Nov 132018
 

Το Orlando LGBT+ Ψυχική Υγεία Χωρίς Στίγμα, εξειδικευμένος επιστημονικός φορέας για την ψυχική υγεία ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, διοργανώνει ένα διήμερο αφιερωμένο σε ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα, ψυχική υγεία και κοινωνικές προεκτάσεις στις 21 & 22 Νοεμβρίου 2018 και σας προσκαλεί να το παρακολουθήσετε με ελεύθερη είσοδο. Με μεγάλη χαρά και τιμή υποδέχεται ως κεντρικές ομιλήτριες τη Dr. Avgi Saketopoulou και τη Dr. Ann Pellegrini, καθηγήτριες στο New York University, με εξαιρετική εμπειρία σε ζητήματα φύλου και σεξουαλικότητας στον τομέα τους.

Χορηγός επικοινωνίας: Εφημερίδα των Συντακτών

Χώρος:
Λαΐς – Ταινιοθήκη της Ελλάδας,
Ιερά Οδός 48 & Μεγάλου Αλεξάνδρου 134-135
104 35 Κεραμεικός, Αθήνα

Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2018
Ταυτότητα φύλου & ψυχική υγεία: τρανς παιδιά, παθολογιοποίηση & α-ορατότητα

10.00 – Είσοδος, εγγραφές
10.30 – Καλωσόρισμα, λίγα λόγια για το Orlando LGBT+ Ψυχική Υγεία Χωρίς Στίγμα
10.45 – Κεντρική ομιλία: Δρ. Αυγή Σακετοπούλου: Τζένη-Τζένη: Ο ρόλος της μελλοντικότητας στην κλινική δουλειά με ένα τρανς κορίτσι
11.45 – Διάλειμμα
12.00 – Στρογγυλή Τράπεζα
Φίλιππος Παγάνης (Project Manager Transcending Youth, Colour Youth / Orlando LGBT+)
Μιχαήλ-Οδυσσέας Γιακουμάκης (Μέλος Υπερήφανων Γονέων)
Αντώνης Πούλιος (Κλινικός Ψυχολόγος, Orlando LGBT+)
Συντονίζουν:
Νάνσυ Παπαθανασίου & Έλενα-Όλγα Χρηστίδη (Ψυχολόγοι, Επιστημονικά Υπεύθυνες Orlando LGBT+)
13:00 Ερωτήσεις – Συζήτηση με το κοινό
14:00 Λήξη

Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2018
Τα όρια της ανοχής: Θρησκεία, Κοινωνία & ΛΟΑΤΚΙ Δικαιώματα

15.00 – Είσοδος, εγγραφές
15.30 – Καλωσόρισμα
15.45 – Ομιλία Dr. Ann Pellegrini: This is not about hate: Religion, Anti-LGBTQ Violence, and the Limits of Tolerance (αγγλικά)
16.45 – Στρογγυλή Τράπεζα
Νίκος Αλιβιζάτος (Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Νομική Σχολή, ΕΚΠΑ)
Αλέξανδρος Σακελλαρίου (Δρ. Κοινωνιολογίας, Ερευνητής Παντείου, Διδάσκων ΕΑΠ)
Καλλιόπη Λυκοβαρδή (Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη)
Πέτρος Σαπουντζάκης (Πολύχρωμο Σχολείο, ενάγων στη δίκη κατά του μητροπολίτη Αμβρόσιου για ρητορική μίσους).
Συντονίζουν:
Ντίνα Δασκαλοπούλου (Δημοσιογράφος, Εφημερίδα των Συντακτών) & Αλεξάνδρα Βασιλείου (Δρ. Κοινωνικής Ψυχολογίας, Orlando LGBT+ & Processwork Hub).
18:00 Ερωτήσεις – Συζήτηση με το κοινό
19.00 Λήξη

Σύντομα βιογραφικά κεντρικών ομιλητριών:

Η Δρ. Αυγή Σακετοπούλου έλαβε το διδακτορικό της στην Κλινική Ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο Yeshiva στη Νέα Υόρκη. Έπειτα, εκπαιδεύτηκε ως ψυχαναλύτρια στο Μεταδιδακτορικό Πρόγραμμα Ψυχοθεραπείας και Ψυχανάλυσης του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Αυτή την περίοδο είναι μέρος του διδακτικού προσωπικού στο Ινστιτούτο William Allanson White, στο Ψυχαναλυτικό Ινστιτούτο της Νέας Υόρκης, στο Κέντρο Σχεσιακών Σπουδών Stephen Mitchell και στο Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχοθεραπειών στη Νέα Υόρκη, όπου και προσφέρει μαθήματα πάνω στο φύλο και τη σεξουαλικότητα.

Συμμετέχει στην επιτροπή συντακτών του Περιοδικού της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ένωσης, Ψυχαναλυτικοί Διάλογοι και Σπουδές Φύλου και Σεξουαλικότητας. Έχει λάβει διάφορα βραβεία για τη συνεισφορά της: το βραβείο Ruth Stein για τη δέσμευση της στην ψυχαναλυτική μελέτη της σεξουαλικότητας· το βραβείο Ralph Roughton από την Επιτροπή Φύλου και Σεξουαλικότητας της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ένωσης για το έργο της με ένα τρανς παιδί· το βραβείο Symonds από το περιοδικό Σπουδές Φύλου και Σεξουαλικότητας για το έργο της σε ζητήματα σεξουαλικότητας· και το ετήσιο βραβείο για την καλύτερο δοκίμιο από το Περιοδικό της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ένωσης.

Έχει εκτενή κλινική εμπειρία στη θεραπεία ΛΟΑΤ παιδιών και ενηλίκων. Για πολλά χρόνια διενεργούσε αξιολογήσεις ασύλου για ΛΟΑΤ άτομα, διαβουλευόμενη με εισαγγελείς και καταθέτοντας σε δικαστήρια μετανάστευσης για ζητήματα τραύματος που αφορούν μειονότητες σεξουαλικότητας και φύλου. Οι δημοσιεύσεις της αφορούν ζητήματα τάξης, φυλής, κανονιστικού και μη κανονιστικού φύλου, και ψυχοσεξουαλικότητας.

Η Ann Pelegrini, Ph.D. είναι καθηγήτρια Performance Studies & Social and Cultural Analysis στο New York University. Έχει γράψει τα βιβλία Performance Anxieties: Staging Psychoanalysis, Staging Race (1997), Love the Sin: Sexual Regulation and the Limits of Religious Tolerance, με την Janet R. Jakobsen (2004), και τα “You Can Tell Just By Looking” and 20 Other Myths about LGTBT Life and People, με τους Michael Bronski και Michael Amico (2013). Είναι ιδρυτικό μέλος και συνεκδότρια της σειράς βιβλίων “Sexual Cultures” του εκδοτικού οίκου New York University Press. Η Pellegrini ήταν επιστημονική υπότροφος στην Ψυχανάλυση του Freud-Fulbright στο Freud Museum στη Vienna και στο University of Vienna, το 2007. Αυτή την περίοδο είναι υποψήφια ψυχαναλύτρια ενηλίκων στο Institute for Psychoanalytic Training and Research (IPTAR) στη Νέα Υόρκη.

Nov 102018
 

Το Processwork Hub σε συνεργασία με το Orlando LGBT+ και τις ψυχολόγους της Σχολής Χιλλ, οργάνωσαν μια συνάντηση επαγγελματικής επιμόρφωσης για τους εκπαιδευτικούς, με θέμα την ποικιλομορφία των μορφών οικογενειών των παιδιών του σχολείου. Συντονίστριες της συνάντησης η Αλεξάνδρα Βασιλείου και η Έλενα-Όλγα Χρηστίδη. Εξερευνήσαμε την έννοια της οικογένειας, των γονεϊκών ρόλων και της λειτουργίας τους. Μιλήσαμε για τους παράγοντες που επηρεάζουν την ομαλή ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών. Βάλαμε στην εικόνα και τις κοινωνικές διακρίσεις και πως αυτές επηρεάζουν τις οικογένειες που δεν εντάσσονται στα κριτήρια του κυρίαρχου ρεύματος.

Με βάση τη δέσμευση του σχολείου να είναι ένας χώρος ασφαλής και συμπεριληπτικός για όλα τα παιδιά, αναρωτηθήκαμε για τα στερεότυπα μας γύρω από το τι είναι “οικογένεια”, για την επίδραση του στίγματος και της περιθωριοποίησης στην ψυχική υγεία των παιδιών (και όχι μόνο), για τους τρόπους που οι εκπαιδευτικοί μπορούν να λειτουργήσουν ως καταλύτες μια διεργασίας που δεν αφορά μόνο το σχολείο, αλλά την κοινωνία ολόκληρη.

Η συνάντηση έγινε στο χώρο του νηπιαγωγείου, ένας χώρος γεμάτος χρώμα και παιχνίδια. Παρότι η επιλογή του χώρου έγινε με κριτήριο τη διαθεσιμότητα χώρων εκείνη την ώρα στο σχολείο, κρίναμε συμβολικό το ότι ήμασταν εκεί. Όλοι και όλες είμαστε στο “νηπιαγωγείο” σε σχέση με αυτά τα θέματα. Τώρα που έχει ανοίξει και ο θεσμικός και κοινωνικός διάλογος για αυτά τα θέματα, η σχολική κοινότητα είναι στην πρώτη γραμμή, με έντονη την ανάγκη να αποδομήσει στερεότυπα, να προσφέρει ασφάλεια και παιδεία σε όλα τα παιδιά, να λειτουργήσει ως μοντέλο κοινωνικών σχέσεων, να ενθαρρύνει την μετάβαση σε μια κοινωνία που υποστηρίζει την ορατότητα και γιορτάζει την ποικιλομορφία των οικογενειών που την αποτελούν.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους συνεργάτες της Σχολής Χιλλ για την πρόσκληση και στην ομάδα εκπαιδευτικών για την ενεργή και αυθεντική συμμετοχή τους στη συνάντηση!

Nov 072018
 

«Ο αδερφός μου ο Βύρωνας»: Ο αποχαιρετισμός του 38χρονου αυτόχειρα της Θεσσαλονίκης, από την αδελφή του

Πηγή: tvxs.gr

Η τραγική είδηση της αυτοκτονίας ενός 38χρονου άνδρα, ο οποίος, στις 31 Οκτωβρίου έπεσε στο κενό από μπαλκόνι 5ου ορόφου εμπορικού κέντρου στη δυτική είσοδο της Θεσσαλονίκης, ήταν η ματωμένη «αυλαία» αυτού που περιέγραψε, σε μια συγκλονιστική ανάρτηση στο Facebook, η αδελφή του Anastasia Bartzoulianou:

«Ο αδερφός μου ο Βύρωνας ήταν ένα πανέξυπνο, ταλαντούχο παιδί. Το έλεγαν όλοι. Το έλεγαν οι δάσκαλοί του, οι φίλοι του, και όσοι τον είχαν γνωρίσει. Το έλεγαν, αργότερα, οι συμφοιτητές του και οι καθηγητές του στη σχολή όπου φοιτούσε. Η οικογένειά του, όλοι εμείς, ξέραμε πως ήταν ένα παιδί με χιούμορ, ευφυής, ευαίσθητος, δημιουργικός. Με έκανε συχνά να γελάω. Μου άρεσε πολύ να περνάω χρόνο μαζί του. Δεν μαλώναμε ούτε τρωγόμασταν όλη την ώρα όπως κάνουν συχνά τα αδέλφια. Ήξερε να αγκαλιάζει, να χαϊδεύει, να δείχνει τρυφερότητα. Με φώναζε “ζουζούνι”. Ήταν ένας άνθρωπος με ικανότητες. Του άρεσε η ορειβασία, η αναρρίχηση, έπαιζε βιολί, κιθάρα, και γρατζουνούσε που και που ένα μπαγλαμαδάκι. Ήταν καλός στις τέχνες αλλά και στις τεχνικές… Έίχε σπουδάσει στα ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, Ηλεκτρονικός. Είχε μάθει πολεμικές τέχνες, και κυρίως TAE KWON DO. Στο στρατό, ήταν δόκιμος αξιωματικός. Τα τελευταία χρόνια εργαζόταν σε μια εταιρεία βιοτεχνολογίας στη Θεσσαλονίκη.

Τον αδερφό μου δεν τον έχασα μέσα σε μια μέρα. Τον έχασα ξαφνικά, το απόγευμα της 31ης Οκτωβρίου 2018. Όμως ο αδερφός μου πέθαινε εδώ και πολύ καιρό, λίγο λίγο.

Τον αδερφό μου άρχισα να τον χάνω όταν ο πατέρας του του έλεγε να μην είναι “τόσο ευαίσθητος” γιατι οι άντρες πρέπει να είναι σκληροί. Από τότε προσπαθούσε να αποδείξει με κάθε τρόπο ότι ήταν “άντρας”.

Έχασα ακόμη ένα κομμάτι του, όταν γύρισε από το στρατό, τσακισμένος, επειδή κάποια σαδιστικά τσογλάνια που έχουν πρόβλημα με την ευαισθησία ως γνώρισμα του αντρικού φύλου, και τον κορόιδευαν γι’ αυτό, τον νάρκωσαν ένα βράδυ ρίχνοντας μια ουσία στο ποτό του που τον άφησε αναίσθητο και τον κακοποίησαν σεξουαλικά.

Έχασα ένα ακόμη κομμάτι του, όταν άρχισε να έχει παραισθήσεις, και να ακούει φωνές, και η και η ψυχιατρική του είπε ότι είναι σχιζοφρενής, και η κοινωνία τον φόρτωσε με τύψεις για μια απλή βιοχημική ανισορροπία στο νευρικό του σύστημα, και το στίγμα του ψυχικά ασθενούς.

Έχασα ένα ακόμη κομμάτι του, όταν ο πνευματικός στον οποίο πήγε για να τον βοηθήσει του είπε ότι οι φωνές που ακούει είναι ο Σατανάς και πρέπει να κάνει μετάνοιες και να εξομολογείται συνέχεια τις αμαρτίες του, γεμίζοντάς τον ενοχές για πράγματα που δεν ήταν δική του ευθύνη.

Αλλά ο αδερφός μου δεν ήθελε να είναι θύμα. Πάλεψε με όλα. Στην θέση του, με την ασθένειά του, κανείς δεν δουλεύει.

Όμως ο αδερφός μου, εδώ και χρόνια, σηκωνόταν κάθε πρωί και πήγαινε στη δουλειά.

Έπαιρνε τα φάρμακά του, μάζευε το κουράγιο του, το πείσμα του, την ακλόνητη θέλησή του για ζωή, και προχωρούσε.

Στο εργασιακό του περιβάλλον, αντιμετώπισε το ίδιο bullying που είχε αντιμετωπίσει σε όλη του τη ζωή από τους “άντρες” που ήταν “αδέρφια” του.

Σε ένα εργασιακό περιβάλλον όπου η λεκτική (ακόμα και η σωματική βία) ήταν αποδεκτή ως δείγμα ανδρισμού, όπου οι τσακωμοί και οι απειλές ήταν η καθημερινότητα, όπου για κάθε στραβό το οποίο προκάλεσε η οικονομική κρίση και που η συναισθηματική φόρτιση των αφεντικών του έπρεπε να εκτονωθεί πάνω στον ίδιο, κι αυτό ήταν ΟΚ, επειδή αυτό είναι ο ανδρισμός, ο αδερφός μου έχανε τον εαυτό του μέρα με την ημέρα.

Δούλευε ασταμάτητα, χωρίς κανένα ρεπό, εφτά μέρες τη βδομάδα, ακόμη και χωρίς λεφτά.

Δούλεψε μέχρι που έλιωσε, και έγινε από 80 σχεδόν 60 κιλά.

Δούλεψε ασταμάτητα για να αποδείξει ότι δεν είναι ο σχιζοφρενής με το στίγμα του τρελού και του ανίκανου, δούλεψε για να αποδείξει ότι οι άντρες αντέχουν τα πάντα, δούλεψε για να προσφέρει ακόμη κι όταν δεν αμοιβόταν, γιατί θεωρουσε ότι η δουλειά του ήταν κοινωνικό λειτούργημα, δούλεψε κάτω από συνθήκες που οποιονδήποτε θα τον είχανε τσακίσει.

Τον είχα παρακαλέσει άπειρες φορές να φύγει, να ξεκουραστεί, να φροντίσει τον εαυτό του. Η μητέρα μου του είπε ότι δε χρειάζεται να εργαστεί για ένα διάστημα, ότι είχε αποδείξει με χίλιους τρόπους ότι είναι ικανός, ότι μπορούσε να βρει δουλειά οπουδήποτε αλλού. Αυτός επέλεξε να μείνει σε μια εταιρεία που βούλιαζε από τα χρέη για να βοηθήσει τα αφεντικά του που τους θεωρούσε φίλους του.

Και μια μερα, ο αδερφός μου, χωρίς να πει λέξη, χωρίς να πει τίποτα σε κανέναν, χωρίς να αφήσει τίποτα πίσω του, ούτε ένα σημείωμα, πήδηξε στο κενό.

Τον αδερφό μου δεν τον έχασα σε μια μέρα. Τον έβλεπα να καταρρέει μια ζωή και να σηκώνεται και να παλεύει ξανά και ξανά, να αρνείται να παραιτηθεί, να παλεύει για το δικαίωμα στη ζωή.

Ο αδερφός μου αντί να αγκαλιάσει τον εαυτό του και την ευαισθησία του, προσπάθησε με κάθε τρόπο να την αρνηθεί, γιατί “έτσι είναι οι άντρες”¨.

Και μια μερα, δεν άντεξε. Δεν γνωρίζω τι συνέβαινε μέσα στο μυαλό του τη μέρα εκείνη που βούτηξε στο κενό. Πονάω στη σκέψη ότι στις τελευταίες του στιγμές μπορεί να πανικοβλήθηκε, να πόνεσε, να υπέφερε.

Αλλά αυτό που με πονάει περισσότερο, είναι ότι τον έβλεπα να χάνεται, κομμάτι – κομμάτι τη φορά, και κανείς, μα κανείς, δεν βρήκε τον τρόπο να τον βοηθήσει. Ούτε οι γιατροί, ούτε τα φάρμακα… Ούτε κι εγώ.

Οι κοντινοί μου άνθρωποι νιώθουν ενοχές γιατί δεν κατάφεραν να σταματήσουν αυτό που του συνέβη. Σε κανέναν όμως δεν είχε πει ότι είχε σκοπό να το κάνει.

Δεν φταίνε αυτοί.

Είναι ανύμποροι μπροστά στη λαίλαπα της πατριαρχίας. Είναι ανύμποροι μέσα σε ένα σύστημα που μαθαίνει τους άντρες ότι όχι μόνο δεν είναι μεμπτό, αλλά είναι αποδεκτό να χρησιμοποιούν βία για να υπάρχουν. Ότι πρέπει να ασκούν βία, για να έχουν την εξουσία. Ότι αυτός είναι ο λόγος της ύπαρξής τους. Η δύναμη. Αυτός είναι ο ανδρισμός.

Δεν επιτρέπεται κανείς να είναι αδύναμος, άρρωστος, ευαίσθητος, δεν επιτρέπεται να μην εργάζεται, γιατί είναι άχρηστος αν δεν το κάνει. Στον καπιταλισμό είσαι άχρηστος όταν δεν είσαι παραγωγικός.

Αν δεν είχε ασκηθεί τόση βία πάνω στο γλυκό του σώμα, ο αδερφός μου θα ζούσε. Θα ζουσε γιατί η οικογένειά του δεν του φέρθηκε σαν “ψυχικά ασθενή”, δεν τον απέρριψε, δεν τον έκλεισε στο τρελοκομείο, δεν τον έδεσε σε ένα κρεβάτι ψυχιατρείου και δεν τον χαπάκωσε μέχρι θανάτου, να τον ξεφορτωθεί και να τον παρατήσει. Η οικογένειά μου τον αγάπησε και τον στήριξε ακόμη κι όταν δεν συμφωνούσε με την απόφασή του να εργάζεται μέχρι να διαλυθεί.

Πολύ εύκολα κάποιοι μιλάνε για “ψυχική ασθένεια” και αυτοκτονία. Είναι ένας τόσο γρήγορος και βολικός τρόπος για να ξεφορτωθεί κανείς την ευθύνη για όλα όσα συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας, για την βία που ασκείται σε όλους και που θεωρείται αποδεκτή.

Τη βία του πατέρα προς το γιό, τη βία του αξιωματικού προς τον δόκιμο, την βία του ιερέα προς τον “αμαρτωλό”, την βία του εργοδότη προς τον εργαζόμενο, τη βία του ψυχίατρου προς τον ασθενή.

Δεν είστε άντρες. Ο αδερφός μου άξιζε όσο χίλιοι από εσάς. Ο θάνατός του είναι και δική σας ευθύνη, γιατί μου τον κλέβατε, όλα αυτά τα χρόνια, παίρνοντας κάθε φορά ένα κομμάτι του.

Δεν είστε άντρες. Είστε κλέφτες, υπάνθρωποι και απάνθρωποι, και αν υπάρχει δικαιοσύνη, σε αυτό τον κόσμο, ελπίζω να πάρετε αυτό που σας αξίζει».

Oct 232018
 

Ταξίδι στη Ρόδο χθες για το ξεκίνημα της εφαρμογής του προγράμματος Ενδυνάμωση Εκπαιδευτικών για τη χρονιά 2018-2019. Πριν τη συνάντηση με τους εκπαιδευτικούς, μια βόλτα από το Κόκκινο Ρόδου για μια συζήτηση στον αέρα με την Πόλυ Χατζημάρκου. Για τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου, για τις αντιδράσεις, για την έννοια της κοινότητας και πολλά άλλα…

Oct 032018
 

Η επιστημονική ομάδα του Orlando lgbt+ υπογράφει το παρακάτω κείμενο.

Τις τελευταίες δέκα ημέρες παρακολουθούμε δημόσιες συζητήσεις και τοποθετήσεις σχετικά με το γεγονός της δολοφονίας του Ζακ Κωστόπουλου, πολλές εκ των οποίων μεταξύ ειδικών πολλών αντικειμένων: ειδικοί ψυχικής υγείας, γιατροί, διασώστες, ακαδημαϊκοί κ.α. Έχουν αναλυθεί τα ρατσιστικά και ομοφοβικά κίνητρα που βρίσκονται συχνά πίσω από ανάλογες περιπτώσεις αυτοδικίας. Από κάθε δημοκρατικό πολίτη έχει καταδικαστεί η αυτοδικία, η βία και η παραβίαση δικαιωμάτων σε βάρος του Ζακ –μέχρι και της στέρησης της ζωής, τόσο από τους δύο δράστες όσο και από την αστυνομία που βρισκόταν στο σημείο. Ελπίζουμε η δημόσια συζήτηση γύρω από τα παραπάνω να παραμείνει ανοιχτή μέχρι την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης και τη δίκαιη τιμωρία των υπευθύνων. Επιπλέον, θα θέλαμε να εστιάσουμε στην έκφραση γνώμης και δημόσιου λόγου, καθώς και τη διαμόρφωση στάσης, από ειδικούς ψυχικής υγείας αλλά και επαγγελματίες υγείας γενικότερα.

Ο Ζακ ήταν ένας άνθρωπος που έφερε την ταυτότητα του γκέι, του οροθετικού, της drag queen και πιθανά του χρήστη ουσιών, περιστασιακού ή μη. Κάθε μία από αυτές τις ταυτότητες φέρει ένα ξεχωριστό και ιδιαίτερα βαρύ στίγμα στις κοινωνικές αναπαραστάσεις που τη συνοδεύουν: το στίγμα του μη υγιή, ψυχικά ή/και σωματικά, το στίγμα του επικίνδυνου, το στίγμα του «προκλητικού», το στίγμα εν γένει της απειλής της νόρμας και των όσων θεωρούνται στερεοτυπικά ως αποδεκτή κανονικότητα στην κοινωνία μας.

Κάθε ένα από αυτά τα στίγματα αρκεί για να έχει επιβάλλει στο Ζακ ένα ευρύ φάσμα διακρίσεων, μεταξύ των οποίων και τη μεγάλη δυσκολία πρόσβασης στην υγεία και την αναζήτηση ψυχοκοινωνικής υποστήριξης: υπηρεσίες υγείας που δεν είναι κατάλληλα επιμορφωμένες για όλες τις ταυτότητές του, απουσία ολιστικής προσέγγισης και πλάνου στήριξης και αποκατάστασης τυχόν δυσκολιών, επαναστιγματισμός του με κάθε νέο αίτημα προς υπηρεσίες υγείας. Αυτή είναι η πραγματικότητα που –αν όχι συγκεκριμένα ο Ζακ- κάθε πολίτης με αυτές τις ταυτότητες έχει να αντιμετωπίσει στην Ελλάδα του 2018.

Συναντάμε καθημερινά ένα σύστημα υγείας –και ψυχικής υγείας- με εξαιρετικούς επιστήμονες στον τομέα τους, αλλά χωρίς ίχνος διαθεματικής προσέγγισης του ασθενή/εξυπηρετούμενου. Με αυτή την έννοια ένας οροθετικός ίσως λάβει ορθές υπηρεσίες για την οροθετικότητα, την ίδια ώρα που μπορεί να υποστεί ομοφοβία από το γιατρό του. Μία χρήστρια μπορεί να απευθυνθεί σε κατάλληλο για την απεξάρτηση οργανισμό, αλλά να εισπράξει τρανσφοβία από τους θεραπευτές της. Ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει προκλήσεις ψυχικής υγείας μπορεί να θεωρηθεί ότι έγινε οροθετικός λόγω επικίνδυνης συμπεριφοράς του, απόρροιας των συμπτωμάτων του.

Όλα τα παραπάνω οδηγούν, νωρίτερα ή αργότερα, στο ίδιο αποτέλεσμα: άμεσος ή έμμεσος αποκλεισμός του πολίτη που φέρει πολλαπλές στιγματισμένες ταυτότητες από υπηρεσίες υγείας και ψυχοκοινωνικής στήριξης ή αλλιώς πολύ δυσκολότερη πρόσβασή του σε αυτές. Ο φαύλος κύκλος του στίγματος σε όλο του το μεγαλείο, που σχεδόν πάντα καταλήγει στο εξής: να κατηγορείται το ίδιο το άτομο που δέχεται διακρίσεις, για το στιγματισμό που αντιμετωπίζει. Και βέβαια, ως αποτέλεσμα πάντα παρατηρούμε επιδείνωση της υγείας και ευζωίας του ατόμου, περαιτέρω κοινωνικό αποκλεισμό, επιδείνωση τυχόν σωματικής και ψυχικής συμπτωματολογίας.

Γράφοντας αυτά θέλουμε να εφιστήσουμε την προσοχή στη σχέση που έχει το σύστημα υγείας στην Ελλάδα με τη διαθεματικότητα, για την απούσα ή περιορισμένη επιμόρφωση ειδικών σε ζητήματα διακρίσεων και ιδιαίτερα διακρίσεων σε βάρος ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων και για τις συνεπακόλουθες στάσεις που δημιουργούνται και αναπαράγονται από συναδέλφους ψυχολόγους, ψυχιάτρους, αλλά και γιατρούς κάθε ειδικότητας.

Σε κάθε έναν και κάθε μία «ειδικό» που αυτές τις ημέρες σχολίασε πως «–δυστυχώς- το τέλος του Ζακ λόγω των κοινωνικών δυσκολιών που αντιμετώπιζε ήταν προδιαγεγραμμένο», απαντάμε πως το τέλος του Ζακ ήρθε με τη μορφή της ακραίας βίας σε βάρος του, βίας που βαραίνει τα χέρια άλλων.

Σε κάθε έναν και κάθε μία «ειδικό» που αναρωτιέται γιατί ο ίδιος, αν αντιμετώπιζε προβλήματα διακρίσεων, δεν είχε περιβάλλον να τον στηρίξει, απαντάμε πως σε μία ευνομούμενη κοινωνία η αντιμετώπιση των διακρίσεων δεν έρχεται μέσα από τις διαπροσωπικές σχέσεις (τις οποίες παρ’ όλα αυτά ο Ζακ είχε κερδίσει) αλλά κυρίως μέσα από τη συντονισμένη δράση της πολιτείας και των οργάνων της.

Σε κάθε έναν και κάθε μία «ειδικό» που σχολιάζει πως ο Ζακ «ήταν σα να είχε αποφασίσει να πεθάνει με τον τρόπο ζωής του», αντιστρέφουμε την ερώτηση προς το σύστημα υγείας και τους αρμόδιους φορείς: τι κάνετε ώστε να εξασφαλίσετε πως κάθε άνθρωπος, οροθετικός, γκέι, τρανς, ψυχικά ασθενής, χρήστης-ρια, ανάπηρος-η ή με όποια ταυτότητα δέχεται διακρίσεις θα ζει μία ζωή αξιοβίωτη που δε θα κάνει το θάνατο να φαίνεται λύση τις ύστατες στιγμές;

Ο Ζακ, επειδή ακριβώς είχε σκοπό να ζήσει, είχε βρει τρόπο να κάνει τη ζωή του αξιοβίωτη: μέσω του ακτιβισμού, της εργασίας σε θέματα διακρίσεων, της καλλιτεχνικής έκφρασης, της επιμόρφωσης σε θέματα οροθετικότητας, του δημόσιου λόγου πάνω σε όλα αυτά για τα οποία οι περισσότεροι-ες από εμάς, ακόμα και οι «ειδικοί», δε λέμε κουβέντα.

Εμείς θεωρούμε πως αυτή ήταν και η παρακαταθήκη του και με αυτήν σκοπεύουμε να φωτίζουμε κάθε πλευρά, κατάσταση και ανθρώπινη έκφραση που δέχεται στίγμα και να αντιστρέφουμε, κάθε φορά και λίγο παραπάνω, τις ολέθριες συνέπειές του.

Σε ευχαριστούμε Ζακ,

Η επιστημονική ομάδα του Orlando LGBT+ Ψυχική Υγεία Χωρίς Στίγμα

Νάνσυ Παπαθανασίου, PhD, Κλινική Ψυχολόγος, Επιστημονικά Υπεύθυνη
Έλενα-Όλγα Χρηστίδη, MSc, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια, Επιστημονικά Υπεύθυνη
Αλεξάνδρα Βασιλειου, Ph.D., Κοινωνική Ψυχολόγος
Αντώνης Πούλιος, Κλινικός Ψυχολόγος M.Sc., Ph.D.(c)
Μαριλίνα Αβάνη, Ψυχολόγος
Φίλιππος Παγάνης, τελειόφοιτος τμήματος Ψυχολογίας
Άννη Παπάζογλου, τελειόφοιτη τμήματος Κοινωνικής Εργασίας

Jun 012018
 
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ /ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
2ο Σχολικό Street Festival, Τέχνης και Αποδοχής
Σάββατο 2 Ιουνίου 2018, από τις 16:00 έως τις 24:00
στον πεζόδρομο Ερμού/Κεραμεικού (δίπλα από τον ηλεκτρικό σταθμό του Θησείου)
Ο σύλλογος εκπαιδευτικών και καλλιτεχνών: ΔΙΚΤΥΟ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗΣ (Οι άνθρωποι με τα μπαλόνια) με χαρά σας προσκαλούμε στο 2ο Σχολικό Street Festival Τέχνης και Αποδοχής. Σε αυτό το Παιδικό Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ ,οι άνθρωποι που αποδέχονται ο ένας τον άλλον θα συναντηθούν για να γνωριστούν και να φτιάξουν μουσικές και χρώματα. Όχημά μας σε αυτό το φεστιβάλ είναι η Τέχνη σε όλες τις εκφράσεις της και η Δημιουργικότητα
Εκείνη την ημέρα, σχολεία, οργανώσεις, συλλογικότητες, καλλιτέχνες και ομάδες καλλιτεχνών, μουσικά σχήματα, πολίτες, μαθητές, φοιτητές, γονείς, κ.α. θα στήσουν αυτοσχέδιες παρουσιάσεις, τραπεζάκια ενημέρωσης, βιωματικά εργαστήρια, δράσεις καλλιτεχνικές, συναυλία, κ.α. και θα μας μιλήσουν με χίλιους διαφορετικούς τρόπους για την αποδοχή, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την συμπερίληψη εκείνων των κοινωνικών ομάδων που αντιμετωπίζουν αποκλεισμό και διακρίσεις.
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΩΝ & ΔΡΑΣΕΩΝ
16:00- 18.30 : Βιωματικά και καλλιτεχνικά εργαστήρια για παιδιά και ενήλικες
Εικαστικά εργαστήρια
-Ομάδα γυναικών προσφύγων από το Σχιστό-Δημιουργία χαλιού από ανακυκλώσιμα υλικά.
-Open Art: Δημιουργία υπαίθριων κατασκευών-γλυπτών από μεγάλους χαρτοσωλήνες.
Ανοικτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά: Οι 7 χρωματιστοί ιππότες (εργαστήριο κατασκευή φιγούρας)
-Καραγιάννη Καίτη, Καρέλα Χριστίνα & Παπαγιάννη Παρασκευή : Δράση/Εγκατάσταση: Το Δέντρο της Αποδοχής.
-Cosmos of Culture: Δημιουργία μεγάλου παζλ
-ΚΑΡΙΤΑΣ ΕΛΛΑΣ :Ζωγραφική σε καραβόπανο
y PlayceΖωγραφική και κατασκευές
Less is ΜoreΚατασκευές με ανακυκλώσιμα υλικά
-Γκαλερίδη Αγγελική Μαρία: Εικαστικό εργαστήριο.
-Gonulluler Hereketi (Oικογένεια από την Τουρκία): Εργαστήριο μαρμαρογραφίας για παιδιά.
Εργαστήρια θεάτρου & μυθοπλασίας
-Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση & Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες: Θεατρικό εργαστήριο για παιδιά και έφηβους
7o Δημοτικό Σχολείο Αγίου Δημητρίου :παρουσίαση λογοτεχνικών κειμένων για τη διαφορετικότητα.
94ο Δημοτικό Σχολείο Αθήνας:Θεατρικό εμπνευσμένο από την ιστορία : ”Κοσμοδρόμιο”.
-Εκδόσεις Κίτρινο Πατίνι: Εργαστήρι μυθοπλασίας
-Porto LudusΔιαδραστική παράσταση: “Κάπου μακριά μα και κοντά”.
Ομάδα Έκφρασης και Παιχνιδοπλασίας Αερικό: Διαδραστική αφήγηση παραμυθιού.
-Στέλλα Αρβανίτη– Ζωγραφίζω το παραμύθι του Καρίμ
-Δημητροπούλου Ελένη– Θεατρικός αυτοσχεδιασμός
Εργαστήριο χορού
-Άντζελα ΓιατράStreet dance
-Ομάδα Αερικό– αφρικάνικοι χοροί για παιδιά.
-9ο Δημοτικό Σχολείο Αγίου Δημητρίου :“Άνθρωπε αγάπα”. Ζωγραφική, χορός.
-3ο Δημοτικo Σχολείο Γέρακα: Ομάδα HipHop,
-Ανοικτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά: Zumba Africa
Μουσικά εργαστήρια/δράσεις
-Μαρίνα Μίντζα-Ελισσάβετ Περακάκη-Θεανώ Πέτκογλου– Εργαστήρι με μουσικούς σωλήνες boomwhackers.
-Πάνος Σείκιλος: Ποίηση και μουσική/Τα τραγούδια που κυνηγήθηκαν και άντεξαν.
Χορωδία από την Κάριτας Αθήνας: ZAHRA
Τ.Ε.Α.Π.Η. Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών:Μουσικά ιδιώματα: Body Music
Διάφορες δράστηριότητες.
-”Οι Κολλητές”. Face painting από oμάδα μαθητριών της Ε` τάξης από σχολεία στο Ίλιον
-”Teens of Schisto” . Έκθεση ζωγραφικής από ομάδα νέων της δομής προσφύγων Σχιστού.
Action Aid: 17 Βιώσιμοι Στόχοι
-Generation 2.0 RED: Επιδαπέδιο παιχνίδι/Diversity Volcano
-Παιδαγωγική ομάδα: Σκασιαρχείο: Μικρά βιβλία. Τυπογραφείο και αλληλογραφία στην μέθοδο Φρενέ.
-ΚΑΡΙΤΑΣ ΑΘΗΝΑΣ: Σκυταλοδρομίες (κ.α.)
-EUDEC, Ελληνική Ένωση για την Προώθηση της Ρητορικής στην Εκπαίδευση, Παιδαγωγική Ομάδα “Σείριος”: βιωματικά παιχνίδια επικοινωνίας και street debates 
-ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ: Διαδραστικό παιχνίδι με θέμα τις 5 Ηπείρους.
-7ο Γ.Ε.Λ. Ν. Σμύρνης “Homo Ludens” /Oμάδα Τέχνης και εθελοντισμού: Έκθεση φωτογραφίας και αφήγηση.
Έκθεση Φωτογραφίας
Γιώργος Σταθόπουλος: Street Photography
Ελίνα Γεροντή: Φωτογραφίες από Αφρικάνικη Εκκλησία
Gonulluler Hereketi (Oικογένεια από την Τουρκία): Φωτογραφίες και έργα ζωγραφικής από παιδιά που μεγαλώνουν μέσα σε κέντρα κράτησης της Τουρκίας.
Έμφυλες ταυτότητες
-Colour Youth: Βιωματική δράση με συγγραφή ιστοριών
-Οικογένειες Ουράνιο Τόξο: Ενημέρωση
Ψυχοκοινωνική υγεία
-3ο Δημοτικό Σχολείο Βριλησσίων :Παρουσίαση των εργασιών του σχολείου σε προγράμματα Αγωγής υγείας
-1ο Δημοτικό Σχολείο Νέας Ιωνίας: Ενημέρωση για τους 17 Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης. Εστίαση στον 5ο και στο 10ο (ισότητα φύλων και κοινωνικές ανισότητες).
-Έλλη Θολούλη, Ψυχολόγος- Αγώνες Συμπόνιας,
-Εταιρία Κοινωνικής Ψυχιατρικής & Ψυχικής Υγείας: Ενημέρωση
-Κέντρο Πρόληψης των Εξαρτήσεων & Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας “Αθηνά Υγεία”:Ενημέρωση και δράση που αφορά τη σημασία της “Αγκαλιάς”.
Μετανάστες-Πρόσφυγες
-ΑΡΣΙΣ: “Τι χρώμα έχει η μουσική; Τι μουσική ακούει το χρώμα;”
-ΜΕΤΑΔΡΑΣΗ: Τα παιδιά της ΜΕΤΑδρασης εκφράζονται με μουσική, χορό και χρώματα
-Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός: Δράση Αλληλεπίδρασης .
Φιλοζωικά εργαστήρια
ΖΩ.Ε.Σ.Face painiting
Χαρούμενες πατούσες-Φιλοζωική ομάδα μαθητών 3ου Δ.Σ. Ναυπλίου
Κοινωνική Κουζίνα:
ΠΑΡΕΑ: Φτιάχνουμε και κερνάμε γλυκό στους περαστικούς
R. O. A. D. S. Reflections Of A Different Society: Project Schools:Κοινωνική κουζίνα με παιδιά.
Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΔΟΧΗΣ:
-Quilombo Centro Cultural : ομάδα Αφροβραζιλιάνικων κρουστών Μουσική Πορεία σε ρυθμούς SambaBatucada
(Από τις 19:00 θα βρίσκονται στην πλατεία Μοναστηρακίου μαζί με εκπροσώπους από τις οργανώσεις και τα σχολεία και όλοι μαζί γύρω στις 19:30 θα κατευθυνθούν προς τον χώρο του φεστιβάλ).
ΣΥΝΑΥΛΙΑ: 19:00-24:00
Συμμετέχουν οι: Μagic de spell, Jusu Folie, Eliana, Tribal west, Sounds for some other order, Λήδα Μανιατάκου, Μαρία Λατσίνου & Mokita, Νίκος Γιακουμάκης
Το Φεστιβάλ είναι μια πρωτοβουλία και συντονίζεται από τον σύλλογο εκπαιδευτικών και καλλιτεχνών: ΔΊΚΤΥΟ ΤΕΧΝΗΣ και ΔΡΑΣΗΣ (οι άνθρωποι με τα μπαλόνια).
Γίνεται υπό την αιγίδα του Δήμου Αθηναίων και με την υποστήριξη των: Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, Unicef και ΙΟΜ.
Περισσότερα για το Δίκτυο και για το φεστιβάλ μπορείτε να μάθετε εδώ: https://artschoolfestival.blogspot.gr/
May 172018
 

Πηγή: 11528 – Δίπλα Σου

Η Γραμμή Ψυχολογικής Στήριξης “11528-ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ” για ΛΟΑΤΚΙ άτομα (λεσβίες, γκέι, αμφί, τρανς, κουίρ, ίντερσεξ), τις οικογένειές τους και για εκπαιδευτικούς, ως ο μοναδικός εξειδικευμένος επιστημονικός φορέας υπηρεσιών ψυχικής υγείας για ΛΟΑΤΚΙ άτομα στην Ελλάδα, με πανελλήνια εμβέλεια και με την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, χαιρετίζει κάθε δημόσιο και διεπιστημονικό διάλογο για θέματα σεξουαλικού προσανατολισμού ή/και ταυτότητας φύλου, εφόσον έχει ως αφετηρία όλες τις διεθνείς, πρόσφατες επιστημονικές εξελίξεις στα πεδία αυτά και ως στόχο μία συμπεριληπτικότερη κοινωνία ισότητας και ισονομίας.

Με αφορμή διάφορες θεσμικές και νομικές μεταρρυθμίσεις, θέματα που αφορούν σε ΛΟΑΤΚΙ  άτομα αναδεικνύονται συχνότερα στην επικαιρότητα. Όμως, ο λόγος που τα συνοδεύει είναι συχνά κακοποιητικός και στιγματιστικός, αναπαράγοντας διακρίσεις και δημιουργώντας παραμορφωτικές κοινωνικές αναπαραστάσεις.

Εκφράζουμε την ανησυχία μας ειδικότερα για την εκφορά επιστημονικού λόγου που δε βασίζεται στα νεότερα ερευνητικά δεδομένα, με αποτέλεσμα να γίνεται συνειδητά ή μη κακοποιητικός, με βαρύνουσες επιπτώσεις για την ψυχική υγεία και την κοινωνική προσαρμογή των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων, αλλά και γενικότερα για το κοινωνικό σύνολο.

Καλούμε όλους τους επιστημονικούς φορείς και τα άτομα που παρέχουν υπηρεσίες σε ΛΟΑΤΚΙ άτομα να επιμορφώνονται διαρκώς για τις εξελίξεις της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας, ώστε να μην αποτελούν οι πρακτικές τους ζημιογόνο αντί για υποστηρικτικό παράγοντα για τους/τις λήπτες-τριες των υπηρεσιών υγείας.

Προτείνουμε σε άτομα και φορείς που συνδιαμορφώνουν το δημόσιο διάλογο (δημοσιογράφους, έντυπα και άλλα μέσα, θεσμικούς φορείς κλπ) να ενημερώνονται κατάλληλα από αντίστοιχους επιστήμονες καθώς και οργανώσεις της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας όταν πρόκειται να διαχειριστούν ΛΟΑΤΚΙ ζητήματα, ώστε να είναι κατάλληλα προετοιμασμένοι και όχι κακοποιητικοί στο λόγο και την προσέγγισή τους.

Προσκαλούμε κάθε ενδιαφερόμενο φορέα ή άτομο, ειδικότερα από τον κλάδο της ψυχικής υγείας, να έρθει σε επαφή με κατάλληλους φορείς από το πεδίο, με εμπειρία διαχείρισης αντίστοιχων ζητημάτων και γνώση των επιστημονικών εξελίξεων.

Δηλώνουμε ότι είμαστε στη διάθεση κάθε φορέα ή ατόμου που θέλει να επιμορφωθεί ή να διερευνήσει ζητήματα που αφορούν τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα και την ψυχική υγεία.

Για να διευκολύνουμε  ακόμη περισσότερο το δημόσιο διάλογο, παραθέτουμε τις βασικές επιστημονικές αρχές που αποτελούν την βάση της παροχής υπηρεσιών σε ΛΟΑΤΚΙ άτομα διεθνώς, και τις οποίες ακολουθεί και ο φορέας μας.

Οι βασικές επιστημονικές αρχές που ορίζουν τον κώδικα δεοντολογίας και τις καλές πρακτικές στην παροχή υπηρεσιών ψυχικής υγείας σε ΛΟΑΤΚΙ άτομα εκφράζονται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (2015), τα Διαγνωστικά Εγχειρίδια του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ICD-11 beta) και της Αμερικάνικης Ψυχιατρικής Εταιρείας (DSM 5), τις επίσημες οδηγίες της Αμερικάνικης Ψυχολογικής Εταιρείας (2012 & 2015), και τις επίσημες θέσεις της Αμερικάνικης Ψυχιατρικής Εταιρείας (2012 & 2013).

Κάποιες από αυτές τις βασικές επιστημονικές αρχές παρουσιάζουμε συνοπτικά στη συνέχεια ως πλαίσιο αναφοράς για επαγγελματίες ψυχικής υγείας, αλλά αφορούν ανάλογα ιατρούς και παρόχους λοιπών ιατρικών υπηρεσιών, δημοσιογράφους, φορείς και θεσμικά όργανα που συνδιαμορφώνουν και συμμετέχουν στο δημόσιο διάλογο.

Γενικές αρχές

  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας αναγνωρίζουν τον τρόπο με τον οποίο το στίγμα, οι προκαταλήψεις, οι διακρίσεις και η βία επηρεάζουν την υγεία και την ευζωία των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων.
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας προσπαθούν να αναγνωρίζουν την επίδραση των θεσμικών εμποδίων στις ζωές των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων και να βοηθούν στην ανάπτυξη συνθηκών θετικών για τα άτομα αυτά.
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας προσπαθούν να κατανοούν ότι τα θέματα ψυχικής υγείας μπορεί να σχετίζονται ή να μη σχετίζονται με τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή/και την ταυτότητα φύλου και τις ψυχολογικές επιδράσεις του στρες που βιώνουν τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα ως μειονοτική ομάδα.
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας επιζητούν να προετοιμάζουν εκπαιδευόμενους στην ψυχολογία ώστε να είναι επαρκείς στη δουλειά τους με ΛΟΑΤΚΙ άτομα.

Σεξουαλικός προσανατολισμός

Ο ομό/αμφιφυλόφιλος σεξουαλικός προσανατολισμός δεν αποτελούν ψυχικές ασθένειες και οι προσπάθειες αλλαγής τους έχει αποδειχθεί ότι σε καμία περίπτωση δεν είναι αποτελεσματικές ή ασφαλείς. Για την ακρίβεια, πιθανές προσπάθειες αλλαγής τους μπορεί να επιφέρουν σημαντικές βλάβες και δεν είναι επιστημονικά έγκυρες. Μάλιστα, σε ό,τι αφορά γενικά την ψυχική υγεία, ρητά δηλώνεται ότι ο ομόφυλος σεξουαλικός προσανατολισμός δε χρειάζεται να αλλάξει.

  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας οφείλουν να προσπαθούν να κατανοήσουν τις επιπτώσεις του στίγματος (δηλαδή προκαταλήψεων, διακρίσεων και βίας), καθώς και τον ποικίλων εκδηλώσεών τους σε διαφορετικά πλαίσια στις ζωές των λεσβιών, γκέι και αμφιφυλόφιλων.
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας ενθαρρύνονται να αυξάνουν τη γνώση και την κατανόησή τους γύρω από την ομοφυλοφιλία και την αμφιφυλοφιλία μέσω συνεχιζόμενης εκπαίδευσης, επιμόρφωσης, εποπτείας και συμβουλευτικής.
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας οφείλουν να αναγνωρίσουν ότι οι στάσεις και η γνώση τους για τα θέματα που απασχολούν τις λεσβίες, τους γκέι και τα αμφιφυλόφιλα άτομα μπορεί να επηρεάζουν την αξιολόγηση και τις υπηρεσίες που παρέχουν, καθώς και να επιζητούν εποπτεία ή κατάλληλες παραπομπές όταν χρειάζεται.

Ταυτότητα φύλου

Το φύλο είναι μια μη δυαδική κατασκευή που επιτρέπει ένα εύρος ταυτοτήτων φύλου και ότι η ταυτότητα φύλου ενός ατόμου μπορεί να μην συμφωνεί με το φύλο που αποδόθηκε στη γέννηση. Η τρανς ταυτότητα δεν συνεπάγεται κανενός είδους έλλειμμα στην κρίση, τη σταθερότητα, την αξιοπιστία, ή τις γενικότερες κοινωνικές και επαγγελματικές ικανότητες.

Οι διακρίσεις και η έλλειψη ισονομίας σε βάρος των τρανς και φυλοδιαφορετικών ατόμων, είναι καταστροφικές για την ψυχική τους υγεία.

  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας κατέχουν βασική και βαρύνουσα ευθύνη στην προώθηση κοινωνικής αλλαγής που να μειώνει τις αρνητικές επιδράσεις του στίγματος στην ψυχική υγεία και την ευζωία των τρανς ατόμων, όπως και στην προάσπιση των δικαιωμάτων τους, παίρνοντας ρητά δημόσια θέση ως επαγγελματίες ενάντια στις διακρίσεις και την έλλειψη ισονομίας.
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας είναι ενήμεροι για τον τρόπο με τον οποίο οι στάσεις και οι γνώσεις τους για την ταυτότητα και την έκφραση του φύλου μπορεί να επηρεάσει την ποιότητα των υπηρεσιών απέναντι στα τρανς άτομα και τις οικογένειες τους.
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας αναγνωρίζουν ότι τα τρανς άτομα είναι πιο πιθανό να επιτύχουν θετικά αποτελέσματα στη ζωή τους, όταν έχουν κοινωνική υποστήριξη και υπηρεσίες που επιβεβαιώνουν την ταυτότητα φύλου τους.

ΛΟΑΤΚΙ οικογένειες

Οι διεθνείς εταιρείες ψυχικής υγείας, καθώς και η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιάτρων υποστηρίζουν την νομική αναγνώριση του δικαιώματος των ομόφυλων ζευγαριών στο γάμο, την παιδοθεσία, την συνγονεϊκότητα και την από κοινού αναδοχή ή επιμέλεια παιδιών. Επιπλέον:

  • Σύμφωνα με διεθνή ερευνητικά δεδομένα που μελέτησαν παιδιά που μεγαλώνουν με ομόφυλους γονείς, δεν παρουσιάζεται διαφορά στην ψυχοκοινωνική τους προσαρμογή και την ψυχική υγεία σε σχέση με παιδιά που μεγαλώνουν με ετερόφυλους γονείς.
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας οφείλουν να αναγνωρίζουν και να σέβονται τη σημαντικότητα των σχέσεων των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας οφείλουν να κατανοούν τις εμπειρίες και τις προκλήσεις που βιώνουν οι ΛΟΑΤΚΙ γονείς.
  • Οι ειδικοί ψυχικής υγείας επιζητούν να κατανοήσουν ότι η γονεϊκότητα και ο σχηματισμός οικογένειας στα ΛΟΑΤΚΙ άτομα μπορεί να πάρει πολλές μορφές.
  • Για πολλά ΛΟΑΤΚΙ άτομα, ένα στενό πλαίσιο κοντινών φίλων μπορεί να αποτελεί μία διαφορετική δομή οικογένειας -που να μη βασίζεται σε βιολογικές ή νομικά αναγνωρισμένες σχέσεις. Αυτού του τύπου οι οικογένειες από επιλογή, παρέχουν στα ΛΟΑΚΤΙ άτομα κοινωνικούς δεσμούς και ένα οικογενειακό πλαίσιο πολλές φορές πιο σημαντικό για τα ίδια από τη βιολογική οικογένειά τους. Τέτοιου είδους οικογενειακές δομές μπορούν να μειώσουν τις συνέπειες του στίγματος και της απουσίας θεσμικής ή νομικής αναγνώρισης.
Feb 162018
 

Δυο αναρτήσεις στο διαδίκτυο. Δυο εμπειρίες πάνω στο ίδιο θέμα.

Στέκι Μεταναστών Κοινωνικό Κέντρο στο facebook

Η Μέρα που ένας Έλληνας Οδηγός Ταξί με Χτύπησε Επειδή Τόλμησα να Υπερασπιστώ τους Πρόσφυγες. Και επειδή είμαι από την Αλβανία.

Το Σάββατο, 3 Φεβρουαρίου, κάλυπτα την αντιφασιστική πορεία που πραγματοποιήθηκε ενάντια στη ναζιστική φιέστα της Χρυσής Αυγής για τα Ίμια. Η πορεία τελείωσε περίπου στις 8:30 με τα πανό να μαζεύονται λίγο πιο κάτω από τη ΓΑΔΑ. Αποφάσισα να πάρω ένα ταξί για να γυρίσω στο σπίτι μου. Λίγες ώρες αργότερα ένα άλλο ταξί θα με άφηνε και πάλι στη ΓΑΔΑ, για να υποβάλλω μήνυση στο Τμήμα Αντιμετώπισης Ρατσιστικής Βίας.

Μπαίνοντας στο πρώτο ταξί με προορισμό την Καλλιθέα, δεν είχα ιδιαίτερη διάθεση για κουβέντα. Ο οδηγός το αντίθετο. Περνώντας από τα Εξάρχεια, είδαμε μια ομάδα ατόμων να περνάει με μαυροκόκκινες σημαίες, προφανώς επιστρέφοντας από την αντιφασιστική κινητοποίηση, η οποία έληξε ειρηνικά.

«Βγήκαν για φασαρίες», είπε ο οδηγός μόλις τους είδε. Του απάντησα πως μάλλον δεν είναι έτσι τα πράγματα και πως καθετί έχει την αιτία του. «Άκουσε με, δεν έχουν άλλη δουλειά αυτά τα τσογλάνια», είπε ξανά. Τον ενημέρωσα τότε πως η Αθήνα περνούσε ένα πολύ δύσκολο Σαββατοκύριακο. Πως πριν από λίγη ώρα η Χρυσή Αυγή είχε συγκέντρωση και φυσικά του ανέφερα πως την επόμενη μέρα το συλλαλητήριο για το Μακεδονικό έκρυβε αρκετούς κινδύνους, τόσο για τα Εξάρχεια, τον Άγιο Παντελεήμονα και άλλες περιοχές, όσο και για τους μετανάστες της πόλης που είχαν ειδοποιηθεί να μην κυκλοφορούν διότι μπορεί να κινδύνευαν. Κάτι που επιβεβαιώθηκε την επόμενη ημέρα από επεισόδια που δημιούργησαν ομάδες ακροδεξιών κατά τη διάρκεια του συλλαλητηρίου, αλλά και από την προσπάθεια τους να πλησιάσουν με άγριες διαθέσεις την περιοχή των Εξαρχείων, καθώς και καταλήψεις.

Του εξήγησα, διότι μπορεί να μην ήταν ενήμερος, πως λίγες μέρες πριν σε αντίστοιχη συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη, φασίστες έκαψαν μια κατάληψη και επιχείρησαν να κάνουν το ίδιο σε άλλη μια. Του επεσήμανα λοιπόν, πως σε μια τόσο ταραγμένη κοινωνικοπολιτικά κατάσταση στην οποία ακραία φασιστικά φαινόμενα βρίσκουν χώρο και ανθίζουν, είναι λογικό να υπάρξει προσπάθεια από την άλλη πλευρά να περιφρουρηθεί.

Ο οδηγός του ταξί δεν άργησε να αναπτύξει μια ακροδεξιά ρητορική κατά τη διάρκεια της διαδρομής. Άρχισε να αναφέρεται στους Σύρους πρόσφυγες με τη λέξη «βρωμολαθρομετανάστες» και «λαθροπιθήκια», να ισχυρίζεται ενοχλημένα πως «τους ταΐζει» και πως του «κουβαλήθηκαν εδώ για να τρώνε τσάμπα όπως και τόσοι άλλοι». Απάντησα τότε πως «είμαι και η ίδια μετανάστρια, κατάγομαι από την Αλβανία και ότι ουδέποτε με τάισε κανένας». Τότε σοκαρίστηκε γιατί μάλλον δεν το είχε καταλάβει. Εξήγησα -γιατί για κάποιο λόγο βρέθηκα υπόλογη για την ύπαρξη μου- πως «είμαι μέρος μιας κοινωνίας στην οποία συνεισφέρω οικονομικά πληρώνοντας φόρους, πως εργάζομαι και ζω από τους κόπους μου χωρίς κανένας να μου χαρίζει τίποτα». Ο οδηγός είχε αρχίσει να εκνευρίζεται, να ξεφυσάει και να επιταχύνει. Κι εγώ ήδη ένιωθα φόβο. Ένα φόβο που δεν είχα νιώσει ποτέ ξανά στη ζωή μου, σε όποια κατάσταση κι αν βρέθηκα έως τώρα.

Άρχισε να μου φωνάζει εξαγριωμένα σε ένα φασιστικό παραλήρημα «Να τους πάρεις σπίτι σου να μείνετε όλοι μαζί». Του απάντησα τότε ότι «με χαρά όταν χρειάστηκε είχα φιλοξενήσει μια έγκυο γυναίκα από το Χαλέπι και ακόμη μια γυναίκα με το ενός έτους παιδί της από τη Χομς της Συρίας, πριν φύγουν για τη Γερμανία». Του τόνισα πως με χαρά θα το ξαναέκανα. Τότε άρχισε να εκνευρίζεται περισσότερο. Του ζήτησα να με αφήσει νωρίτερα από τον προορισμό που είχα ζητήσει αρχικά και του είπα πως δεν μπορώ να βρίσκομαι στον ίδιο περιβάλλον όπου ακούγονται φασιστικά τσιτάτα. Έκανε μια απότομη κίνηση, έστριψε το αμάξι δεξιά, σταμάτησε επί της Θησέως, έναν πολυσύχναστο, κεντρικό δρόμο της Καλλιθέας, και τότε άνοιξα την πόρτα για να νιώσω ασφαλής. Του έδωσα τα χρήματα που έγραφε στο ταξίμετρο ενόσω εκείνος συνέχιζε να βρίζει και τους πρόσφυγες και εμένα. Πέταξε τα ρέστα επάνω μου, άρχισε να φωνάζει «κατέβα κάτω μωρή καριόλα», βγήκα από το αμάξι, του είπα «άντε γεια φασίστα» και έκλεισα την πόρτα. Όταν πήγα να διασχίσω το δρόμο, ο οδηγός βγήκε από το αμάξι, κινήθηκε προς το μέρος μου απειλητικά, άρχισε να βαράει με μπουνιές το σακίδιο μου, και όταν με έριξε κάτω με κλώτσησε με δύναμη στο πόδι βρίζοντας με ξανά.

Ο κόσμος είχε σταματήσει, κυρίως για να δει τι γίνεται. Κάποιοι φώναζαν «τι κάνεις ρε στην κοπέλα», και τότε εκείνος έφυγε από πάνω μου και προχώρησε προς το αμάξι του. Εκείνη τη στιγμή το μόνο που φώναξα ήταν να πάρει κάποιος τον αριθμό, όπως και έγινε. Η αδρεναλίνη μου ήταν τόση που δεν ένιωθα να πονάω. Το ένιωσα όμως λίγη ώρα μετά. Το αιμάτωμα και ο πόνος στο πόδι μου εμφανίστηκαν την επόμενη ημέρα και τα κουβαλάω ακόμη, μια εβδομάδα μετά το περιστατικό. Ο κόσμος ρωτούσε αν είμαι καλά και γιατί με χτύπησε. Τους εξήγησα. Κάποιοι έφυγαν και στο τέλος μια κυρία που είχε βγάλει βόλτα το σκύλο της και είχε δει τι είχε συμβεί με ρώτησε αν είμαι καλά και αν χρειάζομαι βοήθεια. Ζήτησα μόνο τα στοιχεία της, γιατί είχα ήδη αποφασίσει να πάω στην αστυνομία. Μου τα έδωσε, μου πρότεινε να με μεταφέρει όπου ήθελα και καλόπιστα μου είπε «αφού τους ξέρεις τους φασίστες, έχει γεμίσει ο κόσμος από δαύτους, γιατί βάζεις τον εαυτό σου σε κίνδυνο;».

Στη συνέχεια απευθύνθηκα πρώτα στο Αστυνομικό Τμήμα Καλλιθέας. Εκεί ο Αξιωματικός Υπηρεσίας με παρέπεμψε στο Τμήμα Αντιμετώπισης Ρατσιστικής Βίας της ΓΑΔΑ, διότι το κίνητρο του ανθρώπου αυτού ήταν δομημένα ρατσιστικό από την αρχή μέχρι το τέλος του. Εκεί αντιμετωπίστηκα όχι μόνο όπως έπρεπε, αλλά με περισσή καλοσύνη και κατανόηση. Παράλληλα είχα δίπλα μου ανθρώπους που με έκαναν να νιώσω πως βρίσκομαι σε ένα προστατευμένο πλαίσιο, και δεν έμεινα ούτε στιγμή μόνη.

Κατέθεσα λοιπόν τη μήνυση, και πλέον η εξέλιξη της υπόθεσης βρίσκεται στα χέρια της Δικαιοσύνης.

Παράλληλα περιμένω από το ΣΑΤΑ, με τον οποίο έχω ήδη επικοινωνήσει, να πράξει επίσης τα δέοντα και να απομακρύνει τον συγκεκριμένο οδηγό. Δίπλα σε αυτούς που με ενθάρρυναν να καταγγείλω και να αναδείξω το περιστατικό, υπήρξαν ορισμένοι φίλοι, γνωστοί και συνάδελφοι οι οποίοι μου είπαν επίσης καλόπιστα, σαν τη μάρτυρα του περιστατικού που με βοήθησε, πως δεν έπρεπε να μιλήσω.

Όχι διότι είχα άδικο, αλλά γιατί θα μπορούσαν τα πράγματα να έχουν εξελιχθεί πολύ χειρότερα για μένα. Θα μπορούσα να μην την είχα γλιτώσει μόνο με ένα αιμάτωμα. Το αναγνωρίζω αυτό και η ίδια.
Πάντως μπαίνοντας σε ένα ταξί, δεν είναι καθόλου απίθανο κάποιος να έχει ανάλογους διαλόγους. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως η Χρυσή Αυγή, έχει φτιάξει μέχρι και σωματείο με πρωτοβουλία του υπόδικου βουλευτή, Γιάννη Λαγού. Στις εκλογές του 2013 ο «Λαϊκός Σύνδεσμος Ιδιοκτητών Ταξί» όπως αποκαλούν το παραμάγαζο της Χρυσής Αυγής στο ΣΑΤΑ, είχε αναδειχθεί τρίτη δύναμη με ποσοστό 13,75%. Το αισιόδοξο πάντως είναι πως το 2017 δεν κατάφεραν να κατεβάσουν ψηφοδέλτιο.

Αυτό που ξέρω, είναι πως δεν θα μπορούσα να έχω άλλη αντίδραση. Όχι επειδή έχω άγνοια κινδύνου. Επειδή έχω αξιοπρέπεια και δεν ήμουν πρόθυμη να επιτρέψω σε κανέναν να με κάνει σάκο του μποξ για τα φασιστικά συμπλέγματα του. Επειδή στη θέση μου θα μπορούσε να είναι κάποιος μετανάστης χωρίς χαρτιά, κάποιος που αργότερα θα φοβόταν να μιλήσει και να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Κάποιος που δεν θα ήταν τόσο τυχερός ώστε να βρεθεί όπως κι εγώ σε ένα πλέγμα αλληλεγγύης, αγάπης και συμπαράστασης.

Επειδή το να μην μιλάς σημαίνει πως τους κανονικοποιείς, σημαίνει πως αφήνεις τη φασιστική ρητορική να εξαπλώνεται, σημαίνει πως αφήνεις χώρο στο φασισμό και το ρατσισμό να υπάρξει. Άλλωστε ο άνθρωπος αυτός, δεν χτύπησε εμένα. Χτύπησε όλα εκείνα που αντιπροσωπεύω. Τη γυναίκα, τη μετανάστρια και την πολιτικά αντίθετη. Και το έκανε όταν όλη η φασιστική ρητορική γκρεμίστηκε με λογικά επιχειρήματα. Χρησιμοποίησε τη βία, γιατί για ένα φασίστα η βία δεν είναι μόνο το μέσο. Είναι και το μήνυμα που θέλει να περάσει. Και σαν μετανάστρια, σαν γυναίκα, σαν άνθρωπος που έχει ταχθεί συνειδητά ενάντια στον φασισμό, θα έκανα και πάλι το ίδιο σκεπτόμενη ξανά πως δεν θα επιτρέψω με κανένα τρόπο να κερδίσουν ούτε σπιθαμή όλοι εκείνοι που μας μαυρίζουν τον κόσμο.

Άρσις στο facebook

Ναι, οι άνθρωποι αλλάζουν…

Είναι δυνατό κάποιος άνθρωπος με εχθρική – ρατσιστική διάθεση απέναντι στους ξένους και τους πρόσφυγες να αλλάξει; Μπορεί ένας τέτοιος άνθρωπος να μάθει να συμβιώνει με τους πρόσφυγες, να τους κάνει φίλους του και κομμάτι της καθημερινότητάς του; Αυτή τη συζήτηση είχαμε προχθές στο Safe Zone της ΑΡΣΙΣ εντός της Ανοιχτής Δομής Φιλοξενίας Προσφύγων Θήβας με τους ασυνόδευτους ανήλικους που φιλοξενούμε.

Αφορμή στάθηκε η ταινία Gran Torino (2008) που προβάλαμε στα παιδιά στα πλαίσια της δράσης μας ARSIS SAFE ZONE CINEMALAB που αφορά στην προβολή κινηματογραφικών ταινιών και ντοκιμαντέρ με κοινωνικό – εκπαιδευτικό περιεχόμενο. Πάντως η άποψη του σκηνοθέτη της ταινίας Clint Eastwood που είχε και τον πρωταγωνιστικό ρόλο, είναι ότι μπορεί ένας τέτοιος άνθρωπος να αλλάξει, αφού ο ήρωας, ένας πικρόχολος ηλικιωμένος που είχε μάθει στη ζωή του να μισεί τους ξένους, έγινε τελικά φίλος με τους πρόσφυγες γείτονές του. Και αυτό συνέβη ύστερα από καθημερινή επαφή μαζί τους, και μάλιστα σταδιακά, χωρίς να το καταλάβει.

Βέβαια η ζωή δεν είναι Hollywood. Κάποια από τα παιδιά που φιλοξενούμε στη Θήβα, κατά τη διάρκεια της συζήτησης για την ταινία, διαφώνησαν με την άποψη πως οι άνθρωποι, και δη οι ξενόφοβοι αλλάζουν. Τα περισσότερα όμως από τα παιδιά έδειξαν μια διάθεση να δουν τα πράγματα πιο θετικά.

Όσο για εμάς, τους εργαζόμενους της ARSIS – Association for the Social Support of Youth, αντλώντας από την 25χρονη εμπειρία της οργάνωσης, αλλά και από τη δική μας επαφή με το προσφυγικό επιλέγουμε τη θετική σκέψη. Πιστεύουμε ότι αν επιδιώκουμε καθημερινές επαφές μεταξύ του ντόπιου πληθυσμού και των προσφύγων, αν δουλέψουμε πάνω σε αυτό που λέγεται εμπιστοσύνη – βασικό συστατικό για την επιτυχία οποιαδήποτε σχέσης – μπορούμε να καταφέρουμε να συμβιώνουμε, να συνυπάρχουμε, ίσως και να συμπαρασύρουμε σε αυτή τη συμβίωση ακόμα και ξενόφοβους.
Και όλο αυτό δεν είναι μια άποψή μας αβάσιμη και αστήριχτη. Ύστερα από προσπάθεια το έχουμε δει να συμβαίνει. Με περισσότερη προσπάθεια ευελπιστούμε να το δούμε να συμβαίνει σε μεγαλύτερη κλίμακα.

Άλλωστε είναι προς το συμφέρον όλων, καθώς η στενή σχέση μεταξύ ντόπιου και προσφυγικού πληθυσμού μπορεί να δώσει στις τοπικές κοινωνίες μια νέα δυναμική και ένα πλούτο πολύτιμο. Αυτό το πιστεύουμε και για αυτό προσπαθούμε καθημερινά.

Περισσότερα για το «ARSIS SAFE ZONE – Cinemalab»
Τα Safe Zones (Ασφαλείς Ζώνες) είναι δομές φιλοξενίας ασυνόδευτων ανηλίκων 14-18 ετών, οι οποίες λειτουργούν εντός των ανοιχτών δομών φιλοξενίας προσφύγων (camps). Αποτελούν εναλλακτικό μέτρο, αντί της κράτησης για την αντιμετώπιση επειγουσών αναγκών ασφάλειας και προστασίας των ασυνόδευτων ανηλίκων και λειτουργούν 24/7, παρέχοντας κοινωνικές, ψυχολογικές, εκπαιδευτικές, νομικές και άλλες υποστηρικτικές υπηρεσίες και προγράμματα για το βέλτιστο συμφέρον των ανηλίκων. Είναι μεταβατικές δομές φιλοξενίας πριν την ένταξη σε ξενώνες ανηλίκων ή σε άλλα προγράμματα στέγασης και υποστήριξης. Η ΑΡΣΙΣ λειτουργεί 5 Safe Zones στην Ελλάδα (Σχιστό, Θήβα, Λαγκαδίκια, Ιωάννινα, Διαβατά) με την στήριξη της UNICEF και χρηματοδότηση της Γενικής Διεύθυνσης Ευρωπαϊκής Πολιτικής Προστασίας και Επιχειρήσεων Ανθρωπιστικής Βοήθειας European Commission – Civil Protection & Humanitarian Aid Operations – ECHO

Nov 142017
 

Το φεστιβάλ ταινιών «CINEMA+ | Το HIV/AIDS στον Κινηματογράφο» θα πραγματοποιηθεί στις 27, 28 και 29 Νοεμβρίου στον κινηματογράφο Τριανόν (Κοδριγκτώνος 21 & Πατησίων 101) στην Αθήνα και την 1η Δεκεμβρίου στο ΙΕΚ Ακμή (Τσιμισκή 14) στη Θεσσαλονίκη. Η είσοδος για το κοινό θα είναι ελεύθερη σε όλες τις προβολές του φεστιβάλ.

Το «CINEMA+» διοργανώνεται με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα AIDS (1η Δεκεμβρίου), από το Σύλλογο Οροθετικών Ελλάδας «Θετική Φωνή» και τα Κέντρα Πρόληψης και Εξέτασης «Checkpoint».

Οι ταινίες του φεστιβάλ, πολλές από τις οποίες προβάλλονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, προέρχονται από τον παγκόσμιο κινηματογράφο, με συμμετοχές και βραβεία σε καταξιωμένα διεθνή φεστιβάλ όπως αυτά του Βερολίνου, του Τορόντο και του Λοκάρνο, καθώς και υποψηφιότητες για βραβεία Oscar και Emmy.

Από τον αγώνα τον οροθετικών ατόμων για επιβίωση στις δεκαετίες του ’80 και του ’90, στη νέα  σημερινή πραγματικότητα που o HIV είναι πλέον μία χρόνια νόσος, οι ανθρώπινες ιστορίες των ταινιών και των ντοκιμαντέρ του «CINEMA+» έρχονται να γκρεμίσουν στερεότυπα και μύθους του παρελθόντος, αξιοποιώντας τη μοναδική μαγεία της έβδομης τέχνης, με προβολές και συζητήσεις σχετικές με τα ερεθίσματα που θα προκύπτουν από τις ταινίες.

Ένα κλικ εδώ για το προγραμμα

Jun 162017
 

Πηγή: syprome.blogspot.gr

“Η ψυχική υγεία των προσφύγων – Η ανάγκη για μια διαπολιτισμική προσέγγιση για την κατανόηση της ψυχικής οδύνης του πρόσφυγα”

Κυριακή, 25/ Ιουνίου, ώρα 11 πμ, Αίθουσα του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων (Ερμού 134), κοντά στο σταθμό Θησείο του Ηλεκτρικού.

Όσο περισσότερο παρατείνεται και γίνεται όλο και πιο ασφυκτικός ο εγκλωβισμός των προσφύγων στην Ελλάδα, με την προοπτική και την δυνατότητα της όποιας διεξόδου να γίνεται, πλέον, όλο και πιο ερμητικά κλειστή και με το οδυνηρό βίωμα αυτού του αμετάκλητου εγκλωβισμού να αποτελεί την όλο και πιο ανυπόφορη καθημερινότητά τους, τόσο περισσότερο πολλαπλασιάζονται και γίνονται πιο σοβαρές οι επιπτώσεις στην ψυχική τους υγεία.

Με την προαποφασισμένη απόρριψη των αιτήσεων ασύλου, την στασιμότητα (στην ουσία, απόρριψη) των διαδικασιών επανεγκατάστασης (relocation) και με τα τείχη που υψώνει η «πολιτισμένη» Ευρώπη ακόμη και στις διαδικασίες επανένωσης οικογενειών. Κι΄ ακόμα, με τον διαιωνιζόμενο εγκλεισμό της πλειονότητας, σε συνθήκες ακραίας στέρησης, στα hotspot των νησιών και στα ποικίλα ηπειρωτικά στρατόπεδα και με επικρεμάμενη την απειλή των μαζικών επαναπροωθήσεων στην, θεωρούμενη ως «ασφαλή Τρίτη χώρα», Τουρκία.

Αυτή η οδύνη εκφράζεται με ποικίλες ψυχοπαθολογικές εκδηλώσεις, που έχουν να κάνουν, πρωτίστως, με τις ανυπόφορα ψυχοπιεστικές, τραυματικές συνθήκες που βιώνουν εδώ, οι οποίες έρχονται να ακουμπήσουν και να αλληλεπιδράσουν με τις πολυτραυματικές εμπειρίες που έχουν βιώσει οι πρόσφυγες, από την απεγνωσμένη προσπάθεια διαφυγής από τον πολεμικό όλεθρο (αλλά και την οικονομική καταστροφή), έως και τις τραυματικές εμπειρίες πριν την προσφυγιά.

Οι απόπειρες αυτοκτονίας γίνονται όλο και πιο πολλές, όπως και οι καταστάσεις σοβαρών καταθλιπτικών διαταραχών και ψυχωτικών επεισοδίων, ενώ έχουν πυκνώσει οι νοσηλείες σε ψυχιατρικές μονάδες, συχνά με την διαδικασία ακούσιας νοσηλείας. Το ερώτημα είναι αν οι υπάρχουσες υπηρεσίες (δραματικά υποστελεχωμένες και υπολειτουργικές) είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα των προσφύγων στην ιδιαιτερότητα και την πολυπλοκότητά τους. Όταν, πέρα από την έλλειψη (κατάλληλων) μεταφραστών για την στοιχειώδη γλωσσική επικοινωνία, λείπει δραματικά η δυνατότητα κατανόησης της κουλτούρας του «άλλου» (του εθνικού, κοινωνικού και πολιτισμικού του πλαισίου) πάνω στην οποία εγγράφεται και στη βάση της οποίας νοηματοδοτείται, αλλά και εκφράζεται η ψυχική οδύνη του υποκειμένου.

Θεωρούμε ότι αποτελεί μιαν επείγουσα ανάγκη το άνοιγμα της συζήτησης πάνω σε όλα αυτά τα ζητήματα, που είναι θεμελιώδους σημαίας για την ψυχική υγεία των προσφύγων.

Γι΄ αυτό καλούμε όλους και όλες, που καθ΄ οιονδήποτε τρόπο έρχονται αντιμέτωποι, εμπλέκονται, ή καλούνται να δώσουν απαντήσεις στις οδυνηρές αντιφάσεις που βιώνουν οι πρόσφυγες, λειτουργούς ψυχικής υγείας, αλληλέγγυους, σωματεία, κοινωνικές συλλογικότητες, τους ίδιους τους πρόσφυγες και καθένα που ενδιαφέρεται, να πάρουν μέρος και να συμβάλλουν στην ημερίδα που οργανώνει ο Συντονισμός για το Προσφυγικό/Μεταναστευτικό.

Πρόγραμμα

Προσέλευση 11.00

Έναρξη εργασιών : 12.00

12.00-12.10 Εισαγωγή εκ μέρους του ΣΥ.ΠΡΟ.ΜΕ.: Παύλος Αντωνόπουλος

12.10-14.00 Εμπειρίες από τη συνάντηση με το τραύμα και την ψυχική οδύνη παιδιών και ενήλικων προσφύγων

Συντονίζει : Κατερίνα Μάτσα, ψυχίατρος

«Η εμπειρία του Κέντρου Παιδοψυχικής Υγιεινής ΠΕΔΥ με τους πρόσφυγες»:

12.10-12.25 α. «Πρόληψη στην ψυχική υγεία »

Δέσποινα Κωστοπούλου, ψυχολόγος

23.25-12.40 β. «Προβληματισμοί για τη διαπολιτισμική εκπαίδευση».

Καλλιόπη Οικονόμου, ειδική παιδαγωγός

12.40-12.55 «Σκέψεις, εμπειρίες, προβληματισμοί στη διαδρομή μας με πρόσφυγες και μετανάστες»

Δήμητρα Ξενάκη, ψυχολόγος /ψυχοθεραπεύτρια & Μαρία Ντάσιου , πνευμονολόγος

12.55-13.10 «Γυναίκες πρόσφυγες/μετανάστριες».

Δώρα Κουτσανέλλου, ψυχολόγος

13.10-13.25 «Η αντανάκλαση των συνθηκών διαβίωσης στη χώρα υποδοχής στην ψυχική υγεία των προσφύγων».

Φώτης Κουνιάκης, ψυχίατρος

13.25-13.40 «Η ανάγκη για μια διαπολιτισμική προσέγγιση στην ψυχική οδύνη του πρόσφυγα».

Θ. Μεγαλοοικονόμου

13.40-14.00 Συζήτηση

14.00-14.15 Διάλειμμα

14.15-15.30 Η σημασία της κατανόησης και της ισότιμης αναγνώρισης της κουλτούρας του» «άλλου»

Συντονίζει : Λίτσα Φρυδά, εκπαιδευτικός

14.15-14.30 «Προσεγγίσεις του “άλλου” και διαχείριση της προσφυγικής κρίσης».

Χρύσα Γιαννοπούλου, Διδάκτωρ Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, Παν/μιο Μακεδονίας

14.30-14.45 «Διαφορετικότητα και ψυχική υγεία»

Nasim Lomani, χώρος στέγασης προσφύγων City Plaza

14.45-15.00 «Ο “πολιτισμικά άλλος”, ως ευάλωτος, απειλή και αντικείμενο διαχείρισης.

Εμπειρίες από εγχειρήματα έμπρακτης αλληλεγγύης στους/στις πρόσφυγες»

Γιώργος Μανιάτης, χώρος στέγασης προσφύγων City Plaza.

15.00-15.30 Συζήτηση

Θα γίνουν παρεμβάσεις από πρόσφυγες.

Jun 162017
 

Η Δομή Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανήλικων Μεταξουργείου σάς προσκαλεί σε μία γιορτή με αφορμή τη Μέρα του Πρόσφυγα.

Αγαπητοί φίλοι και αγαπητές φίλες,

το Σάββατο, 17 Ιουνίου, η Δομή Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανήλικων της ΑΡΣΙΣ – Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων σάς προσκαλεί στην Πλατεία Αυδή του Μεταξουργείου, μεταξύ 19.00 με 22.00, προκειμένου να τιμήσουμε μαζί τη Μέρα του Πρόσφυγα (20.6).

Στόχος μας είναι να δημιουργήσουμε το πλαίσιο για να δημιουργηθεί στη γειτονιά μας μία διαδραστική εγκατάσταση με θέμα τα δικαιώματα και τη συνύπαρξη σε μία πολυπολιτισμική, πολύγλωσση και διαρκώς εξελισσόμενη κοινότητα. Με άλλα λόγια, φιλοδοξούμε να δημιουργήσουμε από κοινού ένα έργο με τίτλο «Το δέντρο της ζωής», απαλλαγμένο από τις έννοιες του «εμείς κι εσείς». Ένα έργο στο οποίο ο καθένας συμπληρώνει το δικό του κομμάτι στην εικόνα, συμβάλλοντας συγχρόνως στη δημιουργία της κοινής μας πραγματικότητας.

Στη δράση αξιοποιούνται αποσπάσματα από το βιβλίο “Μονόλογοι από το Αιγαίο: το ταξίδι και τα όνειρα ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων” που δημιούργησε το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες.

Η συνάντησή μας θα πλαισιωθεί από τους ήχους της ομάδας κρουστών ANASA!

Jun 142017
 

 

Refugee Food Festival

ΑΘΗΝΑ 18-22 Ιουνίου 2017

Τα εστιατόρια στην Αθήνα ανοίγουν την κουζίνα τους σε πρόσφυγες σεφ

Από τις 17 έως τις 21 Ιουνίου το μενού των εστιατορίων της Αθήνας εμπλουτίζεται με πιάτα που έχουν εμπνευστεί και δημιουργήσει από κοινού οι σεφ των εστιατορίων σε συνεργασία με πρόσφυγες σεφ: πρωτότυπες επιλογές, πιάτα από δύο σεφ… Μια πρωτοβουλία γαστρονομίας και αλληλεγγύης με σκοπό να αναδείξει τα μαγειρικά ταλέντα των προσφύγων και τη μοναδικότητα της κάθε κουζίνας.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ:

☞ Κυριακή 18 Ιουνίου: Ιρανική κουζίνα από τον σεφ Mahboubeh Tavakoli * Εστιατόριο: Γή / Yi * 210.9648.512

☞ Δευτέρα 19 Ιουνίου: Κουρδική κουζίνα από τον Σύρο σεφ Barshank Haj Younes * Εστιατόριο: Σεϋχέλλες * 211.183.4789

☞Δευτέρα 20-21 Ιουνίου: Σομαλική κουζίνα από τον σεφ Hassan Hassan *Εστιατόριο: Βασίλαινας Εστιατόριο * 210.7210.501

☞Τρίτη 21 Ιουνίου: Συριακή κουζίνα από τον σεφ Abdulrahman Al Hallak * Εστιατόριο: 7 Food Sins Gastro Pub * 210.7011.108

☞ Πέμπτη 22 Ιουνίου: Αφγανική κουζίνα από τον σεφ Reza Golami * Εστιατόριο: It * 210.3635.773

Επικοινωνία με την ομάδα του Refugee Food Festival: athens@refugeefoodfestival.com
Athens InsiderUNHCR GREECELouis Martin

Μια δράση της
Food Sweet Food σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στην Ελλάδα UNHCR GREECE και το Athens Insider.

To Refugee Food Festival – Φεστιβάλ Μαγειρικής Προσφύγων είναι μια συμμετοχική πρωτοβουλία της κοινωνίας των πολιτών. Η Food Sweet Food και η Ύπατη Αρμοστεία δημιούργησαν έναν οδηγό για όσους επιθυμούν να υλοποιήσουν το Refugee Food Festival στην πόλη τους. Κάθε τοπική διοργάνωση του Φεστιβάλ στηρίζεται στη συμβολή της κοινωνίας των πολιτών της κάθε πόλης.

refugeefoodfestival.com
#RefugeeFoodFestival
#WithRefugees

Δείξε στον κόσμο ότι είσαι Μαζί με τους Πρόσφυγες: www.WithRefugees.org
_____________________________________

Το Refugee Food Festival βασίζεται στις οικουμενικές αξίες της οικειότητας και της γενναιοδωρίας που συνυπάρχουν στη μαγειρική.

ΑΛΛΑΓΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΛΗΨΕΩΝ
Πίσω από κάθε πρόσφυγα, υπάρχει ένας άνδρας ή μια γυναίκα με ξεχωριστά ταλέντα.

ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗΣ ΕΝΤΑΞΗΣ
Οι πρόσφυγες σεφ έρχονται σε επαφή με αφοσιωμένους επαγγελματίες, εστιατόρια και εθελοντές.

ΚΑΛΟ ΦΑΓΗΤΟ
Ένα συναρπαστικό ταξίδι σε άγνωστες γεύσεις!

ΕΝΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων που τιμάται στις 20 Ιουνίου, 13 πόλεις στην Ευρώπη ενώνουν δυνάμεις: Αθήνα, Παρίσι, Μαδρίτη, Βρυξέλλες, Άμστερνταμ, Φλωρεντία, Λυόν, Μασσαλία, Μπορντό, Λιλ, Μιλάνο, Ρώμη, Μπάρι.

Η φετινή Ευρωπαϊκή εκδοχή είχε σαν αφετηρία τη διοργάνωση του Φεστιβάλ στο Παρίσι και το Στρασβούργο το 2016.

May 312017
 

Ένα εξαιρετικό άρθρο από τη Θάλεια Δραγώνα και την Άννη Βασιλείου για την ιστορία των Δ.Ε.Ν. (Δημιουργικά Εργαστήρια Νέων) στη Θράκη.

The magic almond tree that could make wishes come true.

Educational activism across the divide: empowering youths and their communities

Thalia Dragonas & Anni Vassiliou

This paper tells the story of the Creative Youth Workshops (CYWs), a social space for youths, members of the minority/Muslim and the majority/Christian society, in jointly constructing alternative possibilities of living positively together in the conflict-ridden social environment of Thrace, a North Eastern Greek province bordering Bulgaria and Turkey. The CYWs constitute a sub-project within the overall frame of a comprehensive intervention inside and outside the classroom, called ‘Education of Muslim Minority Children’.

May 182017
 

Εκπαίδευση των παιδιών προσφύγων στην Ελλάδα: απολογισμός και προοπτικές

Κύκλος «Εκπαίδευση του σήμερα και του αύριο»

26.05.2017, 18.00 ́ | Auditorium Theo Angelopoulos, IFG

Λίγο πριν το τέλος της σχολικής χρονιάς, ποιος είναι ο απολογισμός της σχολικής φοίτησης των παιδιών προσφύγων, που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2016, και ποιες οι προοπτικές για το μέλλον;

Προβολή της ταινίας La Cour de Babel της Julie Bertucelli (διάρκεια : 89’) και συζήτηση για την ένταξη των παιδιών προσφύγων στο ελληνικό σχολείο: τα διαθέσιμα μέσα, το εκπαιδευτικό πρόγραμμα που εφαρμόστηκε, αλλά επίσης οι προοπτικές και οι προκλήσεις ενόψει της νέας σχολικής χρονιάς.

Με τους:

Αλεξάνδρα Ανδρούσου, επιστημονική επιτροπή για τη στήριξη των παιδιών προσφύγων (ΥΠΠΕΘ)

Γκέλη Αρώνη, ομάδα διαχείρισης, συντονισμού και παρακολούθησης της εκπαίδευσης των προσφύγων (ΥΠΠΕΘ)

Χρήστος Στεφάνου, συντονιστής εκπαίδευσης προσφύγων (Κέντρο φιλοξενίας Ελαιώνα)

Συντονιστής: Γιώργος Μόσχος, βοηθός Συνήγορος του Πολίτη για τα Δικαιώματα του Παιδιού

Με τη συμμετοχή εφήβων-συμβούλων του Συνηγόρου του Πολίτη για τα δικαιώματα του Παιδιού

Είσοδος ελεύθερη, ταυτόχρονη μετάφραση, ταινία με ελληνικούς υπότιτλους
Θα δοθεί βεβαίωση παρακολούθηση

Πληροφορίες: sce@ifa.gr

May 182017
 

Το Processwork Greece και το Processwork Hub συμμετέχουν στο συμπόσιο στη Στέγη.

Συμπόσιο: Διαστάσεις της ταυτότητας φύλου & του σεξουαλικού προσανατολισμού

Η ποικιλομορφία της LGBTQ+ κοινότητας

28/5/17 @ 10.00 π.μ.

Ένα συμπόσιο για την ποικιλομορφία που μας αφορά όλες κι όλους από τη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, τη Γραμμή Ψυχολογικής Στήριξης 11528-ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ, το Deree – Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος και την Πρεσβεία των Η.Π.Α. στην Αθήνα.

Οι εξελίξεις γύρω από την ταυτότητα φύλου και τον σεξουαλικό προσανατολισμό φέρνουν το ζήτημα στο προσκήνιο του δημόσιου διαλόγου πιο δυναμικά από ποτέ. Η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, σε συνεργασία με τη Γραμμή Ψυχολογικής Στήριξης 11528-ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ και το Deree – Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος και με τη υποστήριξη της Πρεσβείας των Η.Π.Α. στην Αθήνα, οργανώνουν ένα πρωτοποριακό συμπόσιο με σκοπό την παρουσίαση της αιχμής των ιδεών της ακαδημαϊκής έρευνας, εστιάζοντας στις τρέχουσες προκλήσεις και τις πρόσφατες εξελίξεις, διαμορφώνοντας έναν ασφαλή χώρο κοινωνικού διαλόγου.

Το συμπόσιο απευθύνεται σε επαγγελματίες ψυχικής υγείας, φοιτήτριες και φοιτητές, εκπαιδευτικούς, αλλά και σε όσες κι όσους ενδιαφέρονται για τα θέματα της ταυτότητας φύλου ή/και του σεξουαλικού προσανατολισμού.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΜΠΟΣΙΟΥ
Κυριακή 28 Μαϊου

10:00-11:00 | Εγγραφές
11:00-11:15 | Χαιρετισμός και εισαγωγή

11:15-12:00 | Otherness & Human Dignity: a Story of ‘Something Missing’
Dr. Ματίλντα Χατζηπαναγιώτου: Dean of Students | Deree – The American College of Greece

Introduction to Gender & Identity
Νάνσυ Παπαθανασίου, PhD: Επιστημονική σύμβουλος | Γραμμή Ψυχολογικής Στήριξης 11528-ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ

12:00-12:15 | Διάλειμμα

12:15-13:15 | Κεντρική Ομιλία
New Understandings of Sexual Orientation and Sexual Fluidity: Implications for Advocacy
Dr. Lisa M. Diamond: Καθηγήτρια Ψυχολογίας και Σπουδών Φύλου στο Πανεπιστήμιο της Utah

13:30-14:30 | Hub Session
Emerging Psychological and Social Identities
Φρόσω Μόττη – Στεφανίδη, PhD | Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Ελένη Βούσουρα, PhD | Deree – The American College of Greece
Βαλέρια Πομίνι, PhD | Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Λήδα Αναγνωστάκη, PhD | Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Συντονίζει η Νάνσυ Παπαθανασίου, PhD

14:30-15:00 | Διάλειμμα

15:00 – 15:50 | Κεντρική ομιλία
LGBTQ+ Refugees: Escaping Victimization
Dr. Nadia Banteka: Επίκουρη καθηγήτρια Διεθνούς Δικαίου στη Νομική Σχολή του Tilburg και στο INTERVICT

16:00 – 17:00 | Hub Session
LGBTQ+ Refugees in Greece
Λευτέρης Παπαγιαννάκης | Αντιδήμαρχος Δήμου Αθηναίων για θέματα μεταναστών και προσφύγων
Χάρης Κούντουρος, PhD | Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
Μαργαρίτα Κοντομιχάλη, PhD | Solidarity Now
Katherine Reilly | Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών
Συντονίζει η Aλεξάνδρα Βασιλείου, PhD | Processwork Hub

συντελεστές

Επιστημονική Υπεύθυνη: Νάνσυ Παπαθανασίου
Παρουσίαση: Θάνος Βλαχογιάννης
Οργάνωση: Μαριλένα Ντάνια

Γλώσσα:
Το συμπόσιο θα πραγματοποιηθεί στα αγγλικά, χωρίς διερμηνεία.

Το συμπόσιο απευθύνεται σε:
Επαγγελματίες ψυχικής υγείας, φοιτήτριες και φοιτητές, εκπαιδευτικούς, αλλά και σε όσες κι όσους ενδιαφέρονται για τα  θέματα της ταυτότητας φύλου ή/και του σεξουαλικού προσανατολισμού.

Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη, με σειρά προτεραιότητας. Απαραίτητη η ηλεκτρονική προκράτηση θέσης. Πατήστε εδώ για κράτηση θέσης.

Θα δοθούν βεβαιώσεις παρακολούθησης του συμποσίου.

Πηγή: www.sgt.gr