Dec 102019
 

Μια ομάδα αλληλεγγύης με μεράκι, επιστημονική γνώση και δέσμευση! Φοιτητές και φοιτήτριες του Τμήματος Εκπαίδευσης και Αγωγής της Προσχολικής Ηλικίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών πραγματοποιούν, εδώ και χρόνια, εκπαιδευτικές δράσεις στην Ανοιχτή Δομή Φιλοξενίας του Ελαιώνα. Το Processwork Hub υποστηρίζει την ομάδα κάθε χρόνο με συναντήσεις ενδυνάμωσης. Ήρθε η στιγμή που μπορείς κι εσύ να υποστηρίξεις τη δουλειά της ομάδας με μια βόλτα από το μπαζάρ ενίσχυσης που διοργανώνουν αυτό το Σάββατο 14/12.

Σαματασάββατα και Ταμάμ

(με τη συμμετοχή του νηπιαγωγείου Ελαιώνα – παράρτημα του 54ου νηπιαγωγείου Αθηνών)

Οι εθελοντικές ομάδες αλληλεγγύης φοιτητών/φοιτητριών του ΤΕΑΠΗ του ΕΚΠΑ διοργανώνουν μπαζάρ ενίσχυσης εκπαιδευτικών δράσεων για την Ανοιχτή Δομή Φιλοξενίας Ελαιώνα.

  • Πότε; Σάββατο 14/12/19
  • Πού; “Άστορ”, Σταδίου 28
  • Τι ώρα; 11.00 – 16.00

Στις 13.00 θα γίνει προβολή ταινιών και συζήτηση με τους συνετλεστές και μαθητές/μαθήτριες πρόσφυγες [Playing With the Lens (10’) – Parvaneh (12’) – In Between (21’)]

Nov 222019
 

Πηγή: ΠΡΩΤΑ.12

“Η Συνέλευση των Παιδιών” είναι ένας μικρός οδηγός για εκπαιδετικούς, γονείς και παιδιά, σχετικά με τη διοργάνωση μαθητικών συνελεύσεων από το νηπιαγωγείο ως τις μεγάλες τάξεις του λυκείου. Σε αυτόν μπορείτε να βρείτε επιχειρήματα για τη σκοπιμότητα των συνελεύσεων, προτάσεις για τον τρόπο οργάνωσής τους και ιδέες για το πώς μπορείτε να δώσετε νόημα και ενδιαφέρον σε αυτή τη διαδικασία. 

Είναι πολύ σημαντικό στην καθημερινότητα του σχολείου, μέσα και έξω από τις τάξεις, να υπάρχουν διαρκώς ερεθίσματα και βιώματα που βοηθούν τα παιδιά να καταλάβουν τι σημαίνει στην πράξη η δημοκρατία. Πώς επιτυγχάνεται η συνεργασία, η συζήτηση, η ακρόαση των άλλων, ο αλληλοσεβασμός, η κατανόηση, η συλλογική λήψη αποφάσεων, η ανάληψη και ο καταμερισμός ευθυνών, η αλληλεγγύη, η κοινή προσπάθεια για τη βελτίωση του σχολικού περιβάλλοντος, των σχέσεων και της σχολικής ζωής. 

Η εμπειρία μάς έχει δείξει ότι όταν εμπιστευόμαστε τα παιδιά και τους δείχνουμε -με το παράδειγμά μας- τρόπους με τους οποίους μπορούν να εκφράζουν τη γνώμη τους, να ακούν, να διαλέγονται και να παίρνουν μαζί αποφάσεις, τότε βλέπουμε ότι τα παιδιά μπορούν να κάνουν θαύματα!

Οι συντάκτες του οδηγού έχουν ζήσει από κοντά την αναγκαιότητα αλλά και τη χρησιμότητα της οργάνωσης συνελεύσεων στο σχολείο:

Ο Γιώργος Μόσχος, νομικός, υπήρξε ο πρώτος και για σχεδόν 15 χρόνια Συνήγορος του Παιδιού στην Ελλάδα, έχοντας αναλάβει από το 2003 αυτόν το ρόλο στην ανεξάρτητη αρχή Συνήγορος του Πολίτη. Επισκέφτηκε πολλές εκατοντάδες σχολεία και συνομίλησε με σχεδόν 20.000 παιδιά σχετικά με την άσκηση των δικαιωμάτων τους. Η Ασπασία Καλησώρα, εκπαιδευτικός της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, εφαρμόζει συστηματικά τις συνελεύσεις στα σχολεία όπου υπηρέτησε από το 2005 και έχει διαπιστώσει στην πράξη τα τεράστια οφέλη που έχουν για τα παιδιά.

Την έκδοση επιμελήθηκε καλλιτεχνικά η Ειρήνη Κουμπαρούλη και υποστηρίζει η ΠΡΩΤΑ.12.

Ο οδηγός έχει εγκριθεί ως εκπαιδευτικό υλικό από το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής και το Υπουργείο Παιδείας (δείτε την απόφαση έγκρισης εδώ). Σύντομα πρόκειται να εκτυπωθεί σε 3.000 αντίτυπα, με χρηματοδότηση του ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη. 

Μπορείτε να δείτε και να κατεβάσετε τον οδηγό εδώ.

Παράλληλα με το εκπαιδευτικό υλικό, εγκρίθηκε και το εκπαιδευτικό πρόγραμμα “Ζουμ στην τάξη μας και στο δικό μας σχολείο” που αποτελεί μια διεργασία εκπαίδευσης στη διεξαγωγή συνελεύσεων. Δείτε το πρόγραμμα εδώ.

Nov 202018
 

(η ομάδα των διευκολυντών και διευκολυντριών του εργαστηρίου)

Το Processwork Hub συμμετείχε στο Εργαστήρι Διαβούλευσης με Παιδιά που οργάνωσε η ΠΡΩΤΑ.12. Μια Κυριακή διαφορετική, ο χώρος της Άρσις γεμάτος εφηβικές φωνές, το κλίμα στο κλείσιμο της συνάντησης συγκινητικό κι ελπιδοφόρο.

Ακολουθεί περιγραφή της συνάντησης από την ομάδα των διοργανωτών:

Με τη συμμετοχή 27 κοριτσιών και αγοριών που γεννήθηκαν από το 2001 μέχρι το 2006 διοργανώθηκε στις 18.11.2018 στην Αθήνα το εργαστήρι διαβούλευσης «Ζουμ στα Δικαιώματα των Παιδιών», στο πλαίσιο του διεθνούς προγράμματος GlobalChild που τελεί υπό την αιγίδα της Επιτροπής Δικαιωμάτων του Παιδιού του ΟΗΕ. Τα παιδιά, που συγκεντρώθηκαν από διαφορετικά μέρη της Αθήνας, με τη συνεργασία δημοσίων φορέων, μη κυβερνητικών οργανώσεων και σχολείων, αντάλλαξαν εμπειρίες, απόψεις και προτάσεις σχετικά με την εφαρμογή των βασικών αρχών της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού (που περιλαμβάνονται στα άρθρα 2,3,6 και 12). Μέσα από την επικοινωνία τους αναδείχθηκε με έμφαση το διαχρονικό αίτημα των παιδιών να ακούγεται η γνώμη τους στα θέματα που τα αφορούν, να προστατεύονται τα δικαιώματά τους και οι ενήλικοι να τα σέβονται και να λειτουργούν ως καλά παραδείγματα προς αυτά.

Επιδίωξη του προγράμματος είναι, με τη συνδρομή και των παιδιών, να ετοιμαστεί ένα σύστημα για να παρακολουθείται καλύτερα σε παγκόσμια κλίμακα η εφαρμογή της Σύμβασης. Για το λόγο αυτό σε 50 πόλεις διαφόρων χωρών του πλανήτη διεξάγονται αυτό τον καιρό παρόμοιες συναντήσεις διαβούλευσης με παιδιά, που θα τροφοδοτήσουν μια τελική έκθεση που θα ετοιμαστεί από τους συντονιστές του προγράμματος, στο πανεπιστήμιο Victoria του Καναδά και το Κέντρο Δικαιωμάτων του Παιδιού του πανεπιστημίου Queen’s του Belfast της Βόρειας Ιρλανδίας.

Η Πρωτοβουλία για το Άρθρο 12 (ΠΡΩΤΑ.12) που έχει την ευθύνη διοργάνωσης των εργαστηρίων διαβούλευσης με παιδιά στην Ελλάδα, συνεργάζεται με μία ομάδα εμπειρογνωμόνων και με το Κέντρο Κοινωνικής Πρόνοιας Περιφέρειας Αττικής, τα Παιδικά Χωριά SOS Ελλάδας, την ΑΡΣΙΣ Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων, τη ΣΧΕΔΙΑ Κέντρο Παιδαγωγικής και Καλλιτεχνικής Επιμόρφωσης, την ActionAid Ελλάδας, το Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Παιδιού και σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, με στόχο τη συμμετοχή στα εργαστήρια παιδιών από διαφορετικές κοινωνικές ομάδες και την υποστήριξη τους από ομάδα έμπειρων εμψυχωτών. Τα εργαστήρια διεξάγονται με μεθοδολογία που ενισχύει την ουσιαστική συμμετοχή των παιδιών και την ανάδειξη της οπτικής τους με ευχάριστο και δημιουργικό τρόπο.

Η ΠΡΩΤΑ.12 ευχαριστεί θερμά τα παιδιά που συμμετείχαν στο εργαστήρι, τις/τους διευκολύντριες/-τές, τα μέλη προσωπικού και διοίκησης των φορέων συνεργασίας, τις/τους εμπειρογνώμονες που υποστήριξαν εθελοντικά τη δράση, τις/τους εκπαιδευτικούς που συνεργάστηκαν για την επιλογή παιδιών από τα σχολεία τους και την ΑΡΣΙΣ που διέθεσε τον χώρο όπου διεξήχθη η διαβούλευση με τα παιδιά.

Oct 122018
 

Το We Need Books είναι μία μη-κυβερνητική οργάνωση (ΜΚΟ) με έδρα την Αθήνα, που πιστεύει ότι οι πολυπολιτισμικοί χώροι και τα βιβλία εξυπηρετούν διάφορες σημαντικές λειτουργίες και μπορούν να αποφέρουν μεγάλο όφελος σε όλα τα επίπεδα του πληθυσμού της πόλης, συπεριλαμβανομένων των περιθωριοποιημένων και ευάλωτων πληθυσμών, όπως οι 55.000 πρόσφυγες που ζουν στην Ελλάδα.

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στο Κουτί της Πανδώρας:

Η πρώτη πολυγλωσσική βιβλιοθήκη της Αθήνας για αναγνώστες όλου του κόσμου

Μία βιβλιοθήκη καθόλου συμβατική, που θυμίζει σπίτι, ανοίγει τις πόρτες της στο κέντρο της Αθήνας μέσα στις επόμενες μέρες. Ο στόχος της οργάνωσης We Need Books από τότε που ιδρύθηκε ήταν η δημιουργία μιας πολυγλωσσικής βιβλιοθήκης στην πόλη. Δύο νέοι άνθρωποι, η Ιωάννα Νισυρίου και ο Ναντίρ Νούρι ξεκίνησαν να δραστηριοποιούνται γύρω από αυτήν την ιδέα, προσπαθώντας να χτίσουν μία κοινότητα γύρω από το βιβλίο. Και κάπως έτσι, μία ζεστή γωνιά με βιβλία στα ελληνικά, στα γαλλικά, στα αγγλικά, στα σουηδικά, στα φαρσί, στα αραβικά, στα γερμανικά και σε πολλές άλλες γλώσσες και διαλέκτους θα είναι ανοιχτή για τον κόσμο από τη Δευτέρα 15 Οκτωβρίου στο Book&Play (Πλατεία Θεάτρου 10).

Ο Δήμος Αθηναίων διέθεσε δωρεάν επτά καταστήματα σε οργανώσεις και δομές για να φιλοξενήσουν τις δράσεις και τα προγράμματα τους με ελεύθερη είσοδο για το κοινό. Δύο κοινωφελείς οργανισμοί, η We Need Books και η Challedu, κάνουν ένα όμορφο ταίριασμα παιχνιδιών και βιβλίων, με δράσεις εκπαίδευσης, ευαισθητοποίησης, κοινωνικοποίησης και δημιουργίας. Στον κάτω όροφο θα υπάρχει χώρος για επιτραπέζια παιχνίδια, βραδιές μυστηρίου και βιωματικό παιχνίδι, ενώ το πατάρι φιλοξενεί τη βιβλιοθήκη. Μία μικρή γωνία θα είναι αφιερωμένη στα παιδιά, καθώς υπάρχει διαθέσιμη μία μεγάλη συλλογή με παιδικά βιβλία.

«Θέλουμε να  κάνουμε τη βιβλιοθήκη μας αναγνωστική, να μοιάζει με σπίτι, να δημιουργεί τριβή με τον κόσμο. Μας ενδιαφέρει να είναι ένας χώρος ζεστός και όχι ιδρυματοποιημένος. Για αυτό είναι πολύ φιλόξενος», αναφέρει στο koutipandoras.gr η Ιωάννα Νισυρίου. «Η πρόθεση μας είναι να διοργανώσουμε προβολές ταινιών, αφηγήσεις παραμυθιών και καλλιτεχνικά εργαστήρια, να βάλουμε στο πρόγραμμα ώρες ενισχυτικής διδασκαλίας για παιδιά και μάθημα εξάσκησης για τους ανθρώπους που τα ελληνικά δεν είναι η μητρική τους γλώσσα. Η βιβλιοθήκη απευθύνεται σε όλους, αλλά σίγουρα διευκολύνει τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, τους ανθρώπους που θα έρθουν πιο κοντά στο βιβλίο, θα βρουν έναν ζωντανό χώρο να διαβάσουν, να εργαστούν και να περάσουν χρόνο με τους φίλους τους, ακόμα και αν δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα».

Πως γεννήθηκε όμως η We Need Books; «Αρχίσαμε δειλά το καλοκαίρι του 2016, αναζητώντας βιβλία στις γλώσσες των προσφύγων. Αυτό που μου έκανε στην αρχή ιδιαίτερη εντύπωση σε σχέση με την καθημερινότητα τους, ήταν ο νεκρός χρόνος. Έβλεπες ανθρώπους να κοιτάνε το κενό, τη θάλασσα. Το βιβλίο βοηθάει το μυαλό να ξεφεύγει».

Αυτό το δημιουργικό «ταξίδι» τους έφερε αντιμέτωπους με πολλές ευχάριστες εκπλήξεις. «Τα βιβλία που ανακαλύψαμε ότι υπάρχουν για την Ελλάδα, μας έδωσαν μεγάλη χαρά. Στις αραβικές χώρες, κυκλοφορεί μία σειρά για την αρχαία Ελλάδα, ένα βιβλίο για τη σύγχρονη ελληνική ιστορία, μία μετάφραση του Καζαντζάκη, αλλά και το Καπλάνι της Βιτρίνας της Άλκης Ζέη».

Οι εμπειρίες τους  από την επαφή που είχαν με τους πρόσφυγες είναι πολύ δυνατές. «Η πρώτη μας εμπειρία με βιβλία ήταν στο Ελληνικό, στη συνέχεια στο Σχιστό και σε άλλες δομές φιλοξενίας. Είδαμε αρκετούς πρόσφυγες να διαβάζουν φανατικά, ο ένας δίπλα στον άλλον. Κάποιες ηλικιωμένες δασκάλες, σχεδόν ζούσαν μέσα στη βιβλιοθήκη, έκαναν μεταφράσεις και διάβαζαν παραμύθια στα παιδιά».

Info:

Στο πλαίσιο της δράσης «Κατάστημα στο Κέντρο» του πιλοτικού προγράμματος ΠΟΛΗ² θα επαναλειτουργήσουν στην πλατεία Θεάτρου επτά καταστήματα που έως σήμερα ήταν κλειστά.

«ΠΛΑΤΕΙΑ ΘΕΑΤΡΟΥ ΞΑΝΑ»   12 Οκτωβρίου 2018

19:00-20:00  

Ανοιχτά καταστήματα (δρώμενα από τις δημιουργικές ομάδες)

19:45  

Καλωσόρισμα και παρουσίαση δημιουργικών ομάδων

20:00-24:00

DJ sets με μουσικούς παραγωγούς του En Lefko 87,7 Κατάστημα Book&Play (Πλ. Θεάτρου 10) Παναγιώτης Μένεγος Κωνσταντίνος Ζουγανέλης Κατάστημα Αστικά Μοτίβα (Διπλάρη 5Α) Εύα Μπουντούρη

Jun 142017
 

 

Refugee Food Festival

ΑΘΗΝΑ 18-22 Ιουνίου 2017

Τα εστιατόρια στην Αθήνα ανοίγουν την κουζίνα τους σε πρόσφυγες σεφ

Από τις 17 έως τις 21 Ιουνίου το μενού των εστιατορίων της Αθήνας εμπλουτίζεται με πιάτα που έχουν εμπνευστεί και δημιουργήσει από κοινού οι σεφ των εστιατορίων σε συνεργασία με πρόσφυγες σεφ: πρωτότυπες επιλογές, πιάτα από δύο σεφ… Μια πρωτοβουλία γαστρονομίας και αλληλεγγύης με σκοπό να αναδείξει τα μαγειρικά ταλέντα των προσφύγων και τη μοναδικότητα της κάθε κουζίνας.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ:

☞ Κυριακή 18 Ιουνίου: Ιρανική κουζίνα από τον σεφ Mahboubeh Tavakoli * Εστιατόριο: Γή / Yi * 210.9648.512

☞ Δευτέρα 19 Ιουνίου: Κουρδική κουζίνα από τον Σύρο σεφ Barshank Haj Younes * Εστιατόριο: Σεϋχέλλες * 211.183.4789

☞Δευτέρα 20-21 Ιουνίου: Σομαλική κουζίνα από τον σεφ Hassan Hassan *Εστιατόριο: Βασίλαινας Εστιατόριο * 210.7210.501

☞Τρίτη 21 Ιουνίου: Συριακή κουζίνα από τον σεφ Abdulrahman Al Hallak * Εστιατόριο: 7 Food Sins Gastro Pub * 210.7011.108

☞ Πέμπτη 22 Ιουνίου: Αφγανική κουζίνα από τον σεφ Reza Golami * Εστιατόριο: It * 210.3635.773

Επικοινωνία με την ομάδα του Refugee Food Festival: athens@refugeefoodfestival.com
Athens InsiderUNHCR GREECELouis Martin

Μια δράση της
Food Sweet Food σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στην Ελλάδα UNHCR GREECE και το Athens Insider.

To Refugee Food Festival – Φεστιβάλ Μαγειρικής Προσφύγων είναι μια συμμετοχική πρωτοβουλία της κοινωνίας των πολιτών. Η Food Sweet Food και η Ύπατη Αρμοστεία δημιούργησαν έναν οδηγό για όσους επιθυμούν να υλοποιήσουν το Refugee Food Festival στην πόλη τους. Κάθε τοπική διοργάνωση του Φεστιβάλ στηρίζεται στη συμβολή της κοινωνίας των πολιτών της κάθε πόλης.

refugeefoodfestival.com
#RefugeeFoodFestival
#WithRefugees

Δείξε στον κόσμο ότι είσαι Μαζί με τους Πρόσφυγες: www.WithRefugees.org
_____________________________________

Το Refugee Food Festival βασίζεται στις οικουμενικές αξίες της οικειότητας και της γενναιοδωρίας που συνυπάρχουν στη μαγειρική.

ΑΛΛΑΓΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΛΗΨΕΩΝ
Πίσω από κάθε πρόσφυγα, υπάρχει ένας άνδρας ή μια γυναίκα με ξεχωριστά ταλέντα.

ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗΣ ΕΝΤΑΞΗΣ
Οι πρόσφυγες σεφ έρχονται σε επαφή με αφοσιωμένους επαγγελματίες, εστιατόρια και εθελοντές.

ΚΑΛΟ ΦΑΓΗΤΟ
Ένα συναρπαστικό ταξίδι σε άγνωστες γεύσεις!

ΕΝΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων που τιμάται στις 20 Ιουνίου, 13 πόλεις στην Ευρώπη ενώνουν δυνάμεις: Αθήνα, Παρίσι, Μαδρίτη, Βρυξέλλες, Άμστερνταμ, Φλωρεντία, Λυόν, Μασσαλία, Μπορντό, Λιλ, Μιλάνο, Ρώμη, Μπάρι.

Η φετινή Ευρωπαϊκή εκδοχή είχε σαν αφετηρία τη διοργάνωση του Φεστιβάλ στο Παρίσι και το Στρασβούργο το 2016.

May 182017
 

Εκπαίδευση των παιδιών προσφύγων στην Ελλάδα: απολογισμός και προοπτικές

Κύκλος «Εκπαίδευση του σήμερα και του αύριο»

26.05.2017, 18.00 ́ | Auditorium Theo Angelopoulos, IFG

Λίγο πριν το τέλος της σχολικής χρονιάς, ποιος είναι ο απολογισμός της σχολικής φοίτησης των παιδιών προσφύγων, που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2016, και ποιες οι προοπτικές για το μέλλον;

Προβολή της ταινίας La Cour de Babel της Julie Bertucelli (διάρκεια : 89’) και συζήτηση για την ένταξη των παιδιών προσφύγων στο ελληνικό σχολείο: τα διαθέσιμα μέσα, το εκπαιδευτικό πρόγραμμα που εφαρμόστηκε, αλλά επίσης οι προοπτικές και οι προκλήσεις ενόψει της νέας σχολικής χρονιάς.

Με τους:

Αλεξάνδρα Ανδρούσου, επιστημονική επιτροπή για τη στήριξη των παιδιών προσφύγων (ΥΠΠΕΘ)

Γκέλη Αρώνη, ομάδα διαχείρισης, συντονισμού και παρακολούθησης της εκπαίδευσης των προσφύγων (ΥΠΠΕΘ)

Χρήστος Στεφάνου, συντονιστής εκπαίδευσης προσφύγων (Κέντρο φιλοξενίας Ελαιώνα)

Συντονιστής: Γιώργος Μόσχος, βοηθός Συνήγορος του Πολίτη για τα Δικαιώματα του Παιδιού

Με τη συμμετοχή εφήβων-συμβούλων του Συνηγόρου του Πολίτη για τα δικαιώματα του Παιδιού

Είσοδος ελεύθερη, ταυτόχρονη μετάφραση, ταινία με ελληνικούς υπότιτλους
Θα δοθεί βεβαίωση παρακολούθηση

Πληροφορίες: sce@ifa.gr

Feb 262017
 

Τις τελευταίες εβδομάδες είναι σε εξέλιξη ένα εργαστήριο που γίνεται σε συνεργασία της Αλεξάνδρας Βασιλείου και της Βέρας Λάρδη με την Εστία Προσφύγων – Άρσις.

Στο εργαστήριο συμμετέχει μεικτή ομάδα γυναικών αποτελούμενη από 3-4 μητέρες με προσφυγικό προφίλ και 3-4 γυναίκες εκπαιδευτικούς από την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Στόχος του εργαστηρίου είναι η αμοιβαία κατανόηση των κοινών ανθρώπινων αξιών καθώς και του τρόπου που αυτές εκφράζονται ανάλογα με το πολιτισμικό πλαίσιο και τον ρόλο της γυναικείας ταυτότητας. Εξερευνούμε το ρόλο της μητέρας και της εκπαιδευτικού, καθώς και την επικοινωνία ανάμεσα στις δυο για την καλύτερη συνεργασία στην εκπαιδευτική εμπειρία των παιδιών.

Θα γίνουν δυο κύκλοι εργαστηρίων για δυο διαφορετικές ομάδες μητέρων κι εκπαιδευτικών. Σύνθετο το εγχείρημα, εθελοντική η παρουσία όλων (συντονιστριών, μητέρων, εκπαιδευτικών και διερμηνέων). Μέχρι στιγμής καταφέραμε να προσπεράσουμε τα εμπόδια προγραμματισμού και υλοποίησης. Η Εστία Προσφύγων μας έχει στηρίξει αφάνταστα στην οργάνωση και οι εκπαιδευτικοί που συμμετέχουν αποδεικνύουν έμπρακτα τη δέσμευση τους στο δικαίωμα εκπαίδευσης όλων των παιδιών.

Σε αυτό το διαπολιτισμικό πλαίσιο οι συμμετέχουσες έχουν την ευκαιρία να αποκτήσουν μια βαθύτερη κατανόηση των αναγκών και του τρόπου έκφρασης η μίας της άλλης και να συνεργαστούν στην από κοινού ένταξη τόσο των ίδιων των μητέρων στην ελληνική κοινωνία, όσο και των παιδιών τους στο εθνικό σύστημα εκπαίδευσης. Το εργαστήριο έχει βιωματική μορφή και αξιοποιούνται εργαλεία από τα πεδία του Processwork, του Ψυχοδράματος και του θεάτρου Playback.

Jan 082017
 

Μια ιστορία που φτιάξαν νέοι άνθρωποι που ζουν στο προσφυγικό κέντρο στη Μόρια της Λέσβου. Βλέποντάς το θυμήθηκα τη φωτιά που ξέσπασε εκεί και τον πανικό των ανθρώπων. Σκέφτηκα πως είναι να’σαι κλεισμένη μέσα στα συρματοπλέγματα με λίγες εξόδους και να προσπαθείς να φύγεις απο την φωτιά να προστατευτείς και βλέποντας αυτό το βιντεάκι συγκινήθηκα που κάποιοι μεταμορφώσαν αυτήν την τραυματική εμπειρία σε ένα μήνυμα ενδυνάμωσης, δώρο για όλους μας…

Καλή μας Χρονία! Να βοηθάμε ο ένας τον άλλον να βρίσκουμε τις πηγές δύναμης μέσα μας και να δημιουργούμε συνθήκες ανάδυσης νέας δημιουργίας!

Dec 252016
 

 

Σας ευχόμαστε μέσα από την καρδιά μας Καλές Γιορτές και Καλή Χρονιά! Να’χουμε την υγειά μας κι ο ένας τον άλλον, να ονειρευόμαστε και να τολμάμε τα αδύνατα!

 

Mar 192015
 

actionaid

Στις 20 Φεβρουαρίου, η ActionAid πραγματοποίησε ένα κοινωνικό πείραμα στο κέντρο της Αθήνας σε 2 στάσεις λεωφορείου (Συγγρού Φιξ), με θέμα το ρατσισμό. Δυο ηθοποιοί, ο ένας από το Μπαγκλαντές κι ο άλλος από την Ελλάδα, προσποιήθηκαν μια σκηνή φραστικής ρατσιστικής επίθεσης. Οι μη ορατές κάμερες κατέγραψαν τις αληθινές αντιδράσεις των ανθρώπων που περίμεναν το λεωφορείο. Η συνέχεια επί της οθόνης…

To Κοινωνικό Πείραμα της ActionAid στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα κατά του ρατσισμού

                           21 Μαρτίου: Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού

Συνεχίζουμε. Ο ρατσισμός είναι ακόμα εδώ κι εμείς συνεχίζουμε την εκστρατεία μας κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας. Πώς; Αυτή την φορά πραγματοποιούμε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ένα κοινωνικό πείραμα με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του ρατσισμού. Τι κάνουμε όταν ένας άνθρωπος δέχεται ρατσιστική επίθεση.

Στις 20 Φεβρουαρίου, πραγματοποιήσαμε ένα κοινωνικό πείραμα στο κέντρο της Αθήνας σε 2 στάσεις λεωφορείου (Συγγρού Φιξ), με θέμα το ρατσισμό. Δύο ηθοποιοί, ο ένας από το Μπαγκλαντές κι ο άλλος από την Ελλάδα, προσποιήθηκαν μια σκηνή φραστικής ρατσιστικής επίθεσης. Οι κάμερες κατέγραψαν τις αληθινές αντιδράσεις των ανθρώπων που περίμεναν το λεωφορείο.

Στο περιστατικό ο ηθοποιός από το Μπαγκλαντές κάθεται στο παγκάκι της στάσης και ο ηθοποιός από την Ελλάδα ενοχλείται και του επιτίθεται φραστικά. Περισσότερα από 200 άτομα παρακολούθησαν τη σκηνή, η οποία επαναλήφθηκε 22 φορές σε 8 ώρες μπροστά σε διαφορετικούς κάθε φορά παρευρισκομένους.

Τα αποτελέσματα λένε ένα δυνατό ΟΧΙ στο ρατσισμό: 4 φορές ο κόσμος αδιαφόρησε, 2 φορές τάθηκε υπέρ της ρατσιστικής συμπεριφοράς, αλλά 15 φορές ο κόσμος στη στάση υπερασπίστηκε τον άνθρωπο που δέχτηκε τη ρατσιστική επίθεση και μια φορά παρατηρήθηκαν συγχρόνως οι δύο αντιδράσεις.  Μαζί, είμαστε δυνατότεροι απέναντι στο ρατσισμό, ας πάρουμε όλοι θέση.

«Ο ρατσισμός ξεκινάει από εμάς και τελειώνει από εμάς. Ο καθένας μας και όλοι μαζί πρέπει να σταθούμε απέναντι στα ρατσιστικά φαινόμενα και να σταθούμε δίπλα στους ανθρώπους που τον υφίστανται. Σε όλες τις δράσεις της ActionAid, η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποτελεί τον κύριο πυλώνας της δουλειάς μας. Για περισσότερα από 40 χρόνια είμαστε υπέρ των πιο φτωχών και περιθωριοποιημένων ανθρώπων, των ανθρώπων που υφίστανται διακρίσεις. Ενώνουμε τη φωνή μας μαζί τους. Δεν θα μπορούσαμε να σιωπήσουμε μπροστά στα φαινόμενα ρατσισμού στη χώρα μας» δήλωσε ο Γεράσιμος Κουβαράς, Γενικός Διευθυντής της ActionAid Ελλάς.

Sep 292014
 

photo-gia-antoni-copy-840x430

Υπάρχουν κι αισιόδοξα πράγματα. Διάβασε το άρθρο και θα καταλάβεις.

Οι κοινωνικές επιστήμες όπως θα έπρεπε να είναι
του Αντώνη Γαλανόπουλου

Εδώ και χρόνια στο Τμήμα Ψυχολογίας του ΑΠΘ, υπάρχει ένα μάθημα –από πολλές απόψεις- ιδιαίτερο, εναλλακτικό, όπως λέγαμε ως φοιτητές μεταξύ μας. Πρόκειται για το μάθημα του Κοινωνικού Αποκλεισμού με υπεύθυνο τον καθηγητή Κώστα Μπαϊρακτάρη. Και λέω υπεύθυνο και όχι διδάσκοντα, γιατί διδάσκοντες του μαθήματος είναι τα ίδια τα θύματα του κοινωνικού αποκλεισμού, ομάδες και συλλογικότητες που βρίσκονται συστηματικά ή κινδυνεύουν να βρεθούν από τη μια μέρα στην άλλη στο κοινωνικό περιθώριο.

Το σκεπτικό στη βάση του οποίου έχει σχεδιαστεί το μάθημα είναι το εξής: το πανεπιστήμιο χαρακτηρίζεται από ένα διαρκή Μονόλογο όπου ο «Άλλος» απουσιάζει ως πρωταγωνιστής αλλά γίνεται αντιληπτός μόνο ως υπό διαχείριση πρόβλημα-αντικείμενο. Στο πανεπιστήμιο επικρατεί ο επιστημονικός λόγος, ο Λόγος των Ειδικών που αναπαράγεται μονοδιάστατα και αποτελεί στην ουσία «μια πολιτική πρακτική που υπηρετεί μια συγκεκριμένη ιδεολογία. Μια ιδεολογία που εμποδίζει στην ουσία την ακύρωση των μηχανισμών και των διεργασιών αποκλεισμού ή περιθωριοποίησης μίας σειράς ατόμων ή ομάδων».

Το μάθημα, με τον τρόπο που έχει δομηθεί, στοχεύει στην αποκατάσταση του Διαλόγου. «Δεν πρόκειται για μία άλλη επιστημονική απόπειρα ούτε για μία πράξη γενναιοδωρίας, αλλά για μία συνειδητή επιστημονική/πολιτική επιλογή, που αποσκοπεί στην αναζήτηση κοινών οραμάτων και κατ’ επέκταση κοινών τόπων, στόχων και δράσεων», όπως γράφει ο Κώστας Μπαϊρακτάρης. Μέσα από αυτή τη συνάντηση αναζητούνται νέες γνώσεις, νέα επιστημονικά παραδείγματα και πρακτικές.

Πέρα από τη δυνατότητα μιας νέας συνάντησης, της ανάπτυξης του διαλόγου, της αλληλοδιδασκαλίας και της αναζήτησης κοινών τόπων αντίστασης κι αλληλεγγύης, οι φοιτητές έχουν τη δυνατότητα είτε να συμμετέχουν σε δράσεις που προτείνονται από τους διάφορους φορείς που εμπλέκονται στο μάθημα, είτε να προτείνουν τις δικές τους δράσεις. Η εκπαίδευση, έτσι, μετατρέπεται σε μια συμμετοχική διαδικασία, η αναζήτηση της γνώσης συνδέεται άμεσα με τη νέα εμπειρία και το Πανεπιστήμιο με την Κοινωνία.

Φέτος το πρόγραμμα του μαθήματος έκρυβε εκπλήξεις ακόμα και για τους μυημένους. Πέρα από τις γνωστές ομάδες που συμμετείχαν χρόνια στο μάθημα όπως η Ομάδα προσβασιμότητας του ΑΠΘ, ο Σύλλογος Γονέων Παιδιών με κακοήθη νοσήματα «Η Λάμψη», ο Σύλλογος Καρκινοπαθών, ο σύλλογος Οροθετικών «Θετική φωνή», η Πανελλήνια Επιτροπή (πρώην) χρηστών και επιζώντων της ψυχιατρικής, στους «διδάσκοντες» περιλαμβάνονται εκπρόσωποι κινημάτων που γέννησε η κρίση και δραστηριοποιούνται αυτή τη στιγμή στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης. Στις αίθουσες διδασκαλίας βρέθηκαν, λοιπόν, το Συντονιστικό πολιτών και φορέων «SOSτε το Νερό», μέλη των επιτροπών αγώνα Χαλκιδικής κατά της εξόρυξης χρυσού, οι εργαζόμενοι της ΒΙΟΜΕ και άλλοι.

Η κρίση, με τις πολιτικές της λιτότητας και της εσωτερικής υποτίμησης, οδηγεί ολοένα και μεγαλύτερα κοινωνικά στρώματα στο περιθώριο. Αυτό αποτυπώνεται ξεκάθαρα στο 28% της ανεργίας στη χώρα και στα 3.000.000 ανασφάλιστους πολίτες. Η κρίση αναμορφώνει το κοινωνικό πεδίο καθώς ο κοινωνικός αποκλεισμός διευρύνεται. Η προσαρμογή του μαθήματος του Κοινωνικού Αποκλεισμού στις δεδομένες συνθήκες ήταν επιβεβλημένη. Όπως τονίζει και ο Κώστας Μπαϊρακτάρης σε μια συζήτησή μας, «Αν κάναμε ένα στατικό μάθημα με το ίδιο προκαθορισμένο πρόγραμμα κάθε χρόνο, θα κάναμε ένα μάθημα σαν όλα τα άλλα».

Οι κοινωνικές επιστήμες δεν πρέπει μόνο -κατά το κοινώς λεγόμενο- να «αφουγκράζονται την κοινωνία» αλλά και να αλληλεπιδρούν μαζί της, να λειτουργούν μέσα σε αυτή, να επηρεάζονται από αυτή και να την επηρεάζουν. Να είναι πραγματικά ζωντανές.

Ο Αντώνης Γαλανόπουλος ζει στη Θεσσαλονίκη από το 2006 κι αφού πρώτα πλανήθηκε στην άβυσσο του ασυνείδητου και τους διαδρόμους της Φιλοσοφικής, πέρασε στη Πολιτική Φιλοσοφία χαμένος τώρα πια στα μονοπάτια του μεταδομισμού και της λακανικής σκέψης. Του αρέσει να περιπλέκει τα πράγματα, όπως ένας παρεξηγημένος Σλοβένος φιλόσοφος. Συχνά προσπαθεί να βάλει σε τάξη τις σκέψεις του αποτυπώνοντάς τες στις σελίδες του Unfollow και στο Κοίτα τον Ουρανό.

Πηγή:destv.tv

Sep 252014
 

Η Emma Watson μέσα από το ρόλο της ως Πρέσβυς Καλής Θελήσεων των Ηνωμένων Εθνών μας καλεί σε συστράτευση για την ισότητα των φύλων, μέσα από ένα κίνημα αλληλεγγύης που δημιούργησαν HeForShe, μιλώντας για την ανισότητα που υπάρχει για όλους, το στένεμα των στερεότυπων για όλα τα φύλα και τις συνέπειές της ανισότητας σε όλους μας.

Μας καλεί με ένα τρόπο δικό της, μοναδικό, δείχνοντας πως μια συναισθηματική στάση που αγκαλιάζει όλους μας δεν συνδέεται με την ηλικία αλλά με την πρόσβαση στη σοφία που βρίσκεται μέσα μας…

Ακούστε την, αξίζει…

 

 

 

May 172014
 

arsis kolaz

Μια μέρα στο Διαπολιτισμικό Γυμνάσιο Αθηνών…
Αλεξάνδρα Βασιλείου και Κατερίνα Πούτου

Η ‘ΑΡΣΙΣ Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων’ στις 15/05/2014 πήγε σχολείο, μετά από πρόσκληση της Υπεύθυνης Αγωγής Υγείας Α’ Αθήνας, κας Μαίρης Χιόνη. Στο Διαπολιτισμικό Γυμνάσιο Αθηνών, μια από τις τελευταίες μέρες της σχολικής χρονιάς αφιερώθηκε στη σωματική τιμωρία, καθώς η πραγματικότητα αυτή στη ζωή των εφήβων μαθητών φαίνεται να μεγαλώνει.

«Όλα όσα ξέρω για τον κόσμο», θεατρική παραγωγή 14 μαθητών και μαθητριών με τον συντονισμό και την εμψύχωση των καθηγητριών του σχολείου Δέσποινα Ασιατίδου και Νάνσυ Σελέντη έγινε η πυξίδα και ο άξονας μας για την πεντάωρη συνεργασία με τους/τις 120 και πλέον μαθητές/τριες και τους/τις 20 καθηγητές/τριες. Η παράσταση αυτή γεννήθηκε στο Διαπολιτισμικό σχολείο Αθηνών και παρουσιάστηκε τον Απρίλιο 2014 στο Φεστιβάλ Εφηβικού Θεάτρου στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, και είχε πολλές γνώσεις, θέσεις, εμπειρίες, απαντήσεις και συνδέσεις τόσο για την σωματική τιμωρία, όσο και για σημαντικά άλλα θέματα της ζωής των εφήβων και του κόσμου που ζουν.

… τι δεν ξέρεις κακομοίρη που δεν το γνωρίζεις ήδη;

… μην τους ακούν, ότι και αν λένε, όσο και αν κλαίνε, ξέρουν πως φταίνε

… και όταν το μυστικό μαθαίνεις αλλού θες να κοιτάς

…ήταν μερικές από τις μελοποιημένες φράσεις της παράστασης όπως και οι λέξεις : φόβος συμπάθεια, πανικός, πόνος, όνειρα, σεβασμός, απόρριψη, ντροπή, λύπη, μυστικά , σχέσεις που μας οδήγησαν να σεβαστούμε την γνώση και την εμπειρία τους στο θέμα και να πούμε με θέση και στάση ΜΠΡΑΒΟ, γιατί ξεχνάμε συχνά να το πούμε στους/στις εφήβους/ες και πολλές φορές ξεχνάμε να δείξουμε στον διπλανό μας το κόπο μας, τη χαρά μας και την ικανοποίηση μας. Τα καλά μας πολλές φορές τα αποκλείουμε, τα περιθωριοποιούμε, τα απαξιώνουμε! Με το καλύτερο τρόπο, τα ξεχνάμε γρήγορα…

Η παράσταση αυτή, που δεν είχε δει η μαθητική κοινότητα του Διαπολιτισμικού γυμνασίου, ούτε μεγάλο μέρος της κοινότητας των διδασκόντων, έγινε το κέντρο της συζήτησης χωρίς εισηγήσεις, χωρίς πολλά λόγια, αλλά με αναπνοές, κινήσεις, ήχους, έκφραση, αναπαράσταση, συγκίνηση, επαφή… φιλοξενήθηκε στο αμφιθέατρο του σχολείου, στο χώρο του προαυλίου και στο γήπεδο. Το φως της μέρας εξαιρετικό, το αεράκι όμως παγωμένο, έτσι το αμφιθέατρο έγινε το στέκι και για προστασία από το κρύο αλλά και γιατί πολλοί μαζί δημιουργούν θερμή ατμόσφαιρα, που όλοι την έχουμε ανάγκη.

Τελευταίες μέρες του σχολείου, τα παιδιά έτοιμα για εξετάσεις και κλεισίματα. Μιλήσαμε για συναισθήματα και μυστικά, για μυστικά που κρατάμε καλά μέσα μας. Παραδεχτήκαμε την ύπαρξη τους. Αναρωτηθήκαμε για το τι τα κάνουμε; Δημιουργήσαμε στο χώρο τις σαπουνόφουσκες της προστασίας του προσωπικού χώρου, των δικαιωμάτων, ενώθηκαν οι προσωπικές σαμπουνόφουσκες για να φτιάξουν την πλούσια σαπουνάδα της κοινότητας που μπορεί να ξεπλύνει την μοναξιά, το πόνο και τη λύπη βοηθώντας να λάμψει το χαμόγελο, η δύναμη της ομάδας, η αλληλεγγύη.

Αναζητήσαμε θεσμικές γέφυρες. Ο εισαγγελέας ανηλίκων κος Ζαγοραίος, μίλησε σε μαθητές και μαθήτριες, σε καθηγητές και καθηγήτριες για το ρόλο του και τη στήριξη που μπορεί να παρέχει η Εισαγγελία Ανηλίκων. Για το ρόλο που δεν έχει σχέση με αυτόν του μπαμπούλα του παραμυθιού, αλλά του εγγυητή και συμπαραστάτη των συμφερόντων των ανηλίκων, χωρίς διακρίσεις καταγωγής, θρησκείας, πολιτισμικών και θρησκευτικών διαφορών. Η συνεργάτης του Κύκλου Δικαιωμάτων του Παιδιού, του Συνηγόρου του Πολίτη, κα Νίκη Μπαφέ μίλησε για το ρόλο του Συνηγόρου, αλλά και για τις δυνατότητες να ζητήσει κάθε ανήλικος/η βοήθεια και συνεργασία. Με το υλικό που έδωσε σε κάθε μαθητή και μαθήτρια αλλά και στο σχολείο – σε πολλές άλλες γλώσσες μαζί με τα ελληνικά – άνοιξε ένα παράθυρο στην στιγμή που η ανάγκη και το αίτημα για επικοινωνία μπορεί να υπάρξει ως επιτακτικό.

Από την στιγμή της πρωινής προσευχής μέχρι την λήξη του ημερήσιου προγράμματος, από την καλημέρα μέχρι τον αποχαιρετισμό για την επιστροφή την επόμενη Τρίτη, καθώς το σχολείο θα λειτουργήσει ως εκλογικό κεντρο, έγιναν πολλά. Και το κλείσιμο με τους καθηγητές και τις καθηγήτριες επιβεβαίωνε την ανάγκη της συνεργασίας, της δικτύωσης, της κοινής δράσης για ασφαλείς και υποστηρικτικές κοινότητες όπως είναι τα σχολεία και για υποστηρικτικές κοινωνίες για τους ανήλικους πολίτες.

Ήταν μια πλούσια μέρα στο σχολείο, από αυτές που λες: Τι ωραία! Από αυτές που σου ανοίγουν την όρεξη να θες να πάς σχολείο…

Η ομάδα στελεχών και συνεργατών της ΑΡΣΙΣ που συμμετείχε στη δράση:

Αντώνης Αντωνίου (ψυχολόγος), Λένα Ασλανίδου (κοινωνική λειτουργός, εκπαιδεύτρια ενηλίκων), Αλεξάνδρα Βασιλείου (εκπαιδεύτρια ενηλίκων), Λίλη Βασιλείου (κοινωνική λειτουργός, εκπαιδεύτρια ενηλίκων), Ευτυχία Γεωργιάδη (ψυχολόγος), Αργυρώ Δημοπούλου (κοινωνιολόγος), Ξένια Κουτεντάκη (εκπαιδεύτρια ενηλίκων), Κωνσταντίνος Μαρκίδης (κοινωνιολόγος της εκπαίδευσης), Κατερίνα Πούτου (κοινωνική λειτουργός), Δήμητρα Σουλελέ (δικηγόρος).

Mar 132014
 

 

46-47-10-thumb-medium

φωτογραφία: Ορέστης Σεφέρογλου

Οταν ο Αρης Μπέζος παίρνει παραγγελίες δεν κρατάει ποτέ σημειώσεις. Δεν χρειάζεται. Εχει εξαιρετική μνήμη, λόγω του συνδρόμου Ασπεργκερ, γεγονός που αξιοποιήθηκε στο «Μύρτιλλο»

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Το καφέ των εκλεκτών ψυχών

της Αλεξάνδρας Τζαβέλλα

Ανθρωποι που η κοινωνία έβαλε στο περιθώριο, επειδή ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες, έστησαν το «Μύρτιλλο» στο Νέο Ηράκλειο και το βλέπουν να… ανθίζει, δίνοντας μαθήματα επιχειρηματικότητας, αλλά κυρίως ανθρωπιάς…

Η 30χρονη Ολγα μέχρι τον Νοέμβριο ήταν στα αζήτητα. Εγώ της μιλάω κανονικά και εκείνη διαβάζει τα χείλη μου. Με τα χέρια της μού ζωγραφίζει το παράπονό της: «Κανένας εργοδότης μέχρι τώρα δεν με προσέλαβε». Σερβίρει, κρατάει τον μπουφέ, κάνει ταμείο και επιτέλους πληρώνεται και έχει ένσημα Δέκα παραγγελίες και ο Αρης δεν βγάζει μπλοκάκι, δεν το χρειάζεται. «Τα θυμάμαι όλα», λέει. Σε λίγα λεπτά επιστρέφει με το δίσκο και σερβίρει τους πελάτες. «Εχουμε αυτή την καλή μνήμη, λόγω του συνδρόμου Ασπεργκερ», σχολιάζει η Νάνσυ. Η ίδια θυμάται απ’ έξω τα υλικά από όλες τις συνταγές που παρασκευάζονται στην κουζίνα. Πίσω από τον μπουφέ, η Ολγα φτιάχνει τους καφέδες. Δεν χρειάζεται να της πεις δεύτερη φορά πώς τον πίνεις. Είναι κωφή, αλλά αστέρι στη χειλαναγνωσία. Βρισκόμαστε στο «Μύρτιλλο», στο «καφέ των εκλεκτών ψυχών» -έτσι το αποκαλεί η νόμιμη εκπρόσωπος της Κοινωνικής Συνεταιριστικής Επιχείρησης (ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ.) που λειτουργεί το καφέ.

Εδώ απασχολούνται μόνο άνθρωποι από ευπαθείς ομάδες. Οι «μη κανονικοί», αυτοί που δεν θεωρούνται ανταγωνιστικοί στην αγορά και συνήθως είναι αόρατοι, όταν ψάχνουν δουλειά. Η δική τους κρίση ξεκίνησε πολύ πριν από την οικονομική κρίση της χώρας. Ξεκίνησε την ημέρα που ο γιατρός διέγνωσε την ιδιαιτερότητά τους. Οι περισσότεροι υπέγραψαν τότε, χωρίς να το ξέρουν, σύμβαση αορίστου χρόνου με την ανεργία.

Στην παρέα τον φωνάζουν «Βερόπουλο», επειδή είναι υπεύθυνος για τον ανεφοδιασμό του μαγαζιού. Ο Νίκος Σανιδάς ανέλαβε εδώ πρώτη φορά την ευθύνη να κάνει συναλλαγή με τράπεζα. «Μέχρι να έρθω στο “Μύρτιλλο” έκανα μόνο δουλειές του ποδαριού», λέει ο ίδιο Στην παρέα τον φωνάζουν «Βερόπουλο», επειδή είναι υπεύθυνος για τον ανεφοδιασμό του μαγαζιού. Ο Νίκος Σανιδάς ανέλαβε εδώ πρώτη φορά την ευθύνη να κάνει συναλλαγή με τράπεζα. «Μέχρι να έρθω στο “Μύρτιλλο” έκανα μόνο δουλειές του ποδαριού», λέει ο ίδιο Ρίσκαρε και κέρδισε.

Σε μια χώρα που ψάχνει για λύσεις στο παρελθόν, μια καθηγήτρια, η Γεωργία Βαμβουνάκη, πήρε το ρίσκο και έκανε πράξη μια ιδέα από το μέλλον. Βρήκε ένα χώρο, εγκαταλειμμένο για χρόνια, απέναντι από το σταθμό του τρένου στο Νέο Ηράκλειο, τον ανακαίνισε και τον μεταμόρφωσε σε πρωτοπόρο και δυναμικό καφέ.

Για την Ολγα, τον Αρη, τη Σοφία, τον Δαμιανό, τη Νάνσυ, τον Νίκο, την Αιμιλία και τα υπόλοιπα μέλη του «Μύρτιλλου», το κατώφλι της εισόδου είναι κάτι περισσότερο από χώρος εργασίας και εκπαίδευσης. «Είναι έξοδος προς τη ζωή», λέει η κ. Βαμβουνάκη.

Οταν ο Αρης Μπέζος παίρνει παραγγελίες δεν κρατάει ποτέ σημειώσεις. Δεν χρειάζεται. Εχει εξαιρετική μνήμη, λόγω του συνδρόμου Ασπεργκερ, γεγονός που αξιοποιήθηκε στο «Μύρτιλλο» «Δεν είμαι επιχειρηματίας, δεν είμαι οικονομολόγος», διευκρινίζει η ίδια. «Συνήθως τα κάνω θάλασσα στα οικονομικά. Τα πάγια μηνιαία έξοδα είναι 12.000 ευρώ, αλλά πρώτα θα πληρώσω τους εργαζόμενους. Τα έφερε η ζωή έτσι, κι έχω ένα παιδί με μαθησιακές δυσκολίες, το οποίο μεγάλωσε στη Σκοτία και ευτυχώς δεν πήγε ποτέ σε ελληνικό σχολείο. Και δεν το λέω για να υποτιμήσω τα σχολεία της πατρίδας μας. Αλλωστε κι εγώ είμαι φιλόλογος, έχω δουλέψει σε δημόσια σχολεία».

Εμπνεύστηκε την ιδέα όταν διέμενε στη Σκοτία. «Ο γιος μου παρακολούθησε ένα τμήμα catering και στη συνέχεια έκανε την πρακτική του σε ένα καφέ. Αυτό το διάστημα είδα πώς μεταχειρίζονται οι άλλες κουλτούρες τους ανθρώπους με διαφορετικότητα. Και είπα ότι αυτό χρειάζεται στην Ελλάδα». «Δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί η ιδέα αυτή, αν δεν μας είχαν βοηθήσει οικονομικά κάποιοι ιδιώτες (βασικός δωρητής που έδωσε τα χρήματα για την ανακαίνιση του χώρου είναι το κοινωφελές ίδρυμα “ΤΙΜΑ”). Μου ζήτησαν να μην αναφέρω τα ονόματά τους»…

Ο Δαμιανός Ράφαν, μισός Σκοτσέζος, είναι γιος της νόμιμης εκπροσώπου της Κοινωνικής Συνεταιριστικής Επιχείρησης που λειτουργεί το καφέ. «Το όνειρό μου είναι μόλις μάθω καλά τη δουλειά εδώ, να πάω να δουλέψω σε άλλη καφετέρια, ως υπάλληλος. Τα αφεντικά έχουν πολλά στο κεφάλι τους» Βουλιάζω στον καναπέ, θέα στην ανοιχτή κουζίνα. Ολα τα εδέσματα που σερβίρονται είναι χειροποίητα. Οι μαθητευόμενοι «μάγειρες» ζυμώνουν σήμερα ψωμί. Ανάμεσά τους τριγυρίζει και η Αιμιλία Καρδάρα, η «οικολόγος» της παρέας. «Τους κλείνω συνεχώς τη βρύση. Δεν μπορείς να αφήνεις το νερό να τρέχει, να σπαταλάς έτσι το νερό», λέει η ίδια. «Εδώ σε προσέχουν καλύτερα. Εγώ έχω κατάθλιψη, αλλά ακολουθώ αγωγή και είμαι μια χαρά. Εγώ έχω Ασπεργκερ. Κι αυτό φέρνει πολλά άσχημα. Μου φέρνει αυτή την πολυλογία, βρε παιδί μου, και τις εμμονές και τον ψυχαναγκασμό. Αλλά εμείς με το Ασπεργκερ αν βάλουμε ένα στόχο να μάθουμε κάτι, το μαθαίνουμε καλύτερα κι από ειδικό». Στα 34 της, κι ενώ δουλεύει σχεδόν μια δεκαετία, «πρώτη φορά μου κολλάνε ένσημα. Παλιά δούλευα στην Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία, έκανα δύο χρόνια πρακτική. Μόνο ως διανομέας φυλλαδίων έχω πληρωθεί, έστω και μαύρα», λέει η Αιμιλία.

«Είναι δύσκολο να βρεις δουλειά, και αν είσαι σαν εμάς, με ειδικές ανάγκες, είναι ακόμα πιο δύσκολο. Είναι σημαντικό να αποκτήσεις εμπειρία και αυτοπεποίθηση. Μετά από δω θα ανοίξω τα φτερά μου», λέει η 23χρονη Σοφία Παππά. Είναι γραμματέας της καφετέριας και χαρούμενη που επιτέλους «οι γνώσεις μου δεν πάνε χαμένες. Σπούδασα διοίκηση επιχειρήσεων σε ΙΕΚ».

Παρακολουθώ την Ολγα. Την 30χρονη κοπέλα, με το tattoo στην πλάτη, που «θα μπορούσε να κρατάει μόνη της όλο το μαγαζί», όπως λέει η κ. Ράφαν. Παίρνει παραγγελίες, φτιάχνει καφέδες, σερβίρει, κρατάει το ταμείο. Κι όμως μέχρι τον Νοέμβριο ήταν στα αζήτητα. Εγώ της μιλάω κανονικά και εκείνη διαβάζει τα χείλη μου. Με τα χέρια της μου ζωγραφίζει το παράπονό της: «Κανένας εργοδότης μέχρι τώρα δεν με προσέλαβε».

Η δική της κώφωση τύφλωσε προφανώς αυτούς που αποφασίζουν ποιος θα πάρει τη δουλειά. Η Ολγα σπούδασε διακοσμητική στο ΤΕΙ Αθηνών, μιλάει ξένες γλώσσες, ενώ παράλληλα είναι πρωταθλήτρια στο γυναικείο ποδόσφαιρο. «Στον ελεύθερο χρόνο σου τι κάνεις;» τη ρωτάω. «Πάω για bungee jumping» απαντάει. «Αυτό το περιβάλλον μού δίνει δύναμη να συνεχίσω. Εδώ αποκτάς αυτοπεποίθηση και εμπειρία. Αυτό που γίνεται εδώ είναι πολύ σημαντικό». Ονειρό της, να ανοίξει κάποτε δικό της μαγαζί με κοσμήματα. Το βλέμμα της ελέγχει συνεχώς το χώρο. «Κοιτάζω μήπως ξεχαστεί κανένας και πιάσει κουβέντα με τους πελάτες» λέει.

Οταν ο Δαμιανός Ράφαν απουσιάζει από το πόστο του, το πιθανότερο είναι πως μιλάει με τους πελάτες ή έχει πάει βόλτα στις διπλανές καφετέριες. «Ολοι τον έχουν μάθει. Είναι πολύ κοινωνικός», λέει γελώντας η μητέρα του. Ο ίδιος λέει «είμαι απλώς λίγο ζωηρός». Αθελά του έχει αναλάβει τις δημόσιες σχέσεις στη γειτονιά. Γνωρίζει ονομαστικά ακόμα και τους πλανόδιους μικροπωλητές. Ψάχνω να βρω σε τι είναι διαφορετικός. Και το βρίσκω: είναι ίσως ο μοναδικός Ελληνας που δεν θέλει να γίνει αφεντικό. «Το όνειρό μου είναι μόλις αποκτήσω εμπειρία, να πάω να δουλέψω σε άλλη καφετέρια, ως υπάλληλος. Τα αφεντικά έχουν πολλά στο κεφάλι τους. Εγώ θέλω να τελειώνω και να είμαι ελεύθερος».

Φορτιστές αισιοδοξίας

Ενα εγκαταλειμμένο κτήριο σάπιζε όρθιο για πολλά χρόνια. Μέχρι που η Γεωργία Βαμβουνάκη ανέλαβε να φτιάξει το καφέ… των εκλεκτών. «Εδώ δουλεύουν επί πληρωμή 10 άτομα και οι υπόλοιποι εκπαιδεύονται» λέει η ίδια Οι καρέκλες σ’ αυτό το μαγαζί λειτουργούν σαν φορτιστές αισιοδοξίας. Φεύγοντας, οι υπάλληλοι σε ραντίζουν με ευχές. Και ζητάνε υποσχέσεις, ότι δεν θα τους ξεχάσεις. «Στο καλό, καλή όρεξη αν πας για φαγητό», «Να έρθεις το απόγευμα που θα είναι έτοιμο το ψωμί», «Αν σου άρεσε, μπορείς να υποσχεθείς εδώ και τώρα ότι θα ξανάρθεις;», «Αν δεν κρατήσεις την υπόσχεσή σου, δεν ξέρεις τι σε περιμένει!». Ποτέ ξανά δεν απέκτησα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα τόσο πολλούς φίλους.

Διδάσκουν και αυτοαξιολόγηση

Η βασική διαφορά αυτής της καφετέριας με τις υπόλοιπες δεν είναι μόνο στο ποιος σε σερβίρει, αλλά και στο τι σε σερβίρει. Τα πάντα εδώ είναι χειροποίητα. Ακόμα και το ψωμί για τα σάντουιτς «Στόχος μας είναι να αντιληφθούν όσοι ανήκουν στην ομάδα, ότι δεν είναι αντικείμενα περίθαλψης. Γι’ αυτό και παραπέμπουμε στην ατομική ευθύνη», τονίζει η Γεωργία Βαμβουνάκη. Εδώ όλοι περνούν από διαδικασία αυτοαξιολόγησης, η οποία περιλαμβάνει ένα ερωτηματολόγιο του τύπου «ποιες είναι οι ευθύνες σας;», «τις αναλάβατε;».

Από τους γονείς, λέει η ίδια, «δεν ζητάμε παρά μόνο κάποια πιστοποιητικά. Δεν τους αφήνουμε να μιλάνε πολύ. Γιατί οι Ελληνες γονείς έχουν την τάση του “i know better”. Συνεργαζόμαστε με μια ειδική επιστήμονα, ψυχοθεραπεύτρια και δασκάλα, την Ειρήνη Διαλεχτή Κουρομιχελάκη, η οποία κάνει παράλληλα τη δική της αξιολόγηση. Ξέρετε, εδώ απαγορεύεται να φταίει ο άλλος. Οποιος βρίσκεται σε κατάσταση κρίσης και μεταθέσει την ευθύνη σε κάποιον άλλον, θα υποστεί την ποινή».

Μέρος της εκπαίδευσης, εκτός από τη δουλειά που κάνουν, είναι το πρόγραμμα εξωτερικής δράσης. «Ξεκινάμε τώρα μια δράση στα ΚΑΠΗ και σε παιδικά ιδρύματα στα οποία οι εργαζόμενοι εδώ θα κάνουν εθελοντική εργασία: θα φτιάχνουν τσάι στους παππούδες, θα διαβάζουν παραμύθια, θα τους πηγαίνουν βόλτα», λέει η κ. Βαμβουνάκη.

Στο άκουσμα της νέας δράσης, ο 28χρονος Αρης Μπέζος, εκπαιδευόμενος σερβιτόρος, ενθουσιάζεται. Στο παρελθόν έχει δουλέψει σε βιβλιοθήκη στο Χαλάνδρι. Ανυπομονεί να μπει στη λίστα των 10 ατόμων που εργάζονται με αμοιβή. Το ίδιο και ο 26χρονος Νίκος Σανιδάς. Στην παρέα τον φωνάζουν «Βερόπουλο» επειδή είναι υπεύθυνος για τον ανεφοδιασμό του μαγαζιού. Εδώ, ανέλαβε πρώτη φορά την ευθύνη να κάνει συναλλαγή με τράπεζα. «Μέχρι να έρθω στο Μύρτιλλο, έκανα μόνο δουλειές του ποδαριού», λέει ο ίδιος. «Τώρα με έχει μάθει όλη η γειτονιά. Οταν πηγαίνω για ψώνια, ξέρουν ότι εμένα θα μου κόψουν τιμολόγιο».

Μόνη της στο τρένο…

Το «Μύρτιλλο» ήταν για τη Νάνσυ Χήρα το πρώτο βήμα στην ανεξαρτησία. «Είμαι πιο υπεύθυνη, σίγουρο αυτό» λέει. Στα 23 της, πρώτη φορά, εκλήθη να χρησιμοποιήσει μόνη της τα μέσα μαζικής μεταφοράς. «Μένω στον Υμηττό, είναι μακριά. Μέχρι τώρα ερχόμουν με τη μητέρα μου. Τώρα, που γνώρισα καλύτερα τη διαδρομή, έρχομαι μόνη μου. Παίρνω και τον ηλεκτρικό, που μου αρέσει».

«Δεν περίμενα ότι θα βρεθεί το Μύρτιλλο», συνεχίζει η ίδια. «Ελεγα σιγά μη βρω δουλειά. Μέχρι που ο Αρης, τον οποίο γνωρίζω από τον ελληνικό σύλλογο για το σύνδρομο Ασπεργκερ, έκανε εδώ τα γενέθλιά του και με κάλεσε. Εγώ μέχρι τότε, έφτιαχνα χειροποίητα κεριά αλλά δεν προλάβαινα να κάνω πολλές εκθέσεις. Στεναχωριόμουν που δεν μπόρεσα να έχω μεγάλη παραγωγή. Εφτιαξα περίπου 100». Τώρα η Νάνσυ οργανώνει την ομάδα της μαγειρικής. «Εχω σπουδάσει μαγειρική και ζαχαροπλαστική σε ΙΕΚ και τώρα εκπαιδεύομαι στο παρασκευαστήριο. Είμαι καλή στο ψωμί. Εχω εξασκηθεί στο ζύμωμα. Φτιάχνουμε γλυκά, διάφορα. Σου αρέσουν τα cupcakes; Να έρθεις να φας», λέει.

«Εχω Ασπεργκερ, αλλά δεν υπάρχει πρόβλημα εφόσον κρατιέμαι ήρεμη», μου είπε κατά τη διάρκεια της συζήτησής μας. «Υπάρχουν διάφορες τεχνικές που διώχνουν το άγχος. Πάντα κάτι σκέφτομαι από μέσα μου. Το έχω αγαπήσει το Ασπεργκερ, δεν το έχω μισήσει. Θεωρώ ότι είναι λάθος να μην αγαπάς κάτι που έχεις εσύ και είναι κομμάτι της ζωής σου. Αν το έχεις κάτι από μικρός δεν μπορείς να πεις το μισώ, όταν ξέρεις ότι δεν μπορείς να κάνεις κάτι γι’ αυτό. Προσπαθούμε να μη μας κρύψουνε τα σύννεφα βρε…».