η δική μου εμπειρία δείχνει σταθερά ότι το αντίθετο είναι αλήθεια. Εχω εργαστεί με παιδιά που έχουν εναλλακτική ταυτότητα φύλου για 15 χρόνια και έχω εργαστεί εκτενώς με τις οικογένειές τους. Εχω εποπτεύσει τη δουλειά συναδέλφων που ασχολούνται με αυτόν τον πληθυσμό. Εχω συνεργαστεί με σχολεία. Εχω μιλήσει γι’ αυτά τα θέματα με νομικούς. Η εκτενής εποπτεία ήταν μέρος της εκπαίδευσής μου. Παρακολουθώ τακτικά συνέδρια στα οποία παρουσιάζονται κλινικές εργασίες και ευρήματα. Συζητώ διαρκώς με οργανώσεις επαγγελματιών που εργάζονται με αυτά τα παιδιά.

Αυτή η εμπειρία μού δείχνει ότι η κοινωνική μετάβαση δεν αντιστρατεύεται αυτό που είναι το καλύτερο για το παιδί. Οι δυσκολίες δεν προέρχονται από την ίδια τη μετάβαση, αλλά από άλλους παράγοντες που συνδέονται με αυτήν. Αν δεν είναι υποστηρικτικοί οι γονείς, για παράδειγμα. Αν υπάρχει σύγκρουση μεταξύ των γονιών γι’ αυτό το θέμα και το παιδί εισπράττει τη διαφωνία. Αν προβάλλεται αντίσταση στη μετάβαση από άλλα περιβάλλοντα, όπως το σχολείο.

Αν η ευρύτερη οικογένεια επιχειρεί να προξενήσει ντροπή στο παιδί και άλλα. Το να ισχυριστούμε ότι δεν πρέπει να κάνει τη μετάβαση ένα παιδί εξαιτίας των προβλημάτων που θα δημιουργήσει στους γονείς του, στο περιβάλλον του ή στους συνομηλίκους του, ισοδυναμεί με το να ζητάμε από το παιδί να σηκώσει το βάρος του δικού μας άγχους για την ποικιλομορφία φύλου, κάτι που έχει διαπιστωμένες επιπτώσεις στην ψυχική του υγεία.

Δεν είναι φυσικά μια διαδικασία απλή για τον γονιό. Είναι φυσικό να ανησυχεί κανείς, να αγχώνεται, μερικές φορές ακόμη και να απογοητεύεται που το παιδί του χαράσσει έναν δρόμο που δεν είχε προβλέψει ο ίδιος, που δεν θα τον ήθελε για το παιδί του και που δεν συμφωνεί μ’ αυτόν. Σ’ αυτή την περίπτωση, όπως και σε πολλές άλλες, είναι εξαιρετικά δύσκολο να είναι κανείς γονιός. Αλλά δεν είναι δουλειά του παιδιού να διαχειριστεί αυτά τα άγχη, τους φόβους και τις απογοητεύσεις. Αυτή είναι η δουλειά του γονιού.

Αναπόφευκτα, εναποτίθεται στους γονείς ένα μεγάλο βάρος. Θα πρέπει να κάνουν πολλή δουλειά με τον εαυτό τους και επίσης να υποστηρίξουν το παιδί τους στους άλλους, ακόμη και αν είναι οι ίδιοι αγχωμένοι και αβέβαιοι.

Τι εναλλακτική υπάρχει; Να καταπιέσει τον εαυτό του το παιδί και να ενσωματώσει το μήνυμα της οικογένειάς του ότι η ίδια του η ύπαρξη είναι ανεπιθύμητη – κάτι τρομερό για την ψυχική εξέλιξη του παιδιού.

Με την υποστήριξη της οικογένειας σε συνδυασμό με μια καλή και έμπειρη ομάδα ψυχικής υγείας νομίζω ότι τα πλεονεκτήματα της κοινωνικής μετάβασης υπερτερούν κατά πολύ από τα μειονεκτήματα. Δεν σημαίνει ότι δεν έχει κόστος η διαδικασία. Σημαίνει μόνο ότι μπορεί να είναι προτιμότερο αυτό το κόστος από άλλες επιλογές. Η ιατρική μετάβαση είναι φυσικά διαφορετικό ζήτημα, αρκετά περίπλοκο.

Ο ρόλος των γονιών

● Τι πρέπει να ξέρουν επομένως οι γονείς των τρανς παιδιών; Πρέπει να τα ενθαρρύνουν ή να τα αποθαρρύνουν;

Πρέπει να γνωρίζουν ότι βρίσκονται μπροστά σε μια μακρόχρονη διαδικασία. Τα παιδιά περνούν στάδια κατά τα οποία πειραματίζονται και παγιώνουν το φύλο τους. Οταν το βλέπουμε σε παιδιά με κανονιστικό φύλο, συμμορφωνόμαστε γρήγορα και αφήνουμε τα πράγματα να εξελιχθούν, όπως για παράδειγμα όταν ένα αγόρι παίζει με τα «σωστά» παιχνίδια. Οταν το βλέπουμε σε ένα παιδί με μη κανονιστικό φύλο, υπάρχει μια πίεση να βγάλουμε συμπεράσματα: το παιδί είναι γκέι, είναι τρανς, περνά μια φάση και πρέπει να το βοηθήσουμε να βρει τον σωστό δρόμο. Θα συμβούλευα τους γονείς να μην ακολουθήσουν τέτοιες προσεγγίσεις.

Χρειάζεται υπομονή και χώρος, να αφήσουν στο παιδί περιθώριο να πειραματιστεί, να ενδιαφερθούν, χωρίς όμως να είναι παρεμβατικοί και χωρίς να προσπαθήσουν να επιβάλουν «συμπέρασμα» για το φύλο του παιδιού. Η ανάπτυξη δεν είναι κάτι στιγμιαίο, αλλά μια διαδικασία. Φυσικά, στα λόγια ακούγεται εύκολο. Στην πράξη είναι δυσκολότερο, γι’ αυτό νομίζω ότι μπορεί να είναι πολύ σημαντική η υποστήριξη του γονιού από έναν επαγγελματία.

Οι προσπάθειες να καταπιεστεί η έκφραση του φύλου, νομίζω ότι αυτό εννοείτε με τη λέξη «αποθαρρύνει», μπορεί να είναι επίπονες και τραυματικές για το παιδί και να τραυματίσουν τον δεσμό γονιού και παιδιού. Το φύλο του παιδιού πρέπει να υποστηριχτεί – εννοώ να μην τεθεί σε αμφισβήτηση. Πρέπει να αποφεύγεται ο έλεγχος της έκφρασης φύλου. Αλλά υποστήριξη δεν σημαίνει ενθάρρυνση. Ο γονιός πρέπει να βρίσκεται μισό βήμα πίσω – να είναι πάντα εκεί, αλλά να μη δείχνει τον δρόμο.

Αυτό ισχύει τόσο για τους γονείς που θέλουν να έχει το παιδί τους το κανονιστικό φύλο όσο και για τους γονείς που ενθουσιάζονται υπερβολικά, κάτι που συμβαίνει στη Νέα Υόρκη όπου εργάζομαι, προσπαθώντας να επιλύσουν το δικό τους άγχος ανακηρύσσοντας το παιδί τους τρανς, ενώ αυτό ακόμη εξερευνά το φύλο του.

Στοχοποίηση

● Η ομοφυλοφιλία έχει αφαιρεθεί καιρό τώρα από τον κατάλογο των ψυχικών διαταραχών και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προτείνει να αφαιρεθεί η δυσφορία φύλου από τη Διεθνή Στατιστική Ταξινόμηση Ασθενειών και Σχετιζόμενων Προβλημάτων Υγείας. Με δεδομένο ότι η επιστήμη της ψυχικής υγείας αντιμετώπιζε τους ΛΟΑΤΚΙ σαν κλινικές περιπτώσεις, αυτές οι εξελίξεις μοιάζουν ριζοσπαστικές. Ποια η σημασία τους για την επιστήμη και την κοινωνία;

Πράγματι, το 1973 η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία αφαίρεσε την ομοφυλοφιλία από το πιο έγκυρο διαγνωστικό εγχειρίδιο ψυχικών διαταραχών. Αυτό το σημαντικό βήμα, που σήμερα μετρά 45 χρόνια, είχε την πρόθεση να αποπαθολογικοποιήσει την ομοφυλοφιλία και αποτελούσε ριζοσπαστική εξέλιξη στα πεδία της ψυχιατρικής και της ψυχικής υγείας. Ωστόσο, αυτή η αλλαγή, όσο καινοτόμα και αν ήταν, ούτε μπορούσε ούτε κατάφερε να αποπαθολογικοποιήσει πλήρως ή να αποστιγματίσει την ομοφυλοφιλία. Τα άγχη και οι προκαταλήψεις γύρω από την ομοφυλοφιλία εξακολουθούν να είναι παρόντα στο πεδίο της ψυχικής υγείας, και μάλιστα σήμερα με υπόγειο και πλάγιο τρόπο.

Δεν ακούμε συχνά σήμερα επαγγελματίες της ψυχικής υγείας να λένε ότι η ομοφυλοφιλία είναι αρρώστια. Βλέπουμε ξεκάθαρα όμως αυτά τα άγχη και τις προκαταλήψεις στην ανησυχία που εκφράζουν γιατροί της ψυχικής υγείας σχετικά με την ευημερία των παιδιών που μεγαλώνουν σε γκέι οικογένειες ή στην ανησυχία για τη δημόσια υγεία σε σχέση με τις γκέι σεξουαλικότητες.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να θέτουμε ερωτήματα για τη σεξουαλική υγεία ή ότι δεν πρέπει να μας απασχολεί η ανάπτυξη των παιδιών. Σημαίνει όμως ότι κάποιες από τις υποθέσεις που κρύβονται πίσω από αυτές τις ερωτήσεις, για παράδειγμα η υπόθεση ότι είναι αρνητικό να μη μεγαλώνουν τα παιδιά με γονείς του αντίθετου φύλου, οφείλονται σε άγχη σχετικά με την ομόφυλη γονεϊκότητα.

Ενας πλάγιος τρόπος να στοχοποιηθεί η ομοφυλοφιλία σήμερα είναι μέσα από το κοινωνικό φύλο. Η κουίρ θεωρητικός Σένζουικ ήταν ανάμεσα στους πρώτους που επισήμαναν ότι η ταυτότητα φύλου εισήλθε στο διαγνωστικό εγχειρίδιο ψυχικών διαταραχών το 1987, δηλαδή στην πρώτη αναθεώρηση του εγχειριδίου μετά την αφαίρεση της ομοφυλοφιλίας το 1973. Δεν πρόκειται για ασύνδετες ενέργειες.

Οι «διαταραχές της ταυτότητας φύλου» στοχοποιούν άμεσα τα τρανς άτομα και εμμέσως την αρρενωπότητα στις γυναίκες και τη θηλυκότητα στους άνδρες.

Η κατηγορία του «θηλυπρεπούς άνδρα» γεννά τεράστιο άγχος στις δυτικές κουλτούρες, πράγμα που σημαίνει ότι η αρρενωπότητα καταλήγει να αστυνομεύεται πολύ στενά, ότι οι εκφράσεις της ρυθμίζονται και εποπτεύονται και ότι αυτούς που ξεπερνούν τους κανόνες της τους περιμένουν κοινωνικές κυρώσεις. Και οι αρρενωπές γυναίκες δεν βρίσκονται σε καλή θέση, φυσικά. Αλλά η θηλυπρεπής αρρενωπότητα παράγει διαφορετικές δυσκολίες στο συλλογικό επίπεδο.

Με άλλα λόγια, ενώ αποτελεί σημαντικό βήμα η αφαίρεση της δυσφορίας φύλου από τα ψυχιατρικά ταξινομητικά συστήματα, χρειάζεται να είμαστε αισιόδοξοι, αλλά και μετρημένοι στις προσδοκίες μας. Προτιμώ να το σκέφτομαι σαν ένα αποφασιστικό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά όχι από μόνο του σαν βήμα αλλαγής στο κοινωνικό επίπεδο.

Ωστόσο, αυτές οι αλλαγές είναι σημαντικές και θα έχουν άμεση επίδραση στη ζωή συγκεκριμένων ατόμων που δεν θα λειτουργούν πια μέσα στα όρια της νομικής και ψυχιατρικής παθολογίας. Μπορούν επίσης να λειτουργήσουν σαν δείκτες αλλαγής της σκέψης και της πρακτικής των επαγγελματιών ψυχικής υγείας. Αυτό θα κάνει τη ζωή των τρανς ανθρώπων πιο βιώσιμη και μπορεί με τον καιρό να μειώσει τη δυσανάλογη απειλή που δέχονται στη ζωή τους, επηρεάζοντας τη συχνότητα και τη σοβαρότητα των προβλημάτων ψυχικής υγείας από τα οποία υποφέρουν κάποια από αυτά τα άτομα.

Ακόμα όμως και όταν πραγματωθούν πλήρως αυτές οι αλλαγές στην ιατρική πρακτική και ορολογία, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για το γεγονός ότι βρισκόμαστε στην αρχή και όχι στο τέλος του δρόμου. Χρειάζεται να συμβούν πολλές άλλες αλλαγές για να φτάσουμε στο σημείο να αντιμετωπίζονται οι ποικιλίες του φύλου και της σεξουαλικότητας ως ενδείξεις μιας κανονικής ανθρώπινης ποικιλομορφίας.

Τι σημαίνει έρευνα

● Ορισμένοι επαγγελματίες, ειδικοί και θεσμοί της ψυχικής υγείας είτε δείχνουν να αγνοούν αυτές τις αλλαγές είτε τις αμφισβητούν, προβάλλοντας για παράδειγμα το επιχείρημα ότι δεν έχει γίνει αρκετή έρευνα σε βάθος χρόνου ή σε διαφορετικά πολιτιστικά περιβάλλοντα. Είναι έγκυρο επιστημονικά αυτό το επιχείρημα;

Θα ήθελα πρώτα να απαντήσω στην ερώτηση με τους όρους που τίθεται: Εχει γίνει αρκετή έρευνα; Εξαρτάται. Μερικά ζητήματα, όπως η γκέι γονεϊκότητα, έχουν πράγματι ερευνηθεί κατά κόρον, σε βαθμό που θα έλεγα ότι έχουν κριθεί. Η έρευνα δείχνει ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν σε γκέι οικογένειες καταφέρνουν παρόμοια αποτελέσματα σε μετρήσεις ψυχικής υγείας με τα παιδιά που μεγαλώνουν σε στρέιτ οικογένειες.

Η έρευνα δείχνει επίσης ότι τείνει να είναι επωφελής η μετάβαση, ιδίως όταν υποστηρίζεται από αναγνωρισμένους από την ιατρική κοινότητα γιατρούς και από ομάδες ψυχικής υγείας ευαίσθητες στις ανάγκες αυτών των ατόμων.

Το ερώτημα είναι πιο σύνθετο όταν αφορά παιδιά, επειδή οι πρώτες μακροχρόνιες μελέτες δημοσιεύονται τώρα. Οι μεθοδολογίες τους είναι σύνθετες και απαιτούν ένα επίπεδο επιστημονικής παρατήρησης των αποτελεσμάτων που συναντάται συγκεκριμένα σ’ αυτόν τον πληθυσμό, ενώ μας περιορίζει το γεγονός ότι αλλάζουν πολύ γρήγορα οι ορισμοί των σχετικών όρων, γεγονός που σημαίνει πως δεν υπάρχει ομοιομορφία λειτουργικών ορισμών.

Οπως έχει σήμερα η κατάσταση, δεν μπορούμε να μιλήσουμε με την ίδια βεβαιότητα για μελέτες μεγάλης κλίμακας. Θα είμαστε σε διαφορετική θέση σε είκοσι χρόνια. Αλλά αυτό δεν βοηθάει σε σχέση με τα παιδιά που παλεύουν σήμερα με το φύλο τους. Η επιστημονική κοινότητα μπορεί να περιμένει. Αυτά τα παιδιά και οι οικογένειές τους δεν μπορούν.

Σ’ αυτό το στάδιο, έχουμε ένα σημαντικό σώμα κλινικών και ανέκδοτων δεδομένων, που μπορεί να μας κατευθύνει. Ακόμη κι αν δεν αφορούν μεγάλους αριθμούς, μας δίνουν σημαντικές κλινικές ειδικές πληροφορίες, τις οποίες χάνουν οι έρευνες ευρείας κλίμακας.

Αυτό που δείχνουν έντονα αυτά τα δεδομένα είναι ότι οδηγεί σε καλά αποτελέσματα η κοινωνική μετάβαση, όταν είναι εφαρμόσιμη σε ένα συγκεκριμένο παιδί και όταν συνοδεύεται από την υποστηρικτική στάση των γονιών σε κοινωνικά περιβάλλοντα που διάκεινται θετικά. Γνωρίζουμε επίσης, και γι’ αυτό έχουμε δεδομένα ευρείας κλίμακας, ότι η ενεργή καταπίεση του μη κανονιστικού φύλου από το οικογενειακό ή το ευρύτερο περιβάλλον συνδέεται με μέτριες έως σοβαρές επιπλοκές υγείας, όπως διαταραχές άγχους, κατάθλιψη, κατάχρηση ουσιών και αυτοκτονικές τάσεις.

Θα ήθελα να επισημάνω και μια άλλη παράμετρο στην απάντησή μου. Η ερώτηση «έχει γίνει αρκετή έρευνα;» δεν είναι ουδέτερη. Δεν εννοώ ότι δεν μπορούμε ή δεν πρέπει να εξετάζουμε τις κλινικές πρακτικές. Εννοώ ότι χρειάζεται να έχουμε συναίσθηση από τι άγχη μπορεί να πηγάζουν οι ερωτήσεις μας και να προσέχουμε σε ποιες περιπτώσεις θέτουμε ερωτήσεις και σε ποιες όχι…

Για παράδειγμα, δεν τίθεται ποτέ η ερώτηση αν είναι υγιής για ένα παιδί η ετερόφυλη γονεϊκότητα. Δεν λέω ότι δεν είναι. Προσπαθώ μόνο να πω ότι ρωτάμε για πράγματα για τα οποία νιώθουμε άγχος και αβεβαιότητα, αλλά νομίζουμε ότι εκφράζουμε μια αντικειμενική περιέργεια για σημαντικά ζητήματα, ξεχνώντας ότι οι ερωτήσεις μας διαμορφώνονται από τα δικά μας άγχη. Μάλιστα, αυτά τα άγχη στη συνέχεια θα διαμορφώσουν τον τρόπο με τον οποίο διαβάζουμε τις απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα.

Η ερώτηση «έχει γίνει αρκετή έρευνα για να υποστηρίξει την γκέι γονεϊκότητα;» μοιάζει ευθεία. Στην πραγματικότητα, όπως γνωρίζουν οι ερευνητές σε όλο τον κόσμο, είναι εκπληκτικό πόσο μικρό μέρος της επιστημονικής μας γνώσης για όλες τις πλευρές της ανθρώπινης ανάπτυξης και λειτουργίας ανταποκρίνεται σ’ αυτό το πρότυπο έρευνας.

Οι αναγνώστες που δεν έχουν εκπαιδευτεί σε ερευνητικές μεθόδους, δηλαδή οι περισσότεροι άνθρωποι, θα εκπλήσσονταν αν μάθαιναν ότι ορισμένα από τα πιο αναμφισβήτητα ευρήματα της ψυχολογίας έχουν μελετηθεί σε βάθος χρόνου αλλά όχι σε διαφορετικές κουλτούρες. Επίσης, πολλά άλλα ευρήματα στα οποία βασίζεται η καθημερινή κλινική εργασία και τα οποία θεωρούμε σήμερα αξιώματα, βασίζονται σε έρευνες με δείγματα φοιτητές Πανεπιστημίου.

Στη συνέχεια τα μεταχειριζόμαστε ως αναγώγιμα στον γενικό πληθυσμό, ακόμη και αν έχουν όρια ως προς την τάξη, τη φυλή και τη γεωγραφική τοποθεσία – αυτό που ισχύει για έναν φοιτητή κολεγίου της μεσαίας τάξης στη Νέα Υόρκη προφανώς δεν ισχύει για έναν μαύρο μπαρίστα στην Αθήνα, έναν καθηγητή Πανεπιστημίου στην Κρήτη και τον δίδυμο αδερφό του ή έναν λευκό άνεργο άντρα στην Καρδίτσα. Αλλά η επιστημονική κοινότητα δέχεται ως επί το πλείστον αυτούς τους περιορισμούς, προσπαθώντας να τους παίρνουμε υπόψη όταν επιχειρούμε γενικεύσεις, διότι αντιλαμβανόμαστε ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος να μελετήσουμε τα φαινόμενα.

Δεν παρέχεται όμως αυτή η ευελιξία όταν πρόκειται για ζητήματα ποικιλομορφίας της σεξουαλικότητας και του φύλου. Εκεί θέλουμε πιο ψηλά ερευνητικά πρότυπα και διεκδικούμε τα αλάνθαστα πορίσματα, κάτι που είναι ρεαλιστικά αδύνατο. Η ίδια η προσδοκία αυτή, το γεγονός ότι θέτουμε αυτή την ερώτηση τόσο φυσικά, μας δείχνει πώς εμφιλοχωρούν στη σκέψη μας τα άγχη μας για το μη κανονιστικό φύλο και τη μη κανονιστική σεξουαλικότητα.

Για μένα, αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό στοιχείο που πρέπει να αρχίσουμε να το εξετάζουμε σοβαρά. Δεν απαξιώνει την ερώτηση, καθιστά όμως πιο περίπλοκους τους όρους με τους οποίους τη θέτουμε.

—–

Η δρ Αυγή Σακετοπούλου πήρε το διδακτορικό της στην Κλινική Ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο Yeshiva στη Νέα Υόρκη. Εκπαιδεύτηκε ως ψυχαναλύτρια στο Μεταδιδακτορικό Πρόγραμμα Ψυχοθεραπείας και Ψυχανάλυσης του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Αυτή την περίοδο είναι μέρος του διδακτικού προσωπικού στο Ινστιτούτο William Allanson White, στο Ψυχαναλυτικό Ινστιτούτο της Νέας Υόρκης, στο Κέντρο Σχεσιακών Σπουδών Stephen Mitchell και στο Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχοθεραπειών στη Νέα Υόρκη, όπου και προσφέρει μαθήματα πάνω στο φύλο και τη σεξουαλικότητα.

Συμμετέχει στην επιτροπή συντακτών του Περιοδικού της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ενωσης, Ψυχαναλυτικοί Διάλογοι και Σπουδές Φύλου και Σεξουαλικότητας. Εχει πάρει διάφορα βραβεία για τη συνεισφορά της: το βραβείο Ruth Stein για τη δέσμευσή της στην ψυχαναλυτική μελέτη της σεξουαλικότητας· το βραβείο Ralph Roughton από την Επιτροπή Φύλου και Σεξουαλικότητας της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ενωσης για το έργο της με ένα τρανς παιδί· το βραβείο Symonds από το περιοδικό «Σπουδές φύλου και σεξουαλικότητας» για το έργο της σε ζητήματα σεξουαλικότητας· και το ετήσιο βραβείο για το καλύτερο δοκίμιο από το Περιοδικό της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ενωσης.

Εχει εκτενή κλινική εμπειρία στη θεραπεία ΛΟΑΤ παιδιών και ενηλίκων. Για πολλά χρόνια διενεργούσε αξιολογήσεις ασύλου για ΛΟΑΤ άτομα, διαβουλευόμενη με εισαγγελείς και καταθέτοντας σε δικαστήρια μετανάστευσης για ζητήματα τραύματος που αφορούν μειονότητες σεξουαλικότητας και φύλου. Οι δημοσιεύσεις της αφορούν ζητήματα τάξης, φυλής, κανονιστικού και μη κανονιστικού φύλου, και ψυχοσεξουαλικότητας.

Nov 232018
 

Το Processwork Hub συμετέχει στην ημερίδα με θέμα “Ψυχοθεραπεία και Σεξουαλικότητα” που διοργανώνει η ΕΛ.Ε.ΣΥ.Θ. και η Ε.Ε.Ψ.Ε.. Η Αλεξάνδρα Βασιλείου θα συμμετάσχει σε τραπέζι εισηγήσεων (΄Ψυχοθεραπεία στην Ελλάδα και ΛΟΑΤΚΙ ταυτότητες: για να αλλάξουμε την ομοφοβία και την τρανσφοβία χρειάζεται πρώτα να την αναγνωρίσουμε’) και θα συντονίσει εργαστήριο με προβολή βίντεο της δράσης “Η Αυθεντική Αντίδραση: ένας διάλογος για την ομοφοβία και την ομοφοβία”.

Ψυχοθεραπεία και Σεξουαλικότητα

Ημερομηνία διεξαγωγής Σάββατο 15/12/2018

Κέντρο Παιδοψυχικής Υγιεινής, Ηπείρου 17, Αθήνα.

Προσέλευση:9:30 π.μ

Έναρξη: 10:00 π.μ

Χαιρετισμός:

Πρόεδρος ΕΛΕΣΥΘ Διονύσης Σακκάς

Πρόεδρος ΕΕΨΕ Δημήτρης Μοσχονάς

Επίτιμος Πρόεδρος ΕΛΕΣΥΘ Χάρις Κατάκη

10:30 – 12:15 : 1ο τραπέζι εισηγήσεων, Συντονίστρια Μαρία Αγγέλου

Ελένη Νίνα: ‘Το σώμα’

Παναγιώτης Απότσος: ‘Μοντέλα Σεξουαλικής Ανταπόκρισης και η σημασία της κατανόησής τους στην ψυχοθεραπευτική αντιμετώπιση των ψυχοσεξουαλικών διαταραχών’

Λίλυ Στιλιανούδη: ‘Νέες δομές οικογένειας και η δυνατότητα αυτοπροσδιορισμού ως μέλους οικογένειας, όπως αυτές καθορίζονται από το νέο νομικό πλαίσιο’

Άννα Δουρδούμα: ‘Σεξουαλικότητα και θεραπεία ζεύγους’

Ελένη Μακρογιάννη: ‘ Η σκοτεινή πλευρά της μητρότητας και της γυναικείας σεξουαλικότητας. Σκέψεις και προβληματισμοί πάνω στις διαταραχές πρόσληψης τροφής’

12:30 – 14:00 WORKSHOPS

Τσαμπίκα Μπαφίτη, Πρόδρομος Ταράσης: Σχέσεις και σεξουαλικότητα σε οροασύμβατα ζευγάρια και ο παράγοντας PR.E.P.

Σοφία Πετρίδου, Βίκυ Δημητράκη: ‘Σεξουαλικότητα και Ομαδική Σωματική Ψυχοθεραπεία’

Ηλίας Γκότσης, Άννα Κιαπόκα, Γιώργος Λεχουρίτης ( Εκπαιδευτική Ομάδα Τμήματος Εκπαίδευσης ΟΚΑΝΑ για το Συστημικό Συνθετικό Μοντέλο Καταξιωτικής Διερεύνησης) ‘Δουλεύοντας με το ανοίκειο: Φωνές που περιορίζουν και Φωνές που Διευκολύνουν. Προ(σ)κλήσεις για καταξιωτικά βλέμματα και καταξιωτικές φωνές’

14:00-14:30 : ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ – ΕΛΑΦΡΥ ΓΕΥΜΑ

14:30-16:00: 2ο τραπέζι εισηγήσεων Συντονίστρια: Ελένη Νίνα

Μανώλης Τσαγκαράκης: ‘Αλλαγές στην μορφή της οικογένειας και η σημασία του ερωτικού παράγοντα στην εγγύτητα της σχέσης του ζευγαριού’

Μιχάλης Καλλιφρονάς: ‘Στυτική δυσλειτουργία και προσωποκεντρική ψυχοθεραπεία σε συνδυασμό με emotionally focused therapy’

Μαριλένα Κόμη, Δέσποινα Μαρκάκη: ‘Σεξουαλικότητα και Χαρακτήρας. Μεταξύ Βιολογίας και Κοινωνίας’

Αλεξάνδρα Βασιλείου: ΄Ψυχοθεραπεία στην Ελλάδα και ΛΟΑΤΚΙ ταυτότητες: για να αλλάξουμε την ομοφοβία και την τρανσφοβία χρειάζεται πρώτα να την αναγνωρίσουμε’

16:00-16:30: ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ – ΚΑΦΕΣ

16:30 – 18:00 WORKSHOPS

Τσαμπίκα Μπαφίτη: ‘ Ψυχοθεραπευτική σχέση και θέματα Σεξουαλικότητας’

Κώστας Καλλιγιάννης, Μάρθα Βερδήλου: ‘Το ομαδοαναλυτικό Ψυχόδραμα’

Αλεξάνδρα Βασιλείου: ‘Η Αυθεντική Αντίδραση: ένας διάλογος για την ομοφοβία και την τρανσφοβία’ (προβολή video)

18:00-18:30 ΚΛΕΙΣΙΜΟ

Διονύσης Σακκάς και ΔΣ ΕΛΕΣΥΘ

ένα κλικ εδω για τη Δήλωση Συμμετοχής

Nov 222018
 

9η ΗΜΕΡΙΔΑ της Ε.Ε.Ψ.Ε.

Κοινωνικές και Πολιτικές Διαστάσεις της Ψυχοθεραπείας

Η Ψυχοθεραπεία Απαντά στις Προκλήσεις της Εποχής μας

Σάββατο, 1η Δεκεμβρίου 2018,  Ξενοδοχείο «ΑΜΑΛΙΑ»

Η Εθνική Εταιρεία Ψυχοθεραπείας Ελλάδος διοργανώνει το Σάββατο, 1η Δεκεμβρίου 2018, στο ξενοδοχείο «ΑΜΑΛΙΑ», τήν 9η κατά σειράν Ημερίδα με θέμα: «Κοινωνικές και Πολιτικές Διαστάσεις της Ψυχοθεραπείας. Η Ψυχοθεραπεία Απαντά στις Προκλήσεις της Εποχής μας».

Η Ημερίδα περιλαμβάνει εισηγήσεις και συζητήσεις Στρογγυλής Τραπέζης με συγκεκριμένο άξονα συζήτησης βάσει των κατωτέρω θεματικών ενοτήτων (π.χ. οι ρόλοι των ψυχοθεραπευτών στα σύγχρονα κοινωνικά και πολιτικά πλαίσια, η πρόληψη, οι σοβαρές διαγνωστικές κατηγορίες κλ.π.), καθώς επίσης και Βιωματικά Εργαστήρια όπου θα αναδειχθούν η φιλοσοφία και ο τρόπος εφαρμογής των διαφόρων προσεγγίσεων (βλ. σχετικό pdf ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΗΜΕΡΙΔΑΣ).

ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ

1. Οι νέοι ρόλοι του Ψυχοθεραπευτή απέναντι στα σύγχρονα κοινωνικά και πολιτικά φαινόμενα: κοινωνική, οικονομική, προσφυγική κρίση.

2. Κοινωνικές και Πολιτικές Επιδράσεις στην κλινική πρακτική της Ψυχοθεραπείας: Πλαίσια Εργασίας, Παρέμβαση σε Κρίση, ο Ρόλος της Κοινωνίας, της Οικογένειας, του Σχολείου και των ΜΜΕ.

3. Ψυχοθεραπεία και Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση. Δομές ψυχικής υγείας. Ο Ψυχιατρικός Κοινοτισμός.

4. Ψυχοθεραπεία και Υγεία: Πρόληψη, Πρώιμες Παρεμβάσεις σε Υγιείς Πληθυσμούς (γονείς, μαθητές, έφηβοι, επίτοκοι, ηλικιωμένοι).

5. Γιατί η Ψυχοθεραπεία είναι αναγκαία στις σοβαρές διαγνωστικές κατηγορίες;

Το κόστος συμμετοχής είναι 50 ευρώ για τους επαγγελματίες και 30 ευρώ για τους εκπαιδευόμενους-φοιτητές.

Λόγω του περιορισμένου αριθμού συμμετεχόντων στον χώρο διεξαγωγής της Ημερίδας (Ξενοδοχείο«ΑΜΑΛΙΑ»), θα τηρηθεί αυστηρά συγκεκριμένη αναλογία επαγγελματιών-εκπαιδευομένων καθώς επίσης και σειρά προτεραιότητας.

Για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία η διευκρίνιση μπορείτε να επικοινωνήσετε με την γραμματεία τής ΕΕΨΕ είτε τηλεφωνικώς (210 6460833 Δευτέρα & Τετάρτη 5.00-800 μ.μ.) ή στα e-mails της Εταιρείας (nopg@otenet.gr, info@nopg.gr)

Ένα κλικ εδώ για το πρόγραμμα της Ημερίδας

Ένα κλικ εδώ για τη Δήλωση Συμμετοχής

 

 

Nov 202018
 

Το Processwork Hub συμμετέχει στη διημερίδα του Orlando LGBT+. Η Αλεξάνδρα Βασιλείου, σε συνεργασία με τη δημοσιογράφο της ΕφΣυν Ντίνα Δασκαλοπούλου θα συντονίσουν στρογγυλή τράπεζα και συζήτηση με το κοινό, με θέμα “Τα όρια της ανοχής: θρησκεία, κοινωνία & ΛΟΑΤΚΙ δικαιώματα”.

Ακολουθεί άρθρο των ιδρυτριών του Orlando LGBT+ Νάνσυ Παπαθανασίου και Έλενας-Όλγας Χρηστίδη

Ακολουθώντας τις αρχές και τα εργαλεία της κοινοτικής ψυχολογίας, της δουλειάς στην κοινότητα και των κοινωνικών επιστημών, επιλέγουμε να φέρουμε στο προσκήνιο φωνές και θέσεις που σπάνια εκπροσωπούνται στην Ελλάδα στο πλαίσιο επιστημονικών διεργασιών, δημιουργώντας ένα πλαίσιο ισότιμης εκπροσώπησης όπου όχι απλά δεν θα επισκιάζονται οι φωνές των λιγότερο προνομιούχων, αλλά το βίωμα θα αποτελεί βασικό κριτήριο στο οποίο θα οφείλει να στηρίζεται οποιαδήποτε επιστημονική προσέγγιση ή/και κοινωνική ανάλυση.

Πηγή: ΕφΣυν

ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα, ψυχική υγεία και κοινωνικές προεκτάσεις

Νάνσυ Παπαθανασίου, Ελενα – Ολγα Χρηστίδη*

Οι θεσμικές αλλαγές των τελευταίων ετών και η δυναμική που έχει αναπτύξει η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα έχουν φέρει στο προσκήνιο τον διάλογο γύρω από ζητήματα σεξουαλικού προσανατολισμού, ταυτότητας και χαρακτηριστικών φύλου.

Παρ’ όλα αυτά η επεξεργασία αυτών των ζητημάτων τόσο σε κοινωνικό όσο και σε επιστημονικό επίπεδο στην Ελλάδα βρίσκεται ακόμη σε πρώιμο στάδιο, με συχνή την αναπαραγωγή ακραία κακοποιητικών αντιλήψεων και πρακτικών.

Το Orlando LGBT+ Ψυχική Υγεία Χωρίς Στίγμα είναι ο πρώτος εξειδικευμένος επιστημονικός φορέας για την ψυχική υγεία των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων στην Ελλάδα, που ιδρύθηκε πρόσφατα, με στόχο ακριβώς την προώθηση της έγκυρης επιστημονικής γνώσης γύρω από τα ζητήματα αυτά, την πλήρη αποπαθολογιοποίηση των ΛΟΑΤΚΙ+ ταυτοτήτων και την καλλιέργεια ενός ασφαλούς δημόσιου χώρου συζήτησης που θα ακολουθεί τις αρχές της συμπεριληπτικότητας και της άρσης των διακρίσεων.

Με βάση τα παραπάνω, η επιστημονική ομάδα του φορέα, που συμπεριλαμβάνει επιστήμονες από ένα ευρύ φάσμα ταυτοτήτων σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου, διοργανώνει ένα διήμερο συζήτησης και επεξεργασίας, γύρω από δύο κεντρικούς άξονες που αποτελούν θέματα-ταμπού για την ελληνική κοινωνία:

Την α-ορατότητα των τρανς παιδιών και τους παράγοντες που προωθούν και προστατεύουν ή επιβαρύνουν την ψυχική τους υγεία.

Την επίδραση της θρησκείας και τη στάση της εκάστοτε Εκκλησίας σε ζητήματα ανθρωπίνων (και ΛΟΑΤΚΙ+) δικαιωμάτων καθώς και σε συναφή εγκλήματα μίσους.

Η θέση από την οποία συνήθως ανακύπτουν αυτά τα θέματα στον δημόσιο και τον επιστημονικό διάλογο είναι μονομερής και προνομιούχα, καθώς ενδύεται τον μανδύα του επιστημονικού λόγου (π.χ παιδοψυχίατροι) ή εκφέρεται από στόμα ατόμων και ομάδων που ασκούν ιδιαίτερη κοινωνική επιρροή (όπως ιερωμένοι, πολιτικοί κ.λπ.), ενώ ταυτόχρονα ο λόγος αυτός δεν συνοδεύεται με την αντίστοιχη γνώση σε ΛΟΑΤΚΙ+ ζητήματα ή επαφή με την κοινότητα και τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα εν γένει.

Δημιουργείται έτσι ένα ιδιαίτερα εξουσιαστικό κλίμα αλληλεπίδρασης, με βέβαια αρνητικά αποτελέσματα.

Στο κλίμα αυτό, θέλουμε να φέρουμε ένα νέο παράδειγμα δημόσιου επιστημονικού λόγου, που ξεκινά από την επιστημονικότητα, αλλά αναγνωρίζει και στηρίζεται στην εμπειρία των ίδιων των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, όλων των ηλικιών.

Ακολουθώντας τις αρχές και τα εργαλεία της κοινοτικής ψυχολογίας, της δουλειάς στην κοινότητα και των κοινωνικών επιστημών, επιλέγουμε να φέρουμε στο προσκήνιο φωνές και θέσεις που σπάνια εκπροσωπούνται στην Ελλάδα στο πλαίσιο επιστημονικών διεργασιών, δημιουργώντας ένα πλαίσιο ισότιμης εκπροσώπησης όπου όχι απλά δεν θα επισκιάζονται οι φωνές των λιγότερο προνομιούχων, αλλά το βίωμα θα αποτελεί βασικό κριτήριο στο οποίο θα οφείλει να στηρίζεται οποιαδήποτε επιστημονική προσέγγιση ή/και κοινωνική ανάλυση.

Στις 21 και 22 Νοεμβρίου, διοργανώνουμε ένα διήμερο αφιερωμένο σε ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα, ψυχική υγεία και κοινωνικές προεκτάσεις και υποδεχόμαστε ως κεντρικές ομιλήτριες τη δρα Αυγή Σακετοπούλου και τη δρα Αν Πελεγκρίνι, καθηγήτριες στο New York University, με εξαιρετική εμπειρία σε ζητήματα φύλου και σεξουαλικότητας στον τομέα τους.

*Ψυχολόγοι, επιστημονικά υπεύθυνες Orlando LGBT+

Πρόγραμμα της διημερίδας

Χώρος:
Λαΐς – Ταινιοθήκη της Ελλάδας,
Ιερά Οδός 48 & Μεγάλου Αλεξάνδρου 134-135
104 35 Κεραμεικός, Αθήνα

Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2018
Ταυτότητα φύλου & ψυχική υγεία: τρανς παιδιά, παθολογιοποίηση & α-ορατότητα

10.00 – Είσοδος, εγγραφές
10.30 – Καλωσόρισμα, λίγα λόγια για το Orlando LGBT+ Ψυχική Υγεία Χωρίς Στίγμα
10.45 – Κεντρική ομιλία: Δρ. Αυγή Σακετοπούλου: Τζένη-Τζένη: Ο ρόλος της μελλοντικότητας στην κλινική δουλειά με ένα τρανς κορίτσι
11.45 – Διάλειμμα
12.00 – Στρογγυλή Τράπεζα
Φίλιππος Παγάνης (Project Manager Transcending Youth, Colour Youth / Orlando LGBT+)
Μιχαήλ-Οδυσσέας Γιακουμάκης (Μέλος Υπερήφανων Γονέων)
Αντώνης Πούλιος (Κλινικός Ψυχολόγος, Orlando LGBT+)
Συντονίζουν:
Νάνσυ Παπαθανασίου & Έλενα-Όλγα Χρηστίδη (Ψυχολόγοι, Επιστημονικά Υπεύθυνες Orlando LGBT+)
13:00 Ερωτήσεις – Συζήτηση με το κοινό
14:00 Λήξη

Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2018
Τα όρια της ανοχής: Θρησκεία, Κοινωνία & ΛΟΑΤΚΙ Δικαιώματα

15.00 – Είσοδος, εγγραφές
15.30 – Καλωσόρισμα
15.45 – Ομιλία Dr. Ann Pellegrini: This is not about hate: Religion, Anti-LGBTQ Violence, and the Limits of Tolerance (αγγλικά)
16.45 – Στρογγυλή Τράπεζα
Νίκος Αλιβιζάτος (Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Νομική Σχολή, ΕΚΠΑ)
Αλέξανδρος Σακελλαρίου (Δρ. Κοινωνιολογίας, Ερευνητής Παντείου, Διδάσκων ΕΑΠ)
Καλλιόπη Λυκοβαρδή (Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη)
Πέτρος Σαπουντζάκης (Πολύχρωμο Σχολείο, ενάγων στη δίκη κατά του μητροπολίτη Αμβρόσιου για ρητορική μίσους).
Συντονίζουν:
Ντίνα Δασκαλοπούλου (Δημοσιογράφος, Εφημερίδα των Συντακτών) & Αλεξάνδρα Βασιλείου (Δρ. Κοινωνικής Ψυχολογίας, Orlando LGBT+ & Processwork Hub).
18:00 Ερωτήσεις – Συζήτηση με το κοινό
19.00 Λήξη

Σύντομα βιογραφικά κεντρικών ομιλητριών:

Η Δρ. Αυγή Σακετοπούλου έλαβε το διδακτορικό της στην Κλινική Ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο Yeshiva στη Νέα Υόρκη. Έπειτα, εκπαιδεύτηκε ως ψυχαναλύτρια στο Μεταδιδακτορικό Πρόγραμμα Ψυχοθεραπείας και Ψυχανάλυσης του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Αυτή την περίοδο είναι μέρος του διδακτικού προσωπικού στο Ινστιτούτο William Allanson White, στο Ψυχαναλυτικό Ινστιτούτο της Νέας Υόρκης, στο Κέντρο Σχεσιακών Σπουδών Stephen Mitchell και στο Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχοθεραπειών στη Νέα Υόρκη, όπου και προσφέρει μαθήματα πάνω στο φύλο και τη σεξουαλικότητα.

Συμμετέχει στην επιτροπή συντακτών του Περιοδικού της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ένωσης, Ψυχαναλυτικοί Διάλογοι και Σπουδές Φύλου και Σεξουαλικότητας. Έχει λάβει διάφορα βραβεία για τη συνεισφορά της: το βραβείο Ruth Stein για τη δέσμευση της στην ψυχαναλυτική μελέτη της σεξουαλικότητας· το βραβείο Ralph Roughton από την Επιτροπή Φύλου και Σεξουαλικότητας της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ένωσης για το έργο της με ένα τρανς παιδί· το βραβείο Symonds από το περιοδικό Σπουδές Φύλου και Σεξουαλικότητας για το έργο της σε ζητήματα σεξουαλικότητας· και το ετήσιο βραβείο για την καλύτερο δοκίμιο από το Περιοδικό της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ένωσης.

Έχει εκτενή κλινική εμπειρία στη θεραπεία ΛΟΑΤ παιδιών και ενηλίκων. Για πολλά χρόνια διενεργούσε αξιολογήσεις ασύλου για ΛΟΑΤ άτομα, διαβουλευόμενη με εισαγγελείς και καταθέτοντας σε δικαστήρια μετανάστευσης για ζητήματα τραύματος που αφορούν μειονότητες σεξουαλικότητας και φύλου. Οι δημοσιεύσεις της αφορούν ζητήματα τάξης, φυλής, κανονιστικού και μη κανονιστικού φύλου, και ψυχοσεξουαλικότητας.

Η Ann Pelegrini, Ph.D. είναι καθηγήτρια Performance Studies & Social and Cultural Analysis στο New York University. Έχει γράψει τα βιβλία Performance Anxieties: Staging Psychoanalysis, Staging Race (1997), Love the Sin: Sexual Regulation and the Limits of Religious Tolerance, με την Janet R. Jakobsen (2004), και τα “You Can Tell Just By Looking” and 20 Other Myths about LGTBT Life and People, με τους Michael Bronski και Michael Amico (2013). Είναι ιδρυτικό μέλος και συνεκδότρια της σειράς βιβλίων “Sexual Cultures” του εκδοτικού οίκου New York University Press. Η Pellegrini ήταν επιστημονική υπότροφος στην Ψυχανάλυση του Freud-Fulbright στο Freud Museum στη Vienna και στο University of Vienna, το 2007. Αυτή την περίοδο είναι υποψήφια ψυχαναλύτρια ενηλίκων στο Institute for Psychoanalytic Training and Research (IPTAR) στη Νέα Υόρκη.

Χορηγός επικοινωνίας: Εφημερίδα των Συντακτών

Nov 182018
 

Πηγή: Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα για την Ψυχική Υγεία

Με αφορμή την συμπλήρωση 40 χρόνων από την ψήφιση του νόμου 180/78 στην Ιταλία, του νόμου “Μπαζάλια” όπως έμεινε στην ιστορία, κομβικής σημασίας για την δημιουργία των προϋποθέσεων για το ξεπέρασμα του ψυχιατρείου προς ένα ριζικά εναλλακτικό σύστημα ψυχικής υγείας,πραγματοποιήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2018, στο χώρο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, στο Θησείο , εκδήλωση της «Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία».

Εισηγητικές παρεμβάσεις έκαναν οι: Γιώργος Αστρινάκης (ψυχίατρος) , Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου (ψυχίατρος), Κατερίνα Νομίδου (πρόεδρος ΠΟΣΟΨΥ) , Κατερίνα Χατζή (σωματείο Δ.Α.Λ.Υ.Ψ.Υ.) και Μέλη του Δικτύου Hearing Voices Αθήνας ..

Εδώ το βίντεο με τις εισηγήσεις και τη συζήτηση.

Nov 132018
 

Το Orlando LGBT+ Ψυχική Υγεία Χωρίς Στίγμα, εξειδικευμένος επιστημονικός φορέας για την ψυχική υγεία ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, διοργανώνει ένα διήμερο αφιερωμένο σε ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα, ψυχική υγεία και κοινωνικές προεκτάσεις στις 21 & 22 Νοεμβρίου 2018 και σας προσκαλεί να το παρακολουθήσετε με ελεύθερη είσοδο. Με μεγάλη χαρά και τιμή υποδέχεται ως κεντρικές ομιλήτριες τη Dr. Avgi Saketopoulou και τη Dr. Ann Pellegrini, καθηγήτριες στο New York University, με εξαιρετική εμπειρία σε ζητήματα φύλου και σεξουαλικότητας στον τομέα τους.

Χορηγός επικοινωνίας: Εφημερίδα των Συντακτών

Χώρος:
Λαΐς – Ταινιοθήκη της Ελλάδας,
Ιερά Οδός 48 & Μεγάλου Αλεξάνδρου 134-135
104 35 Κεραμεικός, Αθήνα

Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2018
Ταυτότητα φύλου & ψυχική υγεία: τρανς παιδιά, παθολογιοποίηση & α-ορατότητα

10.00 – Είσοδος, εγγραφές
10.30 – Καλωσόρισμα, λίγα λόγια για το Orlando LGBT+ Ψυχική Υγεία Χωρίς Στίγμα
10.45 – Κεντρική ομιλία: Δρ. Αυγή Σακετοπούλου: Τζένη-Τζένη: Ο ρόλος της μελλοντικότητας στην κλινική δουλειά με ένα τρανς κορίτσι
11.45 – Διάλειμμα
12.00 – Στρογγυλή Τράπεζα
Φίλιππος Παγάνης (Project Manager Transcending Youth, Colour Youth / Orlando LGBT+)
Μιχαήλ-Οδυσσέας Γιακουμάκης (Μέλος Υπερήφανων Γονέων)
Αντώνης Πούλιος (Κλινικός Ψυχολόγος, Orlando LGBT+)
Συντονίζουν:
Νάνσυ Παπαθανασίου & Έλενα-Όλγα Χρηστίδη (Ψυχολόγοι, Επιστημονικά Υπεύθυνες Orlando LGBT+)
13:00 Ερωτήσεις – Συζήτηση με το κοινό
14:00 Λήξη

Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2018
Τα όρια της ανοχής: Θρησκεία, Κοινωνία & ΛΟΑΤΚΙ Δικαιώματα

15.00 – Είσοδος, εγγραφές
15.30 – Καλωσόρισμα
15.45 – Ομιλία Dr. Ann Pellegrini: This is not about hate: Religion, Anti-LGBTQ Violence, and the Limits of Tolerance (αγγλικά)
16.45 – Στρογγυλή Τράπεζα
Νίκος Αλιβιζάτος (Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Νομική Σχολή, ΕΚΠΑ)
Αλέξανδρος Σακελλαρίου (Δρ. Κοινωνιολογίας, Ερευνητής Παντείου, Διδάσκων ΕΑΠ)
Καλλιόπη Λυκοβαρδή (Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη)
Πέτρος Σαπουντζάκης (Πολύχρωμο Σχολείο, ενάγων στη δίκη κατά του μητροπολίτη Αμβρόσιου για ρητορική μίσους).
Συντονίζουν:
Ντίνα Δασκαλοπούλου (Δημοσιογράφος, Εφημερίδα των Συντακτών) & Αλεξάνδρα Βασιλείου (Δρ. Κοινωνικής Ψυχολογίας, Orlando LGBT+ & Processwork Hub).
18:00 Ερωτήσεις – Συζήτηση με το κοινό
19.00 Λήξη

Σύντομα βιογραφικά κεντρικών ομιλητριών:

Η Δρ. Αυγή Σακετοπούλου έλαβε το διδακτορικό της στην Κλινική Ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο Yeshiva στη Νέα Υόρκη. Έπειτα, εκπαιδεύτηκε ως ψυχαναλύτρια στο Μεταδιδακτορικό Πρόγραμμα Ψυχοθεραπείας και Ψυχανάλυσης του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Αυτή την περίοδο είναι μέρος του διδακτικού προσωπικού στο Ινστιτούτο William Allanson White, στο Ψυχαναλυτικό Ινστιτούτο της Νέας Υόρκης, στο Κέντρο Σχεσιακών Σπουδών Stephen Mitchell και στο Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχοθεραπειών στη Νέα Υόρκη, όπου και προσφέρει μαθήματα πάνω στο φύλο και τη σεξουαλικότητα.

Συμμετέχει στην επιτροπή συντακτών του Περιοδικού της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ένωσης, Ψυχαναλυτικοί Διάλογοι και Σπουδές Φύλου και Σεξουαλικότητας. Έχει λάβει διάφορα βραβεία για τη συνεισφορά της: το βραβείο Ruth Stein για τη δέσμευση της στην ψυχαναλυτική μελέτη της σεξουαλικότητας· το βραβείο Ralph Roughton από την Επιτροπή Φύλου και Σεξουαλικότητας της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ένωσης για το έργο της με ένα τρανς παιδί· το βραβείο Symonds από το περιοδικό Σπουδές Φύλου και Σεξουαλικότητας για το έργο της σε ζητήματα σεξουαλικότητας· και το ετήσιο βραβείο για την καλύτερο δοκίμιο από το Περιοδικό της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ένωσης.

Έχει εκτενή κλινική εμπειρία στη θεραπεία ΛΟΑΤ παιδιών και ενηλίκων. Για πολλά χρόνια διενεργούσε αξιολογήσεις ασύλου για ΛΟΑΤ άτομα, διαβουλευόμενη με εισαγγελείς και καταθέτοντας σε δικαστήρια μετανάστευσης για ζητήματα τραύματος που αφορούν μειονότητες σεξουαλικότητας και φύλου. Οι δημοσιεύσεις της αφορούν ζητήματα τάξης, φυλής, κανονιστικού και μη κανονιστικού φύλου, και ψυχοσεξουαλικότητας.

Η Ann Pelegrini, Ph.D. είναι καθηγήτρια Performance Studies & Social and Cultural Analysis στο New York University. Έχει γράψει τα βιβλία Performance Anxieties: Staging Psychoanalysis, Staging Race (1997), Love the Sin: Sexual Regulation and the Limits of Religious Tolerance, με την Janet R. Jakobsen (2004), και τα “You Can Tell Just By Looking” and 20 Other Myths about LGTBT Life and People, με τους Michael Bronski και Michael Amico (2013). Είναι ιδρυτικό μέλος και συνεκδότρια της σειράς βιβλίων “Sexual Cultures” του εκδοτικού οίκου New York University Press. Η Pellegrini ήταν επιστημονική υπότροφος στην Ψυχανάλυση του Freud-Fulbright στο Freud Museum στη Vienna και στο University of Vienna, το 2007. Αυτή την περίοδο είναι υποψήφια ψυχαναλύτρια ενηλίκων στο Institute for Psychoanalytic Training and Research (IPTAR) στη Νέα Υόρκη.

Nov 102018
 

Το Processwork Hub σε συνεργασία με το Orlando LGBT+ και τις ψυχολόγους της Σχολής Χιλλ, οργάνωσαν μια συνάντηση επαγγελματικής επιμόρφωσης για τους εκπαιδευτικούς, με θέμα την ποικιλομορφία των μορφών οικογενειών των παιδιών του σχολείου. Συντονίστριες της συνάντησης η Αλεξάνδρα Βασιλείου και η Έλενα-Όλγα Χρηστίδη. Εξερευνήσαμε την έννοια της οικογένειας, των γονεϊκών ρόλων και της λειτουργίας τους. Μιλήσαμε για τους παράγοντες που επηρεάζουν την ομαλή ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών. Βάλαμε στην εικόνα και τις κοινωνικές διακρίσεις και πως αυτές επηρεάζουν τις οικογένειες που δεν εντάσσονται στα κριτήρια του κυρίαρχου ρεύματος.

Με βάση τη δέσμευση του σχολείου να είναι ένας χώρος ασφαλής και συμπεριληπτικός για όλα τα παιδιά, αναρωτηθήκαμε για τα στερεότυπα μας γύρω από το τι είναι “οικογένεια”, για την επίδραση του στίγματος και της περιθωριοποίησης στην ψυχική υγεία των παιδιών (και όχι μόνο), για τους τρόπους που οι εκπαιδευτικοί μπορούν να λειτουργήσουν ως καταλύτες μια διεργασίας που δεν αφορά μόνο το σχολείο, αλλά την κοινωνία ολόκληρη.

Η συνάντηση έγινε στο χώρο του νηπιαγωγείου, ένας χώρος γεμάτος χρώμα και παιχνίδια. Παρότι η επιλογή του χώρου έγινε με κριτήριο τη διαθεσιμότητα χώρων εκείνη την ώρα στο σχολείο, κρίναμε συμβολικό το ότι ήμασταν εκεί. Όλοι και όλες είμαστε στο “νηπιαγωγείο” σε σχέση με αυτά τα θέματα. Τώρα που έχει ανοίξει και ο θεσμικός και κοινωνικός διάλογος για αυτά τα θέματα, η σχολική κοινότητα είναι στην πρώτη γραμμή, με έντονη την ανάγκη να αποδομήσει στερεότυπα, να προσφέρει ασφάλεια και παιδεία σε όλα τα παιδιά, να λειτουργήσει ως μοντέλο κοινωνικών σχέσεων, να ενθαρρύνει την μετάβαση σε μια κοινωνία που υποστηρίζει την ορατότητα και γιορτάζει την ποικιλομορφία των οικογενειών που την αποτελούν.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους συνεργάτες της Σχολής Χιλλ για την πρόσκληση και στην ομάδα εκπαιδευτικών για την ενεργή και αυθεντική συμμετοχή τους στη συνάντηση!

Nov 012018
 

Σήμερα λάβαμε μήνυμα από το Δίκτυο των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές. Το δημοσιεύουμε γιατί όπως γράφουν και οι ίδιοι “… η δύναμή μας βρίσκεται στο μήνυμα που εκπέμπουμε και στο διαρκώς επεκτεινόμενο δίκτυο ανθρώπων που στηρίζουν τις προσπάθειές μας.”

Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

Το Δίκτυο των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές έχει ανοίξει τους τελευταίους μήνες μια συζήτηση στους κόλπους του προκειμένου να αναζητήσει διεξόδους για ένα επιπλέον άνοιγμα στην κοινότητα.  Στεγαζόμαστε μέχρι τώρα, όπως οι περισσότεροι γνωρίζετε, σε έναν υπόγειο χώρο στην Τροίας 44, στην πλ.Βικτωρίας, ο οποίος μας έχει παραχωρηθεί. Πλην όμως, ο συγκεκριμένος χώρος έχει σοβαρά προβλήματα υγρασίας, έλλειψης φωτός και ήλιου κ.α.

Δεδομένου ότι η απήχηση του Δικτύου καθώς και οι δράσεις μας επεκτείνονται, φιλοδοξούμε να βρούμε έναν νέο χώρο στην Αθήνα που θα μπορέσει να στεγάσει τις δραστηριότητές μας, μερικές από τις οποίες είναι ο συντονισμός ομάδων αυτοβοήθειας, η διοργάνωση σεμιναρίων και συζητήσεων.

Οπότε, είναι πλέον αναγκαία η αναζήτηση ενός προσφορότερου χώρου με τα εξής βασικά χαρακτηριστικά:

  • Να είναι ισόγειος ή σε όροφο και να περιλαμβάνει:

    • Μια ενιαία αίθουσα ~100τ.μ. για τις συναντήσεις και εκδηλώσεις (σεμινάρια, διαλέξεις, ομάδες, κτλ.)

    • Βοηθητικούς χώρους (κουζίνα, μπάνιο)

    • Επιθυμητός, ένας επιπλέον χώρος για γραφείο

    • Ονειρικά, στο βάθος κήπος

Τα οικονομικά του Δικτύου είναι εξαιρετικά περιορισμένα, για τούτο θα ήταν πολύ σημαντικό να μας παραχωρηθεί ένας τέτοιος χώρος δωρεάν ή τουλάχιστον με το ελάχιστο δυνατό ενοίκιο. Έτσι, αποφασίσαμε να απευθυνθούμε με ένα δημόσιο κάλεσμα και παρακαλούμε λοιπόν για τη συμβολή σας, για παραχώρηση, ενοικίαση ή ακόμα και ενημέρωσή μας για σχετικούς διατιθέμενους χώρους, ούτως ώστε να τους δούμε και να ενεργήσουμε αναλόγως. Μπορείτε να στείλετε σχετικό μέηλ στη διεύθυνση: athinahvsynantisi@gmail.com.

Συνειδητοποιούμε πως η δύναμή μας βρίσκεται στο μήνυμα που εκπέμπουμε και στο διαρκώς επεκτεινόμενο δίκτυο ανθρώπων που στηρίζουν τις προσπάθειές μας. Είμαστε ανοικτοί σε κάθε νέα ιδέα στην αναζήτηση μιας στέγης για τα όνειρά μας.

Σας ευχαριστούμε πολύ όλους εκ των προτέρων

Oct 032018
 

Η επιστημονική ομάδα του Orlando lgbt+ υπογράφει το παρακάτω κείμενο.

Τις τελευταίες δέκα ημέρες παρακολουθούμε δημόσιες συζητήσεις και τοποθετήσεις σχετικά με το γεγονός της δολοφονίας του Ζακ Κωστόπουλου, πολλές εκ των οποίων μεταξύ ειδικών πολλών αντικειμένων: ειδικοί ψυχικής υγείας, γιατροί, διασώστες, ακαδημαϊκοί κ.α. Έχουν αναλυθεί τα ρατσιστικά και ομοφοβικά κίνητρα που βρίσκονται συχνά πίσω από ανάλογες περιπτώσεις αυτοδικίας. Από κάθε δημοκρατικό πολίτη έχει καταδικαστεί η αυτοδικία, η βία και η παραβίαση δικαιωμάτων σε βάρος του Ζακ –μέχρι και της στέρησης της ζωής, τόσο από τους δύο δράστες όσο και από την αστυνομία που βρισκόταν στο σημείο. Ελπίζουμε η δημόσια συζήτηση γύρω από τα παραπάνω να παραμείνει ανοιχτή μέχρι την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης και τη δίκαιη τιμωρία των υπευθύνων. Επιπλέον, θα θέλαμε να εστιάσουμε στην έκφραση γνώμης και δημόσιου λόγου, καθώς και τη διαμόρφωση στάσης, από ειδικούς ψυχικής υγείας αλλά και επαγγελματίες υγείας γενικότερα.

Ο Ζακ ήταν ένας άνθρωπος που έφερε την ταυτότητα του γκέι, του οροθετικού, της drag queen και πιθανά του χρήστη ουσιών, περιστασιακού ή μη. Κάθε μία από αυτές τις ταυτότητες φέρει ένα ξεχωριστό και ιδιαίτερα βαρύ στίγμα στις κοινωνικές αναπαραστάσεις που τη συνοδεύουν: το στίγμα του μη υγιή, ψυχικά ή/και σωματικά, το στίγμα του επικίνδυνου, το στίγμα του «προκλητικού», το στίγμα εν γένει της απειλής της νόρμας και των όσων θεωρούνται στερεοτυπικά ως αποδεκτή κανονικότητα στην κοινωνία μας.

Κάθε ένα από αυτά τα στίγματα αρκεί για να έχει επιβάλλει στο Ζακ ένα ευρύ φάσμα διακρίσεων, μεταξύ των οποίων και τη μεγάλη δυσκολία πρόσβασης στην υγεία και την αναζήτηση ψυχοκοινωνικής υποστήριξης: υπηρεσίες υγείας που δεν είναι κατάλληλα επιμορφωμένες για όλες τις ταυτότητές του, απουσία ολιστικής προσέγγισης και πλάνου στήριξης και αποκατάστασης τυχόν δυσκολιών, επαναστιγματισμός του με κάθε νέο αίτημα προς υπηρεσίες υγείας. Αυτή είναι η πραγματικότητα που –αν όχι συγκεκριμένα ο Ζακ- κάθε πολίτης με αυτές τις ταυτότητες έχει να αντιμετωπίσει στην Ελλάδα του 2018.

Συναντάμε καθημερινά ένα σύστημα υγείας –και ψυχικής υγείας- με εξαιρετικούς επιστήμονες στον τομέα τους, αλλά χωρίς ίχνος διαθεματικής προσέγγισης του ασθενή/εξυπηρετούμενου. Με αυτή την έννοια ένας οροθετικός ίσως λάβει ορθές υπηρεσίες για την οροθετικότητα, την ίδια ώρα που μπορεί να υποστεί ομοφοβία από το γιατρό του. Μία χρήστρια μπορεί να απευθυνθεί σε κατάλληλο για την απεξάρτηση οργανισμό, αλλά να εισπράξει τρανσφοβία από τους θεραπευτές της. Ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει προκλήσεις ψυχικής υγείας μπορεί να θεωρηθεί ότι έγινε οροθετικός λόγω επικίνδυνης συμπεριφοράς του, απόρροιας των συμπτωμάτων του.

Όλα τα παραπάνω οδηγούν, νωρίτερα ή αργότερα, στο ίδιο αποτέλεσμα: άμεσος ή έμμεσος αποκλεισμός του πολίτη που φέρει πολλαπλές στιγματισμένες ταυτότητες από υπηρεσίες υγείας και ψυχοκοινωνικής στήριξης ή αλλιώς πολύ δυσκολότερη πρόσβασή του σε αυτές. Ο φαύλος κύκλος του στίγματος σε όλο του το μεγαλείο, που σχεδόν πάντα καταλήγει στο εξής: να κατηγορείται το ίδιο το άτομο που δέχεται διακρίσεις, για το στιγματισμό που αντιμετωπίζει. Και βέβαια, ως αποτέλεσμα πάντα παρατηρούμε επιδείνωση της υγείας και ευζωίας του ατόμου, περαιτέρω κοινωνικό αποκλεισμό, επιδείνωση τυχόν σωματικής και ψυχικής συμπτωματολογίας.

Γράφοντας αυτά θέλουμε να εφιστήσουμε την προσοχή στη σχέση που έχει το σύστημα υγείας στην Ελλάδα με τη διαθεματικότητα, για την απούσα ή περιορισμένη επιμόρφωση ειδικών σε ζητήματα διακρίσεων και ιδιαίτερα διακρίσεων σε βάρος ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων και για τις συνεπακόλουθες στάσεις που δημιουργούνται και αναπαράγονται από συναδέλφους ψυχολόγους, ψυχιάτρους, αλλά και γιατρούς κάθε ειδικότητας.

Σε κάθε έναν και κάθε μία «ειδικό» που αυτές τις ημέρες σχολίασε πως «–δυστυχώς- το τέλος του Ζακ λόγω των κοινωνικών δυσκολιών που αντιμετώπιζε ήταν προδιαγεγραμμένο», απαντάμε πως το τέλος του Ζακ ήρθε με τη μορφή της ακραίας βίας σε βάρος του, βίας που βαραίνει τα χέρια άλλων.

Σε κάθε έναν και κάθε μία «ειδικό» που αναρωτιέται γιατί ο ίδιος, αν αντιμετώπιζε προβλήματα διακρίσεων, δεν είχε περιβάλλον να τον στηρίξει, απαντάμε πως σε μία ευνομούμενη κοινωνία η αντιμετώπιση των διακρίσεων δεν έρχεται μέσα από τις διαπροσωπικές σχέσεις (τις οποίες παρ’ όλα αυτά ο Ζακ είχε κερδίσει) αλλά κυρίως μέσα από τη συντονισμένη δράση της πολιτείας και των οργάνων της.

Σε κάθε έναν και κάθε μία «ειδικό» που σχολιάζει πως ο Ζακ «ήταν σα να είχε αποφασίσει να πεθάνει με τον τρόπο ζωής του», αντιστρέφουμε την ερώτηση προς το σύστημα υγείας και τους αρμόδιους φορείς: τι κάνετε ώστε να εξασφαλίσετε πως κάθε άνθρωπος, οροθετικός, γκέι, τρανς, ψυχικά ασθενής, χρήστης-ρια, ανάπηρος-η ή με όποια ταυτότητα δέχεται διακρίσεις θα ζει μία ζωή αξιοβίωτη που δε θα κάνει το θάνατο να φαίνεται λύση τις ύστατες στιγμές;

Ο Ζακ, επειδή ακριβώς είχε σκοπό να ζήσει, είχε βρει τρόπο να κάνει τη ζωή του αξιοβίωτη: μέσω του ακτιβισμού, της εργασίας σε θέματα διακρίσεων, της καλλιτεχνικής έκφρασης, της επιμόρφωσης σε θέματα οροθετικότητας, του δημόσιου λόγου πάνω σε όλα αυτά για τα οποία οι περισσότεροι-ες από εμάς, ακόμα και οι «ειδικοί», δε λέμε κουβέντα.

Εμείς θεωρούμε πως αυτή ήταν και η παρακαταθήκη του και με αυτήν σκοπεύουμε να φωτίζουμε κάθε πλευρά, κατάσταση και ανθρώπινη έκφραση που δέχεται στίγμα και να αντιστρέφουμε, κάθε φορά και λίγο παραπάνω, τις ολέθριες συνέπειές του.

Σε ευχαριστούμε Ζακ,

Η επιστημονική ομάδα του Orlando LGBT+ Ψυχική Υγεία Χωρίς Στίγμα

Νάνσυ Παπαθανασίου, PhD, Κλινική Ψυχολόγος, Επιστημονικά Υπεύθυνη
Έλενα-Όλγα Χρηστίδη, MSc, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια, Επιστημονικά Υπεύθυνη
Αλεξάνδρα Βασιλειου, Ph.D., Κοινωνική Ψυχολόγος
Αντώνης Πούλιος, Κλινικός Ψυχολόγος M.Sc., Ph.D.(c)
Μαριλίνα Αβάνη, Ψυχολόγος
Φίλιππος Παγάνης, τελειόφοιτος τμήματος Ψυχολογίας
Άννη Παπάζογλου, τελειόφοιτη τμήματος Κοινωνικής Εργασίας

May 172018
 

Πηγή: 11528 – Δίπλα Σου

Η Γραμμή Ψυχολογικής Στήριξης “11528-ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ” για ΛΟΑΤΚΙ άτομα (λεσβίες, γκέι, αμφί, τρανς, κουίρ, ίντερσεξ), τις οικογένειές τους και για εκπαιδευτικούς, ως ο μοναδικός εξειδικευμένος επιστημονικός φορέας υπηρεσιών ψυχικής υγείας για ΛΟΑΤΚΙ άτομα στην Ελλάδα, με πανελλήνια εμβέλεια και με την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, χαιρετίζει κάθε δημόσιο και διεπιστημονικό διάλογο για θέματα σεξουαλικού προσανατολισμού ή/και ταυτότητας φύλου, εφόσον έχει ως αφετηρία όλες τις διεθνείς, πρόσφατες επιστημονικές εξελίξεις στα πεδία αυτά και ως στόχο μία συμπεριληπτικότερη κοινωνία ισότητας και ισονομίας.

Με αφορμή διάφορες θεσμικές και νομικές μεταρρυθμίσεις, θέματα που αφορούν σε ΛΟΑΤΚΙ  άτομα αναδεικνύονται συχνότερα στην επικαιρότητα. Όμως, ο λόγος που τα συνοδεύει είναι συχνά κακοποιητικός και στιγματιστικός, αναπαράγοντας διακρίσεις και δημιουργώντας παραμορφωτικές κοινωνικές αναπαραστάσεις.

Εκφράζουμε την ανησυχία μας ειδικότερα για την εκφορά επιστημονικού λόγου που δε βασίζεται στα νεότερα ερευνητικά δεδομένα, με αποτέλεσμα να γίνεται συνειδητά ή μη κακοποιητικός, με βαρύνουσες επιπτώσεις για την ψυχική υγεία και την κοινωνική προσαρμογή των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων, αλλά και γενικότερα για το κοινωνικό σύνολο.

Καλούμε όλους τους επιστημονικούς φορείς και τα άτομα που παρέχουν υπηρεσίες σε ΛΟΑΤΚΙ άτομα να επιμορφώνονται διαρκώς για τις εξελίξεις της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας, ώστε να μην αποτελούν οι πρακτικές τους ζημιογόνο αντί για υποστηρικτικό παράγοντα για τους/τις λήπτες-τριες των υπηρεσιών υγείας.

Προτείνουμε σε άτομα και φορείς που συνδιαμορφώνουν το δημόσιο διάλογο (δημοσιογράφους, έντυπα και άλλα μέσα, θεσμικούς φορείς κλπ) να ενημερώνονται κατάλληλα από αντίστοιχους επιστήμονες καθώς και οργανώσεις της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας όταν πρόκειται να διαχειριστούν ΛΟΑΤΚΙ ζητήματα, ώστε να είναι κατάλληλα προετοιμασμένοι και όχι κακοποιητικοί στο λόγο και την προσέγγισή τους.

Προσκαλούμε κάθε ενδιαφερόμενο φορέα ή άτομο, ειδικότερα από τον κλάδο της ψυχικής υγείας, να έρθει σε επαφή με κατάλληλους φορείς από το πεδίο, με εμπειρία διαχείρισης αντίστοιχων ζητημάτων και γνώση των επιστημονικών εξελίξεων.

Δηλώνουμε ότι είμαστε στη διάθεση κάθε φορέα ή ατόμου που θέλει να επιμορφωθεί ή να διερευνήσει ζητήματα που αφορούν τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα και την ψυχική υγεία.

Για να διευκολύνουμε  ακόμη περισσότερο το δημόσιο διάλογο, παραθέτουμε τις βασικές επιστημονικές αρχές που αποτελούν την βάση της παροχής υπηρεσιών σε ΛΟΑΤΚΙ άτομα διεθνώς, και τις οποίες ακολουθεί και ο φορέας μας.

Οι βασικές επιστημονικές αρχές που ορίζουν τον κώδικα δεοντολογίας και τις καλές πρακτικές στην παροχή υπηρεσιών ψυχικής υγείας σε ΛΟΑΤΚΙ άτομα εκφράζονται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (2015), τα Διαγνωστικά Εγχειρίδια του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ICD-11 beta) και της Αμερικάνικης Ψυχιατρικής Εταιρείας (DSM 5), τις επίσημες οδηγίες της Αμερικάνικης Ψυχολογικής Εταιρείας (2012 & 2015), και τις επίσημες θέσεις της Αμερικάνικης Ψυχιατρικής Εταιρείας (2012 & 2013).

Κάποιες από αυτές τις βασικές επιστημονικές αρχές παρουσιάζουμε συνοπτικά στη συνέχεια ως πλαίσιο αναφοράς για επαγγελματίες ψυχικής υγείας, αλλά αφορούν ανάλογα ιατρούς και παρόχους λοιπών ιατρικών υπηρεσιών, δημοσιογράφους, φορείς και θεσμικά όργανα που συνδιαμορφώνουν και συμμετέχουν στο δημόσιο διάλογο.

Γενικές αρχές

  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας αναγνωρίζουν τον τρόπο με τον οποίο το στίγμα, οι προκαταλήψεις, οι διακρίσεις και η βία επηρεάζουν την υγεία και την ευζωία των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων.
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας προσπαθούν να αναγνωρίζουν την επίδραση των θεσμικών εμποδίων στις ζωές των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων και να βοηθούν στην ανάπτυξη συνθηκών θετικών για τα άτομα αυτά.
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας προσπαθούν να κατανοούν ότι τα θέματα ψυχικής υγείας μπορεί να σχετίζονται ή να μη σχετίζονται με τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή/και την ταυτότητα φύλου και τις ψυχολογικές επιδράσεις του στρες που βιώνουν τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα ως μειονοτική ομάδα.
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας επιζητούν να προετοιμάζουν εκπαιδευόμενους στην ψυχολογία ώστε να είναι επαρκείς στη δουλειά τους με ΛΟΑΤΚΙ άτομα.

Σεξουαλικός προσανατολισμός

Ο ομό/αμφιφυλόφιλος σεξουαλικός προσανατολισμός δεν αποτελούν ψυχικές ασθένειες και οι προσπάθειες αλλαγής τους έχει αποδειχθεί ότι σε καμία περίπτωση δεν είναι αποτελεσματικές ή ασφαλείς. Για την ακρίβεια, πιθανές προσπάθειες αλλαγής τους μπορεί να επιφέρουν σημαντικές βλάβες και δεν είναι επιστημονικά έγκυρες. Μάλιστα, σε ό,τι αφορά γενικά την ψυχική υγεία, ρητά δηλώνεται ότι ο ομόφυλος σεξουαλικός προσανατολισμός δε χρειάζεται να αλλάξει.

  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας οφείλουν να προσπαθούν να κατανοήσουν τις επιπτώσεις του στίγματος (δηλαδή προκαταλήψεων, διακρίσεων και βίας), καθώς και τον ποικίλων εκδηλώσεών τους σε διαφορετικά πλαίσια στις ζωές των λεσβιών, γκέι και αμφιφυλόφιλων.
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας ενθαρρύνονται να αυξάνουν τη γνώση και την κατανόησή τους γύρω από την ομοφυλοφιλία και την αμφιφυλοφιλία μέσω συνεχιζόμενης εκπαίδευσης, επιμόρφωσης, εποπτείας και συμβουλευτικής.
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας οφείλουν να αναγνωρίσουν ότι οι στάσεις και η γνώση τους για τα θέματα που απασχολούν τις λεσβίες, τους γκέι και τα αμφιφυλόφιλα άτομα μπορεί να επηρεάζουν την αξιολόγηση και τις υπηρεσίες που παρέχουν, καθώς και να επιζητούν εποπτεία ή κατάλληλες παραπομπές όταν χρειάζεται.

Ταυτότητα φύλου

Το φύλο είναι μια μη δυαδική κατασκευή που επιτρέπει ένα εύρος ταυτοτήτων φύλου και ότι η ταυτότητα φύλου ενός ατόμου μπορεί να μην συμφωνεί με το φύλο που αποδόθηκε στη γέννηση. Η τρανς ταυτότητα δεν συνεπάγεται κανενός είδους έλλειμμα στην κρίση, τη σταθερότητα, την αξιοπιστία, ή τις γενικότερες κοινωνικές και επαγγελματικές ικανότητες.

Οι διακρίσεις και η έλλειψη ισονομίας σε βάρος των τρανς και φυλοδιαφορετικών ατόμων, είναι καταστροφικές για την ψυχική τους υγεία.

  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας κατέχουν βασική και βαρύνουσα ευθύνη στην προώθηση κοινωνικής αλλαγής που να μειώνει τις αρνητικές επιδράσεις του στίγματος στην ψυχική υγεία και την ευζωία των τρανς ατόμων, όπως και στην προάσπιση των δικαιωμάτων τους, παίρνοντας ρητά δημόσια θέση ως επαγγελματίες ενάντια στις διακρίσεις και την έλλειψη ισονομίας.
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας είναι ενήμεροι για τον τρόπο με τον οποίο οι στάσεις και οι γνώσεις τους για την ταυτότητα και την έκφραση του φύλου μπορεί να επηρεάσει την ποιότητα των υπηρεσιών απέναντι στα τρανς άτομα και τις οικογένειες τους.
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας αναγνωρίζουν ότι τα τρανς άτομα είναι πιο πιθανό να επιτύχουν θετικά αποτελέσματα στη ζωή τους, όταν έχουν κοινωνική υποστήριξη και υπηρεσίες που επιβεβαιώνουν την ταυτότητα φύλου τους.

ΛΟΑΤΚΙ οικογένειες

Οι διεθνείς εταιρείες ψυχικής υγείας, καθώς και η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιάτρων υποστηρίζουν την νομική αναγνώριση του δικαιώματος των ομόφυλων ζευγαριών στο γάμο, την παιδοθεσία, την συνγονεϊκότητα και την από κοινού αναδοχή ή επιμέλεια παιδιών. Επιπλέον:

  • Σύμφωνα με διεθνή ερευνητικά δεδομένα που μελέτησαν παιδιά που μεγαλώνουν με ομόφυλους γονείς, δεν παρουσιάζεται διαφορά στην ψυχοκοινωνική τους προσαρμογή και την ψυχική υγεία σε σχέση με παιδιά που μεγαλώνουν με ετερόφυλους γονείς.
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας οφείλουν να αναγνωρίζουν και να σέβονται τη σημαντικότητα των σχέσεων των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας οφείλουν να κατανοούν τις εμπειρίες και τις προκλήσεις που βιώνουν οι ΛΟΑΤΚΙ γονείς.
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας επιζητούν να κατανοήσουν ότι η γονεϊκότητα και ο σχηματισμός οικογένειας στα ΛΟΑΤΚΙ άτομα μπορεί να πάρει πολλές μορφές.
  • Για πολλά ΛΟΑΤΚΙ άτομα, ένα στενό πλαίσιο κοντινών φίλων μπορεί να αποτελεί μία διαφορετική δομή οικογένειας -που να μη βασίζεται σε βιολογικές ή νομικά αναγνωρισμένες σχέσεις. Αυτού του τύπου οι οικογένειες από επιλογή, παρέχουν στα ΛΟΑΚΤΙ άτομα κοινωνικούς δεσμούς και ένα οικογενειακό πλαίσιο πολλές φορές πιο σημαντικό για τα ίδια από τη βιολογική οικογένειά τους. Τέτοιου είδους οικογενειακές δομές μπορούν να μειώσουν τις συνέπειες του στίγματος και της απουσίας θεσμικής ή νομικής αναγνώρισης.
Apr 122018
 

Πηγή: www.hearingvoices.gr

Συζητώντας για όσα δεν μιλάμε!

11 και 12 Μαΐου 2018

Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών

Γενικές Πληροφορίες

Το Δίκτυο «Ακούγοντας Φωνές» (Hearing Voices Network) είναι ένα παγκόσμιο κίνημα που δημιουργήθηκε από και για ανθρώπους που ακούνε φωνές ή έχουν παρόμοιες ασυνήθιστες εμπειρίες, καθώς και από φίλους, συγγενείς και εργαζόμενους που θέλουν να εκφράζουν έμπρακτα τις έντονες ενστάσεις τους για τον τρόπο που λειτουργεί το σύστημα ψυχικής υγείας. Το τμήμα του Ελληνικού Δικτύου κλείνει φέτος εννέα χρόνια παρουσίας στην Ελλάδα. Έχοντας διοργανώσει δεκάδες συναντήσεις, εργαστήρια, συζητήσεις καθώς και ένα παγκόσμιο Συνέδριο στη Θεσσαλονίκη πιστεύουμε πως ήρθε η ώρα να ξανασυναντηθούμε, να αναστοχαστούμε πάνω στην πορεία μας και να οραματιστούμε το μέλλον.

Επιπλέον, σκοπός αυτής της συνάντησης είναι να προσκαλέσουμε όσους ενδιαφέρονται, είτε από τον θεσμικό τους ρόλο είτε για προσωπικούς ή άλλους λόγους, σε έναν ανοιχτό, ουσιαστικό και έντιμο διάλογο γύρω από ορισμένα θέματα που αποτελούν ταμπού όχι μόνο στους κόλπους της ελληνικής ψυχιατρικής κοινότητας αλλά και πολύ ευρύτερα. Πρόκειται για θέματα που μας αφορούν όλους και που όμως σπάνια συζητιούνται ανοιχτά. Εκεί που πιστεύουμε ότι θα έπρεπε να υπάρχει ένας ανοιχτός διάλογος, συναντάμε έναν επίμονο, επαναλαμβανόμενο και διαρκή μονόλογο. Έναν ψυχιατρικό μονόλογο που δεν ανέχεται και δεν αντέχει τον αντίλογο, που απαιτεί τη συμμόρφωση στο όνομα της “επιστήμης” ή ίσως στο όνομα του “για το καλό σας”.

Ενώ η «λύση» που συχνότερα προτείνει η ψυχιατρική είναι η καταστολή, με πολλές καταστροφικές προεκτάσεις όπως ο στιγματισμός, η κοινωνική απομόνωση και η αποδυνάμωση, το Δίκτυο «Ακούγοντας Φωνές» τίθεται ενάντια σε μοντέλα χειραγώγησης και προσπαθεί να προσφέρει επιλογές χειραφέτησης που επικεντρώνουν στην αυτοβοήθεια και αξιοποιούν την πολύτιμη γνώση των ανθρώπων που έχουν γίνει ειδικοί βάσει των εμπειριών τους και θέλουν να μοιραστούν ιδέες με άλλους. Επιπλέον, ενώ το Δίκτυο δεν αρνείται ότι το να ακούει κάποιος φωνές μπορεί να προκαλεί δυσφορία και να πτοεί το ηθικό, αντιτίθεται στην άποψη ότι μια τέτοια αναταραχή αποτελεί ένδειξη παθολογίας. Το να ακούει κάποιος φωνές, αντί για αποκλίνον σύμπτωμα χωρίς νόημα που χρήζει εξάλειψης και «ίασης», θεωρείται σημαντικό, επιδέχεται αποκωδικοποίησης και συμπλέκεται στενά με την ιστορία της ζωής ενός ατόμου.

‘Έχουμε λοιπόν ένα διαφορετικό όραμα. Ένα όραμα που δεν είναι δόγμα, αλλά η επιθυμία μας να διεκδικήσουμε την ελευθερία μας να επιλέξουμε. Για να κρίνουμε ωστόσο, χρειαζόμαστε και έχουμε δικαίωμα να ακούσουμε, να προβληματιστούμε, και να συζητήσουμε για θέματα που η ορθόδοξη ψυχιατρική αποκλείει από κάθε συζήτηση.

Τέλος το διήμερο φιλοδοξούμε να αποτελέσει μια αφορμή ομάδες και άνθρωποι από όλη την Ελλάδα να συναντηθούν και να ανταλλάξουν εμπειρίες και ιδέες. Είναι μια αφορμή συνάντησης για τις ομάδες αυτοβοήθειας που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια σε όλη την Ελλάδα αλλά και των συγγενών και φίλων ανθρώπων με ψυχιατρική εμπειρία.

Ως κύρια θεματική αποφασίσαμε να θέσουμε τα ψυχοφάρμακα γύρω από τα οποία υπάρχει εδώ και δεκαετίες έντονη κριτική τουλάχιστον όσον αφορά την εκτεταμένη χρήση τους και την αναγνώρισή τους ως μονόδρομου. Τρεις προσκεκλημένοι ομιλητές θα μας βοηθήσουν να κρατήσουμε αυτήν τη συζήτηση ανοιχτή.

Η Joanna Moncrieff, Βρετανίδα Ψυχίατρος, πανεπιστημιακή ερευνήτρια και ιδρυτικό μέλος του Δικτύου Κριτικής Ψυχιατρικής θα μας παρουσιάσει ένα διαφορετικό μοντέλο από το κυρίαρχο ψυχοφαρμακολογικό και για το ρόλο που έχουν σε αυτές οι φαρμακοβιομηχανίες.

Ο Robert Whitaker είναι βραβευμένος συγγραφέας και δημοσιογράφος. Το βιβλίο του “η Ανατομία μια Επιδημίας” κέρδισε το πρώτο βραβείο Ερευνητικής Δημοσιογραφίας το 2010. Ο Robert έχει αναλύσει μεθοδικά σε χρονικό διάστημα πολλών ετών την επιστημονική βιβλιογραφία γύρω από τα υποτιθέμενα οφέλη των ψυχοφαρμάκων. Θα μας παρουσιάσει τα αποτελέσματα της δουλειάς του, τα οποία αμφισβητούν ριζικά την κυρίαρχη θέση της ψυχιατρικής που παρουσιάζει τα φάρμακα ως μονόδρομο.

Ο Peter Bullimore, είναι συν-ιδρυτής του Νational Paranoia Network και συντονιστής του Asylum Associates ενός εκπαιδευτικού και συμβουλευτικού φορέα σε θέματα φωνών και παράνοιας. Έχοντας περάσει δέκα χρόνια ως ψυχιατρικός ασθενής και έχοντας βιώσει αρκετές κρίσεις παράνοιας κατάφερε διεκδικήσει τη ζωή του από το ψυχιατρικό σύστημα. Ζώντας ο ίδιος εμπειρία φωνών και παράνοιας, έχει εμπνεύσει, ενθαρρύνει και υποστηρίξει τη δημιουργία αντίστοιχων ομάδων αυτοβοηθείας σε πολλά μέρη του κόσμου.

Καλούμε όλους/ες/α να συνεισφέρουν με ιδέες για το διήμερο και βέβαια είμαστε ανοικτοί σε προτάσεις για παρουσιάσεις, ανακοινώσεις και εργαστήρια. Θα δοθεί χώρος σε ανθρώπους που θέλουν να μοιραστούν τη δική τους προσωπική ιστορία ανάρρωσης, θα συζητηθεί ο ρόλος των ψυχοφαρμάκων και επιθυμούμε να συζητηθούν εναλλακτικές προτάσεις. Όπως κάθε συνάντηση “Ακούγοντας Φωνές” στοχεύουμε να διευρύνουμε όσο το δυνατόν περισσότερο τη θεματολογία περιλαμβάνοντας θέματα όπως το ρόλο των διαγνώσεων και των ταξινομητικών συστημάτων, θέματα που αφορούν τα δικαιώματα στο χώρο της ψυχικής υγείας και ειδικότερα του θεσμού της ακούσιας νοσηλείας, την αξία της αυτοβοήθειας κοκ

Ημερομηνία

Παρασκευή 11 Μαΐου 2018 17:00 – 22:00 και Σάββατο 12 Μαΐου 2018 10:00 – 18:00

Χώρος – Πρόσβαση

Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, Πειραιώς 256.

Μπορείτε να φτάσετε:

με τον ηλεκτρικό και να κατεβείτε στο σταθμό της Καλλιθέας (κι από εκεί να περπατήσετε 850 μέτρα: έξοδος από Θεσσαλονίκη, κατευθύνεστε αριστερά και στην οδό Άρτας στρίβετε δεξιά και περπατάτε μέχρι την  οδό Πειραιώς όπου βρίσκεται η Σχολή) με τα λεωφορεία Νο 049 και Νο 914. H αφετηρία είναι στην οδό Αθηνάς (πλησίον της πλατείας Ομονοίας) και κατεβαίνετε στη στάση Σχολή Καλών Τεχνών

Πρόγραμμα

Προς το παρόν το πρόγραμμα είναι υπό διαμόρφωση. Σε γενικές γραμμές μπορούμε να πούμε ότι την πρώτη μέρα θα λάβει χώρα μια σύντομη παρουσίαση του Δικτύου και των θεματικών που θα επεξεργαστούμε και θα ακολουθήσει μια συζήτηση σχετική με τα ψυχοφάρμακα: “Ψυχοφάρμακα, υποχρεωτική θεραπεία και  ψυχατρικοποίηση της καθημερινής ζωής”. Η δεύτερη μέρα θα περιλαμβάνει μια ιστορική αναδρομή του Δικτύου στην Ελλάδα και θα επιδιώξουμε να οραματιστούμε το μέλλον. Θα ανοίξουμε θεματικές που αφορούν τη διαχείριση των φωνών και άλλων ασυνήθιστων εμπειριών και την αναζήτηση εναλλακτικών , θα δοθεί χώρος για προσωπικές και συλλογικές αφηγήσεις και θα υπάρξει χρόνος για παράλληλα εργαστήρια. Για τα παραπάνω αυτό θα αξιοποιηθεί το αμφιθέατρο Giorgio de Chirico, χωρητικότητας 180 θέσεων, μια μικρότερη αίθουσα για τα εργαστήρια αλλά και ο προαύλιος χώρος της Σχολής. Σύντομα θα ακολουθήσει το αναλυτικό πρόγραμμα.

Κόστος και Πολιτική Πληρωμής

Προκειμένου να καλύψουμε τα έξοδα της διημερίδας (κυρίως τα αεροπορικά εισιτήρια και τη διαμονή προσκεκλημένων ομιλητών), η οργανωτική επιτροπή κατέληξε να απευθυνθεί με την παρακάτω πρόταση σε όσους/ες επιθυμούν να συμμετάσχουν:

  • Τιμή δωρεάς (40 €): εάν η οικονομική σου κατάσταση αυτήν τη στιγμή στο επιτρέπει, σε προσκαλούμε να πληρώσεις το κόστος της δωρεάς. Με αυτό το ποσό συμβάλλεις στην ενίσχυση του δικτύου χρηματοδοτώντας τους ανθρώπους του κόστους 2 (άνθρωποι που χρειάζονται πρόσθετη οικονομική βοήθεια) και τις υποτροφίες.

  • Κόστος 1 – Βασική (20 €): εάν εργάζεσαι και έχεις ένα εισόδημα που σου επιτρέπει να έχεις όσα χρειάζεσαι για τον εαυτό σου, σε προσκαλούμε να πληρώσεις το Κόστος 1

  • Κόστος 2 – Μειωμένη (10 €): εάν δεν εργάζεσαι ή/και βρίσκεσαι σε μια δύσκολη οικονομική κατάσταση, σε προσκαλούμε να πληρώσεις το Κόστος 2

  • Υποτροφίες: Επιθυμούμε να κρατήσουμε δωρεάν την είσοδο για συμμετέχοντες και συμμετέχουσσες που δεν μπορούν να ανταποκριθούν ούτε στο ποσό των δέκα ευρώ και βρίσκονται σε δύσκολη οικονομική κατάσταση. Προκειμένου να κάνετε αίτηση για υποτροφία επικοινωνήστε μαζί μας στη διεύθυνση contact@hearingvoices.gr μαζί με μια σύντομη περιγραφή της ανάγκης σας. Οι υποτροφίες θα δίνονται όσο ακόμη υπάρχουν οι πόροι για το συγκεκριμένο σκοπό.

Ανταλλαγή εργασίας. Για την υλοποίηση αυτού του σεμιναρίου χρειαζόμαστε γραμματειακή βοήθεια, βοήθεια στη βιντεοσκόπηση, στα μικρόφωνα, στις εγγραφές, στη διερμηνεία, σε μεταφράσεις κειμένων από και προς τα αγγλικά, στο στήσιμο του εξοπλισμού, στην τεχνική υποστήριξη και ενδεχομένως στο bar (εφόσον αυτό τελικά λειτουργήσει). Όσοι ενδιαφέρεστε να συμμετάσχετε εθελοντικά στην ομάδα υποστήριξης να επικοινωνήσετε μαζί μας στη διεύθυνση contact@hearingvoices.gr προσθέτοντας μια σύντομη περιγραφή του αιτήματος σας.

Για περισσότερες διευκρινήσεις επικοινωνήστε μαζί μας στα τηλέφωνα  6946346374 & 6944302577

Πληροφορίες εγγραφής:

Όσοι επιθυμούν να συμμετάσχουν παρακαλούνται να συμπληρώσουν ηλεκτρονικά τη φόρμα εγγραφής και να τη στείλουν στο email: contact@hearingvoices.gr. Συστήνουμε η πληρωμή να γίνει με ηλεκτρονική μεταφορά ή με κατάθεση στον παρακάτω λογαριασμό:

Τράπεζα: Πειραιώς

Αριθμός λογαριασμού: 63 1701 0322 532 (IBAN GR15 0171 3170 0063 1701 0322 532)

Η έγκαιρη εγγραφή θα βοηθήσει σημαντικά προκειμένου, όσο αυτό είναι δυνατό, οι εγγραφές να γίνουν έγκαιρα και να διευκολυνθεί η έναρξη της διημερίδας και η αποπληρωμή των εξόδων της εκδήλωσης. Για την εύρυθμη οργάνωση της διημερίδας είναι σημαντικό να μας αποστείλετε συμπληρωμένη τη φόρμα μέσω mail, αν είναι δυνατό, μαζί με το καταθετήριο.

Feb 162018
 

Κάλεσμα σε συζήτηση την Παρασκευή, 23/2/18 @ 19.00

Η Πρωτοβουλία για ένα πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία καλεί όλους και όλες στην επόμενη συνάντησή της, στις 23/2/18, με θέμα την Φαρμακοβιομηχανία.

Με αφορμή το σκάνδαλο Novartis, που έβγαλε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο στην επιφάνεια τις διαχρονικά διαπλεκόμενες σχέσεις αμοιβαίου οφέλους μεταξύ φαρμακοβιομηχανίας, πολιτικού συστήματος και  ιατρικού σώματος, θα επιχειρήσουμε να αναλύσουμε και να συζητήσουμε το πώς το σκάνδαλο αυτό δεν αποτελεί μια μεμονωμένη περίπτωση, αλλά τον καθημερινό και αυτονόητο τρόπο λειτουργίας των φαρμακοβιομηχανιών.

Το πώς, ένα κατ΄ εξοχήν κοινωνικό αγαθό, όπως είναι το φάρμακο, παράγεται ως εμπόρευμα από το οποίο προσδοκάται η κατά το δυνατόν μεγαλύτερη κερδοφορία.

Το πώς ο γιατρός χρησιμοποιείται και λειτουργεί ως ο ενδιάμεσος για την προώθηση του προϊόντος τους (του φαρμάκου)  στον χρήστη (ασθενή) – με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις σχεσεις διαπλοκής και διαφθοράς στο ιατρικό σώμα.

Για το πώς οι εταιρείες επιδιώκουν και καταφέρνουν να κρύβουν τις ανεπιθύμητες ενέργειες του προϊόντος τους και να υπερπροβάλλουν τις (σε μερικές περιπτώσεις μη υπαρκτές) επιθυμητές.

Κι΄ ακόμα, για το πώς, ιδιαίτερα στην ψυχική υγεία, επιδιώκουν να χειραγωγούν ακόμα και τα διαγνωστικά συστήματα προκειμένου να επινοούν αρρώστιες (διαγνωστικές κατηγορίες) για τις οποίες “έχουν έτοιμο το φάρμακο” που θέλουν να προωθήσουν στην αγορά.

Η συνάντηση θα γίνει την Παρασκευή, 23/2/18, ώρα 19.00, στον χώρο του Δικτύου Hearing Voices Αθήνας, στην οδό Τροίας 44 (κοντά στην πλ Βικτωρίας).

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Jan 232018
 

Το Κέντρο Πρόληψης των Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας Περιφερειακής Ενότητας Κέρκυρας – ΔΗ.ΜΟ.Π. «Νικος Μώρος» γιόρτασε τα 20 χρόνια λειτουργίας του! Η επιστημονική υπεύθυνη του κέντρου Αννέτα Τσελέντη μας προσκάλεσε να συμμετάσχουμε στον εορτασμό προσφέροντας στην κοινότητα της Κέρκυρας την ευκαιρία να για ένα βιωματικό εργαστήριο με θέμα «Είμαι, γιατί είμαστε». Το εργαστήριο συντόνισαν η Αλεξάνδρα Βασιλείου και η Βέρα Λάρδη. Ως εισαγωγή στην ημερίδα, το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση –Γραφείο Κέρκυρας ανέλαβε να μας παρουσιάσει την ιστορία του Κέντρου Πρόληψης με ένα σύντομο θεατρικό δρώμενο. Το κλείσιμο της ημερίδας ανέλαβε η ομάδα Playback Ψ, η οποία αναπαρέστησε με το δικό της μοναδικό τρόπο τις ιστορίες που μοιράστηκε η ομάδα.

Πλούσια τα δώρα της κοινότητας (όπως ανακαλύψαμε στο εργαστήριο), δυνατή και η εμπειρία της εξερεύνησης των προκλήσεων που εμφανίζονται σε μια κοινότητα και δεξιοτήτων που είναι απαραίτητες για την αντιμετώπιση τους. Ευχαριστούμε όλες τις συνεργάτιδες του Κέντρου Πρόληψης για την πρόσκληση και την θερμή φιλοξενία που μας προσέφεραν!

Ένα κλικ εδώ για φωτογραφίες από το εργαστήρι…