Sep 212014
 

Στην πρώτη ανοιχτή διεργασία ομάδας αυτής της περιόδου χτες, από τα θέματα που αναδυθήκαν διαλέξαμε σαν ομάδα να επικεντρωθούμε στην κοινωνική και προσωπική διάσταση των εμπειριών των διεμφυλικών ανθρώπων. Ξεκινήσαμε από μοιρασιά προσωπικής ιστορίας γονιού και προχωρήσαμε μέσα από διάλογο γονιού και παιδιού αλλά και μέσα από διάλογο μεταξύ αυτού που βιώνει τον εαυτό του με διαφορετικό τρόπο κι αυτού που θέλει να κάνει αόρατη την διαφορετικότητα.

Ένας από τους συμμετέχοντες μου έστειλε σήμερα τα βιντεάκια της Λάνα Γουατσόφσκι, συν-σκηνοθέτιδας του Cloud Atlas και ακούγοντάς την ξανά μου ήρθαν στο νου κομμάτια του διάλογου που είχαμε χτές το βράδυ. Σε ένα σημείο στο βίντεο, μιλώντας για τον φόνο ενός διευφυλικού ατόμου λέει η Λάνα: «Δολοφονημένη από ένα είδος φόβου που αποζητά να σβύσει καθετί που αποδεικνύει ότι ο κόσμος είναι διαφορετικός και δεν είναι έτσι όπως θέλουν να τον βλέπουν, όπως θέλουν να πιστεύουν ότι είναι.”

Αυτός ο φόβος αναδύθηκε και στο διάλογό μας – η δυσκολία να ταράζεται η γη κάτω από τα πόδια σου, να γκρεμίζονται τα δεδομένα πάνω στα οποία έχεις δομήσει το είναι σου και τη ζωή σου, η αναστάτωση, η ταραχή, ο θυμός και ο φόβος που αυτό προκαλεί μα και το θάρρος και η στήριξη που χρειάζεσαι για να είσαι πιο ανοιχτή στην αποσταθεροποίηση.

Μου ήρθε στο νου κι αυτό το βιντεάκι για την ιστορία της οικογένειας Whittington για το πως γίνονται πιο εύκολα τα πράγματα όταν και οι γονείς έχουν τη στήριξη που χρειάζονται ώστε να μπορέσουν να στηρίξουν το παιδί τους.

Εμείς είμαστε η κοινωνία, αυτοί που έχουμε να δούμε τους εαυτούς μας, να παρατηρήσουμε την τυχόν αμηχανία μας, να κουβεντιάσουμε για αυτήν, μα και για τις διαφορετικές μας απόψεις και πεποιθήσεις, ώστε να μην σηκώνουν το βάρος της μη συνδιαλλαγής μας, μια μικρή ομάδα συνανθρώπων μας και να μην επιβαρύνονται τόσο πολύ μερικές οικογενειακές σχέσεις.

 Leave a Reply

(required)

(required)

Απαντήστε στην ερώτηση * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.